یکشنبه ۳ تیر ۱۳۹۷ / Sunday, 24 June, 2018

مشکل ما این استکه پایتخت نشین نیستیم!


مشکل ما این استکه پایتخت نشین نیستیم!
جواد گنجعلی متولد اردیبهشت ماه ۱۳۵۳ نیشابوراست، اما سالهاست در مشهد سکونت دارد و به شغل معلمی مشغول.
از اهالی شعر و شاعریست و اولین مجموعه شعرش در سال ۸۴، در قالب غزل به نام «چهارم شخص مفرد» چاپ شدکه در زمان خودش مجموعه نسبتاً تأثیرگذاری بود.خودش معتقد بود در این کتاب، جریانی به نام «سیال ذهن» را وارد غزل کرده است. بتازگی دومین کتاب او با عنوان «دری بر پاشنه اندوه» در قالب سپید، منتشر شده است.گفتگوی زیر، حاصل گپی است دوستانه دربعدازظهر یک روز پاییزی.
▪ به نظر خودتان این اثر، که دومین کتاب شماست(پس از چهارم شخص مفرد) مسیری رو به پیشرفت است؟
ـ اصولاً اگر انسان به پیشرفت فکر نکند و حداقل امیدوار نباشد که به یک چشم انداز بزرگتر می رسد، دست به کاری نمی زند، نظر من این است که این کتاب قدمی است رو به جلو، مهم برای من قدم برداشتن است، چه قدرش مهم نیست. البته تشخیص این موضوع در حقیقت با مخاطب و منتقد است و ورای اینها، تشخیص اصلی با زمان است، که هیچ وقت در قضاوتش خطا نمی کند!
▪ به چه دلیل از قالب غزل، آن هم غزل پست مدرن، به شعر سپید روی آوردید؟
ـ کتاب اول من، غزل پست مدرن نبود، غزلی دیگر گونه بود. حداقل در شعرهای موفقش، همان زمان چاپ در نقد یکی از منتقدان خوب مشهد، اشاره شده بود که اینها شعرهای سپیدی است که در قالب غزل ارائه شده است. عنوان نقد این بود: «در این حصار بشکن» که برای شخص من خیلی جالب بود. غزل برای من تجربه ای بود برای شناخت موسیقی در شعر و به دست آوردن پایه برای ایجاد یک بنای مستحکم تر.
▪ قالب غزل برای شما محدودیت داشت که به شعر سپید روی آوردید؟
ـ نه محدودیتی نداشت. شاعر معمولاً بعد از یک مدت غزل کار کردن، به تکرار می رسد او به راحتی می تواند تمام حرفهایش را موزون بگوید، اما به نظر من محتواست که قالب را مشخص می کند. اگر امروز من کار سپید چاپ کرده ام، معنایش تضاد با غزل نیست. یعنی امروز هم اگر قرار باشد، تغزل کنم، به غزل رجوع می کنم. در مجموع به عقیده من «شعریت» یک اثر مهم است، نه قالب آن.
هیچ مهم نیست که شعر در چه قالبی باشد. اصالت، با شعر بودن است، اما شعر سپید، شعری است که از جنس زمان ماست و توانایی جهانی شدن را بیشتر دارد. در این قالب بیشتر می شود حرف زد و به راحتی می توان اندیشه را به مخاطب انتقال داد، چون درگیر وزن و قافیه نیستی. البته اعتقاد من بدین معنا نیست که هر شعر سپیدی شعر باشد. همچنان غزلهای درجه چهارم را بر بسیاری از شعرهای سپیدی که امروز خوانده می شود، ترجیح می دهم.
▪ چقدر شعر ترجمه شاعران غیر ایرانی روی شعر شما تأثیر گذاشته است؟
ـ «شیر کو بیکس» می گوید: «شعر ترجمه، مثل گل پشت قالی است.» در ترجمه، عنصر زبان بسیار کمرنگ می شود و آن چه به ما می رسد محتواست، آن هم اگر مترجم قدرتمندی، اثر را بازگردانی کرده باشد. «تأثیر گرفتن» با «تحت تأثیر بودن» خیلی متفاوت است.البته همه چیز روی ما تأثیر می گذارد، زمان، وضعیت جهان، حتی اکسیژنی که در فضا هست و سلولهای ما را پیر می کند، ما تحت تأثیر مفاهیم هم هستیم، نه فقط زبان و شعر.
▪ چه شاعران غیر ایرانی روی شعر شما تأثیر بیشتری داشته اند؟
ـ همیشه سعی کرده ام خودم باشم. من نه «فدریکو گارسیالورکا» هستم، نه «نزار قبانی»، نه «پابلو نرودا»، و نه «اوکتاویو پاز» و نه هیچ کس دیگر، بلکه من جواد گنجعلی هستم، با دغدغه های شخصی خودم!
▪ وضعیت شعر معاصر را در حال حاضر چگونه می بینید؟
ـ وضعیت شعر امروز غم انگیز است. هیچ چیز و هیچ کس سر جای خودش نیست. شاعرانی که اسمهای بزرگی را یدک می کشند، بدون هیچ شعر بزرگی و شاعرانی که خوب شعر می گویند بدون هیچ نام بزرگی!
▪ سرانجام شعر سپید، سیاه است یا سپید؟!
ـ من پیشگو نیستم، اما معتقدم شعر سپید آینده روشنی دارد.
▪ رشته تحصیلی شما در دانشگاه (علوم تربیتی) و حرفه معلمی، چقدر روی شما تأثیر گذاشته است؟
ـ شعر حاصل همه تجربه های خوب، بد، تلخ و شیرین است، اما حرفه ام بیش از هر چیز دیگری بر شعرم تأثیر گذاشته، چون همیشه به منابع بزرگ کشف و شهود یعنی دنیای پاک بچه ها وصل بوده ام. من آرامش و شعر را از میان کودکان کشف می کنم.
▪ به نظر شما رمز ماندگاری یک شاعر در تاریخ ادبیات چیست؟
ـ اگر شاعران جواب این سؤال را می دانستند، همه ماندگار می شدند، چون به ثبت رسیدن یک شاعر در تاریخ ادبیات، بزرگترین آرزوی کسانی است که به صورت حرفه ای شعر کار می کنند، اما حس من این است که شاعر باید بیشتر از این مسائل به کار خودش بیندیشد، بی دغدغه ماندگار بودن. اگر وسواس و واهمه ای هم هست باید خلاصه شود در اثر، چون در نهایت این ما نیستیم که انتخاب می کنیم.
▪ چه مشکلاتی در چاپ کتاب پیش روی شما بود؟
ـ بهتر است بگویید چه مشکلی پیش روی من نبود !وضعیت نشر، ممیزی، حذف اثر، هزینه های بالای چاپ، پخش اسفبار کتاب و در نهایت اینکه ما پایتخت نشین نیستیم!
▪ گمان می کنید چاپ کتابتان با شمارگان هزار نسخه، واقعاً می تواند شعر شما را در سطح کشور مطرح کند؟
ـ کمیت مهم نیست، کیفیت مهم است !اگر شعر من، شعر خوبی باشد، جایگاه خودش را پیدا می کند، اما اگر دور از مفهوم واقعی شعر باشد، با شمارگان یک میلیون نسخه ای هم ره به جایی نخواهد برد.
▪ به عنوان یک شاعر فعال خراسانی، فضای شعر کشور را به چند قطب تقسیم می کنید؟ آیا اصلاً قائل به چنین دسته بندی ها و وجود تمایزها در شعر مناطق مختلف کشور هستید؟
ـ به نظر من، شعر نه وابسته به زمان است و نه مکان. شعری که تاریخ انقضا داشته باشد، به درد نمی خورد، یک اثر ادبی خوب نیست و به راحتی فراموش می شود. مکانها و زمانها به گونه ای دیگر در شعر ایفای نقش می کنند. مثلاً کوهستانی بودن من باید در شعرم نمایان باشد یا اینکه یک «گیله مرد» باشم و شعرم بوی بیابان بدهد. مرزبندی های جغرافیایی در شعر نقش زیادی ایفا نمی کنند، در شعر مهم حس، عاطفه، تخیل و زبان است.
▪ وضعیت کلی شعر در دهه هشتاد را دارای چه ویژگی ها و اوج و فرودهایی نسبت به شعر دهه ۷۰ می بینید؟
ـ این سؤال می تواند، موضوع خوبی برای پایان نامه ای در سطح دکتری باشد. کار من تحقیق و پژوهش نیست، من درگیر شعرم، شاعران در رودخانه واژه ها شنا می کنند، تخمین زدن عمق این رودخانه و اینکه از کجا می آید، به کجا می رود و زیستگاه چه موجوداتی است، کار شاعران نیست. ما فقط می خواهیم نیم روز تابستانی مان را خنک کنیم!
▪ مخاطب در نظر شما به عنوان یک شاعر، چه جایگاهی دارد؟
ـ شعر ماندگار، سوژه و محتوایش را از جامعه خودش می گیرد و به نوعی، ذائقه هنری و اجتماعی مردم، محتوای شعر را شکل می دهد. تمام آثار خوب و ماندگار، سفارش ذائقه مردمند. یکی از رسالتهای شاعران امروز پر کردن فاصله بین شعر و مخاطب است. به یاد داشته باشیم که اگر امروز افرادی شعر بی مایه و مبتذل را بیشتر می پسندند یکی از دلایلش همسو نشدن شاعران با آنهاست. ارائه نشدن محصول بهتر، ذائقه مردم را به ابتذال کشیده است.
▪ و حرف آخر...
ـ یک شعر، هدیه من به شما و مخاطبان روزنامه؛
دارکوب بی وقفه
در سینه تنگم
پی چه میگردی
عشق یا اندوه...؟
من از جدال زندگی باز می گردم
و پاییز بازیگوش
باید بداند
درختی که بر لبه دنیا ایستاده
تکیه گاه مطمئنی نیست!

سلمان یزدی

منبع : روزنامه قدس

مطالب مرتبط

میز و دفتر و دستک، با هنر میانه ندارد

میز و دفتر و دستک، با هنر میانه ندارد
تقریبا ۳۵ سال پیش بود که عمران صلاحی، با یک شعر تکان‌دهنده و طنازانه در دفتر «گریه بر آب»، نام «بچه جوادیه» را بر سر زبان‌ها انداخت.
تقریبا ۲۵سال پیش هم، محمدرضا عبدالملکیان، در دفتر «ریشه در ابر»، شعر «خیابان هاشمی» را گفت؛ شعری در ستایش «پایین شهری»‌ها با گرایش ایدئولوژیک بیش از آستانه صراحت؛ شعری گزنده و تلخ در ستایش مردم جنوب شهر.
تقریبا ۲۵سال بعد، در یک بعدازظهر بهاری، در خیابان «دولت» در نهادی که به ادعای عبدالملکیان و دوستانش یک سازمان غیردولتی است، به دیدار او می‌رویم؛ در باغ –ویلایی با درختان سر به فلک کشیده. و «بچه خیابان هاشمی» دیروز و «ایلیاتی‌ مهاجر به نهاوند» پریروز را با یک گفت‌وگوی بی‌پرده مواجه می‌کنیم.
عبدالملکیان و دوستانش با دیروز چه تفاوتی کرده‌اند؟ مشکل آنها و دستگاه فرهنگی فعلی چیست؟ و نسبت آنها با روشنفکرانی که دیروز در صف مقابل آنها قرار داشتند، امروز از چه قرار است؟
▪ ازهمین باغ شروع کنیم. از کجا رسیده است؟
ـ حکایت این خانه بازمانده از عهد قجری یا به قول شما باغ: «مزد صبری است که در کلبه احزان کردیم.» بعد از آن همه در بدری و جنگ اعصاب، تصادفا و به لطف خدا، ما در این باغ هبوط کردیم.
▪ چه تصادفی
ـ با آقای سید محمد بهشتی – مدیرعامل سابق بنیاد فارابی – از روزگار نخست وزیری جناب میرحسین موسوی آشنا بودیم. در تابستان سال ۷۷ و در یکی از همان روزهای دربدری، باتفاق دوستان، دیداری با ایشان فراهم شد، گپ و گفتی و گریزی از سر درد به مشکلات موجود و زمینه عسرتی که در دفتر شعر جوان برای ما و اعضای دفتر، آزاردهنده و فرساینده شده بود. ایشان که در آن ایام مشاور فرهنگی شهردار تهران بود گفت: «اتفاقا من یک ساعت دیگر ملاقاتی با شهردار منطقه ۳دارم، شما باشید و بمانید تا ایشان بیاید.
آمدند و پس از آشنایی و بیان مشکل، آقای شهردار گفت:«یک ساختمان قدیمی در خیابان شهید کلاهدوز داریم که قرار است آن را به یک فعالیت فرهنگی اختصاص دهیم، ببینید، اگر مناسب بود، آن را برای شاعران مهیا کنیم.»
دیدیم و پسندیدیم و توافق اولیه حاصل شد. همزمان با این وقایع مقدمات شکل گیری انجمن شاعران ایران هم رقم خورده بود و بزرگانی همچون استاد مشفق کاشانی، استاد شاهرخی، محمدی نیکو، قزوه و برخی از دوستان هم در تشکیل انجمن شاعران ایران، حضور و نقش تاثیر‌گذار داشتند.
به موازات، کار تهیه و تصویب اساسنامه هر دو تشکل هم انجام شد و در سال ۷۸ پس از بازسازی مکان یاد شده که با نام «خانه شاعران ایران» نام گذاری شده بود انجمن و دفتر در این مکان مستقر و به فعالیت های خود ادامه دادند.
▪ حاصل کار شما چه بوده است و اساسا چه کرده‌اید؟
ـ تاکنون ۱۱دوره بلندمدت آموزشی داشته‌ایم که حدود ۱۲۰۰شاعر جوان در دوره‌های ما شرکت کرده‌اند. در پایان هر دوره یک کنگره برگزار کرده‌ایم و نمونه آثار اعضای هر دوره در یک کتاب منتشر شده است که نمایه خوبی برای دستکم طیفی از شاعران جوان کشورمان به شمار می‌رود.
علاوه بر این، انتشارات دفتر شعر جوان، اکنون یک نشر شاخص برای معرفی شعر جوان کشور به شمار می‌رود. تاکنون ۱۸عنوان کتاب تحت عنوان شعر جوان استان‌ها منتشر کرده‌ایم که هر کتاب، حاوی آثار برگزیده شاعران جوان یک استان است و باز هم می‌توان این سری کتاب‌ها را نمایه‌ای دیگر، برای شعر جوان در شهرستان‌ها دانست.
متأسفانه شعر یازده استان باقیمانده است که مشکلات مالی، دلیل اصلی تاخیر در انتشار آنهاست. سه دیگر اینکه حدود ۱۲عنوان مجموعه شعر مستقل از شاعران جوان کشور چاپ کرده‌ایم که برخی از آنها در سال‌های اخیر جزو تاثیرگذارترین دفترهای شعر جوان بوده‌اند مثل «گریه‌های امپراتور» از فاضل نظری، «عاشقانه‌های پسرنوح» از علی محمد مودب، ‌«پرنده پنهان» از گروس عبدالملکیان، «نقل های کوچک رنگی» از راضیه بهرامی و... همچنین مجموعه کامل اشعار سلمان هراتی که به کوشش زنده یاد قیصرامین‌پور توسط دفتر شعر جوان منتشر شده و تاکنون به چاپ چهارم رسیده است.والبته برنامه های دیگری مثل مهمان ماه وسفرهای گروهی.
▪ مشکل شما با دولت فعلی چیست؟
ـ این مشکل مربوط به الان نیست. اشاره کردم با هر تغییر مدیریت، باید از صفر شروع کنیم، ردیف بودجه نداریم و جزو دستگاه اداری دولت محسوب نمی شویم. مدیرانی هم که می‌آیند، معمولاً دراین زمینه خالی‌الذهن‌اند برای روشن شدن برنامه‌ها و اهداف فعالیت‌ها، باید خیلی وقت بگذاریم. این کار بسیار زمان بر و طاقت فرساست.
مثلاً هماهنگی برای یک دیدار نیم‌ساعته با وزیر یا معاون ایشان، گاهی شاید چند یا چندین هفته طول بکشد، روند توافق های حاصله هم برای آنکه عملیاتی شود، بسیار کند پیش می‌رود. مثلا کمکی که قرار بود برای اجرای برخی از طرح‌ها در سال ۸۵ به دفتر شعر بشود تا همین امسال به طول کشید.
▪ سؤال من این بود: با دولت فعلی و وزارت ارشاد آقای صفار چه می‌کنید و چه مشکلاتی را می بینید؟
ـ هنوز فعالیت تشکل‌های غیر دولتی و نقشی که آنها می‌توانند در رشد و اعتلای فرهنگ و اهداف ملی داشته باشند، چنان‌که باید مورد اعتنای مسئولان دولتی نیست. علی‌رغم سیاست کلی نظام که مدعی کوچک شدن دولت و واگذاری بیشتر امور به بخش غیر دولتی است، هنوز تحقق این باور در بخش فرهنگ و هنر، کمتر متجلی شده است. به جای توجه بیشتر به امور سیاست‌گذاری، نظارت و هدایت فعالیت‌ها، غالبا خود دستگاه دولت، علاوه بر آنکه متولی است متصدی هم می شود.
متأسفانه هرچه از سطوح بالاتر مدیریتی به سمت مدیریت‌های میانی می‌آییم، میزان این تمایل و همچنین کم اعتنایی به تشکل‌ها و بخش‌های بیرون از دولت و کم اعتمادی بیشتر می‌شود. این مشکل خاص وزارت فعلی نیست بلکه در دولت‌های قبلی هم، در حوزه فرهنگ و هنر وجود داشته است همچنین کمبود مشاوران مجرب و نیروهای کارشناس توانمند از دیگر ایرادهایی است که متوجه وزارت ارشاد است.
کافی است نگاهی به داوران طرح‌های بزرگی مثل کتاب سال(در بخش شعر) و جشنواره شعر فجر بیندازید، تا دلیل این نظر به وجهی روشنتر مشخص شود. همچنین اجرای طرح‌ها و جشنواره‌هایی همانند«بانوی فرهنگ» و «جایزه پروین» نتوانسته است اثرگذاری و بازتاب بیرونی قابل توجهی را در جریان شعر و ادبیات کشور داشته باشد.
مشکلات ناشی از ممیزی و تاخیر طولانی در صدور مجوز کتاب از دیگر ایرادهایی است که وزارت ارشاد باید به‌صورتی جدی‌تر برای رفع آنها به راه‌حل مناسب برسد. با این همه، برگزاری موفق نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، سعی در ساماندهی یارانه کتاب و توزیع بن الکترونیکی، طرح کتاب اول و کتاب فصل، افزایش خرید کتاب از ناشران، توجه به موضوع بیمه هنرمندان و... از جمله توفیق‌هایی است که وزارت آقای صفار داشته است.
اما از آن سو، باور هیأت مدیره خانه شاعران به تعامل و ارتباط بیشتر با طیف‌ها و جریان‌های گوناگون شعری و دعوت از چهره‌های نام آشنایی که برخی از آنها در زمره شاعران انقلاب محسوب نمی‌شده‌اند، برای بعضی از مسئولان و مدیران فرهنگی دولت، در همین سال‌ها جای سؤال داشته است و توأم با تامل‌هایی در زمینه فعالیت‌های انجمن و دفتر بوده است.
تاوان این اعتقاد برای ما کم هزینه نبوده، اما چون این باور را به سود فرهنگ و رشد و اعتلای ادبیات و شعر دانسته‌ایم، از آن دفاع کرده‌ایم و در پی کمتر و کمرنگ کردن فاصله شاعران طیف‌های گوناگون بوده‌ایم.
▪ مگر چنین اتفاقی هم تا حالا افتاده است؟
ـ بله، مرحوم منوچهر آتشی یک مثال بارز آن است. ایشان وقتی جایزه «چهره‌های ماندگار» را دریافت کرد، از رادیوهای بیگانه بد و بیراه و دشنام شنید. یادم است که در برنامه تا قله های شعر که در خدمت آقای آتشی و م.آزاد به‌اتفاق حدود ۱۵ شاعر دیگر از جمله زنده یاد قیصر امین پور به شیراز رفته بودیم، آقای آتشی در هتل، یادداشتی را به من نشان داد که برخی از روشنفکران یا به قولی دگر‌اندیشان شیراز برایش فرستاده بودند که: «شما با این اعتبار و سابقه شعری چرا حاضر شده‌ای با یک مشت شاعر حکومتی همسفر شوی.»
یادداشتی از طرف طیف دیگری از علاقه‌مندان ارسال شده بود با این مضمون که «شما دیگر چرا ؟ این لائیک‌ها و ضد‌انقلاب‌ها کجا و شما کجا؟ پیوندتان مبارک». من به آتشی گفتم: شما تا همین جا را لطف کرده‌اید و با ما همراه شده‌اید، ما سر سوزنی اصرار و تحمیل به شما نداریم؛ می‌توانید در برنامه شعرخوانی -که قرار بود در محل حافظیه برگزار شود– شرکت نکنید.
گفت: نه تنها کنار نمی‌کشم که می‌خواهم علاوه بر شعرخوانی چند دقیقه‌ای هم صحبت کنم.
این شد که در حافظیه در حضور دو هزار نفر جمعیت، رفت پشت تریبون و آن یادداشت را خواند و گفت: چهل سال است که در شعر معاصر حضور دارم و شهادت می دهم که جمعی و گروهی سالم‌تر و منزه‌تر از این دوستان ندیده‌ام و به همکاری و همراهی آنان افتخار می‌کنم.
▪ مثالی که زدید، یک استثنا بوده است. البته بنده با این سیاست شما به جای خود موافقم، چرا که شما در اینجا باید برای شاعران جوانی که مخاطب برنامه‌هایتان هستند، سفره‌ای و خوراکی بچینید که به‌اصطلاح یک رژیم غذایی کامل باشد، بنابراین نمی‌شود گزینشی برخورد کنید و باید امکان آشنایی شاعران جوان را با همه رویکردهای متفاوت و حتی متضاد در شعر معاصر فراهم کنید اما شما می‌فرمایید که می‌خواهیم امکان همدلی و همزمانی را فراهم کنیم. عملاً این اتفاق نمی‌افتد. تجربه هم نشان داده است هزار و یک گام رو به جلو از شما، با یک گام از آن طیف‌هایی که شما به‌دنبال همزبانی با آنها هستید، مواجه نمی‌شود، چرا که اساساً اختلاف بنیادینی در اندیشه دارید.
ـ خدای من. این تفاوت بنیادین و اینگونه سیاه و سفید دیدن، خاص دنیای سیاست و احزاب سیاسی است، در دنیای هنر، دو انسان یکسان سراغ نداریم. دامنه تفاوت‌ها از صفر تا ۱۰۰ است با این حال حس عاطفی، نگاه انسانی و مشترکات فرهنگی و هنری آنها بسیار به هم نزدیک است، این گونه خط‌کش را برداشتن و شاعران را به این سویی و آن سویی تقسیم کردن، جز خسران برای شعر و ادبیات حاصلی در پی نخواهد داشت، با این تقسیم بندی، من سؤال می‌کنم: جایگاه برخی شاعران(با پوزش که اسم می برم) مثلا مفتون امینی، احمدرضا احمدی، رسول یونان و... در کدام سوی این خط‌کش است، محمد علی بهمنی، دیروز در کدام سوی خط‌کش و امروز در کدام سوی خط‌کش است و مگر فراموش کرده‌ایم که در بین هنرمندان این سویی، روزگاری حتی زنده یاد سید حسن حسینی و زنده یاد قیصر امین پور هم متهم به دگر اندیشی بودند.
این نکات را گفتم تا سؤال کنم: اگر طی این سال‌ها بین هنرمندان مرزبندی‌هایی صورت گرفته و دیوارهایی کشیده شده است، آیا همه این جدایی‌ها فقط براساس خواست طیف مقابل بوده است؟! طیف این سو چقدر درصدد کم رنگ کردن مرز‌بندی‌هایی بوده که می‌توانست نباشد، به‌نظر من این جدایی‌ها و جداسازی‌ها بیشتر خواست استعدادها یا بهتر بگویم آدم‌های درجه سوم است، درجه سوم‌های هر دو سو، یا به قول شما هر دو طیف را می گویم، که خوب می دانند درصورت حضور هنرمندان درجه اول، جای عرض اندام آنها کم و کمرنگ‌تر می‌شود.
مسئولان فرهنگی ما، می‌بایست با خردمندی و سعه‌صدر بیشتر، مجال مناسب‌تری برای حضور جریان‌های گوناگون شعری و شاعران درجه اولی که در این کشور و در زیر همین سقف زندگی می‌کنند و در چارچوب همین قوانین فعالیت هنری دارند فراهم کنند، مطمئن باشیم اگر همه باشند، زمینه رشد و اعتلای شعر معاصر بیشتر و بیشتر می‌شود. به انصاف باید گفت اگر آنها قهر کرده‌اند، ما هم به سراغشان نرفته‌ایم، چنان‌که باید مهر نورزیده‌ایم و برای نزدیک‌تر شدن خیلی از آنان مجالی بایسته فراهم نکرده‌ایم.
▪ مثلاً؟
ـ مثلاً آقای شمس لنگرودی؛ یک شاعر ممتاز باسابقه و یک پژوهشگر ارزشمند که «کتاب تاریخ تحلیلی شعر نو» ایشان، یک مرجع ارزشمند برای پژوهش در شعر معاصر است.
▪ ایشان به فاصله کمی از آزاد شدنشان از زندان، مجموعه شعر منتشر کرده‌اند و در همان سال‌ها قزوه در «بشنو از نی» به سراغ ایشان رفته است. در گزیده ادبیات معاصر که آقای سیدمهدی شجاعی در انتشارات نیستان منتشر کرد و با حمایت مستقیم وزارت ارشاد وقت همراه بود، یک‌عنوان هم به آقای شمس لنگرودی اختصاص دارد و حتی همین چندی پیش ایشان مهمان برنامه «دو قدم مانده به صبح» شبکه چهار بود.
ـ آدونیس می‌گوید: اگر همه سیاستمدارها یک جور حرف بزنند، دنیا گلستان می‌شود اما اگر همه شاعران یک جور حرف بزنند دنیا جهنم خواهد شد. ما اعتقاد داریم که شاعران امروز با همه تفاوت‌ها و اختلاف‌نظرهایشان باید بتوانند از این تریبون‌ها استفاده کنند. در سال گذشته اخوان به‌عنوان یکی از برگزیدگان شعر فجر انتخاب می‌شود و به خانواده‌اش جایزه می‌دهند.
کاش همین انتخاب در زمان حیات اخوان اتفاق می‌افتاد. آنچنان‌که در زمان حیات زنده یاد آتشی اتفاق افتاد. به هر حال یکی از مشکلات موجود در دنیای هنر و در دنیای شعر آن است که سیاست روشن و تعریف شده‌ای در مدیریت هنر کشور نداریم.
از شما سؤال می‌کنم؛ تا کی باید برنامه‌هایی که زیر نام دستگاه‌های دولتی یا دستگاه‌هایی که از بودجه عمومی کشور برگزار می‌شود، محل اجتماع صداهایی خاص و تکراری باشد؛ آن هم باهزینه‌های گزاف و با کمترین مخاطب و با کمترین حضور جدی و محسوس علاقه‌مندان واقعی شعر. چنین اجتماعاتی و چنین کنگره‌هایی با همین وضعیت نمی‌توانند در عرصه ادبیات نقش مؤثر و بالنده‌ای داشته باشند.
در نخستین دوره کتاب سال شعر جوان، علاوه بر ساعد باقری و عبدالجبار کاکایی، از حافظ موسوی، دکتر مرتضی کاخی و عنایت سمیعی برای داوری دعوت کردیم. پیش خودمان هم استدلالمان این بود که داوری باید شأن عمومی داشته باشد و ارزش یک مسابقه به ارزش گروه داوری آن است.
علی‌رغم امکانات محدود و هزینه‌های محدود‌تر این طرح، نتیجه کار آن شد که به اذعان کارشناسان و نظر رسانه‌های ادبی، در بین جشنواره‌های آن سال که برخی با هزینه چندین برابری کتاب سال شعرجوان برگزار شده بود، کارنامه این انتخاب، در حد و شانی شایسته تثبیت شد و مورد تایید قرار گرفت.
آقای کاخی در اختتامیه مطلبی قریب به این مضمون را بیان کردند: «واقعاً فکر می‌کردم که دیگر، شعر در این مملکت نیست، چون ارتباط نداشتم و نخوانده بودم. این امکان و حضور در این داوری، مرا دوباره به آینده شعر فارسی امیدوار کرد.شعر این استعدادهای قابل و لایق شعر جوان، مرا شگفت زده کرد» این یک مثال است برای آنکه با تمرین و سعه‌صدر بتوانیم فاصله‌ها را کمتر و به رشد جریان عمومی شعر بیشتر کمک کنیم.
▪ حتما خیلی هم کم شده است، مثالش بیانیه کانون نویسندگان بود که در پاسخ نویسنده نشریه شهروند ایراد شد و سراسر اهانت بود به قیصر امین پور و نزدیکانش که شما‌ها باشید. این لابد حاصل همین تلاش‌ها و حسن نیت های شماست.
ـ کانونی که رسمی نیست و اعضای آن مشخص نیست بیانیه‌اش هم نمی‌تواند معیار و ملاک قضاوت در باره برخی نام‌ها باشد که به آن اشاره شد. تا آنجا که خبر دارم، کسانی مثل شمس لنگرودی نه عضو این کانون هستند و نه ارتباطی با آن دارند.
آقای سپانلو هم که اظهار کرده‌اند از آن بیانیه اطلاع ندارند. حساب خارج‌نشینان اهل سیاست با کسانی که در داخل کشور، فعالیت فرهنگی و ادبی دارند جداست. بسیاری از شاعران به معنای رایج نه سیاسی هستند و نه عضو هیچ حزب و گروه سیاسی. اما در زمینه مسائل اجتماعی، فرهنگی و هنری نظرات خاص خودشان را دارند که این نظرات ممکن است با نظرات من و امثال من یکسان نباشد.
با این همه دغدغه‌های انسانی، عاطفی و بشری وجه مشترک هنرمندان و شاعران است که همین دغدغه‌ها می‌تواند محوری برای گفت‌وگو‌ها و فعالیت‌های نزدیک هنری باشد. به هر حال باور من آن است که در سینه هر هنرمند، قلب یک پرنده می‌تپد. ممکن است پرنده‌ای در دام بیفتد، اما در طول تاریخ هیچ پرنده‌ای شلیک نکرده است.▪ در این نکته با شما موافقم. اساسا شعر پدیده‌ای است انسانی و حرف‌های مشترک شاعران، بسیار بیشتر از حرف‌های مورد اختلاف است، این دیدگاه درست است اما اینکه فکر کنیم با نکوداشت برگزار کردن برای شاعران طیف اپوزیسیون در خانه شاعران، اختلاف‌نظر بنیادین آنها با شما درباره بسیاری از مسائل حل می‌شود، به‌نظر می‌رسد که چنین نیست. حال موضوع بحث را عوض کنیم. می‌خواهم درباره خود شما سؤالی بپرسم. شما شاعر جنگ بوده‌اید و برخی از به‌یادماندنی‌ترین شعرهای جنگ را شخص شما سروده‌اید. این‌سو و آن‌سو به گوش می‌رسد که چندان تمایلی به اینکه هم‌اکنون نیز شاعر جنگ شناخته شوید، ندارید. چند سال پیش، سجاد صاحبان زند، مصاحبه‌ای با شما در اعتماد ملی کرده بود و به‌طور خاص درباره شعر «خیابان هاشمی» پرسیده بود و شما از پاسخ صریح به او طفره رفته بودید. آیا راست است که عبدالملکیان، دوست ندارد دیگر به‌عنوان شاعر جنگ شناخته شود؟
ـ شاعر جنگ عنوان مناسبی نیست. هیچ شاعری با فطرت انسانی نمی‌تواند مدافع جنگ باشد. در سال ۵۹ بی آنکه بخواهیم، جنگی بر ما تحمیل شد. ما هم بر پا شدیم و تاب آوردیم و دفاع کردیم از همه داشته‌هایمان، اگر چه زخم‌ها خوردیم و رنج‌ها بردیم، من هم به‌عنوان شاعر همین سرزمین و همین آیین و همین فرهنگ، در کنار همین مردم، برخاسته‌ام، به میدان آمده‌ام، شعر گفته‌ام، شاعر مصایب جنگ بوده‌ام، در برابر تجاوز شعر سروده‌ام. پایمردی رزمندگان را ستوده‌ام.
زخم خمپاره و موشک را چشیده‌ام. از گلوی بیگانگان دشنام شنیده‌ام، اما در حد بضاعت در همه آن سال‌ها ایستاده‌ام و کوتاه نیامده‌ام. همه آن شعر‌ها را که سروده‌ام، باورهای درونی من بوده است. انگیزه آن شعر‌ها، انگیزه‌ای انسانی، اعتقادی و عاطفی بوده است. شخصا بلیت اتوبوس می‌گرفتم، به شب شعر کرمانشاه و اهواز و دزفول می‌رفتم.
در شب شعر‌ها شرکت می‌کردم، با شعرهایم بر جراحات جنگ مرهم می‌گذاشتم، به جست‌وجوی مردان سبز، پا بر پل شناور اروند می‌نهادم، برای رزمندگان دل و دست تکان می‌دادم و به همان نحو می‌آمدم و به تهران بر می‌گشتم. نه جایزه‌ای بود و نه تقدیر و نه امکانات ویژه‌ای. دلم چنین می‌گفت و چنین می‌خواست.
الان طرف می خواهد برنامه تهیه کند، قراردادش را بسته و مبلغش را گرفته است، تازه به من زنگ می زند و وقت مصاحبه می خواهد، در حالی که اسم کوچک خودم را از خودم می پرسد. اسم کتاب «ریشه در ابر» را نشنیده است. شعر من و دغدغه درونی آن شعرها برایش مهم نیست. مهم قرارداد خودش است. برخی دیگر جمع شده‌اند و سقف و میز و دفتر و دستکی و امکاناتی.
کنگره تعریف می‌کنند و حقوق و جایزه‌ای. می‌خواهند من و امثال من ملاط برنامه‌هایشان باشیم. طبیعی است به سبب اعتقاد به باورهای درونی همان شعر‌ها نمی‌توانم شریک چنین برنامه‌هایی باشم. اما برای پاسخ به سؤال شما می‌گویم که در سال پیش گزینه شعرهایم را انتشارات مروارید منتشر کرده است که در همین گزینه خیلی از شعرهایی که درباره جنگ سروده‌ام، آمده است.
از جمله همان شعر «خیابان هاشمی» شعر «حماسه چهارده ساله» شعر « سرباز کوچک» شعر« نامه» شعر«مردان سبز» و... اگر اعتقاد نداشتم، این شعر‌ها را از گزینه کنار می‌گذاشتم.
▪ آخر همه ماجرا که این نیست! می‌گویند شعر جنگ، دولتی است. خودمانیم، هر سال هزارها قطعه شعر به کنگره شعر دفاع مقدس فرستاده می‌شود و از این هزارها، حدود کمتر از ۱۵۰ شعر برای کنگره دعوت می‌شوند و از این ۱۵۰ شاعر، کمتر از تعداد انگشتان دست، برگزیده می‌شوند و تازه جایزه‌شان هم چند سکه بهار آزادی است. با حساب احتمالات، مگر اینکه کسی عقلش پاره‌سنگ داشته باشد که به‌خاطر چنان احتمال ضعیفی، زحمت سرودن شعر به‌خود بدهد.
ـ من در جواب شما می‌پرسم: آیا همه شعرهایی که با تاثیر پذیری از رخداد جنگ سروده می‌شود، در این کنگره‌ها هست؟ پاسخ منفی است. چه بسیار شعرهای جنگ که در لابه‌لای مجموعه‌های شعر هست و شاعرانشان اصلا برای چنین کنگره‌هایی شعر نمی‌فرستند.
چون ماهیت این کنگره‌ها، شعر سفارش می‌دهد و به اعتقاد من شعری که با سفارش بیرون نوشته شود، شعری تاثیر‌گذار و تعیین‌کننده نخواهد بود، من با این شکل رسمی مشکل دارم والا هنرمندان و شاعران نسل سوم، از طریق فیلم، خاطرات نزدیکان، کتاب‌ها و حتی مشاهداتشان، با جنگ و دنیای جنگ، زندگی می‌کنند و شعر می‌گویند، اما حرف من این است که این‌جا عموما پای تشکیلات و نهادهایی در کار است که برای ادامه کار خود دلیل می‌خواهند و چه دلیلی بهتر از راه انداختن کنگره‌هایی با هزینه‌های بسیار و حاصلی نامعلوم، کنگره‌هایی که عموما قادر به جذب علاقه‌مندان واقعی و جدی شعر نیست.
این را هم بگویم که جذابیت‌هایی که برای شاعران ایجاد می‌شود، فقط از جنس مالی نیست. شما که خود دست‌اندرکار شعر در رسانه هستی؛ مگر کم‌اند شاعرانی که سر و دست می‌شکنند تا یک شعر از آنها در همین روزنامه چاپ شود.همین که کنگره‌ای هست و به شاعر جوان گمنام، امکانی داده می‌شود که بیاید برود پشت تریبون، شعرش را بخواند، شاعر جوانی که فک و فامیلش چه‌بسا خبر نداشته باشند که شاعر است، اما یک روز بلیت هواپیما در خانه‌اش می فرستند و از شهرستان دورافتاده‌اش، به کنگره‌ کشوری شعر دعوتش می‌کنند، اینها بسیار جذابیت و جهت‌دهی دارد؛ ضمن اینکه متأسفانه این انگیزه‌های وسوسه آمیز، زمینه‌ای می‌شود برای آسیب پذیری استعدادهای شعر جوان و فاصله گرفتن تدریجی آنها از خلق شعرهای متفاوت و اثرگذار.
▪ من از شما می‌پرسم: مگر سایر اجتماعاتی که در کشور ما در حوزه شعر معاصر برگزار می‌شود، چقدر مخاطب غیرشاعر دارد؟ دیگر اینکه این پشتیبانی وظیفه حکومت است، از شعری که دارد ارزشی ملی و دینی را مجسم و متبلور می‌کند و سوم که از همه مهم‌تر است. چرا شما و دوستانتان که روزی از پیشتازان شعر اصیل، خودجوش و غیرفرمایشی جنگ بوده‌اید، لااقل زیر همین سقف‌خانه شاعران یا دفتر شعر جوان، دستی برنمی‌آورید تا آن کسانی که از سر نا آگاهی یا از روی منفعت‌طلبی شعر جنگ را به ابزار بدل کرده‌اند، قافیه از دستشان خارج شود یا لااقل صدای مستقل و خودجوشی در کنار آن صدا در شعر جنگ شنیده شود؟
ـ قبلا هم عرض کرده‌ام، عرصه هنر، عرصه بیان هنری یا بیان غیر مستقیم است، در زیر سقف هنر، تابلوهای غیرهنری یا مناسبتی، نمی توانند درخششی چشم نواز و ماندگار داشته باشند، پس از گذشت حدود ۳ دهه، هنوز شعرهایی که قیصر و سلمان و برخی شاعران، در زیر بارش موشک و خمپاره نوشته اند، در عرصه شعر جنگ، شعرهای بی‌همتایی هستند. شعرهایی که بی هیچ انگیزه غیر شعری، متولد شده‌اند، بالیده‌اند و قامت افراشته‌اند. چگونه می‌توان به برخی از دست‌اندرکاران امور فرهنگی یا علاقه‌مندان این عرصه گفت که شعر به سفارش عاطفه و احساس درونی شاعر نوشته می‌شود. اگر اینگونه بود شعر است و تاثیرگذار، اگر به هوای جایزه و نام و کنگره و تریبون و... چیزی به نام شعر نوشته شود. مطمئن باشید که با هفت قلم آرایش هم، قادر نیست تا دلی را بلرزاند و بر زبانی زمزمه شود.
اگر برنامه‌ها یا کنگره‌هایی، علی رغم پشتوانه مالی خوب، کم مخاطب هستند. شاید یکی از دلایل عمده آن، سفارشی و تکراری بودن آنهاست. هنر تازگی و نوآوری است، آن هم به سبب حضور استعداد‌های شایسته، قبول کنیم که با آدم‌های درجه سوم نمی‌توان کار درجه یک عرضه کرد.
یکی دیگر از مشکلات موجود در زمینه مدیریت هنری کشور، آن است که در کنار اختیار مدیران، کمتر ضرورت ارزیابی فعالیت‌ها و وظیفه پاسخگویی آنان وجود دارد. مدیران غالبا به سلیقه خود کاری را که فکر می‌کنند درست است انجام می‌دهند و کمتر به‌نظر صاحبان اندیشه و هنر توجه می‌کنند. سیاست‌گذار عرصه کلان هنر که می‌بایست برنامه‌ریزی و نظارت کند خود وارد اجرا می‌شود و به تولید و نشر کالای هنری یا شبه هنری، آن هم به هر قیمتی می‌پردازد. بیان این واقعیت‌ها و این نظرات به معنای آن نیست که دیگران برگزار نکنند، ما برگزار کنیم. جان کلام آن است، که دستگاه های فرهنگی و هنری، حداقل با بخشی از توان و امکان خود از جریان عمومی هنر حمایت کنند. در شکل‌گیری تشکل های مستقل و غیر دولتی، راسخ باشند، از کمک به آنان دریغ نورزند و به آنها اعتماد کنند، در این صورت به تدریج متوجه خواهند شد، که در همان زمینه‌ها و اهداف خاص، با توفیق بیشتری مواجه می شوند.
▪ تعامل، همکاری شما با سازمان فرهنگی، هنری شهرداری چگونه است؟
ـ طی این سال‌ها کم و بیش، با سازمان فرهنگی هنری همکاری داشته‌ایم. از برخی طرح‌ها و اجرای برخی برنامه‌ها حمایت کرده‌اند. اولین دوره کتاب سال شعرجوان را با حمایت و همکاری این سازمان برگزار کردیم. با این همه، مشکل عمده با این سازمان هم همان موضوع تغییر مدیریت‌هاست، که به همین سبب امکان تفاهم برای اجرای طرح‌های بلندمدت با این سازمان میسر نیست، گذشته از این، مشکلات موردی هم داریم. از جمله موضوع برگزاری مراسم چهلم زنده یاد قیصر امین پور بود که به پیشنهاد مدیریت این سازمان قرار شد، مراسم را مشترک برگزار کنیم و سازمان حمایت کند. انتشار یک عنوان مجله، تهیه فیلم و برگزاری مراسم انجام شد، اما پس از گذشت حدود ۶ ماه از این برنامه، نوشتن چندین نامه و پیگیری‌های فراوان، هنوز این سازمان، کمکی را که تعهد کرده، نپرداخته است.
به‌نظر می‌رسد مهم برای آنها فقط این بود که اسم و عنوانشان در صفحه اول مجله، در پایان فیلم قیصر و در برگزاری برنامه باشد، اما تعهدات خود را فراموش کنند. نامه‌ها را بی جواب بگذارند و به روی مبارکشان نیاورند که دفتر شعر جوان، بدون بودجه و امکانات مالی، چگونه باید هزینه‌های این برنامه را پرداخت کند. سوابق موضوع و اسناد هزینه‌ها موجود است، اگر بازهم بی‌اعتنایی کنند، مجبوریم به سراغ کمیسیون فرهنگی شهرداری و شخص جناب شهردار برویم. دنیای عجیبی است، مثل اینکه قرار است از زمین به آسمان ببارد. به هر حال از سازمانی که عنوانش فرهنگی است، انتظاری مناسب همین نام و همین عنوان را داریم. برای شکوه و شکایت هم چه جایی بهتر از همین روزنامه خودشان.
▪ موقعیت شعر جوان را چگونه می‌بینید؟
ـ علی رغم همه فراز و فرود‌ها و ناملایمات موجود، چشم‌انداز شعر جوان و شعر امروز، به‌نظر من افقی روشن دارد. شعر دهه شصت، به اقتضای شرایط اجتماعی، در مجموع شعری محتوا گرا بود که چندان به ساختار هنری و فرم توجه نداشت. در دهه هفتاد و باز هم به اقتضای شرایط سال‌های پس از جنگ و بازتر شدن فضای اجتماعی، گرایش به فرم و بازی‌های زبانی و همچنین برخی از هنجارشکنی‌های فرهنگی و اخلاقی، در شعر بروز و ظهور بیشتری پیدا کرد. در هر دو دهه گروه‌ها و جریان‌های شعری، کم و بیش مشخص و تقسیم بندی شعر و شاعران قابل اشاره و شمارش است. شعر هر دو دهه به سبب کاستی‌هایی که داشتند، کم‌کم به سمت شکل‌گیری با یسته‌تری از شعر متمایل شدند و امروز بیشتر با شعر و شاعرانی که به فرم و محتوا و تلفیق مناسب آنها به‌عنوان ضرورت جدی توجه دارند و به همین سبب به جای جلوه جریان‌ها و عنوان‌ها که بویژه در دهه هفتاد بیشتر به گوش می‌رسید و به چشم می‌آمد. امروز با چهره‌های مستقل و جوان شعری مواجهیم که چون حرفی برای گفتن دارند و تلاشی جدی نیز برای به‌کارگیری فرمی مناسب و پیراسته، به همین سبب امکان جذب مخاطبان بیشتر و جدی‌تر را هم برای شعر امروز رقم زده‌اند که همین آشتی و اتفاق، نشان از آینده روشن‌تر شعر دارد.
▪ با این امید به شعرجوان، چه برنامه‌هایی را برای دفترشعرجوان تدارک دیده‌اید؟
ـ علاوه بر آنچه گفته شد، در سال جاری دومین دوره کتاب سال شعرجوان را که با عنوان جایزه قیصر امین‌پور نامگذاری شده است، برگزار می‌کنیم، که این انتخاب شامل کتاب‌های شعر منتشر شده در سال‌های ۸۵ و ۸۶ است و شاعران صاحب اثر می‌توانند ۳ نسخه از کتاب خود را به نشانی دفترشعر جوان(خیابان شریعتی – خیابان شهید کلاهدوز- نبش خیابان شهید نعمتی) ارسال کنند. همچنین دوره های تابستانه شعر(حدود ۱۰ دوره) از نیمه دوم تیرماه برگزار می‌شود که شاعران جوان و علاقه‌مندان با مراجعه به دفتر می توانند از چند و چون این دوره‌ها آگاه شوند. کلیات چند طرح و برنامه را هم با معاونت فرهنگی وزارت ارشاد به توافق رسیده‌ایم، که امید است با حمایت و مساعدت قابل انتظار، امکان اجرای آنها فراهم شود، که از جمله آنها، انتشار ۳۰ عنوان مجموعه شعر از شاعران جوان کشور در سال ۸۷ است.
▪ در نمایشگاه امسال ۲کتاب جدید از شما عرضه شد، در باره این دو مجموعه چه توضیحی دارید.
ـ کتاب اول با عنوان«پل خواب» شعری بلند یا به قول اهل شعر، منظومه‌ای است در قالب نیمایی که سر آغاز آن در سفری که سال گذشته به اتفاق برخی از دوستان به یوش- زادگاه و آرامگاه نیما یوشیج – داشتیم، رقم خورد و تقریبا حدود ۴ ماه تمام وقت مرا به‌خود مشغول کرده بود، به اعتقاد من، قالب نیمایی هنوز ظرفیت‌های زیادی دارد که شاعران امروز چنان‌که باید از این امکان استفاده نکرده‌اند. دلمشغولی چند ماهه من با این شعر، بخشی از افق‌های چنین ظرفیتی را نشان می‌داد، که پرداختن به چند و چون آن مجالی دیگر را طلب می‌کند.
کتاب دوم با عنوان«حالا که رفته ای» مجموعه ای است شامل حدود ۱۲۰شعر کوتاه که همه آنها در هوای قیصر امین پور سروده شده است. ساختار شعرهای این مجموعه، قبلا در مجموعه شعر «حالا که آمده ای» تجربه شده که در مجموع کاری متفاوت در میان آثار امروز شعر ایران است. زحمت نشر هر دو مجموعه را انتشارات دارینوش عهده دار بوده است.
▪ آخرین سؤال اینکه اگر چند نفر شاعر جوان را بخواهید به‌عنوان امیدهای آینده شعر فارسی اسم ببرید، چه کسانی هستند؟
ـ بگذارید اسم نبرم. زمانه و فریبندگی های آن، بی‌رحم‌تر از این حرف‌هاست.

وبگردی
قیمتهای روانی  / این آقایان عاقل / بیجاره مردم
قیمتهای روانی / این آقایان عاقل / بیجاره مردم - افاضات امروز معاون اول رییس جمهور، البته قبلتر نیز از زبان دیگر مقامات اقتصادی دولت از جمله نهاوندیان و نوبخت شنیده شده بود. یک اظهارنظر کلی و تاکید بر «عدم نگرانی مردم درباره وضعیت معیشتی» ! عجیب است این جملات شگفت انگیز از زبان جهانگیری که خود از منتقدان وضعیت مشابه در دوران احمدی نژاد بود. او حالا همان جملات را با همان ادبیات تکرار می کند! اما آقای جهانگیری! حقیقتاً این دلار و آن سکه و و قیمت های…
لادن طباطبایی در شبکه من و تو / فیلم
لادن طباطبایی در شبکه من و تو / فیلم - لادن طباطبایی، بازیگر شناخته شده سینما و تلویزیون ایران که برای درمان بیماری فرزندش مدتی است در خارج از ایران به سر می برد امروز مهمان شبکه «من و تو» بود و بدون حجاب مقابل دوربین این شبکه حاضر شد.
تصاویر/ لمس "آزادی" در ورزشگاه آزادی
تصاویر/ لمس "آزادی" در ورزشگاه آزادی - مردم تهران برای اولین بار و برای تماشای مسابقه‌ی فوتبال ایران و اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۸ بهمراه خانواده‌های خود به ورزشگاه صدهزار نفری آزادی رفتند
(ویدئو) رفع ممنوعیت صدای جواد یساری پس از ۴۰ سال
(ویدئو) رفع ممنوعیت صدای جواد یساری پس از ۴۰ سال - جواد یساری پس از ۴۰ سال با خواندن در فیلم «دشمن زن» دوباره به عرصه هنر بازگشت.این گزارش توسط تماشا تهیه و منتشر شده است. منبع
انتشار عکس دلخراش حمید بقایی
انتشار عکس دلخراش حمید بقایی - مشاور رسانه‌ای احمدی نژاد دیشب با انتشار عکسی دلخراش از وضعیت جسمی «حمید بقایی» از بازگشت این مجرم پرونده‌ی مالی آن دولت به زندان اوین خبر داد.
سبک عجیب شوی لباس در عربستان حاشیه ساز شد!
سبک عجیب شوی لباس در عربستان حاشیه ساز شد! - در پی برگزاری نمایش مد لباس زنان به سبکی عجیب در عربستان، سر و صدای بسیاری در رسانه ها به راه افتاد. ماجرا از این قرار بود که لباسها بدون مانکن و مانند اشباح در حال پرواز با استفاده از پهباد نمایش داده شدند.
ابداع مکتب «سیاست ورزی چرخشی» به نام ولایتی
ابداع مکتب «سیاست ورزی چرخشی» به نام ولایتی - علی اکبر ولایتی، مرد 37 شغله ای که به جز حوزه دیپلماسی، سالیانیست که کارشناس ادبی، فرهنگی، تاریخی، عرفانی و ... تلویزیون نیز هست، و هر سال دهها جلد کتاب به نام او منتشر می شود. همه ی این سوابق معششع یک سو و چرخش مادام سیاسی او در حوزه های مختلف، در سوی دیگر، کار را به جایی رسانیده که ولایتی را با ابداع مکتب «سیاست ورزی چرخشی» نیز می شناسند! ولایتی در تازه ترین تغییر مواضع خود این بار برجام را که روزگاری…
صحبت های تکان دهنده مادر یکی از دانش آموزان تجاوز شده
صحبت های تکان دهنده مادر یکی از دانش آموزان تجاوز شده - در این ویدئو صحبت های تکان دهنده مادر یکی از دانش آموزان تجاوز شده توسط معلم مدرسه را مشاهده می کنید.
افشاگری پوری بنایی درباره واقعیتی تلخ از ناصر ملک‌مطیعی
افشاگری پوری بنایی درباره واقعیتی تلخ از ناصر ملک‌مطیعی - پوری بنایی به عیادت پناهی رفت و دیدارش با مرحوم ناصر ملک‌مطیعی پس از پخش نشدن برنامه‌هایش از تلویزیون تعریف کرد.
(ویدئو) آزار جنسی گروهی دانش آموزان در مدرسه‌ای در غرب تهران!
(ویدئو) آزار جنسی گروهی دانش آموزان در مدرسه‌ای در غرب تهران! - ماجرای تکان دهنده اذیت و آزار گروهی دانش آموزان یک دبیرستان پسرانه در غرب تهران وارد فصل تازه‌ای شد.
آزاده نامداری هم گزارشگر فوتبال شد!
آزاده نامداری هم گزارشگر فوتبال شد! - در ادامه حضور چهره های شناخته شده در کمپین "خانم گزارشگر"، این بار آزاده نامداری مجری تلویزیون تلویزیون اقدام به گزارش فوتبال کرد. او برای این کار بازی خاطره انگیز ایران - استرالیا در مقدماتی جام جهانی 98 فرانسه را انتخاب کرده است که گزارش ضعیف او با انتقادات فراوانی مواجه شده است، تا حدی که وبسایت مربوط به این کمپین ویدئوی گزارش این او را از سایت حذف کرد.
عکسی عجیب و جنجالی از سید ابراهیم رئیسی
عکسی عجیب و جنجالی از سید ابراهیم رئیسی - عکسی از حضور سید ابراهیم رئیسی در مراسمی ویژه منتشر شده است که گفته می شود متعلق به کنفرانس افق نو در مشهد بوده است. در این عکس حرکات عجیب خانمی با لباس های قرمز، چفیه بر گردن و پرچم در دست در مقابل ابراهیم رییسی به چشم می خورد که توجه کاربران بسیاری را در شبکه های اجتماعی جلب کرده است!