پنج شنبه ۳ اسفند ۱۳۹۶ / Thursday, 22 February, 2018

درباره یک نوازنده پیانو


درباره یک نوازنده پیانو
با حضور علی رهبری در منصب رهبر اركستر سمفونیك تهران، بسیاری از ایرانیان داخل كشور با چهره برجسته ای روبرو شدند كه پیش از آن نام او را حتی یك بار هم نشنیده بودند. با چهره هایی ایرانی كه در خارج از ایران بسا شناخته شده تر هستند تا داخل. یكی دیگر از موسیقیدانان ایرانی تبار كه در سطوح بین المللی چهره ای كاملاً شناخته شده به شمار می رود ولی هموطنان داخل كشور شناخت چندانی از وی ندارند پیانیست برجسته ای است به نام «گوتلیب امیدوالیش». گرچه به طور رسمی، ملیت والیش اتریشی محسوب می شود لیكن او هیچگاه تبار ایرانی خود را انكار نمی كند و هر از چندگاهی به وطن مادری خود می آید و كنسرت های بی سروصدایی برپا می كند. البته به نظر می رسد رسیتال های پیانویی كه او در تهران برگزار می كند، بیش از هر چیزی در حكم كنسرتی مقدماتی برای وی محسوب می شود؛ تمرینی برای اجراهای مهمتر در تالارهای معتبر جهانی نظیر «موزیك فراین» و «كارینگی هال».
والیش در سال ۱۹۷۸ در وین و در خانواده ای موسیقیدان متولد شد و نخستین دروس موسیقی را از مادرش فراگرفت. او در سن شش سالگی وارد مؤسسه ای تحت نظارت دانشگاه موسیقی و نمایش وین شد و زیر نظر «هانتس مدیمورك» به تحصیل پرداخت. در سالیان بعد او از مكاتب استادانی همچون «لولگ مایزنبرگ» و «دیمیتری باشكیرف» تأثیر پذیرفت و در دور ه های تخصصی (master classes) پیانیست بزرگ معاصر یعنی «اشتفان بیشاپ كواشویچ» شركت جست. او در سن شانزده سالگی برنده نخست مسابقه بین المللی «جایزه استرامینسكی» در آمریكا شد. همچنین والیش در سال ۱۹۹۹ در فستیوال «ملكه الیزابت» در بروكسل كه یكی از معتبرترین مسابقات نوازندگی پیانو در سراسر جهان محسوب می شود به گروه فینالیست ها پیوست و به عنوان جوانترین شركت كننده ای كه توانسته است بدان راه یابد معرفی شد. این موفقیت همچنین در كنكور كلارا هاسكیل نیز در سال ۲۰۰۵ تكرار شد.والیش در مقام تكنواز با بسیاری از اركسترهای صاحبنام حال حاضر جهان به اجرای آثار كنسرتو پرداخته از این میان می توان به اركسترهای ذیل اشاره كرد: اركستر فیلارمونیك وین، اركستر سمفونیك رادیووین، اركستر مجلسی اشتوتگارت، اركستر رویال فیلارمونیك لیورپول، فیلارمونیك زاگرب و بسیاری دیگر. رهبران اركستر برجسته ای نیز همچون «جوزپه سینوپولی»، «یهودی منوهین»، «نویل مارینر» و بسیاری از چهره های صاحبنام دیگر در كنسرت های مختلف با والیش همكاری داشته اند. والیش كنسرتهای بی شماری را در كشورهای مختلف منجمله آلمان، سوئیس، اسپانیا، آمریكا، انگلستان، ژاپن و بسیاری از كشورهای دیگر و بالاخره ایران اجرا كرده است. او هر از چند در تالار وحدت و رودكی و نیز فرهنگسرای نیاوران و اداره فرهنگی سفارت اتریش در تهران رسیتال پیانو ترتیب می دهد و علی الظاهر چندی پیش در شیراز نیز پیانو نواخته است.
او علاوه بر این ضبط های بی شماری برای شبكه های رادیویی موسیقی نظیر شبكهORF، رادیو بین المللی فرانسه، RTBF بلژیك و BBC لندن انجام داد و همچنین آثار متنوعی از بسیاری از آهنگسازان موسیقی كلاسیك را برروی CD به بازار روانه كرده كه از میان این آهنگسازان می توان به هایدن، شومان، برامز، شوبرت، اشتراوس و استراوینسكی اشاره كرد. آخرین CD منتشر شده از اجرای امیدوالیش به سوناتهای شوبرت اختصاص دارد كه اخیراً توسط كمپانی Naxos منتشر شده است و بسیار مورد توجه منتقدان موسیقی قرار گرفته است. بزودی CD دوم از همین مجموعه سوناتهای شوبرت توسط همین كمپانی منتشر خواهد شد.با نگاهی اجمالی به رپرتوار امیدوالیش به سرعت متوجه گستردگی و تنوع آن خواهیم شد. او دست كم سی و پنج كنسرتو پیانو از آثار مصنفانی چون باخ، هایدن، موتسارت، بتهوون، برامز، شومان، گریك، راخمانیف، بارتوك و غیره را در رپرتوار خود جای داده است. آثار سولوای كه در این فهرست جای می گیرند طیف وسیعی از دوره باروك تا آثار موسیقی مدرن را دربردارند. از جمله آهنگسازان سده بیستم كه والیش بدانها توجه نشان داده باید به راول، وبرن وبرگ اشاره كرد.براساس برنامه كاری اركستر سمفونیك تهران، امیدوالیش در آینده ای نزدیك كنسرتو پیانو شماره یك اثر پترایلیچ چایكوفسكی را به همراهی این اركستر و به رهبری علی رهبری در تالار وحدت اجرا خواهد كرد و ما نیز بی شك در انتظار شنیدن این كنسرت خواهیم بود.پیش از این نیز او تلاش كرده تا در ایران طیف گسترده ای از آثار آهنگسازان مختلف را در برنامه كاری خود جای دهد. دركنسرت های پیشین او در تهران سوناتهای هجده، بیست و شش و بیست و هشت اثر لودویگ ون بتهوون و نیز سونات در دومینور شوبرت اجرا شده اندكه نشاندهنده توجه خاص او به فرم سونات است. در تأكید بر این نكته می توان آثار دیگری از همین فرم همچون سونات دومینور موتسارت، سونات ایگور استراوینسكی و سوناتهایی از دومینكو اسكارلاتی را بدین فهرست افزود. این موضوع یعنی توجه خاص والیش به فرم سونات اساساً حاكی از گرایشات او به موسیقی دوره كلاسیك وین است. و این درحالی است كه بسیاری از پیانیست های امروزی به هر تقدیر از آثار این دوره گریز می زنند و بیش از هر چیز قطعات دوره مابعد كلاسیك یعنی رومانتیك را در برنامه كاری خود قرار می دهند و بدین شكل به آثار به اصطلاح «پیانیستیك» رومانتیك كه پیانوهای مدرن امروزی را به شكلی كاراتر به خدمت می گیرند و طبیعتاً جذابیت بیشتری را برای مخاطب غیرمتخصص خود برمی انگیزند، اولویت می بخشند.
امیدوالیش علاوه بر این آثار مفصل و طولانی را كه در رپرتوار پیانو از جایگاه درخشانی برخوردارند برای مخاطبان تهرانی اش اجرا كرده است. از این دسته قطعات می توان به مجموعه واریاسیونهای برامس بر روی تمی از پاگایننی، آینه های راول و هومورسك اثر شومان اشاره كرد. اهمیت این موضوع از آنجاست كه بعید به نظر می رسد در آینده ای نزدیك این آثار مجدداً در تهران و در یك كنسرت نواخته شوند، مگر آنكه بخت مجدداً به ما رو كند و ما شاهد حضور پیانیست برجسته و ممتازی همچون امیدوالیش باشیم.
در هرحال یقیناً او بر تبار ایرانی خود افتخار می كند.باید تا تیرماه سال آتی منتظر بود. بی شك چشم های منتظری هستند تا پس از سالها انتظار، شاهد اجرای رسیتالی در ایران در حد و اندازه استانداردهای آكادمیك جهانی باشند.
طاها پیشوا


منبع : روزنامه ایران

مطالب مرتبط

بحران در موسیقی مدرن


بحران در موسیقی مدرن
مطلب زیر متن سخنرانی پروفسور «هارتموت فلادت» آهنگساز معاصر آلمانی است که در تاریخ ۲۴ ماه مارس در «کان‌وی ‌هال» لندن انجام گرفته و ایشان به ما اجازه‌ داده‌اند تا ترجمه فارسی آن، قبل از انتشار مطلب به سایر زبان‌ها، به چاپ رسد. پروفسور فلادت استاد کرسی موسیقی‌شناسی دانشگاه برلین است و چند روزی را میهمان ما و دوستان دیگرش در لندن بود. او، پس از انجام سخنرانی و پایان سفر کوتاهش به لندن، به رسم تشکر یک قطعه کان‍ُن یا «دست‌مایة اصلی یک آهنگ» را ساخت و اهدا کرد که آن‌ را در پایان این مطلب، با خط خود او، چاپ می‌کنیم.
من، به عنوان یک آهنگساز و موسیقی‌شناس معاصر، اغلب مورد این پرسش قرار می‌گیرم که: «کدام‌ یک از آثار خلق‌شده در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ را بیشتر می‌پسندی؟» و، در جریان تلاش برای یافتن پاسخی به این پرسش، می‌بینم که داوری زیباشناختی و موسیقیایی من درگیری کوتاه، اما عمیقی با سلیقه‌های شخصی‌ام پیدا می‌کند. حاصل این درگیری هم معمولاً فهرستی از این دست است:
اشتوکهاوزن۱ و بوله۲: آن پایین‌های لیست.
نونو۳: قابل تحسین؟ بله. اما با این تبصره که او بیشتر اهل اندیشه است تا حس.
لیگتی۴: عظیم!
هنتز۵: با آن تصور پ‍ُرنشاط و غیر بخشنامه‌ای که از موسیقی دارد (و این تصور به رنگ‌های سیاسی نیز آراسته است)، بسیار قابل احترام. اما هستی رمانتیک او، در مقام یک هنرمند، از میزان این احترام می‌کاهد.
و، بالاخره، کلاوس هوبر۶ و لوچیانو بری‌یو۷: آثار آنها را می‌توان، و باید، موسیقی معاصر ایده‌آل دانست.
اما از سوی دیگر، گاه خود من، به عنوان یک آهنگساز و موسیقی‌شناس معاصر، از خویشتن می‌پرسم‌ که‌: «کدام‌یک از آثار ساخته‌شده در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ حسی از پویایی۸ درونی را در تو بیدار کرده‌اند؟» و می‌بینم که پاسخم به این پرسش کاملاً با پاسخ قبلی خودم فرق دارد. اکنون و در این سطح از داوری، پای موسیقی «جاز» هم به میان کشیده می‌شود؛ الویس۹ هم هست؛ نمی‌توانم به ترانه‌ای مثل «تنها تو»۱۰ بی‌اعتنا بمانم؛ و «بیتل‌ها» نیز، به صورت نیرویی عظیم، حضور دارند. سپس به سراغ پیانو می‌روم و می‌کوشم قطعة «میشل»۱۱ را بنوازم و در حین این کار به یاد می‌آورم که ترانه‌های عامه‌پسند۱۲ هم می‌توانند دارای ساختمان پیچیده‌ای باشند. تازه‌، از این هم بدتر و خرده‌پا‌تر، اینکه می‌بینم (و در اینجا حتی کمی از خودم هم شرم می‌کنم، اما چاره‌ای جز این ندارم که اقرار کنم) ترانة «ایتزی بیتزی، تینی و ینی ...»۱۳ از کاترین وانتس۱۴ هم ن‍ُت به ن‍ُت در ذهنم جا می‌گیرد. پی‌یر۱۵ و کارل هاینتز۱۶ باید بر من ببخشایند اما، به نظرم می‌رسد که، از دیدگاه ناخودآگاه موسیقیایی من، این ترانه از قطعة «در همة روزهای شما»۱۷ مؤثرتر است.
بدین‌‌سان، می‌بینم که شکاف بین موسیقی «جدی» و «عامه‌پسند» تا عمق ناخودآگاه موسیقیایی خود من ادامه دارد و، در نتیجه، جای تعجب نخواهد بود اگر این شبکة پیچیدة تضادها در آثار هنری و موسیقیایی من نمودار باشد. خود آشکارا می‌بینم که باید خواسته‌ها، ترجیحات، نیازها و عواطفی در من وجود داشته باشند که دستیابی به آن‌ها تنها به مدد موسیقی عامه‌پسند ممکن است و آیا می‌توان این حس را جز به تمایل من نسبت به امور خرده‌پا و یا اشتیاقم به آنچه که در دست‌آوردهای اجتماعی و هنری من جزء «محرمات»۱۸ به حساب می‌آیند، به چیز دیگری تعبیر کرد؟ بله، من اعتقاد دارم که موسیقی عامه‌پسند دارای کیفیات ویژه‌ای است که انواع موسیقی «جدی» و «پیشاهنگ»۱۹ از آن محروم‌اند.
اشاره‌های جالبی که مارسل پروست۲۰ به این مسئله کرده‌ است حتی‌ امروز هم حیرت‌آور به نظر می‌رسند. او، حدوداً در سال‌های آغازین قرن کنونی، نوشته است:
«شما می‌توانید موسیقی بد را لعن و نفرین کنید اما از آن نفرت نداشته باشید! موسیقی بد را هرچه بیشتر می‌نوازیم یا می‌خوانیم (و البته این کار را با احساسی بیش از آنچه در مورد موسیقی خوب داریم انجام می‌دهیم) این موسیقی از اشک انباشته‌تر می‌شود؛ اشکی که به مردم تعلق دارد. جایگاه این موسیقی در تاریخ هنر بسیار پایین است، اما همین موسیقی در تاریخ عاطفه‌های جماعات بشری جایگاهی والا دارد. احترام (و نمی‌گویم عشق) ما به موسیقی فرود‌َست نه‌تنها می‌تواند جنبة دیگری از عشق ما نسبت به همسایگانمان باشد بلکه از وقوف ما به نقش اجتماعی موسیقی نیز خبر می‌دهد. مردمان همیشه، از اندوه‌ها و شادمانی‌هاشان، همان قاصدها و پیام‌آورانی را به خود راه داده‌اند که ما آنان را نوازندگان و آهنگسازان بد می‌‌خوانیم.»
مارسل پروست، در «ستایش از موسیقی بد»، به‌درستی نقشی را که موسیقی خرده‌پا تا به امروز بازی کرده است بیان می‌دارد، اما من عقیده دارم که صفت «عامیانه» یا «عامه‌پسند» لزوماً با صفت «بد» یکی نیست. از لحاظ ساختمان و محتوا می‌توان در میان آثار «عامه‌پسند» به تفاوت‌های کیفی بسیاری برخورد (همین نکته را در مورد موسیقی جدی نیز می‌توان بیان داشت) و مشاهده کرد که برخی از این آثار‍ِ ساده یا پیچیده و به‌هر‌حال نوآورانه دارای شکوفندگی خاصی هستند. نکته در این است که ما نمی‌توانیم این شکوفندگی را صرفاً از طریق تقلیل مسئله به استفادة سازندگان این قطعات از مهارت‌های حساب‌شدة بازاری‌پسند توضیح دهیم.
اگر برای این شکوفندگی اصالت و سلامتی قائل شویم آن‌گاه پرسشی دیگر در کار می‌آید: آیا، در چنین وضعیتی، پیشاهنگان موسیقی «جدی» باید به سوی «برج عاج» منهدم‌شدة خویش عقب‌نشینی کنند؟ و (در بهترین وضعیت!) به دفاع از شعار «حقیقت نهفته در ذات هنر»، که آندرنو۲۱ آن ‌را با زرنگی و پیشاپیش به دستشان سپرده، بپردازند؟ آیا «قیام» مابعد مدرنیستی دهة ۸۰ صرفاً کوششی بوده است برای پس گرفتن سالن‌های کنسرت متعلق به بورژوا‌زی؟ و یا، نه، در زمانة ما این امکان به وجود آمده که بازتاب وضعیتی که در آن گرفتاریم، یعنی بازتاب شکاف بین عناصر موسیقیایی، یا دوگانگی موجود در آگاهی ما، به ایجاد شکاف و گشایشی در مواضع سنگ‌شده بینجامد و، از دل اجزای گسیخته و سخت آن، کلیتی پوینده و متضاد آفریده شود؟‌ مگر الزامات زیباشناختی و نیازهای عامیانه حتماً باید با هم مانعة‌الجمع باشند؟
در این‌گونه موارد، اغلب توسل به خاصیت منظم‌کنندة تحلیل‌های تاریخی دستیابی به یک نتیجة روشن را ممکن‌تر می‌سازد. در اینجا نیز می‌توانیم بپرسیم که آیا به‌‌راستی می‌توان «بهشت گم‌شده»‌ای را در زمانة پیش از وقوع «گناه اولیه»، که حدوداً در نیمة دوم قرن نوزدهم اتفاق افتاده، نشان داد؟ این تاریخ مقارن است با آغاز دورة تولید انبوه کالاهای خر‌ده‌پای موسیقیایی (که خود با پیدایش امکانات جدید بازتولید فنی و نیز تخصصی شدن کار تولید‌کنندگان هم‌زمانی دارد). حدوداً در همین دوران هم هست که مکتب «مذمت هنر»۲۲ ریچارد واگنر۲۳ شکل می‌گیرد‌، یعنی مذهب نخستین آهنگسازی که هرگز دست به ساختن موسیقی عامه‌پسند نزد (حال آنکه در همان زمان برامس۲۴ سخت بدین کار مشغول بود).
همچنین باید به صحت و س‍ُقم نظریه‌ای رسیدگی کرد که می‌گوید: «بین موسیقی جدی و موسیقی عامه‌پسند همواره تنش۲۵ وجود دارد.» در وجود این تنش شکی نیست اما مهم این است که ما این تنش را همراه جایگاهش در کل «دستگاه هماهنگی»۲۶ در نظر آوریم و، به عبارت دیگر، آن را عنصری حیاتی در یک کلیت فعال و متضاد ببینیم.
با توجه به این مقدمات اکنون می‌خواهم نظر یا نظریة خود را با آوردن شاهدی بیان کنم که به موسیقی دهه‌های ۲۰ و ۳۰ برمی‌گردد. در آن سال‌ها فاشیسم و استالینیسم در همة زمینه‌های هنری ویرانی به بار آوردند. تأثیر این جریان تخریبی حتی تا به امروز هم حس می‌شود و با موضوع مورد بحث ما نیز ارتباط پیدا می‌کند. نکته در این است که، برای برداشتن سدهای مستحکمی که بین «جدی» و «عامه‌پسند» در هنر کشیده شده، درست پیش از استیلای فاشیسم و استالینیزم راه‌حل‌های درخشانی پیدا شده بود. پیدایش این راه‌حل‌ها خود نتیجة درگیری مستقیم با زیباشناسی موسیقیایی واگنری بود (در فرانسه این جریان را دبوسی۲۷ به راه‌ انداخت؛ استراوینسکی۲۸ بعداً به این راه کشیده شد؛ و در شوروی شوستاکوویچ۲۹ اولین قدم‌ها را برداشت). اما این دورة اعجاب‌انگیز و سرشار از خلاقیت، که در طی آن و تا حدود زیادی، در پیشاهنگی اجتماعی، سیاسی و هنری وحدتی به دست آمده بود، قربانی فاشیسم و استالینیسم دهة ۳۰ شد. در پی این تجربه بود که آهنگسازان دهة ۵۰، که سوء ‌استفادة سیاسی از هنر را به چشم خود دیده بودند، دیدگاهی ظاهراً «فراسیاسی» انتخاب کردند و کوشیدند تا به سوی جهان مسائل تجریدی ناظر بر عوالم مادی پناه برند.
زمانة ما فرصت تجدید نظر در این فرار بزرگ و بازگشت به تجربه‌های اعجاب‌انگیز دو دهة اول قرن کنونی است. اما یافتن مسیر یا، به عبارت دیگر، درک ماهیت کوشش برای تلفیق موسیقی «عامه‌پسند» و «جدی» در راستای ساختن کلیتی یکپارچه از آنها، بدون درک مفهوم «آشنایی‌زدایی»۳۰ ممکن نیست. این مفهوم در نظریه‌های ادبی فرمالیست‌های روسیه۳۱ آفریده شد و در نوع «تأتر حماسی»۳۲ برتولت برشت۳۳ ادامة حیات یافت. یک نمونة جالب از این نوع کار را می‌توان در قطعة «سرگذشت سرباز»۳۴ اثر ایگوراستراوینسگی۳۵ یافت. در این اثر صحنه‌های رقص را نباید صرفاً مصالح تصویری و موسیقیایی دانست چراکه این صحنه‌ها، در عین حال، به بیان ساختارهای اجتماعی نیز مشغول‌اند و، از این بالاتر، به محرمات اجتماعی اشاره می‌کنند.
استفاده از این ساختارها و محرمات اجتماعی موجب فعال شدن آگاهی حسی و شناختی مخاطب می‌شود. در این اثر، قطعة «والس» به سرگرمی‌های مندرس و رسوای طبقات بالای جامعه اشاره‌گر است. سرباز (که در اینجا شخصیت فرودست را دارد) شاهزاده خانم را با یک «تانگو»‌ی شهوانی می‌فریبد (و به خاطر داشته باشیم که «تانگو» در بسیاری از شهرهای آن زمان اروپا ممنوع بوده است). موسیقی نوع «رگ تایم»۳۶ هم که در جای دیگری از این اثر آمده هویت اصلی خود را، که به مناطق بدنام شهرهای آمریکایی مربوط می‌شود، حفظ کرده است. البته توجه دارید که در اینجا منظور من بررسی روان‌شناختی شخصیت‌های این اثر نیست بلکه هدفم نشان دادن مواضع فکری سازندة اثر است که از دیدگاه‌های اجتماعی او مایه گرفته‌اند. در این اثر، عناصر موسیقی عامه‌پسند، از طریق به کار گرفتن شگردهای موسیقی «پیشاهنگ»، دچار دگردیسی و آشنایی‌زدایی شده و «غریبه، آشنا» به نظر می‌آیند. از سوی دیگر، ویژگی فروبستة موسیقی «پیشاهنگ» نیز مورد نفوذ این عناصر عامه‌پسند قرار گرفته و دستخوش فراگردی بالنده شده است.
دقیقاً همین نحوة نگرش را در آثار دو آهنگساز آلمانی، کورت و یل۳۷ و هانس ایزلر۳۸، نیز می‌توان یافت. هر دوی این آهنگسازان، در یک دورة خاص از کارشان، نوعی شگرد آشنایی‌زدایی آموزشی را نیز به کار گرفته‌اند. کارکرد این شگرد آن است که شنوندة آموزش‌ندیده نیز، در حوزة همان زبانی که با آن آشنا است، مخاطب قرار می‌گیرد و جذب می‌شود و آن‌گاه در سیر کار به نقطه‌ای می‌رسد که در آنجا همان زبان آشنا ویران می‌‌گردد. هدف سازنده از ارائه این لحظه، که با محتوایی سخت چشم‌گیر نیز همراه است، از یک سو فعال کردن آگاهی شنونده است و، از سوی دیگر، جلوگیری کردن از امکان پیدایش دریافت‌های ناخود‌آگاه و اندیشه‌ناشده در ذهن او.
از این دیدگاه هانس ایسلر در ۱۹۵۱، با گوشة چشمی به تاریخ و نگاهی به آیندة موسیقی، نوشت:
«آهنگساز و شنونده باید از یکدیگر بیاموزند. آهنگساز باید با مسایل هنری به صورتی تجریدی برخورد کند. او باید تشخیص دهد که چگونگی استفاده از برخی شگردهای موسیقیایی با محتوای کار او بستگی تمام دارد. شنونده نیز باید بداند که نمی‌توان هر تکه از یک اثر را بلافاصله درک کرد. البته این نکته در مورد همة انواع موسیقی صادق نیست.
آهنگساز و شنونده باید بیاموزند تا بین انواع مختلف موسیقی تفاوت قایل شوند. یعنی بدانند که برخی از این انواع را به‌راحتی می‌توان درک کرد، درک برخی دیگر مشکل‌تر است و برای درک بعضی آن‌ها داشتن آمادگی قبلی ضرورت دارد.
ما آهنگسازان هم باید همان واقع‌بینی‌ را از شنوندة خود توقع داشته باشیم که او از ما متوقع است.» و من اکنون به این یقین رسیده‌ام که آهنگسازان خوب معاصری که قادرند به خود و کارشان بیندیشند هرگز از پرداختن به این‌‌گونه پرسش‌ها باز نمی‌مانند. آنها، در طی این تعمق و از دیدگاه صرف تشریحی، به نتایجی عملی می‌رسند؛ همان کارکردهایی که توسط خود آهنگساز پیش‌‌نهاده شده‌اند وسایل موسیقیایی او را تعیین می‌کنند. هنگامی که هنتر۳۹ دست به آفرینش موسیقی برای بچه‌ها می‌زند زبانی کاملاً متفاوت از دیگر قطعه‌های خود انتخاب می‌کند.
قطعة «ترانه‌های عامیانه» بریو۴۰، نسبت به اثر دیگرش به نام «سنفونیا» (برای «مارتین لوتر کینگ»)۴۱، بسیار تفریحی‌تر است اما، در عین حال، همچنان از ارزش والای موسیقیایی برخوردار است. وقتی هانتز از «موسیقی ناخالص»۴۲، یعنی آن‌گونه ناخالصی عمدی که مرتباً از حدود و ثغور موسیقی فروبسته خارج می‌شود، سخن می‌گوید در واقع به همان شگرد آشنایی‌زدایی در موسیقی اشاره می‌کند، شگردی که موسیقی معاصر را با دست‌آوردهای‌ دهة ۲۰ مربوط می‌سازد.
و من، به عنوان یک آهنگساز و موسیقی‌شناس معاصر، حاضر نیستم گنجینه‌های حسی و شناختی این‌گونه موسیقی را، که در آن دستیابی به دورترین مقاصد اعجاب‌انگیز ممکن می‌شود، فدای چیزی کنم که، در مفهوم باریک و بخشنامه‌ای هنر، «خلوص» نام گرفته است. یک نکتة دیگر هم وجود دارد. در زبان آلمانی ضرب‌المثلی هست به این مضمون: «(فلان چیز) زیباتر از آن است که واقعی باشد.» من فکر می‌کنم که عکس این سخن را می‌توان؛ دربارة موسیقی آرنولد شونبرگ۴۳ به کار برد؛ این موسیقی واقعی‌تر از آن است که بتواند زیبا باشد! از نظر من، موسیقی مدرن کنونی باید واقعی باشد، باید آیینه‌ای باشد که در آن وضعیات اجتماعی، تاریخی، سیاسی و روان‌شناختی منعکس شوند. اما همین هم کافی نیست.
موسیقی باید امکانات مقابله با این وضعیات را نیز در خود منعکس کند؛ چراکه زیبایی می‌تواند بخش عمده‌ای از «ناکجاآباد» و امیدهای بشری را دربرگیرد. علاوه بر آن و به مصداق تعبیر «انسان حیوانی بازیگوش است»۴۴، در هر قطعة پ‍ُربار موسیقیایی باید نوعی بازی تجربی و هنری نیز وجود داشته باشد اما، در همان حال، گستراندن مصالح موسیقیایی نباید به صورتی تجریدی انجام پذیرد.
اگر موسیقی بخواهد جنبة ارتباطی خود را حفظ کرده و همچنان زبانی برای بیان عواطف و شناخت‌های انسان باشد، باید «فهمیدنی» باقی بماند؛ نه بدان معنی باشد که آهنگساز باید در کار خود از پیچیدگی‌های ساختمانی پرهیز نماید؛ مهم این است که حتی دوستداران غیرحرفه‌ای موسیقی نیز بتوانند معانی این پیچیدگی‌ها را درک کنند.


وبگردی
ممنوعیت پروازهای «هواپیمایی آسمان» در اروپا
ممنوعیت پروازهای «هواپیمایی آسمان» در اروپا - پرواز تمام هواپیماهای «آسمان» در اروپا ممنوع است
استحاله! / بررسی نامه احمدی‌نژاد به رهبری
استحاله! / بررسی نامه احمدی‌نژاد به رهبری - دگرديسي‌هاي فراواني در ايران صورت گرفته‌است؛ اصولگرايان اصلاح‌طلب شده‌اند، تحول‌طلبان محافظه‌كار شده‌اند، مسئولان پاسخ ناكارآمدي‌هاي خود را از مردم مي‌خواهند و در تازه‌ترين نوع اين استحاله‌ها فردي كه بسياري مدعي هستند او برآمده از مهندسي انتخابات است با ارسال نامه به رهبرمعظم انقلاب درخواست برگزاري انتخاباتي آزاد، زودهنگام و به دور از مهندسي كرده‌است! محموداحمدي‌نژاد همان پديده خانمان براندازي كه براي…
سیف و بازی تکراری غیر مجازها !
سیف و بازی تکراری غیر مجازها ! - حرفهای تکرای بانک مرکزی در مورد صرافی ها و موسسات مالی غیر مجاز با یک جستجوی ساده در اینترنت.
مصاحبه دختری که با ریش به «آزادی» رفت با یورونیوز
مصاحبه دختری که با ریش به «آزادی» رفت با یورونیوز - فیلم - زهرا خوش نواز در گفتوگو با یورونیوز از مراحلی که برای آماده سازی ظاهرش طی کرد تا با چهره‌ای متفاوت وارد استادیوم شود گفت. او می‌گوید: «زمانی که از تونل گذر کردم و وارد ورزشگاه شدم و چشمانم به چمن ورزشگاه افتاد گریه‌ام گرفت.»
بار دیگر زیر گرفتن ماموران پلیس با ماشین سواری توسط دراویش
بار دیگر زیر گرفتن ماموران پلیس با ماشین سواری توسط دراویش - باز هم زیر گرفتن ماموران امنیتی و نیروی انتظامی توسط یک ماشین دیگر سواری توسط اراذل خیابان گلستان هفتم
حمله با اتوبوس به مأموران پلیس در پاسداران
حمله با اتوبوس به مأموران پلیس در پاسداران - کی از دراویش گنابادی با اتوبوس به مردم و مأموران پلیس در خیابان پاسداران تهران / گفته میشود تعداد شهدای ناجا در حمله آشوبگران فرقه ضاله گنابادی و حامیان نورعلی تابنده به ۴ تن رسیده است.
لحظه مواجهه وزیر راه با خانواده قربانیان سانحه هواپیمای
لحظه مواجهه وزیر راه با خانواده قربانیان سانحه هواپیمای - به دنبال سقوط هواپیمای تهران-یاسوج ویدیو لحظه مواجه خانواده های جانباختگان را با وزیر مشاهده می کنید.
حمله با چاقو به یک راننده سر پارک خودرو
حمله با چاقو به یک راننده سر پارک خودرو - تصاویری دردناک از حمله مرد موتور سوار با چاقو به یک مرد راننده در حضور همسر و فرزندش در شهرستان داراب استان فارس را در ویدئوی زیر می بینید. به نظر میرسد این اتفاق در پی جرو بحثی بر سر پارک کردن وسایل نقلیه روی داده است!
اگر «عدم رویارویی با حریفان اسرائیلی» آرمان ماست چرا پنهانی و دزدکی؟
اگر «عدم رویارویی با حریفان اسرائیلی» آرمان ماست چرا پنهانی و دزدکی؟ - آنچه مشخص است جمهوری اسلامی ایران باید تصمیم مشخص و درستی درباره سیاست عدم رویارویی با ورزشکاران رژیم صهیونیستی بگیرد. دیگر نمی‌توان با این روش تعقیب و گریزی با این مسئله برخورد کرد. دیگر نمی‌توان ورزشکاران را از مقابله با کشتی‌گیران اسرائیلی باز داشت و در برابر رسانه‌های جهانی گفت به خاطر مصدومیت در میدان حاضر نمی‌شویم و در داخل جشن بگیریم که ما عزت‌مان را حفظ کردیم و...
بدل ایرانی آنجلینا جولی رونمایی شد !
بدل ایرانی آنجلینا جولی رونمایی شد ! - شب گذشته مراسم اکران فیلم بلوک 9 خروجی 2 به کارگردانی علیرضا امینی و تهیه کنندگی محمدرضا شریفی نیا و نیز فیلم شاخ کرگدن در پردیس سینمایی ملت برگزار گردید.
اظهارات جنجالی احمدی نژاد در مقابل دادگاه
اظهارات جنجالی احمدی نژاد در مقابل دادگاه - سخنرانی پرحاشیه احمدی نژاد در مقابل دادگاه بقایی
    زندگینامه رحیم ایروانی ، بنیانگذار کفش کفش ملی
    رحیم به معنی واقعی کارآفرینی بود که در بی‌ثباتی سیاسی و اجتماعی دههء 50 دست از سرمایه گذاری برنداشت و از هیچ چیز شکایت نمیکرد. مگر یکبار و آن هنگامی که در اوج توسعهء کارهایش متوقف شد و بار دیگر هنگامی که می خواست تولید کفش را در افغانستان راه‌اندازی کند ک