جمعه ۲۹ دی ۱۳۹۶ / Friday, 19 January, 2018

خودم از نقاشی هایم نمی ترسم


خودم از نقاشی هایم نمی ترسم
" پدرم از ایرانی هایی بود که در آلمان تجارت می کرد و خانواده را هم با خودش به آنجا برده بود. ما اواسط ‌جنگ و در شرایط بسیار بدی از آلمان فرار کردیم و به ایران آمدیم. به ایران که رسیدیم جنگ بود و مشهد ‌بمباران مـــی‌شـــد و قـــحـــطـی بیداد می‌کرد. سربازهای روسی در شهر زیاد بودند. در آن زمان من پنج ساله بودم. ‌جنگ در ایران در سال ۱۳۲۰ اتفاق افتاد. عشقم به ایران، تحت تاثیر برخورد پدرم با ایران بود. حتی زمانی که ‌بزرگ تر شدم و در محضر پدرم از نقاشی های "دالی" صحبت می کردم، او می‌گفت: تو اول زبان فارسی را ‌درست یاد بگیر و درست فارسی حرف بزن و بعد راجع به هنر صحبت کن. تو باید هویت و فرهنگ ملی خودت ‌را بشناسی.
با شناخت کم و بیشم از فرهنگ باشکوه ایران رفته رفته عــلاقــه‌ام بــه ایــن فرهنگ و تاریخ وطنم ‌بیشتر و بیشتر شد تا جایی که بـه جــــرات در کـــتــاب "در فــاصـلــه دو نقطه....!" می نویسم: تصویر کردن تخت ‌جمشید تنها اشاره به تاریخ نیست. بازگو کردن افسانه یک عشق اسـت. عـشـق مـن بـه وطـنـم."‌ ایـنـها صحبت‌های ایران درودی است ؛ نقاشی که نام او این روزها برای بار دیگر در فضای هنری کشور شنیده ‌می شود ، چرا که نمایشگاهی با عنوان "جاودانه خلیج فارس" از ۱۸ اردیبهشت ۸۷ در موزه هنرهای ‌معاصر تهران بر پا شده که به مرور آثار "ایران درودی" هنرمند بزرگ ایران اختصاص دارد . در این ‌نمایشگاه که تا چهارم تیرماه ادامه خواهد داشت، بیش از ۱۷۰ اثر از درودی گردآوری شده است.ایران درودی ‌متولد مشهد و دانش‌آموخته رشته نقاشی از مدرسه عالی هنرهای زیبای پاریس است. درودی نخستین ‌نمایشگاه انفرادی خود را سال ۱۳۳۷ در فلوریدا برگزارکرد .به بهانه برگزاری این نمایشگاه پای صحبت های ‌او می نشینیم.‌‌ ‌
● نقاش تابلوهای بزرگ ‌
‌ ایران درودی به نقاش تابلوهای بزرگ مشهور است . وقتی هم نگاه می کنیم می بینیم که تابلوهای او در مقایسه ‌با دیگر تابلوها بزرگتر هستند،تا جایی که بزرگترین آنها در سان فرانسیسکو نگهداری می شود. او درمورد ‌انگیزه خود در خلق آثار بزرگ می گوید :"در نقاشی های خیلی بزرگ، خیلی راحت تر با مقوله نقاشی و ‌تکنیک نقاشی برخورد می کنم. قلم موهای بزرگ به کار می برم و از جزئیات در می گذرم، جزئیات در نقاشی ‌دست و پا گیر و وقت گیر هستند و حذف آنها، قدرت و صلابت بیشتری به کار می دهد. خوشبختانه هنوز می توانم ‌در ابعاد نسبتاً بزرگ کار کنم. البته نه به بزرگی سابق. در خلق نقاشی‌های بزرگ وقتی حسی به سراغم می آید ‌آنچه را مهم و اصلی است در کلیتش می بینم. مثلاً در نقاشی سان فرانسیسکو که در ابعاد ۱۵ متر مربع بود و ‌روی دیوار، آن هم به شکل عمودی نصب شده بود امکان این که بتوانم روی تمامی آن، در آن واحد احاطه داشته ‌باشم و به جزئیات بپردازم، نبود. بنابراین آنچه را حس می کردم به سرعت و بی واسطه به روی بوم منتقل می ‌کردم، اما حین نقاشی چه احساس شگفتی از پرواز داشتم. حس می کردم هم خودم و هم قلم مو پرواز می کنیم و ‌مهم در این نقاشی، القای حس پرواز، رهایی و در عین حال بی وزنی بود، نه چگونگی این پرواز."‌
● آسمان و نقاشی ‌
در بسیاری از نقاشی‌های درودی <آسمان> نقش مهمی دارد. به نظر می رسد این اشاره به نیرویی ماورایی است ‌که بر همه چیز نظارت دارد. او در این مورد معتقد است :" در نهایت، نگاه من به انسان است که قادر است جهان را ‌از عشق خود سرشار کند. گرچه انسان به ندرت در نقاشی هایم حضور عینی پیدا می کند. سعی دارم از بی نظمی‌‌ها به نظم برسم و از آشفتگی ها به تعادل و سپس این نظم بی نظمی را رنگ آمیزی کنم تا به دنیای خاص خودم ‌برسم. تعبیر شما را در تسلط آسمان سرنوشت ساز، منکر نیستم، اما اضافه می کنم انسان می باید در نهایت، ‌توانایی ها و سرشت خود را بشناسد و در مقابل مقدرات زمینی یا آسمانی، تسلیم نشود.
بهتر است بگویم اگر ما ‌نمی توانیم مسیر سرنوشتمان را تغییر دهیم، ولی حتماً می توانیم با ذخیره های درونی مان، آن را دگرگون سازیم ‌و این دقیقاً چیزی است که هنرمند انجام می دهد. یعنی متفاوت ساختن مسیر نگاه ما به ارزش ها و مفهوم زندگی. ‌همیشه از خودم پرسیده ام چرا زمین و آسمان گنجایش رویاهای بلند پرواز مرا ندارد؟‌من دنیا را از ورای چشمانم، از ورای حس هایم زندگی می کنم. وقتی تصمیم می گیرم نقاشی کنم وقتی است که ‌چیزی گلویم را می فشارد. دلهره ها شروع می شود، سنگینی فریادهای خفه شده ام را در قفسه سینه ام احساس می ‌کنم."‌ از سوی دیگر فضای حاکم بر برخی از آثار او ، سرد و وهم آلود است. گویی ترس از ناشناخته ها در آن تداعی ‌می شود.در این مورد اضافه می کند :" خودم از نقاشی هایم نمی ترسم، اما تحمل سردی برخی از کارهایم نیز ‌برایم سخت است.
برخی از تابلوهایم که متعلق به دوره های یخبندان هستند، سردی خاصی دارند که این دوره ای ‌است که ایران را ترک کرده ام، پدرم را از دست داده ام و بعد همسرم را. ایران در جنگ است. به عبارت دیگر ‌این ترس از ناشناخته ها نیست. واقعیت تلخ زندگی من است "‌خلیج گستاخ فارس‌‌ یکی از بــهــتـریـن آثـار ایـران درودی که عنوان نمایشگاه "جاودانه خلیج فارس " از آن گرفته شده ، اثر "خلیج ‌گستاخ فارس" است ، تابلویی تقریباً کوچک که حتی به یک متر هم نمی رسد ، با این حال درودی عقیده دارد ‌‌ اگر روزی فقط یک اثر از او باقی بماند ترجیح می دهد همین تابلو باشد. بی‌کرانگی این اثر، ترجمان ابعاد ‌عشق او به سرزمین اش ایران است. این اثر در کتاب "چشم شنوا" هم در دو صفحه چاپ شده، ولی رنگش ‌اصلاً شباهتی به اصل اثر ندارد.
درودی در مورد این تابلو می گوید :"همه می خواهند من نقاشی هایم را تعریف ‌کنم تا آنها نقاشی را بفهمند و از لابه لای مصاحبه ها یا سخنرانی هایم به آرمان هایم پی نمی برند و حتی سوال ‌هم بـرایـشان پیش نمی آید.... به راستی من با چه حسی "خلیج گستاخ فارس" یا "نگار جاودان" را کشیده ام، آیا ‌انگیزه یا منظورم می تواند چیز دیگری به جز آشکار کردن عشق به ایران باشد؟"‌
● تابلوی مشهور نفت‌
‌‌ ‌ تابلوی مشهور نفت از جمله مهم ترین آثار درودی است که در سال ۱۹۶۸ در مطبوعات مهم دنیا دو صفحه‌ای چاپ شد.درودی در شرح ماجراهای این تابلو می‌گوید:" در سال ۱۹۶۸ گروهی به ایران آمده بودند که لوله ‌کشی آبادان به ماهشهر را به نقاشی سفارش دهند. این گروه به سراغ چند نقاش رفتند و سری هم به آتلیه من زدند.
‌آن زمان همسرم برای راه اندازی تلویزیون بندرعباس به این شهر رفته بود. همان شب آنها با من تماس گرفتند و ‌گفتند امشب به هتل هیلتون بیایید یک میهمانی به افتخارتان برپا کرده ایم. گویا من از میان دیگر نقاشان برای کشیدن ‌تابلوی "نفت ایران" انتخاب شده بودم. آن شب وقتی قرارداد را جلویم گذاشتند، گفتند ما یک عکاس می فرستیم تا ‌مرحله به مرحله از کار شما عکس بگیرد. اگر کار شما در مهلت یک ماهه، جوابگوی ما نباشد، می باید اثر دیگری ‌بکشید.
پاسخ دادم نیازی نیست عکاس بفرستید من تعداد زیادی نقاشی با موضوع نفت نقاشی خواهم کرد و تابلویی ‌که چاپ خواهد شد تابلویی است که من انتخاب خواهم کرد. به اهمیت انتشار تابلویی با عنوان "نفت ایران" در ‌مطبوعات مهم دنیا پی برده و از رسالتی که به من واگذار می شد، آگاه بودم. در یک لحظه تصمیم گرفتم تمام ‌امتیازهای مادی این کار را زیر پا بگذارم و روی حق انتخاب اثر پافشاری کنم. به این خاطر، قرارداد دوباره ‌نویسی شد تا قرارداد قطعی شده و هیچ شرط و شروطی از طرف آنها اعمال نشود و حق انتخاب نهایی اثری که ‌در مطبوعات معتبر دنیا، یعنی "تایمز، نیوزویک، لایف، نیوز فرانت" و بسیاری دیگر در دو صفحه، همراه با ‌نوشتاری از من منتشر می شد به من واگذار کنند.‌
● یک نقاش جوان خارجی در پاریس ‌
کودکی که پنج سالگی اش را با طعم تلخ مهاجرت و جنگ گذرانده، بعدها توانست به خوبی حضور گل ها را در ‌یخبندان به تصویر بکشد. نامش را ایراندخت گذاشتند - دختر ایران - از آن رو که بازگو کردن افسانه یک عشق، ‌عشق به وطن، در خانواده اش موروثی بود. بعدتر، زمانی که "یک نقاش جوان خارجی در پاریس" نام گرفت، ‌هرگز رنگ خاکستری آسمان و رنگ صورتی غروب های این شهر به زیر پوستش راه پیدا نکرد، چرا که ریشه ‌های هویت او، بر شیفتگی و جاذبه ها، غلبه داشت. حالا، سال ها از اولین حضور آن نقاش جوان خارجی در ‌پاریس می گذرد و او طی این همه سال یک پای در پاریس داشته و یک پای در تهران، هرچند تهران برایش خاطره ‌دیگری دارد.‌
پاریس به نوعی محل اقامت او است، البته نه اقامت دائم. وی پس از اینکه تحصیلات اش را در پاریس تمام ‌کرد دراین شهر ماندنی شد . اکنون بیش از نیم قرن از نخستین باری که او به عنوان دانشجو به پاریس رفت ، ‌می گذرد. از سوی دیگر بسیاری از آثار وی در آتلیه ای در پاریس نگهداری می شود، خود درباره این شهر ‌می گوید :" در این سال ها چه به عنوان دانشجو، چه به عنوان رهــگـذر و بـالاخـره به‌عنوان مقیم، همیشه شیفتگی ‌خاصی به این شهر که پر از جاذبه های هنری و فرهنگی است، داشته ام.
در این شهر شیرین ترین و تـلـخ‌تـریـن ‌روزهـای زنـدگی‌ام را گذرانده‌ام. معماری و به خصوص نظم شهرسازی آن را دوست می دارم و همیشه چیزی از ‌زیبایی در آن کشف مــی کـنـم. سـال‌هـا در قـسـمـت‌های مختلف این شهر آتلیه داشته ام و در دوره های مختلف در آن ‌کار کرده ام. امروز هم هنوز در زیرزمین منزلمان تابلوهای زیادی وجود دارد که گاه چندتایی را به ایران می ‌آورم. عجیب اینجاست که وقتی در پاریس نقاشی مـی‌کـنم رنگ خاکستری آسمان و رنگ صورتی رنگ پریده ‌غروب های آن به نقاشی هایم رخنه می کند. اکثر دوره یخبندان ها را در پاریس کار کرده ام. گرچه پاریس با این ‌همه زیبایی هرگز مثل شهر یزد با آن بادگیرها و کوچه های مسقفش یا اصفهان با گنبدهای سینه ریزوارش به زیر ‌پوست من راه پیدا نمی کند. حتماً ریشه های هویتم، بر شیفتگی و جاذبه ها، غلبه دارد...‌‌‌"
● درودی و برپایی نمایشگاه ها ‌
‌ این برای اولین بار نیست که موزه ای از ایران درودی برای برپایی نمایشگاهی دعوت می کند ؛ چرا که چند سال ‌پیش قرار بود نمایشگاهی از او و دو زن دیگر برگزار شود که وی با آن مخالفت کرد : "من، عنوان نمایشگاه را ‌که "سه زن" بود نپذیرفتم. پرسیدم اگر نمایشگاهی از سه مرد بگذارید آیا عنوانش "سه مرد" خواهد بود؟! چیزی ‌از مرد سالاری و برتر طلبی در این عنوان حس کردم .
از قرار این عنوان که از کتاب "سه زن" مسعود بهنود، مصطلح شده بود ‌تغییری نکرد، ولی با نبودن زن سومی که من بودم تبدیل شد به "دو نقاش پیشکسوت." به هر صورت برای من ‌خیلی بهتر شد. هر چیزی می باید در زمان درست خودش پیش بیاید. گرچه هیچ چیز زندگی قطعی نیست. من ‌زندگی را با تمام حوادث تلخ و شیرین اش می پذیرم و خودم را با زندگی وفق می دهم. مهم زمانی است که می‌گذرد و هم اکنون به جای حرف زدن می توانستم نقاشی کنم و لحظات فرار زمان را با قلم مو به اختیار بگیرم و از ‌آن خودم بکنم."‌‌‌
● تجربیات جدید ‌
‌ بانوی نقاشی ایران این روزها تمام وقتش را برای نقاشی گذاشته ا ست . از رفت و آمدش کم کرده و به ‌مسائل حاشیه ای نمی پردازد تا بتواند نقاشی کند. در این باره نظر جالبی دارد :"ممکن است با این کار، ۱۰ تابلو ‌بیشتر از خود باقی بگذارم، نمی دانم، ولی تا لحظه ای که زنده هستم می خواهم غیر از نقاشی، کار دیگری نکنم، ‌دنبال هیچ چیز دیگری نیستم، حتی نتیجه کار هم دیگر برایم مهم نیست، مهم نیست که نقاشی هایم خوبند یا بد، فقط ‌خود نقاشی برایم مهم است. خوشبختانه دوره جدیدی در کارم پیدا شده که کاملاً با کارهای گذشته ام متفاوت است. ‌شاید به ایجاز رسیده باشم. شاید پرواز را تجربه می کنم. هرچه هست حس می کنم نیرویم چند برابر شده. اکثراً ‌یکسره از اول شب تا روز بعد کار می کنم، گرچه دکترها از این بابت خیلی ناراضی‌اند .
چه خوب که در ۷۰ ‌سالگی به جای تکرار خودم وارد دوره جدیدی شده ام. همیشه از اینکه خودم را تکرار کنم واهمه داشته ام. گرچه ‌برخی از آدم ها تفاوتی بین دوره رنگ های سرخ، مانند "از اینگونه رستن" و دوره سفید، یخبندان ها، مانند ‌‌"چهارسوار مرگ" نمی بینند، ولی من می دانم که نحوه نگرشم در هر لحظه در حال تغییر و تحول است. این ‌دوره جدید در واقع نتیجه گیری از سال های عمر یک نقاش است‌‌ امروز محکم تر از همیشه نقاشی می کنم و به این کارهای حقیر و ناروا می خندم. نقاشی، اجر صبوری و تحمل ‌و ایمان به کارم را به من باز می گرداند.."‌‌‌
● نگاه نقاش به زندگی ‌
‌ سخت است نگاه ویژه این نقاش را به زندگی تشریح کرد.بهتر همان که از لا به لای کلمات خودش به احساس او ‌نسبت به زندگی پی ببریم :" به زندگی، به زیستن و رستن ارج می نهم و مرگ را پایان تمام دردها و تولد دیگر ‌می دانم، اما معتقدم در سخت ترین لحظه های زندگی انسان می باید سرش را بالا نگاه دارد.
فکر می کنم گاهی ‌آسمان بر من رشک می برد که این گونه محکم و مبارز، در مقابلش ایستاده ام. کسانی که به زندگی و انسان، عشق ‌می ورزند، از خاکستر خودشان دوباره متولد می شوند، شاید من از این دست آدم ها باشم. برای رسیدن به مرحله ‌ای که اکنون رسیده ام تنها حربه ام صداقتم بوده است و در این راه هرگز از آشکار کردن ضعف ها، کوتاهی ‌نکرده‌ام.‌‌‌


منبع : روزنامه آفتاب یزد

مطالب مرتبط

تاریخ در اعوجاج


تاریخ در اعوجاج
برای مجسم کردن تخیلات کودکی‌مان کمتر به تفکر فیلسوفانه نیاز داریم، اما باید با همان نفوذ و قدرتی که هگل آن تخیلات را بیان کرد برای دستیابی به آنها به کار بندیم. تا بیانگر ماهیت محصور ناشدنی انسان در زمان باشد، اما ماهیتی که شرایط تاریخی در آن رخنه می‌کند. فیلسوفان در تلاشند تا ثابت کنند، به چنگ آوردن زمان در فکر آدمی امکان‌پذیر است،‌ یا برخی برآنند که زمان را می‌توان در تصویرسازی‌های هنرمندانه محصور کرد. درباره هگل، ‌پدر تاریخ هنر، به همان اندازه که نظم در توصیف هنری بسیار چشمگیر است یکتای زمان نیز مقوله‌ای قابل توجه محسوب می‌شود.
با این وجود احاطه به وضعیت تاریخی آن لحظه برای او تبدیل به یک سوژه هنری می‌شود. این رویه به‌خصوص نیمه‌ دوم قرن بیستم، ‌در هنر آمریکا کمتر به چشم می‌خورد. بنابراین هنر ناگریز است به شرایط تاریخی که از آن برآمده وابسته باشد، چیزی که هرگز در نمایش‌ها به آن توجه نشده است. وقتی می‌بینیم کسی مثل اندی وارهول Andy Warhol در پی راهی برای توصیف واقعیت زمانه خود است شوکه می‌شوم.
هنرمندان آلمانی یک دوره، با وجود مغایرت‌ها، توصیف شرایط تاریخی هنر آلمان را هدف اولیه خود در نظر گرفتند،‌ چگونگی و شرایط هنر و هنرمند قبل از جنگ و مسئولیت یک هنرمند آلمانی در آن زمان،‌ هیچ شباهتی با خودآگاهی با دیگر هنرمندان غربی نداشت. به ویژه نسل اول هنرمندان بعد از نازیسم که با وجود جستجو برای یافتن راه‌های ارتباط با مدرنیسم هنوز اصالت آلمانی خود را حفظ کرده‌اند و همچنان با خشونت و اختلافات سیاسی جنگ سردی که کشور آنها را همانند تکه چوبی بی‌جانی به دونیم تقسیم کرده درگیر بوده‌اند. گرهارد ریشتر Gerhaed Ricther برآمده از این تنش‌هاست اما همانند وارهول،‌ که تمثیلی بر ژرف‌ نگریست، ‌با استنتاجی قوی توانست خود و مخاطبانش را به تجربه‌ای از واقعیت تاریخ رساند اما در قالبی که فاصله خود را با آن موقعیت کاملا احساس کند. هیچ چیز، رمز‌آلودگی هنر او را مغشوش نمی‌کند. با نگاه بر هر بخش از این اثر احساس می‌کنیم که بر تاریخچه رم باستان با همان دقت و درک بالای استویک stoic پیرو فلسفه رواقیون نظر افکنده‌ایم. با این حال بهتر است گاهی بدون در نظر گرفتن تخیل و ذهنیات او فکر کنیم تا شاید بهتر خشونت را در تصویرسازی‌ها دریابیم.
ریشتر در شرق آلمان بزرگ شده، و تحصیلات خود را با برنامه‌های آموزشی تستی آکادمی هنر درسدن Dresden تکمیل کرده و طرح نقاشی دیواری موزه بهداشت در سال ۱۹۵۶ به عنوان پایان‌نامه ارائه کرد. تصویرسازی‌های ریشتر در کل به موضوع لذت از سلامت می‌پرداختند شاید تا زمانی که نهادی وقف سلامت شد تصویرسازی‌های ریشتر از نظر سیاسی مشکلی نداشتند زیان به نظر می‌رسید آنها بیشتر به لذت از سلامت می‌پردازند و نقش انسان در این تصاویر بیان این واقعیت بوده است. این روند زیبایی‌شناسی دوران هیتلر بوده و تا بعد از فروپاشی نازیسم ادامه داشت. بعد از آن پرلتاری‌ها حزب کارگر در زیر لقای استالین موفق شد جامعه سوسیالیست رئالیسم socialist realism را برپا کند. این بدان معنی است که روند کار هنرمندان آلمان‌شرقی در ابتدا سویاتایز مطابق فرهنگ رژیم شوروی sovie tized نبود.
سبک آنها از جنگ‌های آلمان‌غربی تاثیر گرفته و به ویژه در نمایشگاه‌های دوکومنتا documenta ۱۹۵۵ این مسئله مشاهده می‌شود. دوکومنتا نمایشگاهی است که معمولا پنج سال یک‌بار در کاسل برگزار می‌شود و این نمایشگاه بار عظیمی از عرضه هنر معاصر را در سطح بین‌الملل به دوش می‌کشد و همواره بیانگر وقایع مستند تاریخی بوده است. در آغاز نقش آن به ارائه هنر آلمان معطوف می‌شد روشن است هنری که نازی به انحطاط کشید و از جانب دولت آلمان ممنوع شد هدف نمایشگاه بود. متحوای آثار داکیومنتا ۱- مدرنیسم، قرن بیستم قبل از فاشیسم، نمی‌توانست در برگیرنده مضامینی باشد که امروزه در گالری‌های هنر مدرن و موزه‌های برجسته می‌بینیم،‌ بلکه ابراز مدرنیسم و به ویژه هنر انتزاعی در زمان داکیومنتا ۱ برای هنرمندان آلمان‌غربی مسئله‌ای دشوار بود، زیرا چنین قالب هنری از نظر سیاسی خطرآفرین بود. این فضای بسته تا زمانی که ریشتر اجازه داکیومنتای ۲ را در سال ۱۹۵۹ دریافت کرد بر هنرمندان احاطه داشت. ریشتر در داکیومنتای ۲ برای اولین بار ابسترکت- اکسپرسیونیسم Experssionism-Abstroct نیویورکی روبه‌رو شد و کششی درونی نسبت به این شیوه توصیفی در او ایجاد شد و او را به سمت ثبت پیشرفته‌ترین دیالوگ‌های هنری زمانه‌اش سوق داد. حقیقت این است که ریشتر سال ۱۹۶۱ برای راه و انتخابی آزاد از آلمان‌شرقی گریخت تا هنر خود را در فضای سیاسی یک جمهوری دموکرات ارائه دهد.
این انتخاب همیشه لحظه‌ای است، وقتی هنرمندی بازگشت به مشخصه‌های رئال تصویرسازی را بعد از کار در دنیای انتزاعی برمی‌گیزند در لحظه تصمیم‌گیری کرده،‌ راهی که نقاش کالیفرنیایی ریچارد دی‌بن کورن نیز Richard die ben korn در پیش گرفت. اما با شناخت هنر اینفرمال Informal-Art- نمونه فرومایه‌ نقاشی‌های انتزاعی نیویورک- بسیاری از هنرمندان آلمانی برای شفاف‌سازی‌های سیاسی و همین‌طور ارائه یک اثر هنری ارزشمند به این روش روایتی هنر روی آورند. آثار ریشتر همچنان بین واقعیت‌گرایی و انتزاع در حال تغییر و حرکت بود. در سال‌های آخر که در غرب نیز شرایط برای تصمیم‌گیری بدون تنش‌های‌ سیاسی وجود نداشت. او قادر نبود بین هنر انتزاعی و واقع‌گرایانه یکی را برگزیند زیرا در دهه ۱۹۷۰ این انتخاب در غرب به یک معظل سیاسی تبدیل شده بود. اگر بدون در نظر گرفتن پیشینه‌های سیاسی در موزه‌های باشکوه هنر مدرن آثار ریشتر را از سال ۱۹۶۲- سال بعد از جابه‌جایی ناگهانی او از شرق به غرب- بازنگری کنیم، در می‌یابیم که پریشانی و نوسان بین واقعیت‌گرایی و هنر انتزاعی بسیار مشهود است و یا حتی در یک زمان چندگانگی بین سبک‌های مختلف هنر انتزاعی به چشم می‌خورد. از دید من چنین نوساناتی وقتی به آثار شیکاگوی او در سال ۱۹۸۷ می‌نگریم گسترده‌تر می‌شود. چیزی که بیشتر به نمایش گروهی آثار شبیه است. وارهول سال ۱۹۶۳ در یک مصاحبه با آن حالت و بی‌طرفانه و ویژه خود پرسید چگونه می‌توان گفت سبکی از سبک‌های دیگر بهتر است؟ تو می‌توانی هفته آینده یک ابسترکت اکسپرسیونیسم Abstract-Eperssionism یا یک هنرمند پاپ یا یک رئالیست Realist باشی بدون اینکه احساس کنی چیزی را از دست دادی یا از چیزی دست کشیدی،‌ برای بیشتر هنرمندان آمریکایی مهم است که سبک ویژه‌شان آنها را معرفی کند. مثل اینکه سبک آنها مارک‌شان باشد. برای آنها تغییر در سبک غالبا نشانه عدم قطعیت در کار محسوب می‌شود. اما من وقتی در سالن‌های نمایشگاه moma قدم می‌زدم در آخر به امضا ریشتر در تمام آثار توجه کردم، موضوع هرچه باشد، ‌کار انتزاعی یا تمثیلی ارائه شده باشد، خالق اثر ریشتر است. من به این نتیجه رسیدم که یک فاصله مشخص بین هنرمند و اثر او وجود دارد، حتی وقتی کار درباره واقعیت جهان است تفاوت در نمونه دنیایی و مجسم آن می‌بینیم. این کنایه نیست، روح هنرمند چنین راهی را برای بیان احساسات درونی خود برگزیده، برای هرچیزی که می‌خواهد بگوید یا هرچیزی که می‌خواهد بکشد بدون تسلیم شدن راهی را انتخاب می‌کند. محتوا هرچه که باشد نوسان در همه تصویرها مشاهده می‌شود. به عنوان بیننده ممکن است انتزاع را جز تار و پود نقاشی او ببینیم در حالی که دراثری دیگر با هیچ نشانی از هنر انتزاعی برخورد نکنیم. آثار تصاویری از جهان هستند،‌ بنابراین، هماهنگی زیبایی از ابتدا تا انتها در آنها وجود دارد. این مضمونی است که ریشتر آن را با تن یا مود اثر مرتبط می‌داند چیزی که شاید در کیفیت صدای یک ترانه‌خوان بهتر تعریف شود. پیش از اینکه در مورد هر اثر جداگانه صحبت کنیم، اجازه دهیم به یکی دیگر از ویژگی‌های آثار ریشتر بپردازیم. او از عکس برای تصویرسازی کمک می‌گیرد. برای بسیاری از هنرمندان عکاسی وجهی کمکی به شمار می‌رود برای مثال یک صورتگر، عکس پولا رویدی از موضوع خود برمی‌دارد تا به عنوان معرف و مرجع از آن استفاده کند عکس‌ها همچون حافظه کمک‌کننده عمل می‌کنند اما کار ریشتر با عکس متفاوت است، مثل اینکه عکس‌ها واقعیت اثر او را می‌سازد کار او با کار یک عکاس هیچ تفاوتی ندارد اما او با تصویرسازی تجربه‌ای مستقل‌تر ارائه می‌دهد. تجربه عکاس بیشتر به موضوع کار معطوف می‌شود در سال ۱۹۶۴ ریشتر شروع به چینش عکس‌های فرمی در پنل‌های ویژه‌ای کرد. عکس‌های معمولی که اغلب از روزنامه‌ها و مجلات جدا شده‌ بودند. حتی چند پرنوگرافی هم در بین آنها دیده می‌شد ریشتر بعدا این پنل‌ها را اطلس نامید. اطلس در خلال نمایشگاه‌های گوناگون به معرض دید گذاشته شد و به خصوص اواخر ۱۹۹۵ در دیانستر Dia cente نیویورک با اقبال خوبی روبه‌رو شد. در ورودی عکس‌ها حدود ۶۰۰ پنل تقریبا معادل ۵۰۰۰ عکس بود. این تصاویر حقیقت هنری ریشتر را نشان می‌دهد. وقتی به اطلس‌ها فکر می‌کنم شرایط انسانی را در ذهنم مجسم می‌کنم، همان‌طور که افلاطون در سخنانش توصیفی می‌کند یا وقتی که سقراط می‌گوید جهان غاری است که سایه‌ها بر دیوارهای آن تصویر می‌سازند. اینها تصاویری هستند که اشیای واقعی طراحی کرده‌اند و دستیابی بی‌درنگ به آنها برای ما میسر نیست. اما در اینجا اتفاقی را می‌بینم که قبلا هرگز با آن روبه‌رو نشده بودم و از همه چیز و از هر اتفاق دیگر برایم ملموس‌تر است. احساسم از حمله به مرکز تجارت جهانی در ۱۱ سپتامبر، تصاویری از دیوارهای ویران شده برج‌ها که در آتش می‌سوزند مردم وحشت‌زده و در حال فرار.... وقتی کاتالوگ نمایشگاه را باز می‌کنی عنوان اولین کار را می‌بینی، «میز» این اثر در سال ۱۹۶۲ ساخته شد. ریشتر از اولین اثر خود در کاتالوگ توصیف زیبایی دارد: او میز را علت وجود نمایشگاه می‌داند. میز ویژگی‌هایی دارد که یک اثر شایسته و قابل قبول نقاشی باید داشته باشد اثر منحصر به فردی که هیچ اثری گویای تمام و کمال افکار او نیست. بارنت نیومن barent newman احساس خود را درباره میز ریشتر در سال ۱۹۴۸ با یک واژه ترکیبی چنین بیان می‌کند «وان منت» onement- به معنای یگانه و بی‌همتا- او این کار را درابتدای راه باقی مانده از زندگی هنری ریشتر فضای معمولی پر از احساس توصیف کرد بعد از میز دو عکس از یک میز بزرگ مدرن به چشم می‌خورد، که از یک مجله ایتالیایی بریده شده که ریشتر آن را با قلم‌موی خاکستری براق کرده است. یک تصویر بزرگ و ساده، ریشتر با چرخش‌های خاکستری قلم‌موی خود آن را رنگ کرده است. درک کنایه و انرژی در طراحی او کار آسانی است. هر مشخصه‌های که در یک میز به عنوان یک شی از اساس منزل امکان دارد نشان داده شده، چنین میزی از اساس معمول هر خانه متوسط قرن ۱۵ محسوب می‌شود. در ۱۹۶۲ یکی از گزینه‌های خلق آثار هنری نقاشی از اشیا زندگی روزمره‌ شد. عصر ما در ابتدای راه جنبش هنر پاپ است. محو کردن تصویر با لکه‌ها دقیقا نیاز امروز ما به هنر اینفورمال Informal art بیان می‌کند. بنابراین «میز» میان دو جنبش هنری قرن ۱۶ قرار دارد که در یک زمان یادآور هنر نمادین و انتزاعی است. وارهول در این دوران کمیک‌استریپ طراحی می‌کرد از جمله دیک‌ تریسی اما فقط با قطره‌های پراکنده ریختن به نقاشی‌های خود آنها را خیس می‌کرد و هنوز به جادوی پخش شدن رنگ در اپسترک اکسپرسیونیسم پی نبرده بود. سال ۱۹۶۰ یک بطری کوکا‌کولا کشید که در آن بهره‌گیری از راه‌ و روش اپسترک اکسپرسیونیست مشهود بود کاری که به عقیده من شاید همتای ناشناخته میز است. ۱۹۶۲ ریشتر از آرت اینفورمال Art- informal دست کشید و مانند وارهول فقط به ابسترک اکسپرسیونیسم پرداخت اما نگاه تیزبین خود را در تصویرسازی هنر پاپ حفظ کرد تا ۱۹۶۳ نقاشی‌های ریشتر سمت‌وسوی تجاری داشت. ۱۹۶۴ ریشتر از سازمان اجرایی، بازسازی دفتر معماری را درخواست کرد بعد از جنگ آلمان آنها از فعالیت دلسرد شده بودند. ۱۹۶۵ صندلی جالب آشپزخانه او که مثال خوبی برای واقعیت سرمایه‌داری Capitalist realism است. گونه‌ توسعه یافته هنر مردمی توسط ریشتر به هم‌دانشکده‌ای او زیگمور پولکهsigmour polke در اواسط قرن ۱۶ ارائه شد. ریشتر و وارهول کارهای افسون‌کننده‌ای در یک راستا انجام داده‌اند سوال ریشه‌ای و نقادانه‌‌ای که هنر ریشتر قبل از اینکه به کار او با عکس مربوط باشد به عکس‌های او در اطلس جمع‌آوری شده، ‌برمی‌گردد. و همین‌طور اینکه چه باعث شد برخی از آنها با نقاشی پرداخت شوند. برای مثال عکس‌هایی از هواپیماهای آمریکای بمب‌افکن اسکاردران موستانگ و رهگیر فانتوم با رنگ‌های شبح‌گونه در درجه‌های مختلف خاکستری وجود دارد. ریشتر در سال ۱۹۴۵ یک نوجوان بود و با خانواده‌اش در درسدن زندگی می‌کرد، آنجا بمباران می‌شد. در آن سال‌ها عکس‌های بمب‌افکن‌ها تصاویری است که توسط برخی عکاسان نیروی هوایی در درسدن یا در د‌یگر شهرها گرفته شده است. عکس جالبی از این مجموعه با نقاشی ریشتر ترکیب شده، در پائین این تصویر هواپیمای منحدم شده است در تصویر دیگر دود به جای مانده از هواپیما تقابلی از اگزیستانسیالیستی با فردی که روی زمین زیر این انفجار ایستاده با وحشت جیغ می‌کشد و به سقوط سرخ هواپیما می‌نگرد.
احساس ریشتر چه بوده؟ در این تصاویر چه چیزی را بیان می‌کند؟ و در پی چیست؟ در نقاشی‌هایی که عکس فوری خانوادگی افسر ss عمو رودی که با لبخند مغرورانه‌ای به دوربین نگاه می‌کند قاعدتا باید ۲۰ سال پیش چندی قبل از اینکه سوژه‌ عکس در عملیات کشته شود گرفته شده باشد. میزها و صندلی‌ها،‌ صندلی و میز هستند اما هواپیماهای جنگی و افسران کنایه‌ای از جنگ، رنج‌ کشیدن و خشونت مرگ محسوب می‌شود و این داستان ساده‌ای از تاریخ اواسط قرن بیستم نیست بلکه زندگی هنرمند خالق آن و چیزی که او با آن زندگی کرده است. من فکر می‌کنم الزاما هر کدام از ما به طریقی با این مسائل درگیر هستیم طفره رفتن هنرمند از گفت‌وگو با روبرت استور Robert storr معاون برگزاری این نمایشگاه و نویسنده کاتالوگ به بی‌جواب ماندن سوال‌ها انجامید چیزی که می‌توانیم بگوئیم این است که عکس‌ها ابعادی بحث برانگیز دارند و آنها به موضوعاتی اشاره می‌کنند که واقعیت را در بر می‌گیرد. موضوعاتی که خود هنرمند نیز مانند ما هیچ مسئولیتی در مقابل آن ندارد. نه نسبت به عکس نه نسبت واقعیت موجود در آن،‌ او فقط خالق هنر و منظره‌ای محو برای تصویرسازی آنچه در ذهن دارد است. حادثه‌ای که ۲۰ سال پیش رخ داده نه اکنون، اکنون ترس‌های دیگری داریم. درک درست از گسترده تالم‌ناپذیر نقاشی‌های ریشتر لازمه اشاره به خشم تکرار شونده‌ای است که در آنها توصیف می‌شود. چیزی که جاودانگی همزاد وارهول را تضمین می‌کند. اما در مقایسه با این فریبندگی و جاودانگی فرو نشاندن آثار و زندگی وار‌هول در ذهن کار آسانی است. مصائبی که در سقوط هواپیما، تصادف اتومبیل، خودکشی تصاویر دهشتناک از صندلی‌‌های الکتریک، یا اثر مشهور او «هفته‌ای که گذشت» the week that was درباره مراسم تدفین کندی، یا اثر حیرت‌انگیز دیگر او که ضدشهرت است، thirteen most wanted Men سیزده مرد تحت تعقیب که در سال ۱۹۶۴ در نمایشگاه پاویون ورلد فایر world fair نیویورک اجرا شد بهتر است با کار ریشتر در سال ۱۹۶۶ هشت دانشجوی پرستاری Eight student nurses مقایسه شود در این کار صورت‌های جوان، خنده‌رو و آرام طوری به نظر می‌‌رسند که گویی از کتاب‌های دانشگاه پرستاری برداشته شده‌اند. آثار وارهول مانند ریشتر بر پایه عکاسی و عکس است. تصویرهایی که از عکس‌های بومی و محلی رسانه‌ها و صفحه نخست روزنامه‌ها یا حتی تصویرهای بسیار خواستنی که از پوسترهای تبلیغاتی یا تصویرهای پست انتخاب شده‌اند. آنها روی استنسیل برگردانده می‌شوند و حالت دوگانه می‌یابند. یک حالت محصول روزنامه و حالت دیگر محصولی است که بعد از استنسیل به وجود می‌آید. و مانند مناظر محو ریشتر، آن فاصله واقعیت را در چند مرحله دورتر بازگو می‌کند. فقط با پشت سر گذاشتن می‌توانیم به دهشت آن قائق آئیم. من دوست داشتم تصور کنم نیمی از احساس من نسبت به فاجعه مرکز جهانی تجارت مربوط به تصاویر شفاف و زنده‌ای است که تلویزیون آنها را با وضوح به خانه‌های ما آورد.
نگرش ما نسبت به مرگ زندانی بادر ماینهوف در سال ۱۹۷۷ هرچه باشد، من بر این عقیده‌ام که ریشتر حقیقت را همانند نسخه اصل بازگو می‌کند. در «۱۸ اکتبر ۱۹۷۷» سیزده تصویر را دنبال هم می‌چیند. این تصویرسازی در سال ۱۹۸۸ و براساس جنبه‌های واقعی این داستان طراحی شده. چنین مرگ‌هایی بیانگر کنایه اخلاقی به قوانین و دستورات حکومتی یا انقلابی که توسط ایدئالیست‌ها اعمال می‌شود. توده جوانانی که مقاومت می‌کنند و در آن هر دو طرف مسئول جرائمی هستند که موجب نادیده گرفتن ارزش‌های طرف مقابل است، اما چگونه ضعف رقت بار بودن این دشمنان در تصاویر دیده می‌شوند. چه کسی می‌داند آیا ریشتر تصاویر را برای تاثیرگذاری آنها انتخاب کرده یا آنها را برای ناامید بودن از واقعیت برگزیده. واقعیتی که مثل پرده آخر یک اپرا لحن خواننده‌گاه بر اندوه و جنبه تراژیک موسیقی تاکید بیشتری می‌کند. کار آخر ریشتر در این نمایشگاه نیز چنین کارکردی دارد. سه تصویر یکسان از ماین هوف هنگامی که خود را در سلول ‌دار
زد- یا دارش زدند- او از طناب دار آویزان است. تصاویر به این پرسش پاسخی ندادند که آیا او خودکشی کرده یا خودکشی صحنه‌سازی شده در آخر به سادگی واقعیت شده، مرگ او، را گزارش می‌دهد. او مرده. مرده. مرده در تکرار تصویر انگار فقط به جسد لاغر یک زن جوان آویزان شده و طنابی که دور گردن او پیچیده شده می‌نگریم. این کاری است که هنر انجام می‌دهد یا شاید بخشی از کارکرد همین باشد. گزارش واقعیت این خشونت است که اسطوره‌وار گزارش می‌شود. وقتی سال ۱۹۸۸ این تصویر نمایش داده شد بابرخورد و درگیری سیاسی زیادی مواجه شد. اما وقتی چند هفته پیش برای دیدن این تصویر به گالری رفتم دیگه هیچ درگیری و برخوردی نمی‌دیدم. درنده‌خویی و وحشیگری انسان چیزی است که انسان در دنیای واقعی، با آن دست به گریبان است هنر جنگ در اواسط قرن بیستم در این راستا کم کار بود. اما درباره ترکیب‌سازی و هنر انتزاعی چیزی بسیار برای گفتن دارد. مردم دار زدن و یا شلیک کردن به دیگران یا سوزاندن مخالفان بر میله‌های چوبی و هم ستیزی مذهبی برده‌داری و خشونت می‌شوند مسئله دیگری که باید درباره آن عمیق‌تر تفکر کرد. تصمیم درباره اینکه آیا تصویرسازی‌ها انتزاعی باشد یا واقع‌گرایانه وضوح طراحی یک منظر را داشته باشد یا نقاشی از اشیای بی‌جان یا حتی یک نمونه مطالعاتی باشد اهمیتی ندارد، هدف هنرمند و زیبایی‌شناسی او در درجه اول اهمیت قرار دارد. با گذشت چهارده دهه از تاریخچه هنر به زیبایی‌شناسی شفافی رسیده‌ایم اما این نوع گویش تمام احساسی را که ریشتر در هنر خود داشته بیان نمی‌کند. برای نقاش بودن تنها دانستن این مطلب که چگونه باید هنرمند باشیم کافی نیست بلکه باید بدانیم چگونه با هولناکی تاریخ‌مان مقابله کنیم.

وبگردی
ابعاد حقوقی جدال علی مطهری با آستان قدس
ابعاد حقوقی جدال علی مطهری با آستان قدس - 38 شرکت که جزء بزرگترین کارتل های اقتصادی کشور هستند، متعلق به آستان قدس است. بنابراین آستان قدس کنونی، آستان قدسی نیست که حضرت امام در نامه خود از آن سخن گفته‌اند.
مقایسه بودجه مراکز حوزوی با دانشگاه ها
مقایسه بودجه مراکز حوزوی با دانشگاه ها - به‌جز وزارت ارشاد، هیچ‌یک از این 40 ارگان و نهاد در قبال میلیاردها تومان بودجه‌هایی که دریافت می‌دارند پاسخگو نبوده نیستند.
ویدئویی از لحظات اولیه برخورد کشتی چینی با نفتکش سانچی و انفجار
ویدئویی از لحظات اولیه برخورد کشتی چینی با نفتکش سانچی و انفجار - ویدئویی از لحظات اولیه برخورد کشتی چینی با نفتکش سانچی و انفجار
فیلم/ گریه شدید وزیر کار در گفت‌و‌گوی تلفنی با خانواده خدمه نفتکش «سانچی»
فیلم/ گریه شدید وزیر کار در گفت‌و‌گوی تلفنی با خانواده خدمه نفتکش «سانچی» - علی ربیعی وزیر کار، رفاه و امور اجتماعی در گفت‌وگوی تلفنی با خانواده یکی از خدمه نفتکش «سانچی» اظهار همدردی کرد.
تصاویر هولناک از آخرین لحظات کشتی سانچی
تصاویر هولناک از آخرین لحظات کشتی سانچی - توقف عملیات خنک سازی و مهار آتش در شب گذشته، موجب رسیدن آتش به مخازن سمت چپ کشتی و انفجارهای شدید صبح امروز شد که در نهایت پس از چند ساعت به غرق شدن کامل نفتکش ایرانی انجامید.
از «خس و خاشاک» دیروز تا «آشغال» امروز
از «خس و خاشاک» دیروز تا «آشغال» امروز - این اتفاق بیشتر از هر موضوع دیگری سبب شد تا مردم یاد خاطرات سال ۸۸ بیفتند؛ آن زمانی که یک فرد با به زبان آوردن سخنانی ناشایست و بدون تفکر، مردمی را که برای بیان خواسته‌های‌شان به خیابان‌ها آمده‌ بودند، خس و خاشاک خواند و سبب شعله‌ور شدن آتش شد.
عدالت با  6 دلار در سال!
عدالت با 6 دلار در سال! - فیلم - رضا رشیدپور در برنامه حالا خورشید با کنایه به واریز سود سهام عدالت گفت: به خارجی ها نگوییم این سود سهام عدالت ماست، بگوییم ما روز شش دلاری مزگان داریم.
تحقیری که در دنیا میشویم / نفتکش ایرانی خدمه ایرانی با پرچم پاناما
تحقیری که در دنیا میشویم / نفتکش ایرانی خدمه ایرانی با پرچم پاناما - اگر از همه این ابهامات در خصوص مالکیت این کشتی که بگذریم، مهم‌ترین سوالی که این روز‌ها مطرح است، به آتشی باز می‌گردد که ظاهرا قرار نیست خاموش شود و یک هفته است که می‌سوزد. حریقی که اگر نبود حادثه پلاسکو، ممکن بود آن را ناشی از بزرگ بودن سانچی و حجم زیاد بارش بدانیم یا برعکس، از ناتوانی اطفاکنندگان در این ماجرا گلایه سردهیم، اما حالا به شکل گیری ابهامی بزرگ‌تر منجر شده...
ورود بی‌چادر و باآرایش به این بیمارستان ممنوع است
ورود بی‌چادر و باآرایش به این بیمارستان ممنوع است - خانم مسئول انتظامات جلوی درمانگاه بیمارستان بقیه‌الله ایستاده، جلوی زنان مانتویی را می‌گیرد و با گرفتن کارت شناسایی به آنها چادر می‌دهد. خیلی از زنان اینجا قبل از ورود به بیمارستان مانتویی هستند اما با گذشتن از در ورودی چادری می‌شوند.
کسی به ایرانی ها اهمیتی نمی دهد
کسی به ایرانی ها اهمیتی نمی دهد - ممکن است دود وارد محیط ایزوله ای شود که احتمالا دریانوردان در آنجا حضور دارند، پرسیده ایم چرا نجاتشان تا این حد طولانی شده است؟ گفته می شود چینی ها کم کاری می کنند ناراحتم از اینکه وقتی کشتی چینی تصادف کرد همه سرنشینان آن سالم هستند اما کسی به ایرانی ها اهمیتی نمی دهد.
عکس خواستگاری کریم انصاریفرد از دختر یونانی با زمرد گرانقیمت
عکس خواستگاری کریم انصاریفرد از دختر یونانی با زمرد گرانقیمت - رسانه های مطرح یونانی با انتشار تصاویری از رابطه عاطفی ملی پوش ایرانی باشگاه المپیاکوس با یک میلیاردر یونانی - آمریکایی پرده برداشتند و مدعی شدند این دو تصمیم خود را برای ازدواج قطعی کرده اند.
چرا حداد و ولایتی بیشتر از 50 شغل دارند؟
چرا حداد و ولایتی بیشتر از 50 شغل دارند؟ - بخشی از تکثر مسئولیت های بعضی چهره‌های سیاسی به بی‌اعتمادی نظام به افراد کارآمد برمی‌گردد و علت دیگر این موضوع، اعتماد غیرمعقول به این افراد است. با این حال این افراد هرچقدر هم که توانمند باشند، از نظر روان شناسی و انسان شناسی در بخشی از مسئولیت های خود ناموفقند.
فیلم نابغه ۱۰ ساله‌ طراح خودرو / قبلی هم انرژی هسته ای کشف کرده بود!
فیلم نابغه ۱۰ ساله‌ طراح خودرو / قبلی هم انرژی هسته ای کشف کرده بود! - فیلم - حسین عطایی ۱۰ سال دارد و در حوزه طراحی مفهومی خودرو فعالیت می کند. او ۶ اختراع ثبت شده دارد، مدرسه نمی رود و از دو شرکت تسلا و ولوو دعوت به همکاری شده است. او مشاور رییس سازمان برنامه و بودجه است. گفتگوی رضا رشیدپور با نابغه ١٠ساله طراحی خودرو را اینجا ببینید.
تست تصادف سمند در انگلیس / فقط با سرعت 50 کیلومتر در ساعت !
تست تصادف سمند در انگلیس / فقط با سرعت 50 کیلومتر در ساعت ! - تست برخورد جلوی خودرو با سرعت 50 کیلومتر در ساعت برای سمند TU5 ، توسط یکی از سازمانهای معتبر ارزیابی خودرو در انگلستان صورت گرفت.
کشور محل درمان آیت الله هاشمی شاهرودی مشخص شد (+عکس)
کشور محل درمان آیت الله هاشمی شاهرودی مشخص شد (+عکس) - سرانجام بعد از مدت ها سکوت درباره این که آیت الله سیدمحمود هاشمی شاهرودی برای درمان به کدام کشور رفته است، خبرگزاری اهل بیت(ع) از درمان رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در آلمان خبر داد و نوشت:
فیلم جنجالی از حجت الاسلام قاسمیان در کرمانشاه
فیلم جنجالی از حجت الاسلام قاسمیان در کرمانشاه - این فیلم حواشی زیادی را در فضای مجازی به همراه داشته است.
جنجال نیوشا ضیغمی: من اصلا ایشان را آدم حساب نمیکنم
جنجال نیوشا ضیغمی: من اصلا ایشان را آدم حساب نمیکنم - اولین قسمت از برنامه هاردتاک کاکتوس را با صحبت های جذاب نیوشا ضیغمی در مورد خانواده و همسرش ، ماجرای صحبت های جنجالی یک هواپیما ، 8 سال احمدی نژاد و ...
    پربازدیدها