جمعه ۳ اسفند ۱۳۹۷ / Friday, 22 February, 2019

معتاد، مجرم یا بیمار؟


معتاد، مجرم یا بیمار؟
اعتیاد هر روز قربانیان بیشتری از خیل جوانان این مرز و بوم می گیرد، اما هنوز برنامه جامع پیشگیری و درمانی در كش و قوس تغییر و تحولات سیاسی و اداری بلاتكلیف مانده است. در این میان تغییر و جابه جایی مسئولان مبارزه با مواد مخدر و به تبع آن تفاوت دیدگاه ها و سیاست ها نیز مزید بر علت شده است و به ناپیگیری، برنامه ها و در نهایت بلااثر شدن آنها دامن زده است.
با چنین تصویر و چشم اندازی سیاست ها و برنامه های درمانی جدید ستاد مبارزه با مواد مخدر را در گفت و شنودی با دكتر سعید صفاتیان، مدیر كل درمان ستاد بررسی كرده ایم.
او معتقد است اعتیاد بیماری است و باید مثل دیگر بیماری ها تحت كنترل باشد.
●اجازه بدهید بدون پرداختن به این موضوع كه چه تعدادی معتاد در ایران داریم، به سراغ بحث درمان برویم و این كه در سیاست های جدید ستاد مبارزه با مواد مخدر چه راهكار هایی برای درمان معتادان در نظر گرفته شده است؟
- درمان تعریف خاصی دارد، چنانچه كه اعتیاد تعریفی خاص دارد، اعتیاد بیماری مزمن، پیش رونده و عودكننده ای است، بر اساس این تعریف معتاد مانند شخصی كه مشكل دیابت یا فشار خون دارد و باید پیوسته به سیستم درمان متصل باشد. در مورد اعتیاد نیز وضع به همین شكل است، پزشك هیچ گاه نمی گوید كه من اعتیاد را درمان می كنم بلكه به بحث كنترل می پردازد.
اعتیاد نیز همانند بیماری های دیگر باید تحت كنترل باشد و تا آخر عمر با سیستم درمانی ارتباط نزدیك داشته باشد.بسیاری از خانواده ها و افراد كه با نارضایتی روبه رو می شوند، به این دلیل است كه از درمان كوتاه مدت و سم زدایی استفاده می كنند و پس از آن از ادامه درمان، كه همان بخش نگهدارنده است، صرف نظر می كنند. در پروتكل درمانی كه توسط وزارت بهداشت در نظر گرفته شده فرد معتاد حداقل یك تا دو سال باید دارو مصرف كند و پس از آن هم تحت برنامه های روان درمانی، شناخت درمانی و رفتار درمانی قرار بگیرد، یعنی این كه ما در بیمار شناخت و نگرشی را به وجود بیاوریم كه بتواند باورهای گذشته خود را تغییر بدهد و بر اعتیاد خود غلبه پیدا كند.
واقعیت این است كه این تغییر رفتار، سخت است و خانواده و فرد را با مشكل مواجه می كند، زیرا طی دوره گذشته زندگی وی با رفتارهای خاصی مانند دیر بیدار شدن، به مهمانی نرفتن، مسافرت نرفتن و همراه خانواده نبودن آمیخته شده كه تغییر اینها برای او بسیار دشوار است و باعث می شود كه سیستم های درمانی در كشور ضعیف عمل كنند.
● چه تعداد از معتادان آمادگی برای قرار گرفتن در چنین سیستم درمانی را دارند؟
- بر اساس شواهد و پژوهش هایی كه در كشورهای مختلف صورت گرفته، حداكثر ۱۰ درصد آماده برای وارد شدن به سیستم درمان هستند و با توجه به تغییراتی كه در زمان های مختلف در كشور ما وجود داشته اگر این درصد را بخواهیم در كشور خودمان در نظر بگیریم بیشتر از ۱۵ درصد نخواهد بود و همین موضوع باعث می شود كه ما نتوانیم برنامه دقیقی برای درمان معتادان داشته باشیم.
واقعیت این است كه ۸۵ درصد معتادان آمادگی برای درمان ندارند و به این تفكر و باور هنوز نرسیده اند، جالب تر این كه بسیاری از این افراد با وجود شاید ۵ سال مصرف مواد مخدر هنوز خود را معتاد نمی دانند.
نكته دیگر بحث آمارگیری است كه به دلیل همین مشكلات نمی توان آمار دقیقی از این افراد به دست آورد.
● آیا ستاد مبارزه با مواد مخدر سیاست ها و راهكارهای جدیدی برای درمان در نظر گرفته است؟
- از سال ۸۴ در بحث بودجه نگرش جدیدی به وجود آمده است و طی دو جلسه ستاد مبارزه با مواد مخدر در دولت جدید، یكی از موضوعات مهم بحث درمان معتادان است، رئیس ستاد، دكتر احمدی نژاد و دیگر اعضا به این موضوع توجه خاص داشته اند. یكی از موارد قابل توجه در این جلسات ارائه و معرفی الگوی جامع درمانی است كه به وسیله این الگو كه در سال گذشته تدوین و تصویب شد، گروه های تحت درمان و مراحل درمانی آنها مشخص شده است و این موضوع برای اولین بار در كشور بدین شكل اتفاق افتاده است.
در این برنامه چهار اولویت در نظر گرفته شده، اولویت اول معتادان تزریقی، اولویت دوم روان درمانی، اولویت سوم درمان نگهدارنده و اولویت چهارم هم حرفه آموزی معتادان است. در راستای این چهار اولویت سیاست كلان در بحث مواد مخدر تغییر می كند و در كمیسیون خاص مجمع تشخیص مصلحت نیز برخی سیاست های كلان مطرح و به صحن اصلی مجمع فرستاده می شود.در سیاست های كلان، بند خاصی مختص درمان در نظر گرفته شده و برنامه های كارشناسی در آن لحاظ می شود. به عنوان مثال شاید تا یكی دو سال پیش در برنامه های كارشناسی مشكل داشتیم، اما در حال حاضر با هماهنگی دادستان كل كشور و ریاست قوه قضاییه و هماهنگی قوه مجریه لوازم بهداشتی از قبیل سرنگ در زندان ها و مراكز درمانی مجاز اعلام شده و در اختیار معتادان قرار می گیرد. به دنبال این سیاست ها امیدواریم كه بتوانیم به زودی بحث اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر را در مجلس پیگیری كنیم و به جمع بندی نهایی برسیم.
●در این طرح اصلاح قانونی خاصی در حیطه درمان در نظر گرفته شده است؟
- پیشنهادی كه برای سیستم بهداشتی، وزارت بهداشت و بهزیستی و سازمان زندان ها وجود دارد، موضوع مجرم یا بیمار بودن معتاد است.
● آیا هنوز مسئولین به یك اجماع نظر در این مورد نرسیده اند، به رغم اینكه سالهاست، بحث آن وجود دارد؟
- این موضوعی است كه در بسیاری از كشورها هنوز جای بحث دارد و در هیچ كشوری در كوتاه مدت اتفاق نیفتاده و كمتر از ۵ سال شكل نگرفته است.اما اگر بخواهیم از دیدگاه تخصصی به این موضوع نگاه كنیم، باید ببینیم اگر اعتیاد از جرم به «بیماری» تبدیل شود چه عواقبی در جامعه دارد. اگر این موضوع به تصویب برسد، یكسری نكات مثبت به همراه دارد، كه مهمترین آن تمایل پزشكان و عوامل كادر درمان برای وارد شدن به این قضیه است و این نكته ای مسلم است كه یك پزشك، تكلیفش مشخص می شود كه با یك مجرم سروكار دارد یا یك بیمار و این موضوع در چگونگی روند درمان تأثیری قابل توجه دارد.
● آقای دكتر بفرمایید، در ارتباط با مواد روانگردان و نحوه درمان آن برنامه ای در نظر گرفته اید یا خیر؟ با توجه به این كه مواد صناعی این روزها جوانان ما را به شدت در معرض تهدید قرار داده است؟
- خوشبختانه در حال حاضر دیدگاه مسئولین نسبت به این قرص ها و داروها تغییر كرده و جایگاه خاصی در سیاست های كلان و قانون پیدا كرده است. كلاس های آموزشی برای پزشكان در نظر گرفته شده كه به وسیله آن دوره های خاص عملی و تئوری را می گذرانند و نحوه مقابله با مصرف كنندگان و عوارض آن را آموزش می بینند.
● فكر می كنید تنها آموزش پزشكان كافی باشد؟
- آنچه كه در اینجا باید در مورد این مواد بدانیم این است كه متأسفانه برای این مواد درمان جایگزینی وجود ندارد و باید به جوان ها توصیه كرد كه مواد روانگردان تأثیرات روانی بسیار بالاتری از مخدرها دارند و بالطبع این تأثیرات عوارض بیشتری هم برای فرد به همراه دارد، ضمن این كه برای مواد صناعی درمان جایگزین وجود ندارد.
● به طور دقیق می توان گفت كه فرد پس از چند بار مصرف وابستگی روانی پیدا می كند؟
- با توجه به تحقیقاتی كه وجود دارد شاید پس از یك یا دو بار مصرف، مشكل اعتیاد به وجود آمده و وابستگی روانی بسیار زیادی ایجاد شود. آنچه كه در درمان اعتیاد شكست به وجود می آورد، وابستگی روانی و افسردگی مقاوم به درمان است.
علت علمی این قضیه هم این است كه با مصرف یك یا دو بار این مواد،میزان (هورمون دوپامین) كه همان هورمون پاداش است در بدن فرد بالا می رود و احساس لذتی كاذب در ساعاتی از زندگی فرد به سطح بسیار بالایی می رسد و حالت های توهم زایی برای فرد به وجود می آید كه در این حالت ها بسیار پیش می آید كه اتفاقات ناگواری مانند سقوط از ارتفاع برای شخص رخ دهد.
● آیا آماری از مصرف كنندگان این مواد وجود دارد و این كه برخورد مردم و خانواده ها در مواجهه با چنین مواردی باید چگونه باشد؟
- آمار دقیقی وجود ندارد به دلیل این كه این موضوع یك تابوی اجتماعی است و بیشتر مردم از اعتراف به آن طفره می روند. اما در مورد برخورد خانواده ها با این موضوع باید گفت كه نباید فرزندان خود را به هیچ وجه از خانواده طرد كنند، پس از آن سریع وی را به سیستم مجاز پزشكی معرفی كنند و نكته دیگر این كه با همكاری و همیاری برای گذران دوره درمان واكنش های حاد این موضوع را كنترل كنند.
دیگر این كه مردم باید بدانند وابستگی روانی مصرف كننده این مواد بسیار زیاد است و بیشتر آنها جوانانی هستند كه به دنبال تحرك، لذت و شادی های كاذب هستند، پس نوع برخورد با آنها از اهمیت ویژه ای برخوردار است.وی همچنین می افزاید: باید این تصور وجود داشته باشد كه این مصرف كنندگان را نمی توان با یك درمان ۱۰روزه و سم زدایی درمان كرد، بلكه باید بدانند كه این افراد نیازمند یك دوره بلندمدت درمان روانی هستند.

لیلا خاكسار

منبع : روزنامه همشهری

مطالب مرتبط

پی‌آمدهای تلخ نظریه‌ی لیبرالی در برنامه ریزی اجتماعی برای کنترل اعتیاد

پی‌آمدهای تلخ نظریه‌ی لیبرالی در برنامه ریزی اجتماعی برای کنترل اعتیاد
صرف‌نظر از بن‌بست‌های نظری لیبرالیسم، محدودیت‌های تلخ حاصل از این نظریه در برنامه‌ریزی اجتماعی برای کنترل و کاهش اعتیاد قابل‌توجه است. پدیده‌ی سوء مصرف مواد مخدر به طور کامل با مدل‌های اساسی رفتار انسانی و جامعه سازگار نیست. اگر افراد انسانی در هر شرایطی بهترین مسئول رفاه خود بودند و اگر جامعه‌ی مدنی و دولت حداقل برای تسهیل تعاون و جلو‌گیری از نقض حقوق یکدیگر کافی بود، دیگر هیچ‌گونه دخالت‌ در انتخاب‌های مربوط به «سبک زندگی» یا در فعالیت اقتصادی برای تولید و ارتقای آن چیزهایی که درخدمت این انتخاب‌ها است و آنها را شکل می‌دهد، نمی‌توانست رفاه را بهبود ببخشد. اگر هر فردی حق طبیعی داشته باشد که زندگی خود را طوری شکل ببخشد که تنها با حقوق دیگران محدود شود، در این صورت دخالت‌گری غیر از مجازات متخلف، ناعادلانه است، حتی اگر با برخی معیارها رفاه را بهبود ببخشد. و باز این که پذیرفته شده است که قوانین جزایی و مدنی برای کنترل کسانی است که مرزها را می‌شکنند، تا زمانی که اعضای اجتماع مورد بحث از دزدی، تخلف، و بی‌ملاحظگی پشتیبانی می‌کنند یا مستعد بدون فکر عمل کردن هستند، اینگونه مداخله بی‌اثر است.
● معتاد عقلانی؟
مصرف مواد مخدر همه‌ی نظریه‌های مبتنی بر خودفرمانی عقلانی را با مشکل مواجه می‌کند. تمایل به مصرف مواد مخدر بسیار بیشتر از دیگر فعالیت‌های مصرفی از کنترل عقلانی خارج است. این تمایل به تخطی‌کردن که ذاتی مصرف مواد مخدر است در زبان ما هم منعکس شده است؛ ما برای تشریح کسی که وسواس زیاد کار کردن دارد می‌گوییم «معتاد به کار کردن» (Workaholic) و برای نامیدن کسی که میل به قدرت دارد می‌گوییم «معتاد قدرت» (power junkie)، این بازتاب‌ها نشان می‌دهد که مصرف مواد مخدر الگوی عادات بد و مادر اعتیاد‌هاست. هر چه مصرف مواد مخدر کم‌تر در تعارض با باورهای پایدار مصرف کنندگان درباره‌ی این که چه چیزی برای آنها خوب است، باشد، جامعه با توجه به زمینه‌‌های منفعت‌طلبانه مخالفت کم‌تری با مزاحمت‌های مصرف‌کنندگان مواد مخدر و کسانی که فروشنده‌ی مواد هستند و استفاده از آن را ترغیب می‌کنند از خود نشان می‌دهد.
برای لیبرال‌ها که عدم‌دخالت و نه حد‌اکثر رساندن رفاه، از اصول آنهاست صِرف مشاهده‌ی این که بیشتر مصرف‌کنندگان مواد مخدر آرزو دارند که معتاد نبودند دلیلی برای عدم‌دخالت است، زیرا برای آنها اثبات زیان‌رساندن به دیگران می‌تواند برای مداخله کافی باشد. اما آیا اثبات این قضیه مشکل است؟ باید پذیرفت که بیشتر جرم‌هایی که استفاده‌کنندگان از مواد مخدرِ و قاچاق مرتکب می‌شوند نتیجه‌ی ممنوعیت آنهاست. فراوانی حمله به دیگران در بین الکلی‌ها و رانندگی در حین مستی شاهدی است بر قدرت مصرف مشروب در صدمه رساندن به دیگران، و اهمیت قوانین مدنی و جزایی برای بازداشتن آنهایی که آنقدر مست هستند که نمی‌توانند به عواقب کارشان فکر کنند.
● استدلالی به نفع مداخله‌‌های دولت
مهارت دولت حداقل، به عنوان یک مانع مناسب در مقابل تمایل افراد به صدمه‌زدن به یکدیگر، به احترام کافی جمعیت به مرزها و کفایت آنها در کنترل خود برای پرهیز از تهدید دادخواهی و پیگرد قانونی بستگی دارد. رژیمی که اجازه‌ی آزادی مصرف مواد مخدر را صادر می‌کند ممکن است درعرصه‌های دیگری که لازم می‌بیند نتواند سیاست عدم‌مداخله را اعمال کند.
ممکن است کسی بگوید که تمام مصرف کنندگان مواد مخدر معتاد نیستند و تمام انواع مواد مخدر مصرف‌کنندگان را به پرخاشگری و بی‌مبالاتی تحریک نمی‌کنند. البته همین طور است. اما باید گفت که همه‌ی آتش‌هایی هم که با آب خاموش می‌شوند به آتش‌سوزی جنگل منتهی نمی‌شوند. مصرف مواد مخدر به طور ناگزیر آسیب‌زا نیست؛ این کار اما برای مصرف کنندگان آن و برای دیگران خطرناک است و میزان خطر آن از موادی به مواد دیگر، از مصرف‌کننده‌ای به مصرف‌کننده‌ی دیگر و از موقعیتی به موقعیت دیگر متفاوت است. این مسئله نشان می‌دهد که درجه‌ای از مداخله ـ که نسبت به نوع مواد، مصرف‌کننده و موقعیت مصرف متفاوت است ـ برای حمایت از مصرف‌کنندگان و دیگران در مقابل عادات بد و رفتار ناشایست افراد نشئه مطلوب است. این مداخلات دقیقاً مستلزم آن نوع مداخله‌های جزیی است که رویکرد لیبرال به لحاظ بنیان‌های نظری خواهان دوری از آن است.
مصرف مواد مخدر ناکارآمدی لذت طلبی فردی را به عنوان راهنمایی برای زندگی خوب و یا به عنوان نیروی پیوند‌دهنده‌ی اجتماعی، به‌روشنی نشان داد و به‌ظاهر نیاز به ارزش‌های سنتی را همچون ضرورتی برای دولت خیرخواه مورد تاکید قرار داد. با این همه، ممانعت کامل از مصرف داروهای روان‌گردان درواقع با مبانی نظری لیبرال هماهنگ نیست.
اگر داروهایی که از دید سنتی پذیرفته شده بودند به طور قطع از داروهای جدید و قاچاقی مانند افیون‌ها (opiates)، کوکایین‌ها و آمفتامین‌ها که به لیست داروها اضافه شده‌اند کم‌تر خطرناک بودند، مشکلی وجود نداشت. اما افسوس که به نظر چنین نمی‌آید.
اگرچه زیانی که کافئین دارد هنوز در دست بررسی است، نیکوتین از همه‌ی مواد مخدر قاچاق در زیان‌رساندن به سلامت مصرف کنندگانش پیشی گرفته است، و الکل عامل بیشتر مسمومیت‌ها و بیشتر تخلفات و بی‌مبالاتی‌های مربوط به مصرف مواد، شناخته شده است؛ پس چرا مصرف این مواد به رسمیت شناخته می شود؟ تاحدودی زیان بیش‌تر داروهای مجاز حاصل ممنوعیت مصرف و کاهش مصرف داروهای غیر مجاز است، اما باورنکردنی است که از دیدگاه کاملا داروشناختی، اعتیاد به الکل و نیکوتین را به دلیل معالجه‌ی سهل‌تر تفکیک کنیم.
● سرگردانی لیبرال‌ها
قطعاً سیاست‌های تحمیلی دولتی مبنی بر اولویت دادن به یک انتخاب‌ در سبک زندگی بر دیگر انتخاب‌ها، حتی اگر بیشتر به سوی فقرا جهت‌گیری داشته باشد، شکست می‌خورد. سوءمصرف مواد مخدر یک بیماری است که به رویکرد بهداشت عمومی نیاز دارد. آنها که از این بیماری رنج می‌برند، باید معالجه شوند، و شرایط اجتماعی ـ فقر و محرومیت ـ که عامل این بیماری است باید تغییر کند، درست همانطور که برای جلوگیری از مالاریا باید مرداب‌هایی که پشه‌ی این بیماری را عمل می‌آورند خشک شوند.
لیبرال‌ها در تشخیص اینکه برخی انتخاب‌های مصرف‌کنندگان، به‌ویژه آن انتخاب‌هایی که با کمک شرکت‌های بزرگ توصیه می‌شوند، به نفع مصرف‌کنندگان نیستند، مشکلی ندارند. استعمال توتون یکی از مثال‌های بارز این مسئله است که با نفوذ لیبرال‌ها به دستورالعمل مالیات‌های بالا و قوانین سخت تر انجامید. به نظر می‌رسد که لیبرال‌ها نیز به سوی تشدید قوانین موجود درباره‌ی الکل، که به شدت سست هستند، کشیده شوند. مشکل مواد مخدر قاچاق، استعمال سیگار و افزایش سوءمصرف الکل از جانب لیبرال‌ها به عنوان نشانه‌ی صرف فقر و تبعیض دیده نمی‌شوند، بلکه به آن به عنوان مشکلی مستقل که شایان توجه است و توجه به آن دربردارنده منافعی است نگاه می‌کنند.
● انتخاب دیگری در سبک زندگی؟
مشکل لیبرال‌ها با داروهای قاچاقی است. مالیات‌ها و مقررات برای جلوگیری از توزیع محصولات غیرایمن مصرفی به روشنی با ایدئولوژی لیبرال بدون هیچ گونه بسط و توسعه‌ای متناسب است. اما تقاضای مستقیم فشارهای تحمیلی بر روی افراد برای وادارکردن آنان به انتخاب شیوه‌ای دیگر در زندگی در تعارض با تعهد به بی‌طرفی دولت و احترام به انتخاب‌های فردی است که لیبرال‌هابر آن تاکید دارند. اگر مصرف مواد مخدر تنها بعضی وقت‌ها مضر است (نه این که همیشه زیان‌ آور باشد آنگونه که دیگران معتقدند)، پس یک لیبرال ثابت‌قدم باید تنها در بعضی اوقات با آن مخالف باشد. یک لیبرال نباید به محکوم کردن آن و مجازات‌کردن مصرف کنندگان به مثابه یک طبقه تمایل داشته باشد. انتخاب بین مصرف کوکایین و مصرف نکردن آن مانند انتخاب بین دویدن و ندویدن نیست. بنابراین اتخاذ سیاست مناسب در برابر مصرف کنندگان مواد مخدر مشکلی جدی را پیش روی لیبرال‌های راست‌گرا قرار داده است. این مسئله به‌ویژه در زمینه‌ی مصرف‌کنندگانی که مصرف آنها برای دیگران مضر است؛ درست است: آنهایی که برای برآورده‌کردن نیازشان دست به دزدی یا توزیع مواد می‌زنند.
تمرکز بر کاهش زیان‌های مصرف یک لیبرال را وامی‌دارد که بر مصرف کنندگان متمرکز شده و در کنار پیشنهاد معالجه و ترغیب معتادان به پایان‌دادن به عملی که برای خود و اطرافیان‌شان مضر است، به ابزار اجبار و تهدید نیز روی آورد.
اما این البته درست است که دزدی برای تامین نیازهای مصرف بیشتر ویژگی مصرف‌کنندگان فقیر است تا مصرف کنندگان مرفه. اما سیاست جداسازی مصرف‌کنندگان متخلف از دیگر مصرف کنندگان مواد مخدر به ناچار به جداسازی اجتماعی گروه‌های قومی محروم و فقرا و به‌طور ناخواسته قرار دادن آنها در معرض توجه‌ ختم می‌شود. این کار که شبیه سرزنش کردن قربانی است، آزاردادن مصرف کنندگان کرا کِ طبقه‌ی پایین و نادیده گرفتن مصرف کنندگان کوکایین از طبقه‌ی متوسط، سیاستی نیست که بتوان با آن موافقت داشت.
حتی توزیع کنندگان مواد مخدر عموماً افرادی مهاجر با فرصت‌های قانونی محدود هستند؛ وقتی که آنها دستگیر می‌شوند، اول متهمان و بعد زندانیان جنایی خواهند بود. همه‌ی این‌ها گروه‌هایی هستند که لیبرال‌ها به خود مفتخرند که از حقوق و منافع‌شان در یک سیستم اجتماعی بی‌رحم و در مقابل خشم اکثریت دفاع می‌کنند. اگر بالارفتن قیمت توتون یا افزایش مالیات راه خوبی برای کاهش اعتیاد به نیکوتین است، منطقی به نظر می‌رسد که افزایش قیمت هرویین یا زندانی‌کردن توزیع کنندگان آن موجب کاهش اعتیاد به هرویین شود؛ اما لیبرال‌ها در استفاده از سلول‌های زندان به عنوان ابزار اولیه‌ی سیاست اجتماعی، اکراه دارند. مخالفت لیبرال‌ها با مجازات جنبه‌ی اجرایی سیاست مربوط به مواد مخدر را غیر قابل‌هضم می‌کند، درست مانند بیزاری محافظه‌کاران از گشاده‌دستی دولتی که باعث فقدان اشتیاق به معالجه می‌شود.
● لیبرال‌های تجدیدنظرطلب
مانند بسیاری از آنهایی که طبق اصول استثناهایی برای قوانین مربوط به مواد مخدر تدوین می‌کنند، شمار زیادی از سیاستمداران لیبرال تصمیم گرفته‌اند که در جناح حامیان خشم عمومی علیه توزیع‌کنندگان مواد مخدر قرار نگیرند.برخی از آن‌ها اعتراضات خود را مطابق اصول لیبرالی بیان می‌کنند و علیه تلاش بیهوده برای مقابله با راه‌های ورود مواد و علیه بودجه‌ی اجرایی افزایش یافته به بهانه‌ی ایجاد «تعادل» بین اجبار از یک سو و آموزش و معالجه از سوی دیگر مبارزه کرده‌اند. دیگران به هیاهوی کرکننده علیه دانه‌درشت‌های مواد مخدر پیوسته‌اند و به تعریف تخلفات جدید و صدور احکام الزام‌آور طولانی‌مدت رو آورده‌اند.
● رویکرد جماعت‌گرایانه (communitarian) در برابر رویکرد لیبرال
اجازه بدهید که با مفروضات این رویکرد آغاز کنیم. این رویکرد هم این باوراقتدارگرایانه را که همه نوع استفاده از دارو‌های روان‌گردان غیر سنتی در نفس خود مضر هستند، و هم این ایده که مشکل مواد مخدر یک افسانه‌ی صرف و حاصل تخیلات اقتدارگرایان است، رد می‌کند. این رویکرد می‌پذیرد که چون سلایق به طور اجتماعی ساخته می‌شوند و تا حدودی برای سود اقتصادی دست‌کاری می‌شوند، انتخاب آزاد مصرف کنندگان ـ مجاز بودن مردم در این که آنچه را که می‌خواهند داشته باشند ـ تنها یک هدف موقتاً مطلوب است.
سیاست جماعت‌گرایانه در زمینه‌ی مواد مخدر می‌پذیرد که حفظ امنیت افراد و نهادها در مقابل دزدی، تجاوز و بی‌نظمی بدون ضمانت اجرایی کافی و اجباری تنها زمانی ممکن است که قسمت اعظم جمعیت به صداقت، عدم‌تجاوز و کنترل خود متمایل باشند؛ در ننتیجه واکنش عمومی در راستای تضمین این ویژگی‌ها ممکن است توجیه شده و ضروری بنماید. این رویکرد از این که هزینه را بردوش کسانی بگذارد که رفتارشان به دیگران آسیب می‌رساند، نه افتخار می‌کند و نه از انجام آن اکراه دارد. این رویکرد می‌پذیرد که برای آنهایی که کنترلی روی رفتار خود ندارند یا آنهایی که قادر نیستند بیاموزند که چگونه رفتارشان را تنظیم کنند، ترکیبی از کمک و تحمیل ضروری است.
در سطح عملی، سیاست مربوط به مواد مخدر طبق چارچوب جماعت گرایی باید توجه بیشتری از آنچه که تاکنون به الکل و توتون مبذول شده، داشته باشد. این به معنی استفاده از مالیات و مقرراتی برای کاهش میزان شیوع مصرف سیگار و تقریبا همه‌ی آن چیزهایی است که ماهیتی اعتیادآور دارند و برای سلامتی مضرند بدون در نظر گرفتن هر گونه نفعی که می‌رسانند. وضع مالیات، تبلیغات منفی و تلاش‌هایی برای ایجاد هنجارهای جدید و نقش‌های اجتماعی می‌تواند به محدود کردن مصرف الکل کمک کند، اما جماعت‌گرایان ممکن است خواهان این باشند که ارتباط‌ بیشتری بین حقوق و مسئولیت‌ها ایجاد کنند.
در زمینه‌ی مواد مخدر قاچاق، جماعت‌گرایان متوجه این نکته هستند که ممنوعیت مواد مخدر مزایای زیادی برای بهداشت عمومی دربردارد، و این که فراتر از اهداف حداقل اولیه‌ای که در قوانین اجرایی مربوط به مواد مخدر به آنها اشاره شده است، باید عوارض جانبی ناخواسته‌ی این ممنوعیت‌ها ـ خشونت و دزدی ـ نیز به حداقل برسد.
این موضوع نشان می‌دهد که اعمال کنترل برشمار نسبتاً کمی (دو تاسه میلیون) از معتادان با دوز مصرف بالا که مجرمان فعالی هم هستند کاری پایه‌ای است، هم به این دلیل که آنها جرم‌های زیادی مرتکب می‌شوند و هم این که نیاز آنها بازار قاچاقی را که موجب تخلفات شهری زیادی شده است حمایت می‌کند. این حمایت هم به طور مستقیم انجام می‌گیرد و هم با تامین هزینه‌ی خرید اسلحه‌ی گرم توسط مردان جوان که به استفاده از آن تمایل دارند. چون بیشتر کسانی که هزینه‌ی مصرف معتادان با مصرف بالا را از طریق دزدی یا فروش مواد مخدر تامین کرده‌اند اگر در زندان نباشند به صورت مشروط و با تعهد آزادند، بهترین راه برای کاهش مصرف آنها مشروط‌کردن آزادی‌شان به پرهیز از مصرف است که همراه با گرفتن آزمایش‌ اعتیادِ مکرر و اتفاقی از آنها و تعیین حبس‌های سریع، قطعی و جدی‌، اما نه سخت و بی‌رحمانه، برای متخلفان باشد. برخلاف افسانه‌ی معتاد بی‌پناهی که نمی‌تواند از مصرف دست بکشد، بسیاری از این افراد می‌توانند از این خواست تبعیت کنند.
بنابراین یک سیاست جماعت گرایانه به اهداف آزادی‌خواهانه (libertarian) آزادی فردی، و تمایل لیبرال‌ها به حمایت از حقوق و ارتقای رفاه احترام می‌‌‌گذارد. آیا چنین سیاستی از سیاست‌های موجود بهتر خواهد بود؟ شاید بهتر است بپرسیم: آیا می‌تواند بد‌تر از آنها باشد؟

وبگردی
گاف حسین شریعتمداری با کامپیوتر 30 میلیونی آمریکایی
گاف حسین شریعتمداری با کامپیوتر 30 میلیونی آمریکایی - مدیر مسئول کیهان در حالی مدعی است که سیستم «مکینتاش» بیش از ۴۰ سال است که در کیهان مورد استفاده قرار می‌گیرد که این سیستم اساسا از سال ۱۹۸۴ یعنی ۵ سال پس از انقلاب تولید و نمی‌توانسته است زودتر از این تاریخ در کیهان مورد استفاده قرار گیرد.
آقای روحانی! نمی دانید یا تجاهل می کنید؟ /  دلار تک نرخی 4200 ! گوسفند بوئینگ سوار ! پراید ...
آقای روحانی! نمی دانید یا تجاهل می کنید؟ / دلار تک نرخی 4200 ! گوسفند بوئینگ سوار ! پراید ... - اخیراً رئیس جمهور حسن روحانی در توضیح علت قاچاق گفته است: علت قاچاق ارزانی است، وقتی جنسی در داخل ارزان است و در خارج گران، خود به خود قاچاق آن به خارج صورت می گیرد. به عنوان مثال چون الان گوشت در عراق گران تر از ایران است، از کشورمان به آنجا قاچاق می شود. درباره قاچاق بنزین نیز همین موضوع مصداق دارد.
راز میتوانیم موشک و نمیتوانیم خودرو در اقتصاد است
راز میتوانیم موشک و نمیتوانیم خودرو در اقتصاد است - مشکل تولید فقط به سطح فناوری مربوط نیست. ما می‌توانیم یک وسیله و کالای باکیفیت بالا را تولید کنیم، ولی با قیمت بسیار گران که خریداری نخواهد داشت. در واقع اگر بتوانیم چنین کالایی را وارد کنیم در مقایسه با تولید آن به شدت به‌صرفه است. ولی در جریان تولید موشک با وضعیت دیگری مواجهیم. اول اینکه موشک را بدون قید و شرط نمی‌فروشند یا برخی کشور‌ها به دلایل امنیتی علاقه ندارند که در تامین نیازشان به این کالا‌ها…
جمهوری اسلامی عمق حکمرانی اقتصادی ندارد
جمهوری اسلامی عمق حکمرانی اقتصادی ندارد - برنامه گفت‌وگوی ویژه خبری شب گذشته با حضور عادل پیغامی اقتصاددان و سیداحسان خاندوزی عضو هیئت علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی برگزار شد.
داستان قالیچۀ حضرت سلیمان و سامانۀ نیما
داستان قالیچۀ حضرت سلیمان و سامانۀ نیما - ساز و کاری که بانک مرکزی تحت عنوان نیما برای بازگرداندن ارز حاصل از صادرات اندیشیده اند و با خوارشماری صادر کنندگان با تجربه و خوشنام و بی اعتنائی به نظرات معقول و دلسوزانۀ آنان به راهی خطرآفرین پا گذاشته، بی تردید محکوم به ناکامی است و پیامدهای ناگوار آن، که در درجۀ اول از دست دادن بازارهای صادراتی دیرینه است، به راحتی قابل جبران نخواهد بود.
کپی‌برداری «عین‌به‌عین»
کپی‌برداری «عین‌به‌عین» - انتظار می‌رفت که علیخانی هم در قسمت اول برنامه «عصرجدید» به کپی بودن «عین‌به‌عین» برنامه‌اش و شباهت آن با برنامه مشهور «گات تلنت‌ آمریکایی» اشاره کند و در مقایسه‌ای از ویژگی‌های احتمالاً متفاوت نسخه ایرانی این برنامه بگوید؛ علیخانی اما ترجیح داد در این زمینه حرفی نزند!
اشتباه جالب در مراسم استقبال از رئیس جمهور در هرمزگان
اشتباه جالب در مراسم استقبال از رئیس جمهور در هرمزگان - مراسم استقبال از رئیس جمهور در سفر به استان هرمزگان.
توزیع عجیب کیک 40 سالگی انقلاب توسط یک روحانی!
توزیع عجیب کیک 40 سالگی انقلاب توسط یک روحانی! - در ویدیویی که در فضای مجازی داغ شده شاهد پخش کیک 40 سالگی جمهوری اسلامی
ادامه‌ی سکوت ضرغامی درباره‌ی انتقال آرشیو صداوسیما به شبکه من و تو
ادامه‌ی سکوت ضرغامی درباره‌ی انتقال آرشیو صداوسیما به شبکه من و تو - چند سالی است از جمله روزهای اخیر که با نزدیک شدن به مقاطعی از جمله دهه‌ی فجر، شبکه‌های تلویزیونی فارسی خارج کشور مانند بی‌بی‌سی و من‌وتو مستندهایی از زمان انقلاب پخش می‌کنند که جزو آرشیو صداوسیما بوده است ولی تا امروز مشخص نشده است که چطور و توسط چه کسانی به دست آنها رسیده است؟
جنجال شبیه‌سازی بیعت امام و همافران ارتش توسط علم‌الهدی در مشهد
جنجال شبیه‌سازی بیعت امام و همافران ارتش توسط علم‌الهدی در مشهد - دیدار و سلام نظامی فرماندهان نیروی هوایی ارتش به سیداحمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد انتقادهایی را در پی داشته است.