یکشنبه ۳ تیر ۱۳۹۷ / Sunday, 24 June, 2018

کلیددار گنج پارسی


کلیددار گنج پارسی
آنچه کوروش کرد و دارا، و آنچه زرتشت مهین
زنده گشت از همت فردوسی سحر آفرین (ملک الشعرای بهار)
حکیم ابولقاسم حسن‌بن‌علی طوسی معروف به فردوسی حدود ۳۲۹ ه.ق در روستای باژ در نزدیکی طوس در خراسان متولد شد.
پدرش از دهقانان طوس و از نظر مادی دارای ثروت و موقعیت قابل توجه بود. کودکی و جوانی فردوسی در دوران سامانیان بوده است.
باید این چنین گفت که فردوسی از همان ابتدای حیات خویش به کسب مقدمات علوم و ادب همت گماشت و این گونه زمینه برای خلق مشهورترین اثر حماسی و طولانی‌ترین منظومه زبان فارسی را تحت عنوان شاهنامه فراهم کرده است.
چنان که از شاهنامه ابومنصوری برمی‌آید، آغاز شاهنامه از حدود ۴۰ سالگی فردوسی بوده است، اما در دوران جوانی نیز شعر می‌سرود و برخلاف آنچه مشهور است وی سرودن شاهنامه را به جهت علاقه خویش و طبع و ذوق شاعری و نیز شور و دلبستگی‌اش به زنده کردن مفاخر ملی آغاز نموده است. از این رو برای سرودن شاهنامه در حدود ۱۵ سال براساس شاهنامه ابومنصوری کار کرد و آن را در سال ۳۷۲ ه.ش پایان داد.
فردوسی این حکیم فرزانه ایرانی؛ شاعری جهانی و کتابش – شاهنامه- نه تنها کتاب ایرانیان، بلکه حماسه انسان جهانی است.
شاهنامه‌ی وی؛ شناسنامه و هویت ایرانی و نیز آینه تمام نمای تاریخ ماست (از آغاز تا تاختن تازیان) و چه از حیث حفظ روایات کهن ملی و چه از لحاظ تاثیر شدید آن در نگاهبانی زبان پارسی دری، بزرگترین سرمایه فرهنگ ملی ماست و بیهوده نیست که آن را «قرآن عجم» نام نهاده‌اند.
شاهنامه هست بی‌اغراق قرآن عجم
رتبه دانای طوسی رتبه پیغمبری (ملک الشعرای بهار)
شاهنامه فردوسی متضمن تاریخ داستانی ایران است. ریشه‌های روایت آن از اوستا، خصوصا از یشتها و یسنا آغاز و با روایات دینی و تاریخی دوره‌های اشکانی و ساسانی تکامل یافته، سپس به دوره اسلامی و بعد از آن از نیمه دوم قرن سوم در شاهنامه‌های منثور و رمان‌های قهرمانی تدوین شده به دوران حیات فردوسی رسید.
اگر بخواهیم این کتاب را از لحاظ ویژگی‌های بکرش در یک کلام بیان کنیم، می‌توانیم آن را کتاب «آَشا»؛ هنجارنامه هستی و نیز داد و عدل بنامیم، چرا که سراسر آن در ستایش داد و عدل است و خرد و نیکی.
از نگاه فردوسی هر آنچه از اندازه بیشتر شد «آز» است، حتی ایران دوستی و نام نیک‌خواهی تا آن اندازه نیکوست که ارزش‌های انسانی را پشت سر نگذارد که اگر این گونه شد، هنجار شکسته و در برابر «اَشا»‌ی عدالت ایستاده.
«رستم» از آن رو جهان پهلوان است که در برابر بی‌‌داد بایستد و هر کس از جاده انسانی بیرون رود و هنجار هستی را به هم بریزد دشمن اوست.
اما رستم در نگاهبانی از ایران، تا آن جا می‌رود که پسر نمی‌شناسد و آز ایران‌دوستی چشمانش را کور می‌کند و فرجامش را همه می‌دانیم؛ «یکی داستان است پر آب چشم»
شاهنامه با زبان ساده و روان و نیز متین خود به ایرانی می‌آموزد که نباید از راه «اَشا» که همان راه هنجار هستی، راه راستی و درستی است به دور بیفتد و می‌آموزد که هیچ چیز برتر از ارزش‌های انسانی نیست.
آری فردوسی به جهت آن که هیچ پادشاهی را سزاوار هدیه کردن کتابش ندید، مدتی آن را پنهان نمود و بخش‌های دیگری را به مرور زمان بدان افزود؛ «ندیدم کسی کش سزاوار بود»
اما در سال ۳۸۲ ه.ش به جهت فقری که بر وی وارد شد و نیز از دست دادن فرزند پسرش تصمیم به تقدیم کتاب به سلطان محمود غزنوی نمود.
الا ای برآورده چرخ بلند
چه داری به پیری مرا مستمند
چو بودم جوان برترم داشتی
به پیری مرا خوار بگذاشتی
به جای عنانم عصا داد سال
پراکنده شد مال و برگشت حال
از این رو فردوسی شروع به تدوین جدیدی از شاهنامه نمود و اشاره‌هایی را که به حامیان و دوستان سابقش کرده بود، با وصف و مدح سلطان محمود جایگزین نمود. تدوین دوم در سال ۳۸۸ ه.ش (به حدس تقی‌زاده در سال ۳۸۹) پایان یافت که بین ۵۰ تا ۶۰ هزار بیت داشت و فردوسی آن را در ۶ یا ۷ جلد برای سلطان محمود فرستاد که گردآوری آن را چنان که نظامی عروضی عنوان می‌کند بر عهده علی دیلمی گذاشت.
به گفته فردوسی بزرگ، سلطان محمود که علاقه وافری به مدایح و اشعار ستایش‌آمیز شاعران پیش از تاریخ و داستان‌های پهلوی داشت، به شاهنامه حتی نگاهی هم نکرد و قدر سخن فردوسی را ندانست و او را چنانچه شایسته بود تشویق نکرد. شاید از یک سو بدگویی شاعران حسود و نیز شیعه بودن شخص فردوسی و متهم شدن به بی‌دینی این بی‌اعتنایی را رقم زد، اما مهمترین اختلاف آنها، اختلاف نظر بر سر مسایل سیاسی، نژادی و دینی باشد. از سوی دیگر او بارها به ترکان تاخته بود و حال آن که محمود غزنوی ترک‌زاده بود و سپاهش ترکان بودند.
به هر حال سلطان محمود شاهنامه را بی‌ارزش دانست و از رستم به زشتی یاد کرد و بر فردوسی خشم گرفت و گفت: «شاهنامه خود هیچ نیست مگر حدیث رستم، و اندر سپاه من هزار مرد چون رستم هست».
و این اما سبب آن شد تا فردوسی بخش‌های دیگری را به شاهنامه اضافه کرده و بیشتر اظهار ناامیدی‌اش از پاداشی که مورد انتظارش بود و نیز امید به بخشش برخی از اطرافیان سلطان محمود را عنوان نماید.
به سی سال بردم، به شهنامه رنج
که تا شاه بخشد مرا تاج و گنج
به جز خون دل هیچ چیزم نداد
نشد حاصل من از او غیر باد
اگر شاه را شاه بودی پدر
به سر بر نهادی مرا تاج و زر
اگر مادر شاه بانو بُدی
مرا سیم و زر تا به زانو بُدی
چو اندر تبارش بزرگی نبود
نیارست نام بزرگان شنود
برخی منابع ذکر کرده‌اند که فردوسی از این بی‌اعتنایی سلطان محمود برآشفت و ابیاتی را در هجو وی سرود و پس از آن که مدتی را از ترس مجازات در شهرهایی چون هرات، ری و طبرستان متواری بود، سرانجام به زادگاه خود بازگشت و در همان جا درگذشت. تاریخ وفاتش را برخی ۴۱۱ و بعضی ۴۱۶ ه.ق نوشته‌اند.
در تاریخ آمده است سلطان محمود غزنوی سال‌ها بعد به مناسبتی فردوسی را به یاد آورد و از رفتارش پشیمان گردید، بنابراین درصدد دلجویی برآمد. از این رو هدایایی را فراهم و امر نمود: با شتر سلطانی به طوس برند و از او عذر خواهند. اما اقبال با این شاعر همراه نبود. نظامی عروضی گوید: «هدایای سلطانی به سلامت به شهر "طبران" رسید. وقتی شتر از دروازه "رودبار" وارد می‌شد، جنازه فردوسی از دروازه "رزان" بیرون می رفت».
دخترش که تنها بازمانده فردوسی بود هدایا را نپذیرفت و عنوان کرد بدان محتاج نیستم و با چشم‌پوشی مقتدرانه از هدایای مادی سلطانی، افتخاری بر افتخارات پدر افزود.
۲۵ اردی بهشت؛ روز بزرگداشت فردوسی شاعر فرزانه ایرانی است.
یک روز برای ارج نهادن به او و افتخاراتش کافی نیست که رنج ۳۰ ساله برد تا ما ایرانیان بدان افتخار کنیم. او شاعر جهانی است و هرچه در قبالش کنیم اندک است.


منبع : گزارش

مطالب مرتبط

تنگنای تنگ بلور

تنگنای تنگ بلور
طی سالیان دراز، کسانی را دیده و می شناسم که حتی یک شعر هم نسروده اند، اما بسیار شاعرند. و کسانی را می شناسم که کمتر شعر چاپ می کنند ولی باز هم بسیار شاعرند. و کسانی را می شناسم که بیش از دیوان مولانا شعر سروده اند ولی در کتاب شان باید به دنبال شعر بگردی. استاد بهاءالدین خرمشاهی از آن دسته افرادی است که جان و روح و حضورش به تمامی شاعر مطلق است حتی اگر هیچ کتاب شعری منتشر نمی کرد. انسانی شریف و متواضع که در کمتر کسی- در چنین جایگاهی از علم و معرفت- چنین ویژگی هایی را سراغ دارم.
شادمانی انتشار مجموعه شعری از ایشان، با این احساس که جهان یا جهان های دیگری از وجود وی را خواهم شناخت همراه بود. او که نخستین مجموعه شعرش را در سال های جوانی و سن ۲۷ سالگی با عنوان «کتیبه یی بر باد» منتشر کرده است، تو گویی در سکوت هزارساله فرو رفته و حالا پس از آن همه روزگار که دشوار و تلخ، شیرین و پربار بر او گذشته، گزیده یی از اشعار آن همه سالً در سکوت گردآورده با عنوان «زنده میری». عنوانی پارادوکسیکال که در ذات خود نوعی طنز تلخ دارد.
کتاب با مقدمه یی کوتاه اما سخت حقیقی و متواضعانه شروع می شود. اشعاری از دهه چهل، از کتاب کتیبه یی بر باد، شعرهای دهه پنجاه و شصت، شعرهای دهه هفتاد و هشتاد و اشعار مذهبی، اخوانیات، طنز و رباعیات.
مجموعه یی از انواع قالب های شعر فارسی؛ کلاسیک و نو، همه این کتابً نوآمده است.
می نویسد؛« ... برای من گاهی حالی به هم می رسد، در چنین حالی مهم شعر سرودن است، نه شعر مهم. مگر شعر ماندگار و ماندنی و خواندنی سرودن، کار آسانی است؟... هیچ گونه مفتونی بدخیم و خودخواهانه یی نسبت به شعرهای خود و چاپ و نشر آنها ندارم. اما این پدیده جادویی غریب رهایی بخش را دوست دارم.»۱
همین چند سطر به ظاهر ساده، شاید که جهان نگری شاعری چون بهاءالدین خرمشاهی به دنیای شعر و شاعری باشد. جهان نگری خاص خود ایشان. از این رهگذر، بر کتاب ایرادی نیست اگر اشعاری گاه نه چندان قوی خاصه در حوزه شعر سپید، نتوان یافت.
اما نکته اینجا است، ناقدان شعر امروز چون علی باباچاهی و حتی خود استاد خرمشاهی بر این باورند که اگر در یک مجموعه شعر ۵ تا ۱۰ شعر خوب یافتی، آن مجموعه قابل قبولی است. کتاب زنده میری چنین است. گاه به غزلی یا شعر نویی بر می خوری که اگر با نگاه تعجب بنگری که مگر بهاءالدین خرمشاهی شاعر است؟ سخت حیرت می کنی. اما اگر بدانی که وی از همان دوران جوانی با شعر، به طور جدی عجین بوده و زندگی کرده، ذوق زده می شوی که در آن همه سالً سکوت، به راستی با شعر زیسته است اما به شیوه خودش؛ شعر نه پلنگی است که دریا را به تلاطم اندازد/ نه پلنگی است شیرافکن/ ماهی مهربانی است در تنگنای تنگ بلور... و با زندگی زیسته است؛ کودک دلم، لباس نو نمی خواهد/ عبای گربه پوش من، از فرار گرمای دردها- که انیس و جلیس من اند- جلوگیری می کند/ هم دستم می لرزد و هم دلم، اما نه برای چیزی/ سرما/ سرفه/ سستی/ سیگار/ سفیدی کاغذی که می خواهد بالاپوشی از شعر بپوشد/....۲
حیرتا که شاعر زنده میری، در اشعار سپید، حتی پرجرأت تر و بی پرواتر از شاعرانی چون احمدرضا احمدی که در شعر سپید هیچ قیدی از نوع شاملویی را نیز برنمی تابد، به سوی بیانی آزاد و رها گام برداشته است. چنین اشعاری را همواره خطری جدی تهدید می کند؛ خطر دور شدن از شعر، خطر اکتفا کردن سطر فقط به یک گزاره- هرچند لازم- شعر «بر روی ماهواره استیجاری زمین» چنین شعری است. سرآغاز شعر صورت چهارپاره دارد و از پاراگراف سوم به شعر آزاد و شعر سپید می رسد. و گاه مفاهیمی عمیق و تجربه های عمیق را با صداقت و سادگی بیان می کند و همین بی پروایی گاه سطرهایی را از زبان شعر یا آنچه که انتظار مخاطب است از شعر، جدا می کند. سطرهایی چون فرزندان تان را که دیدم فکر کردم برادرتان است... و مثال هایی از این دست. اما کلیت شعر و استفاده آزاد از واژگان، نام کسان، چیزها و اصطلاحات فراوان، چنین می نماید که اگر کسی بهاءالدین خرمشاهی را نشناسد، فکر می کند شاعر جوانی امروزی است که اینقدر «به روز» است. در میان شاعران میانسال و به بالا کمتر شاعری را می توان یافت که سرزنده و تازه و امروزی باشد. «به مرگ - که از رباخوار جنایت و مکافات/ بی گذشت تر است- بهره می دهی/ گول لطیفه عبید زاکانی را خورده یی/ و تا توانسته یی از مرگ پرهیز کرده یی/ زیرا همیشه چیزی، دستاویزی برای خودفریبی هست/ اطرافیان برای دلداری به خودشان و فراموش کرد نوبت شان/ به ما دلداری می دهند؛ شما که تازه چل- چلی تان است/ راستی دندان ها مال خودتان است؟ پوست تان ارثی خوب است؟ گمانم کوه می روید...»۳
در اغلب اشعار این کتاب حتی وقتی در فصل بندی های جداگانه نامگذاری شده، باز هم «طنز» حضور پررنگی دارد. همان قدر که گاه مضامین/ به سوی درکی فلسفی؛ «مرگ اشعه یی است مجهول/ که بی دریغ از استخوان هایت می گذرد/ چقدر خوش باوری/ ای اسکلت خندان غتصویری از یک جمجمه که خط خنده در بخش دندان ها دیده می شودف۴ خیال ها پخته یی اما/ آرزوهایت همه خام است/ کارت را تازه آغاز کرده یی/ اما بی آنکه بدانی/ کارت تمام است...»۵
در سراسر کتاب زنده میری، همان رفتار زبانی که در گفتار روزانه بهاءالدین خرمشاهی هست، حضور دارد؛ کژتابی، طنز، سکوت، ترکیب ها و قرینه سازی ها و... همین نکته ظریف، اشعار این دفتر را منحصر به فرد بهاءالدین خرمشاهی می کند.
نکته جالب این است که اشعار دفتر اول که در سال های ۱۳۵۰ سروده شده، تقریباً لحن و زبان و حتی نوع دغدغه شاعرانه شباهت به شعر شاعران همان دوره دارد. در آن دوره و البته هنوز هم تعدادی از شاعران هر کدام از جایی می آمدند. علی باباچاهی در سال های چهل؛ «من از آبشخور غوکان بدآواز می آیم» و پیش ترها، سهراب سپهری؛ من از مصاحبت آفتاب می آیم و فروغ فرخزاد؛ من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرف ها و صداها می آیم و... و بهاءالدین خرمشاهی ۲۷ ساله نیز از جایی می آید؛ من از ذات می آیم/ من از اصل می آیم. با این همه شعر خطای خطاپوش، شعری منسجم است و منطق شاعرانه در آن نقش مهمی دارد. تفاوت این می آیم با می آیم های شاعران دیگر در این است هر یک از آن شاعران تقریباً از یک جای مشخص فیزیکی می آیند. اما بهاء الدین خرمشاهی شاعر، همچون سپهری از یک مکان متافیزیکی می آید، از آن خطای خطاپوش. این شعر در واقع درکی فلسفی و شاعرانه از حضور انسانی انسان تاریخی است که در من شاعر بیان می شود. مضمونی شاعرانه و حتی تاویلی از حضور انسان در سرگذشت و سرنوشت خویش اما شاعر تا اینجا پیش می آید؛ که من از ذات، از وصل و... او فقط از جایی می آید و تمام. در عین حال این شعر کدهای یک شعر عاشقانه را نیز همراه دارد که تعبیرپذیری شعر را از سوی مخاطب وسیع تر می کند. عاشقانه عارفانه و عاشقانه زمینی؛
من از ذات می آیم امشب/من از اصل می آیم /.../من از بوی بکر بناگوش/از جسم در لحظه های اناالحق/از ایثار آغوش می آیم امشب،
اما در دوران سکوت تا چاپ کتاب زنده میری، لحن و زبان و بیان هیچ شباهتی به شعرهای آن دوران ندارد و چه بسا امروزی تر و البته به خود شاعر امروز نزدیک تر است، چه سپیدها، چه نیمایی ها، اما شعر مرثیه یی در سوگ پرویز مهاجر که محصول دهه پنجاه است شعری محکم و در وزن یک دست و اجرا قوی است. این شعر در وزن فعولن، فعولن... است که پیش از این در شعر نو، سهراب سپهری، بالاترین بسامد استفاده از این وزن را دارد که در اصل جزء اوزان نیمایی است. اما لحن این شعر سختی وزن فعولن را که حماسی است و همه شاهنامه با این وزن سروده شده، به کلی تغییر داده و نرم و روان کرده است؛ و هر روز وقتی که خورشید از کار روزانه اش بازمی گشت/... اما گاه فعلی در وزنی دیگر، ریتم طبیعی را به هم می زند، حتی اگر جزء اختیارات شاعری محسوب شود؛ در آن دورها پرسشی بود؛ پروانه رنگ در رنگ/ که می آمد و گاه بر ساقه ذهن غمگین تو می نشست. به می نشست دقت کنید لطفاً (اما با گذاشتن یک ویرگول بعد از تو، وزن درست از آب درمی آید چرا که لحن براساس وزن تغییر می کند. نقطه و ویرگول گذاری لازم متاسفانه در این اشعار نیست.)
اما شاعر در سال ۸۲، درست در همان وزن شعر «مرثیه یی در سوگ پرویز مهاجر» با نام «هودج وحی» می سراید.
که همه چیز در یکدستی کامل پیش می رود و شعری است که سرافراز از منطق روایت، وزن و لحن بیرون می آید.
اما در بخش شعرهای قدمایی یعنی غزل، مثنوی و رباعی، بهاءالدین خرمشاهی به لحاظ وزن و به کارگیری بحور عروضی، بسیار استادانه عمل می کند.
و گاه اشعار چنان از عمق جان شاعر برخاسته که در برابر غزلی درمی مانی که شگفتا که شاعر در عرصه وزن های ترکیبی نیز استادانه و موفق عمل کرده است. شعر «بدون خطا»؛ گزید این همه بی مهری زمانه مرا/ نمانده است به جز عزلت، آشیانه مرا/ ... زبیم آنکه شوم پیر و زمهریر شوم/ تموز قهر فلک سوخت در جوانه مرا... زمانه بس که زمن حق شنیده می ترسد/ نکرده باز دهان، می زند دهانه مرا...
آخرین بیت این غزل، در منطق کل شعر، اضافی به نظر می رسد. در واقع شعر در بیت ۱۳ تمام شده است. ناگهان بیت پایانی همه رشته های موضوعی را تغییر می دهد؛ یک اوستاد غزل دیده ام که سیمین است/ به راه شعر بس آن رهبر یگانه مرا.۶
اما شعر «چقدر آسمان دارم» که به استاد سیمین بهبهانی تقدیم شده منطق خود را دارد و بیت آخر کاملاً در ساختار شعر جا می افتد؛ مرا در غزل استاد به جز بهبهانی نیست/ ببالم که استادی چنین نکته دان دارم.۷ با این حال کم نیست غزل های محکم و خوب؛ بانک جرس، ترجمان که در ۱۹ سالگی سروده شده. نه چراغ بادی باده یی، و...
اما غزل هایی که رسماً به نام کسانی است و غزل درباره آنها است، اگرچه هیچ عیب و ایرادی در نحوه اجرا ندارد، اما طبق تعریف امروز شعر محسوب نمی شود و بیشتر مدح کسی است که خب قالب شناخته شده یی در سنت ادبی قدیم بوده است.به همین دلیل این شعرها در بخش «اخوانیات» آمده است و حتماً می دانید که اخوانیات جمع اخوانیه است به معنای یادداشت ها و نامه های دوستانه که بین دوستان رد و بدل می شود. اما نمی دانم چرا شعر زیبای «مرثیه یی در سوگ پرویز مهاجر» که شعری کاملاً جدا از اخوانیات است لااقل در تعریف، در این فصل آمده. چرا که این شعر مثل اشعاری چون نازلی شاملو یا مرثیه سانچز، لورکا، می تواند درباره هر کسی باشد. چرا که نگاه شاعر انسان شمول است.
در بخش طنزها هم، استاد خرمشاهی، گاه برگ های «آس» رو می کند. سرشاری طنز در کلام روزانه ایشان در شعر وی نیز حضوری پررنگ دارد، و در ما این انتظار را که او از هموطنان عبید زاکانی است و... اقناع می کند؛ کتابی عالمی دارد فراتر از کتاب/ آنقدر علامگی کردم که جاهل گشته ام... از متافیزیک سر خوردم پس از دلدادگی/ دوستدار پاپر و مفتون راسل گشته ام/ واژه می سازم ولیکن خود نمی دانم چرا/ گوئیا همبازی حداد عادل گشته ام... یا؛ عصر عصر علم و تکنیک است یا فناوری/ عصر عصر چتکه نبود ای خوشا رایانه یی/ مجلس شورای اسلامی بسی تاکید کرد/ حق ندارد کس بگوید واژه بیگانه یی... چانه کمتر زن که من دیدم به چشم خویشتن/ در اتوبان کرج در رفت چرخ چانه یی...
و در بخش رباعیات نیز علاوه بر رباعیات طنز، رباعیات با موضوع جدی و تازه یی می توان یافت که گاه حیرت انگیز است، چرا که طبق سنت رباعی، گاه نگاه حکیمانه، گاه نگاه ادیبانه، گاه نگاه شاعرانه، گاه نگاه ناقدانه و گاه نگاه فیلسوفانه می توان یافت که در آن نکته یی ظریف وجود دارد. چرا که اساساً کار رباعی کشف شهودی ناب است برای رسیدن به جرقه، به جهش، به آذرخش نکته یی ظریف در معنا و زبان که اتفاقاً در شرایط عادی پنهان و آشکار وجود دارد و شاعر در رباعی آن را کشف می کند. شیرینی زندگی چو فرهادم رفت/ هر خاطره از خاطر ناشادم رفت/ با آنکه به خبر یاد تو در یادم نیست/ آن وعده که با تو بود از یادم رفت. یا؛ از قلت وقت بر لبم جان آید/ زین عمر چه سود غیرخسران آید/ چون حال شود خوش و شرایط همه جمع/ یا برق رود و یا که مهمان آید.
یا؛ یاقوت تر تو را هر آن کس که مزید/ سیب زنخ تو را به دندان بگزید/ از بس که پیاله می دهی دیر به دیر/ گویی که فتاده آب در دست یزید.
و یا؛ این گنج نه گنجینه در و گهرست/ گیرد نظر هر آنکه صاحب نظرست/ این جان کلام است و کلام جان است/ اوج هنر جهان، جهان هنرست.
و یا؛ چون خاک فتاده سر به زیری کردم/ در بند نه احساس اسیری کردم/ جان کندنم آسان شود از دل کندن/ زین رو همه عمر زنده میری کردم.
کتاب زنده میری استاد بهاءالدین خرمشاهی، کلاس درسی است برای بسیاری از شاعران جوان امروز که در آن بکاوند و ببینند که چگونه حتی اگر برای انتشار کتاب شعر، چهل سال سکوت کنی، هیچ سخنی از تو که باید می گفتی و به زبان خود می گفتی، از دست نخواهد رفت. چه بسا پخته تر، عمیق تر و تجربه شده تر، سروده شود.
آنچه آمد نگاهی کوتاه و لحظه یی درنگ در مجموعه شعر زنده میری است و پرداختن جدی تر و کارشناسانه تر در ویژگی های بی شمار زبانی و بلاغی این کتاب نه در توان بنده است و نه در فرصت این کاغذهای A۴. در این نوشتار اگر اسیر ذهن و زبانم، کاش کسی مرا به جهانی فرای لفظ و معانی می برد که هنگامه خواندن زنده میری چنین اتفاقی افتاد. به قول استاد؛ اسیر ذهن و زبانم، اسیر جا و زمانم/ مرا ببر به جهانی فرای لفظ و معانی.

وبگردی
قیمتهای روانی  / این آقایان عاقل / بیجاره مردم
قیمتهای روانی / این آقایان عاقل / بیجاره مردم - افاضات امروز معاون اول رییس جمهور، البته قبلتر نیز از زبان دیگر مقامات اقتصادی دولت از جمله نهاوندیان و نوبخت شنیده شده بود. یک اظهارنظر کلی و تاکید بر «عدم نگرانی مردم درباره وضعیت معیشتی» ! عجیب است این جملات شگفت انگیز از زبان جهانگیری که خود از منتقدان وضعیت مشابه در دوران احمدی نژاد بود. او حالا همان جملات را با همان ادبیات تکرار می کند! اما آقای جهانگیری! حقیقتاً این دلار و آن سکه و و قیمت های…
لادن طباطبایی در شبکه من و تو / فیلم
لادن طباطبایی در شبکه من و تو / فیلم - لادن طباطبایی، بازیگر شناخته شده سینما و تلویزیون ایران که برای درمان بیماری فرزندش مدتی است در خارج از ایران به سر می برد امروز مهمان شبکه «من و تو» بود و بدون حجاب مقابل دوربین این شبکه حاضر شد.
تصاویر/ لمس "آزادی" در ورزشگاه آزادی
تصاویر/ لمس "آزادی" در ورزشگاه آزادی - مردم تهران برای اولین بار و برای تماشای مسابقه‌ی فوتبال ایران و اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۸ بهمراه خانواده‌های خود به ورزشگاه صدهزار نفری آزادی رفتند
(ویدئو) رفع ممنوعیت صدای جواد یساری پس از ۴۰ سال
(ویدئو) رفع ممنوعیت صدای جواد یساری پس از ۴۰ سال - جواد یساری پس از ۴۰ سال با خواندن در فیلم «دشمن زن» دوباره به عرصه هنر بازگشت.این گزارش توسط تماشا تهیه و منتشر شده است. منبع
انتشار عکس دلخراش حمید بقایی
انتشار عکس دلخراش حمید بقایی - مشاور رسانه‌ای احمدی نژاد دیشب با انتشار عکسی دلخراش از وضعیت جسمی «حمید بقایی» از بازگشت این مجرم پرونده‌ی مالی آن دولت به زندان اوین خبر داد.
سبک عجیب شوی لباس در عربستان حاشیه ساز شد!
سبک عجیب شوی لباس در عربستان حاشیه ساز شد! - در پی برگزاری نمایش مد لباس زنان به سبکی عجیب در عربستان، سر و صدای بسیاری در رسانه ها به راه افتاد. ماجرا از این قرار بود که لباسها بدون مانکن و مانند اشباح در حال پرواز با استفاده از پهباد نمایش داده شدند.
ابداع مکتب «سیاست ورزی چرخشی» به نام ولایتی
ابداع مکتب «سیاست ورزی چرخشی» به نام ولایتی - علی اکبر ولایتی، مرد 37 شغله ای که به جز حوزه دیپلماسی، سالیانیست که کارشناس ادبی، فرهنگی، تاریخی، عرفانی و ... تلویزیون نیز هست، و هر سال دهها جلد کتاب به نام او منتشر می شود. همه ی این سوابق معششع یک سو و چرخش مادام سیاسی او در حوزه های مختلف، در سوی دیگر، کار را به جایی رسانیده که ولایتی را با ابداع مکتب «سیاست ورزی چرخشی» نیز می شناسند! ولایتی در تازه ترین تغییر مواضع خود این بار برجام را که روزگاری…
صحبت های تکان دهنده مادر یکی از دانش آموزان تجاوز شده
صحبت های تکان دهنده مادر یکی از دانش آموزان تجاوز شده - در این ویدئو صحبت های تکان دهنده مادر یکی از دانش آموزان تجاوز شده توسط معلم مدرسه را مشاهده می کنید.
افشاگری پوری بنایی درباره واقعیتی تلخ از ناصر ملک‌مطیعی
افشاگری پوری بنایی درباره واقعیتی تلخ از ناصر ملک‌مطیعی - پوری بنایی به عیادت پناهی رفت و دیدارش با مرحوم ناصر ملک‌مطیعی پس از پخش نشدن برنامه‌هایش از تلویزیون تعریف کرد.
(ویدئو) آزار جنسی گروهی دانش آموزان در مدرسه‌ای در غرب تهران!
(ویدئو) آزار جنسی گروهی دانش آموزان در مدرسه‌ای در غرب تهران! - ماجرای تکان دهنده اذیت و آزار گروهی دانش آموزان یک دبیرستان پسرانه در غرب تهران وارد فصل تازه‌ای شد.
آزاده نامداری هم گزارشگر فوتبال شد!
آزاده نامداری هم گزارشگر فوتبال شد! - در ادامه حضور چهره های شناخته شده در کمپین "خانم گزارشگر"، این بار آزاده نامداری مجری تلویزیون تلویزیون اقدام به گزارش فوتبال کرد. او برای این کار بازی خاطره انگیز ایران - استرالیا در مقدماتی جام جهانی 98 فرانسه را انتخاب کرده است که گزارش ضعیف او با انتقادات فراوانی مواجه شده است، تا حدی که وبسایت مربوط به این کمپین ویدئوی گزارش این او را از سایت حذف کرد.
عکسی عجیب و جنجالی از سید ابراهیم رئیسی
عکسی عجیب و جنجالی از سید ابراهیم رئیسی - عکسی از حضور سید ابراهیم رئیسی در مراسمی ویژه منتشر شده است که گفته می شود متعلق به کنفرانس افق نو در مشهد بوده است. در این عکس حرکات عجیب خانمی با لباس های قرمز، چفیه بر گردن و پرچم در دست در مقابل ابراهیم رییسی به چشم می خورد که توجه کاربران بسیاری را در شبکه های اجتماعی جلب کرده است!