سه شنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۷ / Tuesday, 19 February, 2019

باغ سعدآباد


باغ سعدآباد
باغ سعدآباد نمونه‌ای از باغ دره‌های ایرانی است كه ساختار طبیعی بستر آن از عوامل مهم شكل‌‌گیری به حساب می‌‌آید. در سال ۱۲۹۹ خورشیدی، پهلوی اول ابتدا هشت هزار متر از اراضی سعدآباد در محدوده كنار رودخانه دربند كه در حال حاضر درآن عمارت بجای مانده از مادرشاه سابق واقع گردیده را تملك كرد.
پس از آن تپه علی خان والی كه امروز كاخ احمدشاهی بر روی آن واقع است را نیز به محدوده پیشین افزود و سپس كاخ سبز (شهوند) را در سال ۱۳۰۱ خورشیدی در آنجا بنا نمود. سعدآباد بعد از آن با الحاق محله‌‌هایی چون شاه محله، ترش محله، باغ محله، جعفرآباد و قاسم‌‌آباد وسعتی تازه یافت و به محل اقامتگاه تابستانی پهلوی اول اختصاص یافت و در طول سالیان، كاخها وكوشكهایی درآن احداث گردید.
درآن زمان رودخانه دربند به طور اختصاصی در اختیار باغ قرار گرفت، اما بعدها حق استفاده از دوازده ساعت از آب رودخانه به مردم داده شد و از آنجاییكه آب رودخانه برای آبیاری كل باغ سعدآباد كه گسترش نیز یافته بود كافی نبود، قناتهای قدیمی و جدید مورد استفاده قرار گرفتند. تا پیش از تملك اراضی توسط پهلوی اول، بناها و كوشكهایی متعلق به مالكین باغها و اراضی سعدآباد در دوره قاجار وجود داشته كه ازآن جمله میتوان به كوشك احمدشاهی ، بنای اینانلو و درشكه‌‌خانه اشاره نمود كه هنوز نیز موجودند.
باغ سعدآباد با تأثیر از شیب و توپوگرافی شدید منطقه، ساختار خاص خود را دارد. بالاترین سطح باغ، تپه‌‌علی‌‌خان است كه در گذشته كه درختان اندازه امروزی را نداشتند از بیرون باغ قابل رویت بوده است. اختلاف سطح حاصل از توپوگرافی باغ با ایجاد تراس و سنگ چینی و كاشت گیاهان پوششی مهار گشته است. جهت‌‌گیری و قرارگیری كاخهای موجود در مجموعه از توپوگرافی زمین پیروی میكند. ساختار طبیعی منطقه و ویژگیهای شكل و توپوگرافی زمین سبب پدیدآمدن چشم‌‌اندازهای زیبایی رو به شمال و دامنه كوه گردیده است. وجود درختان كهنسال و قدیمی چنار از مهمترین ویژگیهای این باغ محسوب میشوند.
سعدآباد به پیروی از شكل و موقعیت زمین و مسیرهای حركتی نظم یافته است. این مساله تنوع بصری را در طول مسیرها افزایش می‌دهد. مسیرهای حركتی با كاشت ردیفی درختان چنار در دو سو به خوبی تعریف شده‌اند. از سوی دیگر به دلیل محصوریت فضا توسط درختـان بلند قامت به ویژه چنارها، دید و منظر در مسیرها بیشتر بسته طراحی شده است، اما در پیرامون كاخها، دید بازتر نیز مورد توجه واقع شده است. در عین حال در نقاط بالایی، دیدی بسیار مطلوب به سوی كوههای توچال و نیز به سوی شهر وجود دارد. نمونه بارز دراین مورد كاخ شهوند (سبز) است كه به‌دلیل حضور درختان كهنسال و بلند قامت و بسیار متراكم درطول مسیر، این كاخ مشاهده نمی‌شود و با نزدیك شدن به آن، دید نیز گسترده‌تر میگردد. چشم‌انداز كاخ از سوی جنوب، شهر بزرگ تهران است و چون كاخ بر تپه‌ای بلند قرار گرفته، منظره بدیعی را پیش چشم بیننده می‌گستراند. از سوی شمال نیز به سوی كوههای مرتفع البرز و در برخی قسمتها به سوی كاخ احمد شاهی دیدهایی وجود دارد. محوطه اطراف كاخ سفید نیز به كمك ویژگیهای طبیعی، دارای چشم‌اندازی باز و گسترده با پوشش سبز چمن و درختان زینتی نادر و بلند قامت همراه با آب نماها وفواره‌های بلند است كه بسیار زیبا جلوه میكند.
از زمان پهلوی اول پیرامون كاخ با دیوار محصور گردید و بدین ترتیب محوطه باغ از بافت اطراف مجزا گشت. درآن زمان ، هشت ورودی اصلی به منظور دسترسی به نقاط مختلف در باغ وجود داشت. خیابانهای اصلی باغ شكلی نامنظم و منحنی دارند و تحت تاثیر شكل زمین سراسر باغ را تحت پوشش قرار می‌دهند. درحال حاضر سه ورودی اصلی فعال هستند كه از این میان ورودی زعفرانیه برای بازدیدكنندگان در نظر گرفته شده است.
شكل باغ سعدآباد نامنظم و به گونه‌ای طبیعی است و در میان بافت شهری جای گرفته است. تقسیمبندیهای داخل باغ نیز به تبعیت از ویژگیهای طبیعی و توپوگرافی صورت پذیرفته است. این امر سبب میشود كه باغ سعدآباد كه یك باغ‌دره دانسته میشود بیشتر الگویی آزاد داشته باشد، اما درعین حال چند نقطه آن نیز شكل باغ رسمی ایرانی را تداعی كند.
در باغ سعدآباد به جز رودخانه دربند كه از شمال به باغ وارد میشود و از گذشته نیز در محدوده باغ وجود داشته و به عنوان یكی از منابع تأمین آب مورد نیاز فضای سبز مطرح بوده، ۱۲ قنات در دوره پهلوی دوم احداث گردید كه در حال حاضر بسیاری از آنها غیرفعال و یا نیمه فعال‌اند.
آب در باغ در استخرهای بزرگ در مقابل برخی كاخها حضور دارد كه سطح وسیع آب و وجود فواره‌ها مطبوعیت فضایی را دو چندان میكند. درعین حال آب در سراسر باغ به شكلی طبیعی به منظور آبیاری جاری است و در برخی نقاط همچون محوطه مقابل كاخ سبز نظم آب به شكل كاملاً هندسی دیده می‌شود.
درباغ سعدآباد، پوشش های متنوع گیاهی با تركیبهای گوناگون وجود دارند: پوشش گیاهی انبوه و جنگلی در ضلع شمالی باغ تا رودخانه، انواع باغهای میوه پراكنده در سطح كل باغ، درختان سایه‌انداز متراكم در سراسر باغ و انواع درختان كمیاب وزینتی درمیان چمن و در مجاورت كاخهای اصلی.
گونه‌های گیاهی غالب باغ شامل چنار، كاج، نارون، اقاقیا، گردو، بادام، ارغوان، ماگنولیا، تبریزی، بید مجنون، توری ، سیب گل و نوئل میگردد. بسیاری از گونه‌های گیاهی نادر و غیر بومی هستند كه از خارج كشور به ایران آورده شده‌اند و یا از سوی سران سایر كشورها اهدا گشته‌اند. نظم گیاهی باغ سعدآباد از نظام هندسی خاصی پیروی نمی‌كند و بیشتر تابع شكل و شیب زمین و مسیرهای آب است و در عین حال تاثیر باغ‌سازی اروپایی نیز در آن نمایان است. سطح اصلی باغ با چمن پوشانیده شده كه درگذشته در باغ ایرانی كمتر مورد استفاده قرار میگرفته است.
سعدآباد یكی از ذخایر باارزش گیاهی و فضای سبز شهر تهران محسوب میگردد كه علاوه بر ویژگیهای تاریخی و فرهنگی، ویژگیهای طبیعی آن نیز سبب جذب تعداد بی‌شماری بازدیدكننده می‌گردند.
باغ سعدآباد به مانند دیگر باغهای ایرانی با دیوارهای بلند محصور گردیده است. دركل باغ ، زمین آرایی و خیابانها تحت تأثیر پستی و بلندیهای موجود و با احترام به آن شكل گرفته‌اند. در این باغ، به كیفیات دید و منظر چه در سطح باغ و در مسیرهای حركتی و چه در داخل بناها به سوی بیرون از اهمیت خاصی برخوردار است.
باغ سعدآباد مجموعه‌ای از كاخها را درمیان خود دارد كه به تدریج از اواخر دوره قاجار تا دوره پهلوی دوم ساخته شدهاند. پس از انقلاب، هركاخ به موزهای تبدیل شد و هر سرا و اتاقی با عرضه نفیس‌ترین آثار هنری از صاحب نامان ایران و جهان، برخیل بینندگان مشتاق آغوش باز كرد.
ازجمله قدیمی ترین بناهای سعدآباد،كاخ شهوند كاخ (سبز) است كه در قسمت مرتفع شمال غربی سعدآباد بر روی تپه علیخان قرارگرفته است. ساختمان آن درسال ۱۳۰۱ خورشیدی آغاز و درسال ۱۳۰۷ به پایان رسید. نمای اصلی از سنگ سبز و ورودی كاخ درقسمت شمال قرار دارد كه از نمای بسیار زیبای كاخ احمد شاهی نیز بهره می‌برد. بنای كاخ از یك زیر زمین و كاخ اصلی تشكیل شده كه در زیـرزمین به تراس جنوبی باز میشود. این كاخ در طی سالهـای ۵۳-۱۳۵۰ خورشیدی تعمیر و بازسازی گردید و در اختیار میهمانان رسمی و خصوصی قرار میگرفت. این بنا، الگوی معماری ایرانی را كم وبیش داراست و دارای نظم و یكپارچگی بوده و نشانه‌هایی ازمعماری اواخر دوره قاجار و اوایل سلطنت رضا شاه را دارد. محوطه مقابل این كاخ بیش از هركجای دیگری در باغ سعدآباد از الگوی باغسازی ایرانی پیروی كرده است.
ساخت بنای كاخ سفید- موزه ملت – در سال ۱۳۱۰ خورشیدی آغاز گردید و در سال ۱۳۱۵ به پایان رسید. كاخ سفید به عنوان بزرگترین كاخ موجود در مجموعه سعدآباد، مشخصه كاخهای دوره رضاشاهی را داراست. این كاخ در محدوده‌ای به مساحت ۲۱۶۴ متر مربع در دو طبقه با یك زیرزمین ساخته شده است و۵۰۰۰ مترمربع زیر بنا دارد. نمای بیرونی كاخ به سبك معماری كاخهای سلطنتی اروپایی و معماری داخل آنها به آمیزه‌ای از شیوه‌های ایرانی و اروپایی ساخته شده است. این كاخ حجم یكپارچه و سطحی تقریباً مربع شكل را داراست. در فاصله سالهای ۴۹-۱۳۴۵ خورشیدی، ساختمان كاخ تعمیر و بازسازی شده و آذین‌كاران فرانسوی تزئینات داخل كاخ را تغییر دادند.
ازدیگر موزه‌های مجموعه سعدآباد میتوان به موزه هنرهای زیبا كه در ساختمان وزارت دربار شكل گرفته، موزه نظامی و موزه مردم شناسی (كاخ شمس) اشاره كرد.
موزه‌های دیگری نیز در این مجموعه قرار دارند كه به عرضه اختصاصی آثار برخی هنرمندان می‌پردازند در این مورد میتوان به موزه بهزاد، موزه آبكار و موزه فرشچیان اشاره كرد كه اختصاص به آثار این هنرمندان دارد. گنجینه خط و كتابت میرعماد نیز ازجمله موزه‌های مجموعه به شمار می‌رود كه یكی از عمارت‌های كوچك و بزرگ قدیمی پراكنده در باغ سعدآباد است كه در تبدیلی مناسب و با حفظ هویت اصلی بنا به صورت موزه موجود در آمده است. درمجموعه سعدآباد ، موزه‌ها وگنجینه‌های دیگری نیز وجود داشته كه برخی، در حال حاضر دراختیار مجموعه سعدآباد قرار ندارند، كه از جمله میتوان به موزه دفینه، موزه ظروف ، كاخ موزه عبرت وموزه تاریخ طبیعی اشاره كرد.


منبع : پایگاه اطلاع‌رسانی باغ ایرانی

مطالب مرتبط

اموال فرهنگی ایرانیان در گنجینه بیگانگان

وقتی برای نخستین بار كارستن نیپور در سال ۱۷۶۵قطعاتی از مجسمه هاو كتیبه ها ی محوطه های باستانی تخت جمشید را با خود به دانمارك برد،كسی باور نمی كرد ۲۰۰ سال پس از آن تعداد اشیاء ایرانی در موزه های خارج از كشور به حدی برسد كه بتوان سازمان عریض و طویل دیگری را برای سامان دهی و گرد آوری آنها تعریف كرد.این اشیاء كه در فاصله سال های ۱۷۶۵ تا ۱۹۷۹ یعنی آخرین سال حضور باستان شناسان غربی در ایران به تدریج و گاهی با عقد قرار دادهای شرم آور از كشور خارج شده اند،همچنان هویت و تاریخ تمدن ایرانی را در جای جای این كره خاكی به جهانیان معرفی می كنند و موزه های بزرگ بی آنكه از این سرقت متمدنانه احساس شرمی داشته باشند،همه ساله با برگزاری نمایشگاه های بزرگ بین المللی ،ترانه تمدن و فرهنگ ایرانی را با ساز غربی می نوازند و گاهی هم در معرفی اشیاء به اشاره ای به محل كشف آثار بدون ذكر نام ایران اكتفا می كنند و با آواز شناسایی تاریخ هنر،میلیون ها انسان را در فراموشی از ریشه و هویت تاریخی خویش نگه می دارند. بیانیه ۱۸ موزه بزرگ دنیا كه اخیرا منتشر شد،بیانگر اندیشه های برخی اساتید و كارشناسان فرهنگی جهان است كه نه تنها حفظ و حضور این اشیاء را در موزه های خویش حق خود می دانند بلكه تأسف بارتر این كه ،صلاحیت نگهداری و حفاظت از آنها را در شأن ملت هایی كه عمر تاریخ آنان بیش از عمر قاره آنهاست نمی دانند. شنیدن چنین جملاتی زمانی دردآور خواهد بود كه برخی از هموطنان و كارشناسان ایرانی نیز در عین بی تفاوتی نه تنها رضایت خود را از حضور امن این اشیاء در خارج از ایران اعلام می كنند، بلكه مدعی هستند كه راز بقای این اشیاء در محل فعلی آنهاست. به عبارتی چنانچه این اشیاء را از موزه های اروپایی و آمریكایی به داخل ایران منتقل كنیم، دیگر همان آواز فریبنده نیز به گوش نخواهد رسید!!
جای بسی تأسف است كه ملتی با تاریخ و تمدن چند هزار ساله اش، كه ریشه های آن هنوز مراجع علمی ،فرهنگی دنیا را تغذیه می كند به این نكته برسد كه حفظ مظاهر تاریخی و فرهنگی اش را مدیون ملت های دیگر بداند. در بدبینانه ترین حالت اگر ناتوانی و یا قصور برخی افراد در مقاطع زمانی مختلف را حاصل بروز چنین تفكری بدانیم،راه حل پیشنهادی نمی تواند آب رفته را به جوی برگرداند. به یقین زمانی كه برخی از پادشاهان در عقد قراردادهای حفاری باستان شناسان غربی اولویت را به اشیاء طلایی و نقره ای می دادند،اینك فرزندان این مرز و بوم از چنان دانش و بینشی برخوردارند كه خشتی را چونان دری گران بها در بر می گیرند و آن را حفظ می كنند،بی آن كه قادر باشند در كفه ترازوی خویش معادل ریالی آن را تصور كنند. آنچه كه در طول تاریخ ایرانیان را از ملت های همسایه متمایز كرده است اهمیتی است كه همواره به ریشه های تاریخی و فرهنگی خود قایل بودند. به عبارتی تناور بودن در خت فرهنگ ایرانی در ریشه های عمیق آن است كه از بالكان تا جلگه رود سند و از خوارزم تا بین النهرین گسترده شده است.حال چگونه می توان تصور كرد كه این اشیاء هر یك میوه های هنر و اندیشه خلاق ایرانی هستند كه بی رضایت صاحب آن از درخت چیده شده و در سردخانه های غربی بی روح و یخ زده در معرض چشم جهانیان قرار گرفتهاند. وقتی در موزه لوور به آجر نگاره های كاخ آپادانا نگاه می كردم به نظرم می رسید كه از پشت حفاظ شیشه ای كسی مرا صدا می زند، گویی او مادر تاریخ بود كه ناله های سفال ها،برنزها و مجسمه های سنگی را شنیده بود ولی كاری را نمی توانست از پیش ببرد . مقوله حفظ آثار و اشیاء تاریخی در محل اصلی خود امری بدیهی و معقول است و اهمیت آن در جهان پرتلاطم امروزی به حدی رسیده است كه سازمان های بین المللی نظیر یونسكو برنامه ها و طرح های ویژه ای برای احیاء و حفاظت از آثار و ابنیه تاریخی كشورها در همان محل اصلی خود تدوین و به اجرا در آورده است. لیكن حضور اشیاء ایرانی در موزه های كشورهای دیگر مسأله ای است كه در طول زمان رخ داده است و درك و اهمیت موضوع در شرایط كنونی نیازمند تدوین راهكار و اتخاذ سیاست های كلان در عرصه روابط بین الملل برای استرداد و تصاحب مجدد آنهاست، گر چه امروزه عملا ناكار آمدی دستگاه عریض و طویل بین المللی نظیر یونسكو در حفظ و نگهداری آثاری تاریخی و فجایع به وجود آمده در افغانستان و عراق را به اثبات رسانده است ولی این هشدار و زنگ خطری است تا آگاه باشیم كه همواره مراقبت های ویژه باید در سر لوحه سیاست های تیزبینانه فرهنگی و سیاسی قرار گیرد. سابقه تاریخی اقدامات انجام گرفته برای استرداد اشیاء تاریخی ایرانی در موزه های خارج از كشور به گونه ای است كه ما را از میزان تلاش های انجام گرفته داخلی راضی نمی سازد. هر چند سازمان ها و نهادهای مسئول تا حدودی توانسته اند در حد قوانین و امكانات موجود گام هایی را در این زمینه بردارند،لیكن توفیق چندانی نصیب جامعه ایرانی نشده است. عمق این فاجعه زمانی بیشتر می شود كه برخی از این اشیاء نظیر مجسمه برنزی، ناپیراسو( ملكه عیلامی۱۲۵۰ ق. م) مكشوفه از شوش و یا دسته گلدان نقره ای به شكل بز كوهی (قرن ۵و ۶ ق. م) در لوور و یا سفالینه های نیشابور در موزه بلژیك نمونه های نادری هستند كه حضور آنها در ایران همه ساله می تواند میلیون ها جهانگرد را به ایران بكشاند و ثروت هنگفتی را نصیب كشور سازد. بر این اساس به نظر می رسد اقدامات در این زمینه باید در حوزه داخلی و خارجی متمركز شود.
۱ـ حوزه داخلی:
هر چند در علم حقوق تدوین قوانینی كه بتوان آنها را عطف به ماسبق كرد. امری مقبول و مرسوم نیست،اما نشانه ها و آثار مستندی از خروج این اشیاء از ایران به شكل غیر قانونی و غیر مجاز وجود دارد كه چنانچه مورد توجه قرار گیرد و قوانین كاملی با توجه به این اسناد تدوین گردد می توان مالكیت حقوقی ایران را بر این اشیاء حتی در محاكم خارجی مدعی شد. آنچه كه در طول این سال ها به فراموشی سپرده شده است عدم ادعا و یا طرح دعوی حقوقی بر این اشیاء در محاكم بین المللی است . هر چند مالكیت معنوی بر این اشیاء امری اثبات شده می باشد و خود اشیاء و آثار نیز گواه این مدعی هستند،اما كم تحركی و یا به عبارتی بی تحركی از جانب مالك حقیقی این اشیاء ،یعنی ایران این شبهه را پدید آورده است گویی خود ما نیز از این موضوع رضایت داریم. وانگهی در جهانی كه محاكم داخله برخی كشورها صرفا برای آگاهی افكار عمومی،در دادگاه های صوری احكامی را علیه كشورها یا افراد خارجی صادر می كنند،تجربه متشابهی نیز می توانند از یك سو حضور ما را در عرصه تعاملات فرهنگی دنیا ملموس سازد و از سوی دیگر غارتگران تاریخ این سرزمین را در موضع دفاعی بنشاند،بر این اساس به نظر می رسد كه متخصصان و كارشناسان حقوقی داخلی كاری مشكل در پیش رو خواهند داشت كه عمده هدف آنها اثبات مالكیت معنوی و مادی ایران از طریق تدوین قوانین لازم برای زمینه سازی با هدف استرداد آثار تاریخی خود در خارج از كشور است.
۲ـ حوزه خارجی:
در عرصه فعالیت های بین المللی كشورها به دلایل گوناگون نتوانسته در برخی موارد حقانیت خود را ثابت نمایند. بدیهی است كه انجام كاری كه تاكنون صورت نگرفته است نه تنها مشكل بلكه نیازمند آگاهی از ابعاد گوناگون و بهره مندی از حوزه های اطلاعاتی مختلف است. تا هدف نهایی به دست آید لذا ایجاد رابطه های نزدیك با كشورهایی كه در این زمینه اشتراك مواضع بین ما و آنها وجود دارد نظیر تركیه ،یونان ، مصر موجب تشكیل جبهه مستحكمی در برابر كشورهایی نظیر آمریكا،فرانسه،انگلیس،بلژیك خواهد شد ، كه موفقیت آن را بیش از حالت عملكرد انفرادی ممكن خواهد ساخت. از سوی دیگر گسترش حوزه نظارت و كنترل بر اشیاء به عنوان مالك واقعی و حقیقی آنها امری است لازم كه دامنه عمل ما را بر آنها وسیع تر می سازد،به عبارتی حتی اگر در كوتاه مدت امكان استرداد این اشیاء میسر نباشد می توان به عنوان مالك واقعی،اشیاء ایرانی را به صورت «امانی » در اختیار گرفت و یا مالكیت دولت های غربی را بر این اشیاء « موقتی »تعریف كرد كه در یك دوره زمانی تعریف شده و تحت شرایط خاص و بدون رضایت مالك اصلی یعنی ایران،حق جابجایی و یا بهره برداری معنوی و مادی از آنها را نخواهد داشت . در این حالت می توان به امكان برگزاری نمایشگاه های دایمی و یا موقت از این اشیاء در داخل كشور نیز فكر كرد كه زمینه ساز حضور دایمی آنها خواهد بود. به یقین در چنین سیر زمانی،تغییر شرایط فرهنگی دنیا به نفع ما خواهد بود و می توان امیدوار بود كه در بلند مدت این اشیاء همانند كودكی كه از مادر خود جدا افتاده است به دامن او بازگردد. ما حصل سخن این است كه همگان نیك می دانیم كه شی ایرانی در هر كجا كه باشد نام ایران و ایرانی را با خود به همراه دارد،اما ایرانی در خانه خود زنده است و آزاد ولی در خانه دیگری بی روح و اسیر. پس بشتابیم كه برای مقابله با سیل خانمانسوز فرهنگ بیگانه از عناصر فرهنگی و تاریخی خویش بهره بجوییم تا كودكان و نوجوانان ایرانی نسل آتی، ما را سرزنش نكنند،كه پدرانشان ما ترك تاریخشان را به بیگانگان بخشیدند و یا سكوت كردند.جوان ایرانی اگر ما را چنین ببیند كه از قطع ریشه های تاریخ این سرزمین غافل مانده ایم و یا نمی دانیم كه چه روی می دهد،بیش از پیش به سوی دامن بیگانه پناه می برد

وبگردی
پژو 206 دولت روحانی 72 میلیون تومان
پژو 206 دولت روحانی 72 میلیون تومان - در حالی که طی روزهای اخیر افزایش عجیب قیمت خودرو، بازار خرید و فروش را زمین گیر کرده و شرایطی ویژه بر این بازار حاکم کرده است، خودروسازان از امروز، ساعت ۱۰ صبح طرح ویژه پیش فروش فوری خودرو را با قول تحویل خودروها طی سی روز آغاز کرده‌اند.
کپی‌برداری «عین‌به‌عین»
کپی‌برداری «عین‌به‌عین» - انتظار می‌رفت که علیخانی هم در قسمت اول برنامه «عصرجدید» به کپی بودن «عین‌به‌عین» برنامه‌اش و شباهت آن با برنامه مشهور «گات تلنت‌ آمریکایی» اشاره کند و در مقایسه‌ای از ویژگی‌های احتمالاً متفاوت نسخه ایرانی این برنامه بگوید؛ علیخانی اما ترجیح داد در این زمینه حرفی نزند!
اشتباه جالب در مراسم استقبال از رئیس جمهور در هرمزگان
اشتباه جالب در مراسم استقبال از رئیس جمهور در هرمزگان - مراسم استقبال از رئیس جمهور در سفر به استان هرمزگان.
توزیع عجیب کیک 40 سالگی انقلاب توسط یک روحانی!
توزیع عجیب کیک 40 سالگی انقلاب توسط یک روحانی! - در ویدیویی که در فضای مجازی داغ شده شاهد پخش کیک 40 سالگی جمهوری اسلامی
ادامه‌ی سکوت ضرغامی درباره‌ی انتقال آرشیو صداوسیما به شبکه من و تو
ادامه‌ی سکوت ضرغامی درباره‌ی انتقال آرشیو صداوسیما به شبکه من و تو - چند سالی است از جمله روزهای اخیر که با نزدیک شدن به مقاطعی از جمله دهه‌ی فجر، شبکه‌های تلویزیونی فارسی خارج کشور مانند بی‌بی‌سی و من‌وتو مستندهایی از زمان انقلاب پخش می‌کنند که جزو آرشیو صداوسیما بوده است ولی تا امروز مشخص نشده است که چطور و توسط چه کسانی به دست آنها رسیده است؟
اختتامیه سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر
اختتامیه سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر - مراسم اختتامیه سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر شامگاه دوشنبه در برج میلاد برگزار شد.
جنجال شبیه‌سازی بیعت امام و همافران ارتش توسط علم‌الهدی در مشهد
جنجال شبیه‌سازی بیعت امام و همافران ارتش توسط علم‌الهدی در مشهد - دیدار و سلام نظامی فرماندهان نیروی هوایی ارتش به سیداحمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد انتقادهایی را در پی داشته است.
ازدواج الهام حمیدی + تصاویر
ازدواج الهام حمیدی + تصاویر - الهام حمیدی بازیگر پرکار این روز‌های سینما و تلویزیون با انتشار عکسی در صفحه اینستاگرامش خبر ازدواجش را به صورت رسمی اعلام کرد اما هویت همسرش را فاش نکرد.
عکس/ کشف حجاب در تهران!
عکس/ کشف حجاب در تهران! - حجت الاسلام حمید رسایی عکسی در کنار یک زن بی حجاب از حضور در برنامه‌ای با عنوان «اعلام همبستگی با ملت ونزوئلا» در تهران منتشر کرده است.