چهارشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۶ / Wednesday, 24 January, 2018

استثنا یا قاعده ی برشت


استثنا یا قاعده ی برشت
با باز شدن در چشمها به طرف متهم برگشت. برای لحظه ای همهمه قطع شد، با آرنج دست چپ که با پارچه ای به گردن آویزان بود سینه ی سرباز را هل داد. پای چپ با گچ تا زانو به کمک سرباز دست چپی راه می آمد .سربازدست راستی با کلید دستبند را ازدست چپ خودش باز کرد.
متهم زبان را روی لب ها کشید. اما نه تر شد و نه پررنگ. با چشم ها که مثل سرباز مجروحی ته سنگر افتاده بود جمعیت را نگاه کرد. چارچوب تن در میان لباس آبی پر از ترازو لق می خورد. خود را انداخت در صندلی چوبی بدون دسته، پلک ها روی هم افتاد.
کارگردان نفس زنان پشت صحنه آمد وگفت: صندلی های خالی پر شد، می توانید شروع کنید. سالن خاموش شد. سکوت و تاریکی هم زمان آمدند. پرده های مخمل قرمز به نرمی ملکه هایی که سان می بینند کنار رفتند . اول از همه او وارد صحنه شد. در نقش باربری، کوله پشتی به دست. کارگردان که گریمور هم بود، به صورتش رنگ قهوه ای سوخته زده بود. بقیه ی گروه چار پایه به دست وارد شدند (‌مهم ترین دکور صحنه ). لباس هایش کهنه و دو برابر هیکلش بود. خواندند:
خوش آمدی ای بهار من. چه تیره بد روزگار من.
با صدای: تو فقط بگو آن جا چه کار می کردی؟ چشم باز کرد. دادستان بود یا وکیل شاکی؟
اگر با زیاد گفتن باور می کنید باز هم می گویم. بین کلمات با نفس هایی عمیق فاصله می افتاد. انگار هوا کم باشد:
- داشتم رد می شدم صدای "کمک "شنیدم. آن قسمت از خیابان را کنده اند برای گاز یا تلفن. به همین خاطر با سرعت کم می رفتم.
همان مرد وسط حرفش پرید: چطور از تو ماشین شنیدی.
- قربان هوا گرم بود، شیشه ها را کشیده بودم پایین.
صدای همهمه ای در سالن پیچید .سعی کرد صدایش را بلند کند:
- نمی دانم تیر برق نبود یا لامپ سوخته بود که آن قدر تاریک بود. با نوری که از ماشین خودم به اطراف پخش می شد. کسی را دیدم در پیاده رو زیر مشت و لگد گرفته اند. فکر کنم دو نفر بودند. نفس عمیق. راستش اول ترسیدم پیاده شوم. ازاین جور آدم ها هر کاری بر می آید. سرم را از توی پنجره ی ماشین بیرون کردم و داد زدم: ولش کنید. چکارش دارید؟
دست گذاشتم روی بوق و با آخرین نیرو فشار دادم. (نفس عمیق تر)با شنیدن صدای من و بوق. پریدند توی ماشینی که دو سه قدم جلوتر پارک بود و به سرعت دور شدند. این قسمت خیابا ن پیچ دارد. به خاطر همین نور ماشین من به ماشین آن ها نمی خورد که رنگ یا مدلش را تشخیص دهم. فقط از پرهیب اش پیدا بود که از ماشین های های هیکلی آمریکایی است. با فرار آن ها صدای " کمک " او بلندتر شد .پیاده شدم تا کمکش کنم .
هر چه می گفتم : آمدم آمدم. او مثل بچه هایی که با دیدن سوسک یا موش به شدت ترسیده اند و حتی با دیدن پدر یا مادرشان هم ساکت نمی شوند. پشت سر هم داد می زد: کمک با دست چپ دست راستش را گرفتم تا بلند شود. با دست دیگر دهانش را بستم تا فریاد نزند. صدای ممتدش عصبی ام می کرد. دستم خیس شد. زخمی شده بود. بردمش بیمارستان.
روی تخت بیمارستان شروع کرد به داد زدن. بگیریدش. خودش است. او مرا به این روز انداخته. تازه آن وقت شناختمش.
مردی که در ردیف جلو در یک مبل چرمی نشسته بود. از جا بلند شد و فریاد زد:
- تو گفتی و من هم باور کردم! .شکم پیراهن سبز کم رنگ را به جلو هل داده بود. چشمان سیاه داشت از حدقه در می آمد. لب ها ی خون رنگ را مرطوب کرد. انگشتان تپل و کوتاه را به صورت که رنگ کرم پودر صورتی بود کشید. لپ ها را باد کرد و گفت: نقشه ی خودت بود. آن ها بزنند بی حالم کنند. بعدا جنابعالی با آن چاقو به خدمتم برسید.
کسی چکشی را روی میز نزد و نگفت: نظم دادگاه را رعایت کنید. بعد از چند لحظه، صدایی از ته چاه در آمد.
- مگر من با زبانی غیر از زبان شما حرف می زنم؟ پس برا ی چی بردمت بیمارستان؟ می خواستم. می توانستم همان جا به قول خودت کارت را بسازم. صد بار گفتم. چاقورا روز قبل دوستم از نجف آباد سوغات آورده بود. من که به بیرون دسترسی ندارم. شما هم نیاوردیدش تا شهادت بدهد.
دادستان یا وکیل با پوزه ی تمساح مانند گفت: به هر حال جوانی است و هزار ندانم کاری. اگر اعتراف کنی در مجازاتت تخفیف قایل می شوند.
شاکی قد کشید. نفس که می کشید سینه اش بالا و پایین می رفت. اما او در صندلی فرورفته بود.
دستور کارگردان بود: باربر جوری نفس نفس بزند که سالن بشنود. پشت سرهم موی خیس سیاه را از پیشانی کنار می زد و با آستین عرق صورت را پاک می کرد. تا شانه ی ارباب بود. که جلویش راه می رفت. کارگردان چیزی گذاشته بود زیر پیراهنش تا شکمش اربابی باشد. کوله را عمدا سنگین کرده بودند تا او زیر بار به چپ خم شود. ارباب پاکشان جلو می رفت. چند قدم بعد افتاد. با صدای او برگشت و با فاصله ی دو قدم از او ولو شد .همه جارا خاک اره ریخته بودند با چند بوته ی پراکنده ی خار. ارباب گفت: تو این کویربی آب و علف گم شده ایم .ما می میریم.
باربر دست به جیب بغل برد اما دوباره دستش را کشید و گفت: قربان باید تا خورشید هست. برسیم یک جای امن.
-نمی توانم
چند بار بلندش کرد .دستش را گرفت. به زمین چسبیده بود. رو به تماشاچیان گفت " مثل حشره ای در قیر گیر افتاده " .
- آخرین دفاعت را بکن .گرچه واضح است . راهی جز اقرار کردن نداری .صدای قاضی بود.
سعی کرد پلک ها را جدا کند نمی توانست. نوک زبان به پوست ترک خورده ی لب ها نرسید. لب گزید .آب دهان را قورت داد. گفت: لطفا بازی را تمام کنید. شاید تنها ردیف جلو شنیدند. درز باریک بین دو پلک بسته شد .
باربر از جا بلند شد. رو به تماشاچیان گفت: برشت به من اجازه می دهد که به عنوان یک بازیکن با شما صحبت کنم .دست دراز کرد به سوی هیکل بی حرکت روی شن ها و گفت: می توانم به تنهایی راه بیفتم، چه کسی می فهمد؟ کمی آب برای روز مبادا گذاشته ام مرا تا آبادی می رساند. دوقدم جلو رفت. ایستاد. برگشت رو به تماشاچیان گفت: تنها خوردن در مرام من نیست. کمی آب بخورد حالش جا می آید. دست به جیب بغل برد. چشمان ارباب را ندید که گشاده شد و دستش رفت طرف تپانچه یی که در جیب بغل بود. با صدای اولین شلیک،باربر روی زمین افتاد.
همسرایان چهار پایه هایشان را کنار هم چیدند. دادگاهی نمایشی درست کردند. کارگردان که نقش قاضی را داشت پشت میزی و ارباب با فاصله کنار میز او روی چارپایه نشست. ارباب گفت:
- تمام بدنش کبود ضربه های من بود. صد بار روبروش خورده بودم و گرسنه نگاه کرده بود. به تعداد موهای سرش: خر و خنگ و دیوانه و حرامزاده شده بود. به عقل جن هم نمی رسید با این وضع بخواهد به من آب بدهد. آن هم آبی که می توانست جان خودش را نجات دهد. کدام عاقلی این کار را می کند؟ مطمئن بودم حتما او هم مثل من اسلحه دارد و قصد جانم را کرده.
صدای چکش در گوشش زنگ زد: ارباب طبق قواعد عقلی از قتل عمد تبریه می شود. باربر در میان صحنه روی زمین افتاده بود. به شکل جنینی در خود جمع شده. گروه هم سرایان از خاکی که نبود آن قدر ریختند تا جسد در بیابانی که نبود دفن شد. در حالی که می خواندند:
برخیز برخیز رفته شب های تار.
برپا برپا. آمد مهر جاودان.
کسی او را تکان داد: چشمهات را باز کن و گوش بده. قاضی گفت: تکرار می کنم، آیا شاکی صحبت دیگری دارد. مرددست به قپه های روی دوش اش کشید . – یک هفته است سربازی ش تمام شده. دوهفته قبل وقت سان دیدن خندیده بود. گفتم ادبش کنند. تا فکر نکند همه چیز شوخی است. یک ماه پیش از مرخصی دیر برگشته بود. می گفت مادرش مریض بوده. انداختمش انفرادی تا دروغ گفتن را فراموش کند. حتما می خواست تلافی کند.
ادعا می کند قصدش کمک بوده. چند بار براش اضافه خدمت زدم. به هر کس گیر می دادم فضولی می کرد. انگار قیم بقیه است "؟فقط یک آدم خنگ می تواند کلاغ پرها را از یاد برده باشد. هنوز می لنگد. باید دلیل درست و حسابی بیاورد که چرا می خواسته کمکم کند.
چراغ های سالن روشن شد. نور افکن بزرگی روی آن ها افتاده بود. دورشان را گرفته بودند تا موفقیتشان را تبریک بگویند. همه ی گروه آماتور بودند اما کارگردان مهم ترین جایزه ی سال را برد. باربر یک صحنه کم تر ازارباب بازی کرده بود اما جایزه ی نقش اول را مشترکا به هر دو دادند.
سرباز دستش را گرفت تا از جا بلند شود. قاضی خواند: طبق قانون متهم مجرم شناخته شد. در صورت مخالفت با حکم، می تواند تقاضای فرجام کند. مرد با ستاره های براق روی شانه از در قضات خارج شد .

خدیجه شریعتی

منبع : مجله الکترونیکی چهارباغ

مطالب مرتبط

بازیگران‌ سرنوشت


بازیگران‌ سرنوشت
حس‌ غریبی‌ از درونم‌ به‌ من‌ ندا می‌دهد، این‌مهمانی‌ با قدیم‌ باغچه‌ «اقدسیه‌» متفاوت‌ است‌،من‌ از كودكی‌ آموخته‌ام‌ پدرم‌ هیچ‌كاری‌ را بدون‌انگیزه‌ و یك‌ هدف‌ اساسی‌ انجام‌ نمی‌دهد. پدر به‌اندازه‌ تمام‌ عمر اهالی‌ این‌ خانه‌ ییلاقی‌ و حتی‌بیشتر به‌ اندازه‌ همه‌ آدمهایی‌ كه‌ اینجا روزگارخوشی‌ را گذرانده‌اند، زندگی‌ را به‌ مثابه‌ یك‌میدان‌ زورآزمایی‌ می‌شناسد كه‌ در آن‌ بایدهمه‌چیز از جمله‌ احساسات‌، ارتباطات‌ و هدف‌هابرمبنای‌ سود و منفعت‌ باشد.
خوب‌ می‌دانم‌ پدرم‌ این‌ مراسم‌ را فقط به‌مناسبت‌ فارغ‌التحصیلی‌ من‌ برپا نكرده‌ است‌. اوطی‌ روزهای‌ گذشته‌ به‌ سرعت‌ حتی‌ درباره‌میهمانان‌ این‌ جشن‌ اظهار نظر كرد، آن‌ قدر سریع‌كه‌ من‌ و مامان‌ و «پرند» را متعجب‌ ساخت‌. وقتی‌میهمانان‌ از راه‌ رسیدند من‌ و پرند خواهر كوچكم‌از پشت‌ پنجره‌ اتاقمان‌ سعی‌ می‌كردیم‌، دنبال‌چهره‌هایی‌ باشیم‌ كه‌ مطمئن‌ بودیم‌، اصلا بهانه‌ این‌مراسم‌ آنها هستند نه‌ من‌...؟ با این‌ حال‌ پدر ما راجدا غافلگیر كرد. او مطابق‌ معمول‌ كاری‌ كرد كه‌ ماانگشت‌ به‌ دهان‌ ماندیم‌. درست‌ موقعی‌ كه‌ همه‌میهمانان‌ در حال‌ نواختن‌ آهنگ‌ زیبا و جاودانه‌«تنها ماندم‌» كه‌ از پیانوی‌ پرند به‌ گوشمان‌می‌رسید، فرورفته‌ بودند، پدر با یك‌ خبر غریب‌حس‌ تاثیر آن‌ آهنگ‌ را مثل‌ جرقه‌ای‌ دروجودمان‌ به‌ شعله‌ای‌ سوزان‌ مبدل‌ ساخت‌.
ما آماده‌ می‌شدیم‌ كه‌ میهمانان‌ را به‌ طرف‌ میزشام‌ هدایت‌ كنیم‌، حدود چهل‌، پنجاه‌ نفری‌ بودندبه‌جز آقاجان‌ و مادرجان‌، پدربزرگ‌ و مادربزرگ‌مادری‌ مان‌، «حاج‌ آقا مفید» پدربزرگ‌پدری‌مان‌، دو عمه‌ و دو عمو و خانواده‌شان‌ چندنفر از دوستان‌ خانوادگی‌مان‌ نیز حضور داشتند والبته‌ آقای‌ «میرشبیری‌» شریك‌ پدر در كارخانه‌پارچه‌بافی‌ و خانواده‌اش‌ آقای‌ شبیری‌ با همسردومش‌ كه‌ لااقل‌ ۲۵ سال‌ كوچكتر از شبیری‌ است‌به‌ میهمانی‌ آمده‌ بود، مادرم‌ چشم‌ دیدن‌ جوان‌ رانداشت‌ البته‌ اكثر خانمهای‌ آن‌ جمع‌ چنین‌ وضعی‌داشتند، به‌ نظر پدر و بقیه‌ آقایان‌ این‌ها همه‌اش‌بخاطر وجود حس‌ حسادت‌ زنان‌ نسبت‌ به‌ حضورهمسر دوم‌ است‌ و بس‌... عمه‌ «مرضیه‌» كه‌ لااقل‌۱۵ سالی‌ از «رویا» زن‌ آقای‌ شبیری‌ بزرگتر بود،هم‌ از این‌ كه‌ چهار چشمی‌ مراقب‌ باشد تا مباداشوهرش‌ آقا «فریبرز» با شبیری‌ هم‌ صحبت‌ شوند.تنها كسی‌ كه‌ در آن‌ جمع‌ با رویا گرم‌ می‌گرفت‌ من‌بودم‌، حتی‌ پرند چند باری‌ زیر چشمی‌ با نگاهی‌تیز و شرربار به‌ من‌ فهماند كه‌ رفتارم‌ دور از انتظاراست‌، با این‌ حال‌ به‌ نظر من‌ رویا گناهی‌ نداشت‌آن‌ طور كه‌ از پدرم‌ شنیده‌ام‌ او ۱۵ سال‌ بیشترنداشته‌ كه‌ به‌ اصرار پدرش‌ به‌ عقد پسرعمه‌اش‌درمی‌آید. اما وقتی‌ جوانك‌ معتاد و سارق‌ از آب‌درمی‌آید و همه‌ دارایی‌ همسرش‌ را هم‌ به‌ پای‌منقل‌ می‌فروشد و زندگیشان‌ از هم‌ می‌پاشد وپدرش‌ از غصه‌ دق‌ می‌كند و در نتیجه‌ دخترك‌مجبور می‌شود كه‌ خودش‌ با كار كردن‌ گلیم‌ خودرا از آب‌ بیرون‌ بكشد و از آنجایی‌ كه‌ دخترهنرمندی‌ بوده‌ است‌ با یكی‌ از فروشگاه‌های‌ لباس‌و وسایل‌ عروسی‌ قرارداد بسته‌ و متصدی‌ طراحی‌و چیدن‌ اتاق‌ و سفره‌ عقد می‌شود و اتفاقا سفره‌عقد برادرزاده‌ و بعد به‌ پیشنهاد خود آقای‌ شبیری‌سفره‌ عقد دختر بزرگ‌ او را نیز رویا برایشان‌طراحی‌ و برپا می‌كند و خب‌... البته‌ كسی‌ چه‌می‌دانست‌، این‌ فقط یك‌ نقشه‌ بوده‌ است‌ زیراآقای‌ شبیری‌ پنجاه‌ و هفت‌ ساله‌، علی‌رغم‌ وجودسه‌ فرزند ۲۹، ۲۳ و ۱۴ ساله‌ دلباخته‌ دختری‌شده‌ است‌ كه‌ با دختر خودش‌ تنها شش‌، هفت‌سال‌ بیشتر اختلاف‌ سنی‌ ندارد.
«مینو» دختر بزرگ‌ شبیری‌ همسن‌ من‌ است‌ بااین‌ حال‌ سه‌ سال‌ پیش‌ وقتی‌ كه‌ تنها ۲۰ سال‌داشت‌ با پسر یكی‌ از دوستان‌ مشترك‌ شبیری‌ وپدرم‌ ازدواج‌ كرد و حالا یك‌ پسر توپول‌ و با نمك‌شش‌ ماهه‌ دارد. او برعكس‌ دو برادر بزرگ‌ وكوچكش‌ ابدا شبیه‌ به‌ پدرش‌ نیست‌، به‌ نظرمیانه‌اش‌ با رویا زن‌ پدر جوانش‌ نیز بد نیست‌ چون‌هرچند وقت‌ به‌ محض‌ آن‌ كه‌ فرصت‌ دست‌می‌داد با یكدیگر خوش‌ و بشی‌ می‌كردند و سعی‌می‌كردند به‌ سایرین‌ هم‌ بفهمانند كه‌ در چشم‌خانواده‌ شبیری‌ رویا تازه‌ وارد گوشت‌ تلخ‌ یاناخوشایند نیست‌، مخصوصا كه‌ رویا علاقه‌ وافری‌به‌ نوه‌ خوانده‌اش‌ سهیل‌ كوچولو پسر مینو داشت‌و همان‌ موقع‌ ورودشان‌ بعد از آن‌ كه‌ مینو در كنارهمسر پدرش‌ نشست‌، رویا در كیف‌ دستی‌اش‌ را بازكرد و عروسك‌ كوچك‌ و قشنگی‌ را به‌ همراه‌ چندقطعه‌ شكلات‌ خارجی‌ برای‌ سهیل‌ به‌ او تعارف‌ كردو دل‌ بچه‌ را برای‌ بغل‌ كردن‌ و بوسیدنش‌ به‌ دست‌آورد.
همه‌ چیز برای‌ صرف‌ شام‌ آماده‌ بود، مادر به‌من‌ اشاره‌ كرد تا پدرم‌ را از آماده‌ بودن‌ میز شام‌مطلع‌ كنم‌ به‌محض‌ آن‌ كه‌ پدر شدم‌ قبل‌ از آن‌ كه‌كلامی‌ برزبان‌ آورم‌ او خود متوجه‌ منظورم‌ شد وسرش‌ را به‌ سرعت‌ تكان‌ داد و لحظه‌ای‌ بعد وقتی‌خواستم‌ با رفتن‌ به‌ سمت‌ رویا و مینو آنها را برای‌صرف‌ شام‌ دعوت‌ كنم‌، پدر دستم‌ را محكم‌ دردست‌ گرفت‌ و رو به‌ میهمانان‌ كرده‌ و گفت‌:
ـ خانمها، آقایان‌ مایلم‌ این‌ خبر مسرت‌ بخش‌ رابه‌ شما اعلام‌ كنم‌، دلم‌ مثل‌ سیر و سركه‌ می‌جوشیدانگار چیزی‌ به‌ من‌ الهام‌ شده‌ باشد، حس‌ می‌كردم‌پدر چیزی‌ در ارتباط با من‌ را می‌خواهد برای‌مدعوین‌ بگوید.
ـ بله‌ خانمها و آقایان‌... همانطور كه‌ عرض‌كردم‌ این‌ خبر مسرور كننده‌ درباره‌ عزیز دلمان‌نور چشممان‌، «پوپك‌» دختر بزرگمه‌، حتما شماخبر دارین‌ این‌ جشن‌ در واقع‌ به‌خاطرفارغ‌التحصیلی‌ پوپك‌ جونه‌، ماشاا...فارغ‌التحصیل‌ علوم‌ آزمایشگاهی‌ شده‌، اونم‌ بارتبه‌ عالی‌ و خوب‌، البته‌ آرزوی‌ هر پدر و مادریه‌كه‌ بچه‌ هاشون‌ موفق‌ و خوشبخت‌ باشن‌ واونا رو،آدم‌ توی‌ لباس‌ بخت‌ ببینه‌.
تپش‌ دلم‌ هر لحظه‌ شدت‌ می‌یافت‌، وای‌خدای‌ من‌؟
ـ و البته‌ این‌ شتری‌ كه‌ در خونه‌ همه‌ می‌خوابه‌خوبه‌ بدونین‌ آقای‌ میرشبیری‌ دوست‌ و شریك‌قدیمی‌ من‌، پوپك‌ جون‌ عزیزمون‌ رو از من‌ برای‌آقا پسر بزرگشون‌ «مهیار» جان‌ خواستگاری‌ كرده‌البته‌ هنوز جواب‌ رسمی‌ رد و بدل‌ نشده‌، من‌خواستم‌ اینطوری‌ فرصتی‌ به‌وجود بیارم‌ تا دوخانواده‌ بیشتر با هم‌ آشنا بشن‌، آه‌... خب‌ البته‌چند دقیقه‌ پیش‌ به‌ من‌ اشاره‌ كردن‌ میز شام‌ آماده‌است‌ خواهش‌ می‌كنم‌ همگی‌ بفرمائین‌ شام‌،خواستم‌ با اعلام‌ این‌ خبر نشاط برانگیز به‌ بازشدن‌بیشتر اشتهای‌ شما عزیزان‌ كمك‌ بهتری‌ بكنم‌،بفرمائین‌ خواهش‌ می‌كنم‌...
زمزمه‌ها و صداهای‌ خنده‌ البته‌ در بین‌جوان‌ترها و حتی‌ یكی‌ دو تا كف‌ زدن‌ از گوشه‌سالن‌ پذیرایی‌ به‌ هوا برخاست‌، زبانم‌ بند آمده‌بود. جرات‌ نداشتم‌ حركت‌ كرده‌ یا عكس‌العملی‌از خودم‌ بروز بدهم‌، حتی‌ نتوانستم‌ نگاهی‌ به‌همسر احتمالی‌ یا پیشنهادی‌ام‌ بیندازم‌ این‌ مراسم‌عجیب‌ به‌ نوعی‌ مرا به‌ یاد قصه‌های‌ باورنكردنی‌زنان‌ میانسال‌ و حتی‌ كهنسالی‌ از فامیل‌ و اطرافیان‌انداخت‌ كه‌ در نوجوانی‌ یا جوانی‌ بدون‌ آن‌ كه‌شوهرشان‌ را دیده‌ و بشناسند می‌پسندیدند و بعدبلافاصله‌ سرسفره‌ عقد می‌نشستند و قبل‌ از آن‌ كه‌بفهمند اصلا یكدیگر را می‌خواهند یا نه‌،سرنوشت‌شان‌ به‌ یكدیگر گره‌ می‌خورد...
واقعا مضحك‌ است‌، چه‌ كسی‌ باور می‌كنه‌ حالاو در این‌ دوره‌ و زمانه‌ هنوز باشند خانواده‌هایی‌كه‌ اینگونه‌، دخترشان‌ را، مثل‌ قراردادهای‌تجاری‌ بدون‌ در نظرگیری‌ عواطف‌، احساسات‌ وخواستهایش‌ مبادله‌ می‌كنند. هیچ‌ یادم‌ نیست‌چطور كنار میزشام‌ رسیدم‌، او هم‌ منگ‌ است‌ حتی‌درست‌ نمی‌دانست‌ تمایلی‌ به‌ خوردن‌ شام‌ دارد یانه‌، بهرحال‌ چند قاشق‌ غذایی‌ هم‌ كه‌ داخل‌ ظرف‌ریخت‌ نخورد و درست‌ مثل‌ مرغ‌ پروبال‌ كنده‌ تاپایان‌ میهمانی‌ به‌ یك‌ گوشه‌ دنج‌ پناه‌ برد اما ازنگاه‌های‌ پرسشگر میهمانان‌ در امان‌ نماند.در عوض‌ من‌ شام‌ نخورده‌ به‌ اتاقم‌ پناه‌ بردم‌آن‌قدر حالم‌ بد بود كه‌ حتی‌ با نگاه‌ كردن‌ به‌ دیس‌غذاها حالت‌ تهوع‌ به‌ من‌ دست‌ می‌داد، با تمام‌وجود حس‌ می‌كردم‌ از همه‌كس‌ بیزار شده‌ام‌...یادم‌ نمی‌آید حتی‌ از میهمانان‌ بابت‌ غیبت‌ و ترك‌مجلس‌ خداحافظی‌ كرده‌ باشم‌، تنها چیزی‌ كه‌خوب‌ به‌خاطرم‌ مانده‌ آن‌ است‌ كه‌ رویا در لحظه‌فرارم‌ دستم‌ را به‌ گرمی‌ در دست‌ گرفت‌ و آرام‌زیر گوشم‌ جمله‌ای‌ را زمزمه‌ كرد تا مرا آرام‌ كندانگار فقط او بود كه‌ می‌فهمید من‌ در چه‌ احوالی‌به‌ سر می‌برم‌...
ـ نگران‌ نباش‌، درست‌ می‌شه‌
و من‌ دایم‌ به‌ این‌ موضوع‌ فكر می‌كردم‌ چه‌چیز خرابی‌ به‌ زودی‌ درست‌ خواهد شد... و اصلاچطور می‌خواهد همه‌ چیز درست‌ شود...؟ آن‌شب‌ تا صبح‌ دایم‌ مثل‌ مار زخمی‌ به‌ خودمی‌پیچیدم‌، هر چند دقیقه‌ای‌ هم‌ كه‌ خوابم‌می‌برد، دچار كابوسی‌ می‌شدم‌ كه‌ آرامم‌نمی‌گذاشت‌ انگار لبه‌ پرتگاه‌ ایستاده‌ باشم‌،نمی‌توانستم‌ خود را از سقوط برهانم‌ درست‌ درلحظه‌ای‌ ناگهان‌ احساس‌ می‌كردم‌ پایم‌ لغزیده‌ و به‌طرف‌ پایین‌ پرتگاه‌ سقوط می‌كنم‌.
به‌نظرم‌ ساعت‌ از ۹ صبح‌ هم‌ گذشته‌ بود اما ازخانه‌ و ساكنانش‌ صدایی‌ به‌ گوش‌ نمی‌رسید پدرعادت‌ داشت‌، از ۶ صبح‌ به‌ همراه‌ خودش‌ بقیه‌اهل‌ خانواده‌ را از رختخواب‌ جدا كند، حتی‌روزهای‌ تعطیل‌ بیشتر از ساعت‌ ۸ كسی‌ در خواب‌نمی‌ماند اما امروز سكوت‌ مرموز خانه‌ ییلاقی‌ بیش‌از پیش‌ بر ترسم‌ می‌افزود، خیلی‌ دلم‌ می‌خواست‌بعد از ۲۳ سال‌ دو كلام‌ حرف‌ منطقی‌ با پدرم‌بزنم‌، دوست‌ داشتم‌ سر از كارش‌ در بیاورم‌ درطول‌ این‌ سالها رابطه‌ من‌ و پرند با پدر یك‌ رابطه‌مصنوعی‌ و از سروظیفه‌ بود ما هیچ‌ وقت‌ فرصت‌مهرورزی‌ و مورد محبت‌ قرارگیری‌ را نداشته‌ایم‌،حتی‌ مادرم‌ هم‌ در قاموس‌ پدر از این‌ موقعیت‌فراتر نرفته‌ بود، پدر یادگرفته‌ بود كه‌ خانواده‌اش‌را به‌ چشم‌ زیردستانش‌ نگاه‌ كند.
ـ پوپك‌...؟ پوپك‌ بیداری‌؟...
ـ خیال‌ نمی‌كنم‌ اصلا تونسته‌ باشم‌ بخوابم‌. چیه‌،مگه‌ چه‌ خبره‌ پرند؟
ـ تو به‌نظرت‌ همه‌ چی‌ غیر عادی‌ نمی‌یاد...؟واسه‌ چی‌ بابا همچین‌ كاری‌ كرد...؟
تو حاضری‌ با این‌ پسره‌ مهیار ازدواج‌ كنی‌؟
مگه‌ كسی‌ نظر منو پرسید؟
ـ خب‌ چرا زیر بار رفتی‌؟ از تو بعید بود خیال‌نمی‌كردم‌ اینقدر ضعیف‌ باشی‌.
ـ چی‌ می‌گی‌ پرند، تو هنوز خیلی‌ زوده‌ كه‌راجع‌ به‌ خواهر بزرگت‌ اینطور قضاوت‌ كنی‌، من‌زیر بار چیزی‌ نرفتم‌ فقط دیگه‌ نه‌ توان‌ اظهارنظرداشتم‌ و نه‌ دلم‌ می‌خواست‌ با یه‌ رفتار تند، پدرخودمو جلوی‌ مردم‌ كوچك‌ كنم‌، ترجیح‌ دادم‌سكوت‌ كنم‌.
ـ حالا چی‌، می‌خوای‌ به‌ سكوتت‌ ادامه‌ بدی‌؟
ـ بستگی‌ داره‌ ولی‌ نمی‌ذارم‌ نظرشون‌ رو به‌ من‌تحمیل‌ كنن‌...
ـ خیال‌ نمی‌كنم‌ كاری‌ از پیش‌ ببری‌، چون‌ پدرو آقای‌ میرشبیری‌ دیشب‌ حتی‌ قرار عقد رو هم‌برای‌ همین‌ جمعه‌ كه‌ می‌یاد گذاشتن‌...
ـ شوخی‌ می‌كنی‌؟
ـ نه‌، اصلا شوخی‌ ندارم‌، اما راستش‌ مهیارچندان‌ از این‌ واقعه‌ خوشحال‌ نبود معلومه‌ كه‌نتونستی‌ دلش‌ رو ببری‌، شایدم‌ دلش‌ جای‌ دیگه‌اسیره‌...؟
ـ به‌ جهنم‌... خیلی‌ دلش‌ بخواد پسره‌ از خودراضی‌، دیشبم‌ همش‌ توی‌ قیافه‌ بود، حالا خوبه‌من‌ ناراضیم‌ والا معلومه‌ نبود چقدر كلاس‌ بزاره‌
ـ حالا چرا این‌ قدر عصبانی‌ هستی‌ خواهر من‌تو كه‌ در هر حال‌ اونو نمی‌خوای‌... حالا بهتره‌زودتر قضیه‌ رو با پدر در میون‌ بزاری‌
ـ شاید اگه‌ به‌ مادر بگم‌... بهتر باشه‌
ـ خیال‌ نمی‌كنم‌ فایده‌ داشته‌ باشه‌، چون‌ مادركوچكترین‌ تاثیری‌ نمی‌تونه‌ روی‌ خواست‌ وتصمیم‌ پدر بزاره‌.
ـ حالا چرا این‌ قدر خونه‌ سوت‌ و كوره‌ چه‌خبره‌؟ پدر كه‌ صبح‌ خیلی‌ زود، از خونه‌ رفته‌...مادرم‌ هنوز از توی‌ اتاقش‌ بیرون‌ نیومده‌.
به‌ سختی‌ خود را از رختخواب‌ كندم‌، دلم‌ به‌ناگهان‌ برای‌ آغوش‌ گرم‌ مادرم‌ تنگ‌ شد. پشت‌ دراتاق‌ مادر كه‌ رسیدم‌ صدای‌ خفه‌ ناله‌ او رامی‌شنیدم‌، من‌ و پرند طاقتمان‌ را از دست‌ دادیم‌ وبرای‌ اولین‌ بار در نزده‌ هر دو با هم‌ وارد اتاق‌شدیم‌ و خود را به‌ آغوش‌ مادر انداختیم‌، مادرافسرده‌، اشك‌ می‌ریخت‌ و سعی‌ می‌كرد ما رادلداری‌ دهد به‌خصوص‌ احساس‌ می‌كردم‌می‌خواهد مرا آرام‌ كند.
ـ پوپك‌ گریه‌ نكن‌، مادر همه‌ چیز درست‌می‌شه‌ صبر داشته‌ باش‌. خودم‌ باورم‌ نمی‌شه‌ خیال‌نمی‌كردم‌ پدر بتواند عقایدش‌ را تا این‌ اندازه‌ به‌ما تحمیل‌ كند، به‌ عقیده‌ او ازدواج‌ هم‌ نوعی‌شراكت‌ است‌ و برای‌ این‌ قرار داد باید آدم‌ طرف‌خودش‌ را به‌ اندازه‌ كافی‌ بشناسد و همه‌ جوانب‌امر را بسنجد، البته‌ جوانب‌ امر از نظر او سطح‌ مالی‌و وضعیت‌ هر دو خانواده‌ است‌.
خیال‌ می‌كنم‌ مهیار هم‌ براساس‌ اجبار پدرش‌بود كه‌ پای‌ سفره‌ عقد نشسته‌، انگار همه‌ چیز درخواب‌ می‌گذشت‌ ما در شرایطی‌ با هم‌ عقد كردیم‌كه‌ هیچ‌كدام‌ هیچ‌ كششی‌ نسبت‌ به‌ یكدیگر احساس‌نمی‌كردیم‌ در واقع‌ این‌ قراردادی‌ كه‌ بین‌پدرانمان‌ و به‌خاطر آنها بسته‌ شد... كم‌كم‌ به‌ این‌باور رسیده‌ بودم‌ كه‌ قرار نیست‌ یك‌ آدم‌ در تمام‌مراحل‌ زندگی‌، از آنچه‌ دارد راضی‌ باشد...
ـ هیچ‌ خیال‌ نمی‌كردم‌، اراده‌ پدر به‌ زندگیت‌تحمیل‌ بشه‌... پوپك‌.
ـ خودمم‌ هنوز باورم‌ نمی‌شه‌ كه‌ چه‌ كار كردم‌پرند... اما حقیقت‌ داره‌.
من‌ و مهیار كمتر از دو ماه‌ بعد زیر یك‌ سقف‌رفتیم‌ و زندگی‌ مشتركمان‌ را در كمال‌ ناباوری‌آغاز كردیم‌، دایم‌ وقتی‌ به‌ او و كارهایش‌ توجه‌می‌كردم‌ به‌ خودم‌ می‌گفتم‌ آخر چطور من‌می‌توانم‌ با چنین‌ آدمی‌ تا آخر عمر زندگی‌ كنم‌ به‌نظرم‌ ما كیلومترها از هم‌ فاصله‌ داشتیم‌ و هیچ‌ كدام‌حرف‌ دیگری‌ را نمی‌فهمیدیم‌. حتی‌ دو سه‌ ماه‌اول‌ زندگیمان‌ كه‌ معمولا شیرین‌ترین‌ روزها بایدباشد برای‌ ما سرد و بی‌تفاوت‌ گذشت‌، گاهی‌ چندجمله‌ای‌ بین‌مان‌ رد و بدل‌ می‌شد اما هیچ‌ وقت‌نتیجه‌ای‌ حاصل‌ نمی‌شد. مهیار فوق‌لیسانس‌عمران‌ بود و در شركتی‌ كه‌ پدرش‌ بانی‌ آن‌ بود باپسر عمه‌ و یكی‌ از دوستان‌ هم‌دانشكده‌ای‌ خودمشغول‌ بود.
اگرچه‌ دلم‌ می‌خواست‌ خود را برای‌ ادامه‌تحصیل‌ آماده‌ كنم‌ اما بی‌كاری‌ در خانه‌ و سردی‌روابط من‌ و مهیار بیشتر تشویقم‌ كرد تا برای‌ خودسرگرمی‌ و كاری‌ فراهم‌ كنم‌. تقریبا چهار ماه‌ بعد ازازدواج‌مان‌ در آزمایشگاه‌ یكی‌ از پلی‌كلینیك‌هامشغول‌ به‌ كار شدم‌ و تا اندازه‌ای‌ سرم‌ گرم‌ شد تاآن‌ كه‌ یك‌ روز زنگ‌ تلفن‌ به‌ صدا درآمد و آن‌خبر همه‌ چیز زندگیم‌ را دستخوش‌ تغییر كرد.
ـ خانم‌ میرشبیری‌؟
ـ بله‌ بفرمائین‌...
ـ آقای‌ مهیار میرشبیری‌ همسرتون‌ هستن‌؟
ـ بله‌، چیزی‌ شده‌ آقا شما كی‌ هستین‌؟
ـ آقای‌ میرشبیری‌ متاسفانه‌ دچار سانحه‌ای‌شدن‌... البته‌ نگران‌ نباشین‌ خطر رفع‌ شده‌حالشون‌ خوبه‌ ایشون‌ تصادف‌ شدیدی‌ داشتن‌...
ـ كجا؟
و درست‌ متوجه‌ نشدم‌ كه‌ كجا، اما لحظه‌ای‌ بعدوقتی‌ به‌ هوش‌ آمدم‌ با تمام‌ وجود فهمیدم‌ كه‌علی‌رغم‌ آنچه‌ تصور می‌كردم‌ برای‌ اولین‌ بار من‌نگران‌ «مهیار» هستم‌، وقتی‌ بالا سرش‌ رسیدم‌ناخودآگاه‌ در حالی‌ كه‌ دستش‌ را محكم‌ در دست‌داشتم‌ اشك‌ می‌ریختم‌ و به‌ افكار پلید خودم‌ فكرمی‌كردم‌ كه‌ گاهی‌ حتی‌ انتظار مرگش‌ را داشتم‌،مهیار هم‌ به‌ محض‌ آن‌ كه‌ چشمش‌ به‌ من‌ افتاد و مرابا آن‌ حال‌ و روز پریشان‌ دید، دگرگون‌ شد به‌نظرم‌ آنجا در اتاق‌ بیمارستان‌ بود كه‌ ما دو نفر به‌یكدیگر نزدیك‌ شدیم‌ و در كنار هم‌ چند ساعتی‌ به‌حرف‌ مشغول‌ شدیم‌، او آنقدر از این‌ وضع‌ راضی‌به‌ نظر می‌رسید كه‌ حاضر نبود به‌ خانواده‌اش‌ یاخانواده‌ام‌ خبری‌ دهیم‌. پرستار مهیار با تعجب‌ مارا زیر نظر داشت‌، دست‌ آخر دلش‌ طاقت‌ نیاوردپرسید:
ـ شما دو نفر مگه‌ چند وقت‌ بود از هم‌ بی‌خبربودین‌... كه‌ این‌ همه‌ حرف‌ واسه‌ گفتن‌ داشتین‌؟ وما هر دو خندیدیم‌ بعد از آن‌ اتفاق‌ كه‌ ممكن‌ بود،خیلی‌ بدتر از این‌ تمام‌ شود، ما روز به‌ روز به‌یكدیگر نزدیك‌ می‌شدیم‌، حالا چند وقتی‌ است‌كه‌ با تغییر وضعیت‌ درونی‌ام‌ هر دو می‌دانیم‌ كه‌ درآستانه‌ مرحله‌ جدیدی‌ از زندگیمان‌ هستیم‌...بچه‌ای‌ در راه‌ است‌... موجودی‌ كه‌ وجودش‌ ازهر دو ماست‌... ما علی‌رغم‌ تصورمان‌ احساس‌خوشایندی‌ نسبت‌ به‌ یكدیگر و این‌ موجود تازه‌وارد داریم‌.
اما هرگز زندگی‌ قرار نیست‌ به‌ یك‌ پایه‌ بچرخد.
ـ پوپك‌ هیچ‌ از پدرت‌ خبری‌ داری‌...؟
ـ چطور، چرا این‌ قدر مضطربی‌؟ چیزی‌ شده‌مهیار؟
ـ نمی‌دونم‌ می‌گن‌ پدرت‌ به‌خاطر یه‌ مقداری‌جنس‌ كه‌ با پدرم‌ شریك‌ بوده‌، با هم‌ اختلاف‌ پیداكردن‌ و چكهای‌ امانتی‌ پدرم‌ رو به‌ جریان‌ گذاشته‌یه‌ چیزی‌ نزدیك‌ به‌ ۲۵۰ میلیون‌ تومن‌
ـ چی‌؟... مگه‌ ممكنه‌ اونا یه‌ عمره‌ با هم‌ كارمی‌كنن‌ و همدیگر رو خیلی‌ قبول‌ دارن‌...؟
ـ این‌ مهم‌ نیس‌... مهم‌ اینه‌ كه‌ هر دو پاشون‌توی‌ یك‌ كفش‌ كردن‌ كه‌ ما باید از هم‌ جدابشیم‌...تو كه‌ این‌ دفعه‌ زیر بار نمی‌ری‌، هان‌... پوپك‌ به‌من‌ بگو كه‌ حرفهایی‌ كه‌ این‌ مدت‌ بهم‌ زدی‌ همش‌راست‌ بود... مگه‌ نه‌؟
ـ مهیار...، این‌ چه‌ حرفیه‌... خب‌ معلومه‌... من‌كاری‌ به‌ این‌ دو تا ندارم‌، ما زن‌ و شوهریم‌ ما حالایه‌...یه‌ بچه‌ داریم‌... اونا نمی‌تونن‌ با ما این‌ كار روبكنن‌... مگه‌ داریم‌ فیلم‌ بازی‌ می‌كنیم‌؟ این‌ زندگی‌ماست‌... مگه‌ ما بازیگریم‌ و...

وبگردی
نزولخواران تسبیح به دست و پینه بر پیشانی
نزولخواران تسبیح به دست و پینه بر پیشانی - حسام الدین آشنا، مشاور فرهنگی رییس جمهور نوشت: رئیس یکی از صندوق ها با اسلحه به بانک مرکزی می رفت و تهدید می کرد. او همچنین در توئیت دیگری یادآور شد: روحانی هزینه مبارزه بی امان با نزولخواران تسبیح به دست و پینه بر پیشانی را می دهد.
نفت‌کش در تهران منفجر شده بود!
نفت‌کش در تهران منفجر شده بود! - شرکتی که یک‌شبه می‌توان آن را در اوج تحریم به استاد پیر و از نفس افتاده ترافیک رییس دولت قبل سپرد و بعد از آن، ناگهان در آزمون و خطایی دیگر به جوانی میدان داد.
دماوند،بزرگترین کشتی جنگی ایران در حال از دست رفتن است!
دماوند،بزرگترین کشتی جنگی ایران در حال از دست رفتن است! - دو هفته پس از بروز حادثه برای ناوچه دماوند بزرگترین کشتی جنگی ایران در دریای خزر، رسانه‌های روسیه با تفسیر تصاویر منتشر شده اخیر از وضعیت این شناور مدعی شده‌اند که بخش‌های زیادی از دماوند که سه سال پیش به ناوگان شمال نیروی دریایی ایران اضافه شده به زیر آب رفته و شکستگی آشکاری در قسمت پد بالگرد آن مشاهده می‌شود.
افشای راز یک ازدواج عجیب!
افشای راز یک ازدواج عجیب! - دو سال بعد، اخبار رابطه عاشقانه همسرش با یک نوجوان، مانند یک سیلی بر صورت اوزیر بود. بویژه آنکه، دخترشان لورنس، همکلاسی ماکرون بود.
تصاویر: ضرب و شتم چند روحانی توسط جوانی در قم
تصاویر: ضرب و شتم چند روحانی توسط جوانی در قم - یک جوان در حوالی چهارراه بیمارستان قم به چند روحانی حمله کرد و دو تن از آنها را زخمی کرد به گفته شاهدان ضارب یک خودرو را نیز به آتش کشید و متواری شد.
فیلم دیدنی از لحظه دستگیری باند سارقان مسلح/ شلیک پلیس به سمت سارقان
فیلم دیدنی از لحظه دستگیری باند سارقان مسلح/ شلیک پلیس به سمت سارقان - باند چهار نفره سارقان مسلح که قصد داشتند امروز از یک طلافروشی در یافت‌آباد سرقت کنند، ساعت 10 صبح امروز در یک عملیات غافلگیرانه توسط ماموران پلیس دستگیر شدند.
فیلم/ افشای پشت پرده کاسبی با خون ایرانیان
فیلم/ افشای پشت پرده کاسبی با خون ایرانیان - رئیس سازمان انتقال خون و مسئول سابق امور کارکنان شرکت پالایش و پژوهش خون با حضور مقابل دوربین فارس از برخی تخلفات در زمینه پلاسمای خون پرده برداشتند.
سلطان حاشیه از عکس مادرزنش رونمایی کرد!
سلطان حاشیه از عکس مادرزنش رونمایی کرد! - محسن افشانی بازیگر سینما و تلویزیون از جدیدترین عکس حاشیه ای خود با مادر زنش رونمایی کرد.
عباس عبدی به سردارسلیمانی : جانفشانی‌ها تبدیل به سرمایه ملی نشده‌اند
عباس عبدی به سردارسلیمانی : جانفشانی‌ها تبدیل به سرمایه ملی نشده‌اند - یکی از موارد پیش‌آمده در این اعتراضات آتش‌زدن پرچم کشور بود که واکنش و تاسف بسیاری را برانگیخت؛ به طوری که مقام رهبری نیز به آن اشاره کردند. در آخرین واکنش‌ها...
ابعاد حقوقی جدال علی مطهری با آستان قدس
ابعاد حقوقی جدال علی مطهری با آستان قدس - 38 شرکت که جزء بزرگترین کارتل های اقتصادی کشور هستند، متعلق به آستان قدس است. بنابراین آستان قدس کنونی، آستان قدسی نیست که حضرت امام در نامه خود از آن سخن گفته‌اند.
مقایسه بودجه مراکز حوزوی با دانشگاه ها
مقایسه بودجه مراکز حوزوی با دانشگاه ها - به‌جز وزارت ارشاد، هیچ‌یک از این 40 ارگان و نهاد در قبال میلیاردها تومان بودجه‌هایی که دریافت می‌دارند پاسخگو نبوده نیستند.
ویدئویی از لحظات اولیه برخورد کشتی چینی با نفتکش سانچی و انفجار
ویدئویی از لحظات اولیه برخورد کشتی چینی با نفتکش سانچی و انفجار - ویدئویی از لحظات اولیه برخورد کشتی چینی با نفتکش سانچی و انفجار
فیلم/ گریه شدید وزیر کار در گفت‌و‌گوی تلفنی با خانواده خدمه نفتکش «سانچی»
فیلم/ گریه شدید وزیر کار در گفت‌و‌گوی تلفنی با خانواده خدمه نفتکش «سانچی» - علی ربیعی وزیر کار، رفاه و امور اجتماعی در گفت‌وگوی تلفنی با خانواده یکی از خدمه نفتکش «سانچی» اظهار همدردی کرد.
تصاویر هولناک از آخرین لحظات کشتی سانچی
تصاویر هولناک از آخرین لحظات کشتی سانچی - توقف عملیات خنک سازی و مهار آتش در شب گذشته، موجب رسیدن آتش به مخازن سمت چپ کشتی و انفجارهای شدید صبح امروز شد که در نهایت پس از چند ساعت به غرق شدن کامل نفتکش ایرانی انجامید.
عکس خواستگاری کریم انصاریفرد از دختر یونانی با زمرد گرانقیمت
عکس خواستگاری کریم انصاریفرد از دختر یونانی با زمرد گرانقیمت - رسانه های مطرح یونانی با انتشار تصاویری از رابطه عاطفی ملی پوش ایرانی باشگاه المپیاکوس با یک میلیاردر یونانی - آمریکایی پرده برداشتند و مدعی شدند این دو تصمیم خود را برای ازدواج قطعی کرده اند.
چرا حداد و ولایتی بیشتر از 50 شغل دارند؟
چرا حداد و ولایتی بیشتر از 50 شغل دارند؟ - بخشی از تکثر مسئولیت های بعضی چهره‌های سیاسی به بی‌اعتمادی نظام به افراد کارآمد برمی‌گردد و علت دیگر این موضوع، اعتماد غیرمعقول به این افراد است. با این حال این افراد هرچقدر هم که توانمند باشند، از نظر روان شناسی و انسان شناسی در بخشی از مسئولیت های خود ناموفقند.
فیلم نابغه ۱۰ ساله‌ طراح خودرو / قبلی هم انرژی هسته ای کشف کرده بود!
فیلم نابغه ۱۰ ساله‌ طراح خودرو / قبلی هم انرژی هسته ای کشف کرده بود! - فیلم - حسین عطایی ۱۰ سال دارد و در حوزه طراحی مفهومی خودرو فعالیت می کند. او ۶ اختراع ثبت شده دارد، مدرسه نمی رود و از دو شرکت تسلا و ولوو دعوت به همکاری شده است. او مشاور رییس سازمان برنامه و بودجه است. گفتگوی رضا رشیدپور با نابغه ١٠ساله طراحی خودرو را اینجا ببینید.
تست تصادف سمند در انگلیس / فقط با سرعت 50 کیلومتر در ساعت !
تست تصادف سمند در انگلیس / فقط با سرعت 50 کیلومتر در ساعت ! - تست برخورد جلوی خودرو با سرعت 50 کیلومتر در ساعت برای سمند TU5 ، توسط یکی از سازمانهای معتبر ارزیابی خودرو در انگلستان صورت گرفت.
فیلم جنجالی از حجت الاسلام قاسمیان در کرمانشاه
فیلم جنجالی از حجت الاسلام قاسمیان در کرمانشاه - این فیلم حواشی زیادی را در فضای مجازی به همراه داشته است.
پربازدیدها