چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶ / Wednesday, 21 February, 2018

رژیم صهیونیستی در بحران


رژیم صهیونیستی در بحران
پس از شکست نخست وزیر رژیم صهیونیستی برای تشکیل کابینه جدید؛ رئیس این رژیم دستور برگزاری انتخابات زودهنگام پارلمانی را برای خروج اسراییل از بن بست سیاسی کنونی صادر کرد اما به نظر نمی رسد حتی این تدبیر نیز راه موثری برای خروج صهیونیست ها از منجلاب بحران های داخلی و خارجی باشد. چرا که برگزاری انتخابات زودهنگام برای جوامعی که با مشکلات و بحران هایی نه مانند اسراییل رو به رو باشند؛ ممکن است کارآیی داشته باشد؛ اما برای رژیمی که با بحران های عظیم داخلی و خارجی روبه رو بوده و همین بحران ها باعث شکست تلاش ها برای تشکیل کابینه جدید شده است؛ کارآیی نخواهد داشت.
یکی از عواملی که باعث خواهد شد تا انتخابات زودهنگام در سرزمین های اشغالی نیز صهیونیست ها را از بن بست سیاسی بی سابقه کنونی خارج نکند؛ اختلافات شدید داخلی است، هم اکنون در مجلس رژیم صهیونیستی موسوم به کنست که ۱۲۰ نماینده دارد؛ احزاب و گروه های مختلف نمایندگانی دارند که مهمترین آنها در دولت قبلی اسراییل به نخست وزیری ایهود اولمرت مشارکت داشتند، اما این گروه ها با کنار رفتن اولمرت تصمیم گرفتند به ائتلاف شکننده خود با حزبی که بیشترین تعداد نمایندگان را در مجلس کنونی دارد؛ یعنی حزب کادیما به ریاست تزیبی لیونی پایان دهند و همین امر باعث شد تا لیونی در تلاش برای تشکیل کابینه ائتلافی شکست بخورد، این اختلاف ها مسایلی سیاسی در رژیم صهیونیستی است که به نظر نمی رسد حتی با برگزاری انتخابات زودهنگام رفع شود.
مهمترین اختلافاتی که سران صهیونیستی در داخل با آن رو به رو هستند؛ موضوع مذاکره با فلسطینی ها است، احزاب تندرو مانند شاس و حزب قدرتمند لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو اساسا با مذاکره در مورد تقسیم شهر قدس به شرقی و غربی و تحویل بخش شرقی آن به فلسطینی ها مخالفند اما مسئولان حزب حاکم کادیما که لیونی در حال حاضر ریاست آن را برعهده دارد؛ معتقدند اسراییل برای خروج از بن بست مذاکرات تاریخی با فلسطینی ها باید به این تقسیم تن داده و امتیازهایی برای فلسطینی ها قایل شود، بنابراین حتی اگر انتخابات زودهنگام نیز برگزار شود؛ این بحران اساسی را حل نخواهد کرد زیرا احزاب تندرو مانند شاس و لیکود شانس آن را ندارند که اکثریت قاطع (لااقل ۶۱ نمایندگان در مجلس) را از آن خود کرده تا به روش مورد نظرشان عمل کنند و اگر باز هم حزب دست راستی دیگری مانند کادیما بتواند اکثریت عددی را به دست آورد چون اکثریت کارآمد (۶۱ نماینده) را نخواهد داشت؛ بار دیگر ناچار خواهد بود برای تصمیم گیری درخصوص مسایل مهم به ائتلاف با احزاب دیگر روی آورد که نتیجه آن تکرار همین وضع موجود خواهد بود و دور و تسلسل باطلی روی خواهد داد.
این اختلاف در مواردی بسیار شدیدتر وجود دارد از جمله اینکه حتی اگر تشکیل دولت مستقل فلسطینی در سرزمین های اشغالی سال ۱۹۶۷ به عنوان راه حل مناسبی برای مذاکره با فلسطینی ها مطرح شود؛ احزاب مهمی چون حزب لیکود با آن به مخالفت برخواهند خاست چون نتانیاهو گفته است که حاضر نیست هیچ بخشی از کرانه باختری و قدس را به فلسطینی ها دهد بنابراین؛ وجود اختلاف های ریشه ای در درون حاکمیت صهیونیستی اجازه نخواهد داد حتی نیروهای میانه رویی مانند لیونی و یا اولمرت و امثال آنها بتوانند راه حلی برای این معضل بیابند و در چنین وجهی وضعیت کنونی همواره قابل تکرار خواهد بود. این موضوع از این جهت مهم است که فلسطینی ها و جهان عرب نیز به کمتر از طرح صلح عرب برای پایان دادن به اختلافات خود با صهیونیست ها راضی نخواهند شد، براساس این طرح که به زمین در برابر صلح معروف شده اگر اسراییل از سرزمین های اشغالی سال ۱۹۶۷ خارج شود و پناهندگان فلسطینی به سرزمین های خود بازگردند و قدس شرقی پایتخت دولت مستقل فلسطین باشد؛ آنها نیز اسراییل را به رسمیت خواهند شناخت. هرچند صهیونیست ها به ویژه شیمون پرز رئیس رژیم صهیونیستی به دلیل قرارگرفتن در بن بست تاریخی و سیاسی ناچار شده تن به پذیرش این طرح دهد؛ اما از آنجا که قدرت در این رژیم در دست یک شخص نیست و رئیس و یا نخست وزیر این رژیم نمی تواند به طور مستقل در این زمینه تصمیم بگیرد؛ لذا بحران کنارآمدن با فلسطینی ها و جهان عرب نیز از معضلات دایم صهیونیست ها خواهد بود. در همین رابطه نتایج نظرسنجی هایی که در اسراییل انجام شده نشان می دهد اگر همین امروز انتخابات پارلمانی برگزار شود؛ احزاب کنونی تقریبا به همین نسبت رأی خواهند آورد و این نشانگر این واقعیت است که توازن قدرت بین احزاب اسراییلی تغییری نخواهد کرد و احتمال اینکه معضل کنونی این رژیم به همین شکل ادامه یابد؛ قوی است.


منبع : روزنامه کیهان

مطالب مرتبط

صلح با اسرائیل از دیدگاه فقهی


صلح با اسرائیل از دیدگاه فقهی
مسئله صلح عرب ها و اسرائیل هنوز هم در صدر مسائل سیاسی روز است، و از همین روست كه ایالت متحده امریكا فشارهای سیاسی روز افزونی را در میانجیگری بین عرب ها و اسرائیل برای تحمیل صلح بر عرب ها و مسلمانان وارد می آورد؛در حالی كه دایره انتخاب مسلمانان برای حفظ مصالح ملی و منافع امت در چهار چوب ارزش های خود و آموزه های شرعی - اسلامی هر چه بیشتر محدود و تنگ می گردد.
مهم ترین شاهد این پدیده، سخت گیری های دولت امریكا در برابر دولت جمهوری اسلامی ایران است كه از پذیرش صلح به دلایل شرعی سر باز می زند. به عبارت دیگر دولت ایران فرایند صلح با اسرائیل را مشروع نمی داند.
به منظور شناخت دیدگاه های فقهی - اسلامی پیرامون صلح، و عادی سازی روابط مسلمانان و یهودیان - شهروندان رژیم ادعایی و موهوم اسرائیل - و بسته سازی برای بحث درباره آن، ناگزیر باید به تبیین نوع مالكیت سرزمین فلسطین از نظرقوانین و احكام اسلامی بپردازیم؛ چرا كه هرگونه حكم و داوری ای، چه مثبت و چه منفی، بستگی تام به شناخت ماهیت پیوندی دارد كه بین مسلمانان و سرزمین فلسطین گره خورده است؛ به عبارت دیگر این سرزمین موضوع حكمی شرعی است، حكمی كه كشف آن در گرو شناخت ماهیت و حقیقت موضوع می باشد.
در این مورد دو یافته از دیدگاه تاریخی مسلم بوده و كسی با آن مخالفت نورزیده است:
یكم. این كه، سرزمین فلسطین قبل از فتوحات اسلامی تحت سلطه رومیان بوده است و دوم آن كه، فتح این سرزمین به دست مسلمانان از راه لشكر كشی و جنگ صورت گرفته است، كه در اصطلاح فقه اسلامی «مفتوحهٔ عنوهٔ» خوانده و چنین تعریف می شود:
«سرزمین هایی كه با لشكركشی مسلمانان و به كمك قوای نظامی و پس از جنگ بین آنان و ساكنان آن سرزمین گشوده شده باشد.» از جمله حقایق خدشه ناپذیر تاریخی - چنان كه اشاره شد - آن است كه سرزمین فلسطین به دست لشكر اسلام و به فرماندهی عمرو بن عاص در عهد خلیفه دوم عمر بن خطاب و پس از جنگی كه بین لشگریان اسلام و بیزانس درگرفت، گشوده شد.
درباره حكم فقهی این سرزمین از دو بعد می توان بحث و كاوش نمود، یكی از نظر مالكیت آن و دیگر از نظر مالیاتی كه بر آن تعلق می گیرد (خراج)؛ باید توجه داشت كه فقهای مسلمان در این باره (مالكیت و خراج) سرزمین ها را به دو قسم تقسیم می كنند: یكی با توجه به مالیاتی كه بر آن بسته می شود و دیگر با توجه به نوع مالكیت آن سرزمین.
۱) سرزمین هایی كه بدون جنگ و خون ریزی و از راه های مسالمت آمیز گشوده شوند (مفتوحهٔ صلحا).
۲) سرزمین هایی كه با قهر و جنگ گشوده شوند (مفتوحهٔ عنوهٔ).
از آن جا كه هدف ما در این نوشتار، شناخت نوع مالكیت سرزمین فلسطین از دیدگاه شرع می باشد، نخست بحث را از این منظر پی گرفته و سپس منابع و مصادر فقهی مورد اطمینان و معتبر در این زمینه را بیان خواهیم كرد.
اسلام سرزمین هایی را كه به طور مسالمت آمیز فتح شده باشد، به مالكانش بازگردانده و مالكیت آنان بر سرزمین شان وهمچنین هرگونه بهره برداری آنان از سرزمین مثل خرید و فروش، اجاره، بخشش و هدیه و نظایر آن را به رسمیت شناخته ومورد تایید قرار می دهد.
در مورد سرزمین هایی كه با جنگ و قهر و زور فتح شده باشد، دو دیدگاه وجود دارد:
الف ) دیدگاه اهل سنت
نظریه اهل سنت در مورد سرزمین های فتح شده توسط مسلمانان در جنگ ها در این خلاصه می شود كه: امام (رهبرمسلمانان) می تواند یكی از این دو عمل زیر را انجام دهد.
۱) سرزمین ها را بین كسانی كه سهمی از غنیمت می برند، تقسیم كند؛
۲) آنها را برای عموم مسلمانان وقف كند.
چنانچه امام سرزمین ها را تقسیم نكرد، بر او فرض است كه گزینه دوم را انجام دهد. البته در این مسئله اختلاف نظرهایی نیز بین فقهای اهل تسنن وجود دارد كه در آینده به آن اشاره خواهیم كرد.
ب ) دیدگاه مذهب شیعه امامیه
این نظریه كه فقهای شیعه در آن اختلاف نظری ندارند، عبارت است از: «تقسیم سرزمین بین غنیمت برندگان جایز نیست وواجب است در جهت منافع مسلمانان وقف شود.»
آیت الله منتظری در كتاب دراسات فی ولایهٔ الفقیه و فقه الدولهٔ الاسلامیه((۸۷)) می گوید:
در مورد سرزمین هایی كه به جنگ و غلبه فتح شده باشد - كه بخشی از غنایم جنگی محسوب می شود - بین فقهای شیعه تردیدی نیست كه نباید بین جنگجویان و سربازان تقسیم شود، بلكه می بایست این سرزمین ها را در جهت منافع مسلمانان وقف نمود. شایان ذكر است این فتوا با فتواهای فقهای شیعه و احادیثی كه آنان روایت كرده اند، كاملا تطابق دارد.
مستند فقه شیعه در این فتوا احادیثی است كه از امامان و اهل بیت پیامبر(ص) نقل شده است كه به چند نمونه آنها در ذیل می توان اشاره كرد:
۱) شیخ كلینی از پدرش از حماد بن عیسی از برخی از اصحابش از امام كاظم(ع) حدیثی نقل می كند كه:
... سرزمین هایی كه به جنگ - چه سواره نظام چه پیاده نظام - گرفته شده باشد، وقف شده و به دست كسانی سپرده می شودكه بخواهند آن را آباد و احیا سازند. آن گاه والی مسلمانان بر این سرزمین ها با توجه به میزان قرار داد و توانایی آنان، مالیات می بندد، حال یا نصف، یا ۳/۱ و یا ۳/۲ درآمد آن، به گونه ای كه به نفع آنان، نه به ضررشان باشد.
۲) شیخ طوسی حدیثی را در این باره نقل می كند و سلسله راویان آن را به حسین بن سعید می رساند كه وی از صفوان بن یحیی و او از ابن مسكان و وی از محمد حلبی نقل می كند:
از امام صادق(ع) سؤال كردم، حكم فقهی زمین های بایرچیست؟ امام صادق(ع) فرمود:
این زمین ها از آن مسلمانان است، چه آنهایی كه اكنون می زیند و چه آنانی كه در آینده به اسلام می گروند، نیز آنانی كه از این پس آفریده می شوند.
۳) و نیز شیخ طوسی از حسن بن محبوب و او از خالد بن جریر و وی از ابو ربیع شامی و او از امام صادق(ع) نقل می كند:
خرید و فروش زمین های بایر بر هیچ فردی جایز نمی باشد، جز كسانی كه دی نی به گردن دارند (مقروضند) چرا كه این زمین هاجزء بیت المال (فی ء) مسلمانان است.
۴) شیخ طوسی در حدیث دیگری به روایت حسن بن محمد بن سماعه از عبدالله بن جبله و او از علی بن حارث بكار بن ابی بكر و او از محمد بن شریح نقل می كند: از امام صادق(ع) درباره خرید قطعه ای از زمین هایی كه بر آن مالیات (خراج) بسته می شود، پرسیدم، حضرت این كار را خوش نداشت (مكروه شمرد) و فرمود: «این زمین ها از آن مسلمانان است».
به وی عرض كردند: چنانچه شخصی بخرد و مالیاتش را بپردازد، چطور است؟ حضرت فرمود: «جایز است جز آن كه از عیب این كار شرمنده و خجل می شود.»((۸۸))
اكنون به پی گیری اختلافات فقهی اهل تسنن در این مسئله باز می گردم و به دو منبع بسنده می كنم كه عبارتند از:
الموسوعهٔ الفقهیه چاپ كویت و المغنی اثر «قدامهٔ المقدسی»، چرا كه موضوع در این دو منبع به طور گسترده مطرح و بررسی شده است.
در الموسوعهٔ الفقهیه این آرا و نظریات آورده شده است:
۱) امام مالك - این فتوا از امام حنبل نیز روایت شده است - چنین فتوا داده است:
سرزمین های فتح شده تقسیم نمی شود، بلكه برای مسلمانان وقف می شوند و مالیات زمین جهت منافع عمومی آنان هزینه می شود، مثل هزینه سربازان، ساختن پل ها، مساجد و كارهای عام المنفعه؛ البته در صورتی كه امام در تقسیم آن مصلحتی در نظر نداشته باشد. در غیر این صورت می تواند آن را بین جنگجویان (سربازان) تقسیم كند.
وی می افزاید:
دلیل فقهی فتوای ما آن است كه صحابه پیامبر در انجام چنین روشی اتفاق نظر داشتند، چنان كه عمر، از تقسیم زمین های بایر به درخواست بلال و سلمان خودداری كرد.
۲) امام ابوحنیفه و ثوری - چنان كه همین نظر در روایت دیگری از امام احمد بن حنبل نقل شده - عقیده بر این داشتندكه:
امام (رهبر مسلمانان) با این زمین ها دو كار می تواند انجام دهد: آنها را بین جنگجویان مسلمان تقسیم كند یا به دست اندركاران زمین واگذاشته، از آنان مالیات بگیرد.
او می افزاید:
دلیل این فتوا روش پیامبر(ص) در چنین مواردی است، چنان كه در سیره و سنت وی ثابت است كه این دو كار را انجام داده است. وقتی وی با جنگ و لشگركشی بر مكه چیره شد، به رغم وجود اموالی [غنایم غیر منقول] آنها را تقسیم نكرد. نیز بالشگركشی و جنگ بر بنی قریظه، بنی نضیر و غیر آن چیره شد، ولی زمینی را تقسیم ننمود، در حالی كه نصف زمین های خیبررا بین مسلمانان تقسیم كرد و نصف دیگر را برای كارهای خیر و نیازمندی های خود وقف نمود.
چنان كه سهل بن ابی حثمه ضمن حدیثی گفته است: رسول خدا(ص) خیبر را دو نیم كرد: نیمی را برای مخارج و هزینه های خود قرار داد و نیم دیگر را به هجده سهم تقسیم كرد و به مسلمانان بخشید. ابوداود همین حدیث را نقل كرده و در مورد آن بحثی نكرده است.
۳. امام شافعی در این مسئله - البته از امام احمدبن حنبل نیز این روایت نقل شده است - چنین فتوا می دهد: زمین نیز مثل اموال منقول بین جنگجویان تقسیم می شود، مگر آن كه از سهم خود در ازای متاع دیگری بگذرند (سهم خود را بفروشند)، چنان كه عمر با جریر بجلی چنین كرد. وی سهم خود را از زمین های غنیمت گرفته شده در ازای وجهی واگذار كرد. دلیل این فتوا گفته خداوند در قرآن (انفال، آیه ۴۱) است:
«بدانید ۵/۱ آنچه را به غنیمت گرفته اید، از آن خداست».
فرمان الهی عمومیت دارد و شامل اموال منقول و غیرمنقول (زمین) می شود.
اگر زمین ها تقسیم نشد و در دست ساكنان آن وانهاده شد، مسلمانان می توانند از مالیاتی كه از آنان گرفته می شود، بهره مندشوند.
نتیجه گرفته می شود، دو نظر در نوع تصرفی كه در زمین می شود، وجود دارد كه موسوعهٔ الفقهیه آن را چنین آورده:
الف) فتوای اكثر صحابه و فقها:
سرزمین های به غنیمت گرفته شده جزو موقوفات می باشند، بنابراین خرید و فروش و هدیه آنها به دیگری جایز نیست. و نیزاز كافری كه آن را به تصرف خود درآورده است، نمی توان ارث برد.
دلیل این فتوا حدیثی می باشد كه اوزاعی روایت كرده است:
هنگامی كه عمر و صحابه پیامبر بر شام چیره شدند، زمین های شهرها و روستاها را به ساكنان آن سپرده و مالكیت شان را برزمین ها به رسمیت شمردند و مورد تایید قرار دادند. البته این قرار كه آنها را آباد سازند و مالیات زمین را به مسلمانان بپردازند.
اینان (عمر و صحابه) معتقد بودند مسلمانان مجاز نیستند زمین هایی را كه در دستشان است، خواسته یا ناخواسته، داد و ستدكنند.
ب) آرای امام ابوحنیفه و یارانش (ابویوسف و شیبانی):
سرزمین های مفتوحهٔ عنوهٔ از آن مالكان و ساكنان اصلی آنهاست و مجازند هرگونه خواستند بهره برداری نمایند، مثل داد وستد و هدیه دادن. نیز نزدیكان و خویشاوندان مجازند این زمین ها را از آنان به ارث برند.
دلیل این فتوا روایتی است از عبدالرحمن بن زید: ابن مسعود زمینی را از دهقانی خرید مشروط بر آن كه دیگر مالیات آن رانپردازد.((۸۹)) و نیز در كتاب «معجم المغنی فی الفقه الحنبلی»((۹۰)) حكم سرزمین هایی كه به زور و قهر گرفته شده اند آمده است.
در این كتاب سه گونه روایت داریم:
۱) امام (رهبر مسلمانان) می تواند یكی از این دو كار را انجام دهد: آنها را بین غنیمت برندگان جنگی تقسیم كند یا به وقف مسلمانان درآورد.
۲) این سرزمین ها به مجرد استیلا و تسلط مسلمانان بر آنها، خود به خود موقوفه خواهد شد؛ بر این فتوا همه صحابه اتفاق نظر دارند.
۳) واجب است این سرزمین ها بین غنیمت برندگان تقسیم شود.
منظور از وقف آن است كه این زمین ها از آن مسلمانان است، ولی در دست مالكان و ساكنان قبلی آن باقی می ماند تا از آن بهره برداری نمایند، اما از آنان مالیات گرفته شده و جهت مصالح عمومی مسلمانان هزینه خواهد شد. همچنین هیچ قطعه ای از این زمین ها به مالكیت شخصی در نخواهد آمد.
آرا و فتاوایی كه بحث شد، در گستره تئوری و نظر بود؛ یعنی از این اختلاف ها و تفاوت ها برداشت می شود كه چنانچه ارتش اسلام بخشی از سرزمین های غیراسلامی را تصرف كند، رهبر مسلمانان می تواند در پرتو این احكام و فتواها - به عنوان مقلد یا مجتهد - به گونه ای مناسب عمل نماید.
در مورد سرزمین فلسطین، به عنوان یك پدیده تاریخی از آن رو كه فتح سرزمین فلسطین توسط مسلمانان قطعی تلقی می شود، نگاه ما به تدابیری است كه امام و رهبر مسلمانان در مورد این سرزمین به اجرا گذاشته تا در راستای آن حركت كنیم.
بنابراین چاره ای نیست جز این كه بدانیم عمر بن خطاب به عنوان خلیفه مسلمانان با این سرزمین پس از فتح آن چگونه برخورد كرد و چه تدبیری را به اجرا گذاشت؟ آیا آن را بین كسانی كه از غنیمت سهمی می بردند، تقسیم كرد یا آن را وقف نمود؟ از سوی دیگر باید دید رویكرد شرعی مسلمانان امروز درباره این مسئله چیست؟ عبارت المغنی((۹۱)) در این باره چنین است:
برای ما معلوم نیست سرزمین هایی كه به قهر و غلبه، در زمان پیامبر فتح شده است، به جز خیبر بین مسلمانان تقسیم شده باشد، چرا كه رسول خدا(ص) این سرزمین را دو نیم كرد.
نیمی از آن را به نفع خاندانش مصادره نمود كه مالیاتی بر آن تعلق نمی گرفت.اما هیچ قطعه ای از سایر زمین هایی كه به قهر و غلبه در زمان عمر و پس از وی فتح شده، مثل سرزمین های شام، عراق و مصربین مسلمانان تقسیم نشد.
ابوعبیده در كتاب الاموال آورده است: عمر وارد «جابیه» شد و تصمیم گرفت زمین ها را بین مسلمانان تقسیم كند. معاذ پس ازآگاهی از تصمیم عمر به او گفت:
به خدا سوگند! با این عملت آنچه تو نمی پسندی پیش خواهد آمد و اتفاق خواهد افتاد. اگر تو امروز این سرزمین را تقسیم كنی، این قوم از درآمد هنگفت و محصول فراوانی برخوردار می شوند، اما زمانی بعد این قوم نابود خواهند شد، تا زمانی كه فقط یك مرد و زنی از آنان باقی بماند. سپس گروه دیگری خواهند آمد كه رخنه نفوس مسلمانان را بر خواهند كرد، ولی چیزی دست شان نمی آید. پس تدبیری بیندیش كه درآمد این زمین ها به همه مسلمانان برسد. پس از آن عمر به پیشنهاد معاذ عمل كرد.
این عبارات به روشنی حكایت دارد همه فقهای مسلمان بر این عقیده اند كه زمین های فلسطین، وقف عموم مسلمانان است، چه افرادی كه در زمان فتح این سرزمین وجود داشته اند و چه آنهایی كه پس از این واقعه و تاكنون به دنیا آمده اند.همچنین آشكار می شود حكم و فتوای فقهی در این مسئله یكی است و هیچ كس به مخالفت با آن برنخاسته است.
با توجه به مطالب ارائه شده این سؤال مطرح می شود:
مسلمانان از دیدگاه شرع چه موضع و رویكردی درباره این سرزمین پس از اشغال و غصب آن توسط یهودیان می توانندداشته باشند؟ بحث بعدی ما پاسخ به این سؤال می باشد.پیش ازپاسخ به پرسش فوق می بایست ماهیت و حقیقت اشغال سرزمین فلسطین توسط اسرائیل را روشن سازیم، زیرا ابهام زدایی از ماهیت اشغال، رابطه مستقیمی با پاسخ دارد.
برای آن كه پژوهش در این موضوع با زیاده روی در نام بردن از منابعی كه به شفاف سازی ماهیت اشغال اسرائیلی پرداخته اند،پر حجم نشود، تنها به دستاوردهای مهمی كه استاد رفیق شاكر النتشه در تحقیقات بی طرفانه و معتبرش به نام «الاستعمار وفلسطین - اسرائیل مشروع استعماری» به آن رسیده است، اشاره می كنیم.
النتشه اظهار كرده است:
می خواهم در این بحث به استناد دلایلی كه توانسته ام بر آنها دست یابم، بر این مطلب تاكید ورزم كه طرح تشكیل دولت اسرائیل در اصل طرحی استعماری است. اندیشه این طرح و سازماندهی و برنامه ریزی در مراحل نخستش به دست یهودیان نبود، زیرا صهیونیست های غیریهودی پیش از صهیونیست های یهودی این پروژه را مطرح كرده و برای آن تلاش كردند و سپس آن را به مرحله اجرا درآوردند. اما صهیونیست های یهودی در مرحله بعد در این پروژه وارد شدند تا به عنوان كارگزاران و مجریان دولت های استعماری - كه صاحبان اصلی این طرح هستند - نقش خود را ایفا كنند.((۹۲)) منظور نویسنده از دولت های استعماری كه طراحان اصلی این پروژه هستند - همچنان كه در فصل های متعدد به طور مفصل توضیح داده است - دولت های فرانسه، آلمان، ایتالیا، بریتانیا و امریكا می باشند.
وی می افزاید:
«هنگامی كه دولت های استعماری در نتیجه تلاش ها و فعالیت های پیوسته و مستمر بریتانیا و امریكا در طرح خود موفق شدند و توانستند دولت اسرائیل را به عنوان دستاوردی برای پروژه صهیونیستی، پایه گذاری كنند، طبیعی بود كه این دولت پایگاه استعمار غرب و پلی برای گذر به جهان عرب و اسلام شود، زیرا موجودیت این رژیم جز طرحی تجاری - استعماری وبرخاسته از طرح های استعماری پیاده شده در جهان نمی باشد.» ((۹۳))
وی می گوید: «انتخاب سرزمین فلسطین برای برپایی این دولت، یك طرح استعماری است كه ناشی از اهمیت سوق الجیشی و استراتژیكی این سرزمین - چه از نظر اقتصادی و چه از نظر جغرافیایی (ژئوپلیتیكی) - می باشد، زیرا از یك سو بین سه قاره آسیا، اروپاو افریقا واقع شده و از سوی دیگر از راه دریای مدیترانه به اروپا و از راه خشكی به خاور دور و از طریق خلیج عقبه به افریقا متصل می شود.» «اهمیت خاورمیانه برای دنیای آزاد به حدی است كه هر چه در توان نظامی و اقتصادی آن بگوییم، افراط نكرده ایم.» ژنرال آیزنهاور آشكارا می گوید:
«چنانچه تنها از دیدگاه ارزش منطقه ای به جهان بنگریم، منطقه ای را در آن نمی یابیم كه پر اهمیت تر از خاورمیانه از نظرسوق الجیشی و استراتژیك باشد.» وی از هوشیاری و آگاهی خود نسبت به تنها محور منطقه پرده برداشته است.
آلفرد لیلینتال، نویسنده یهودی امریكایی می گوید:
«در سال ۱۸۳۸ تنها ۲۵% نفت مورد نیاز اروپای غربی برای مصارف نظامی و صنعتی از خاورمیانه وارد می شد.
اما امروزه، میادین و حوزه های نفتی عربی، بیش از ۹۰% نیازهای اروپا را تامین می كند. اگر درهای كشورهای عربی به روی غرب بسته شود، سازمان یا حوزه دفاع از جهان غرب كه به نام «ناتو» یا «پیمان آتلانتیك شمالی» شناخته شده، به قدری ناتوان خواهد شد كه به سوگ خود می نشیند».
به همین دلیل دولت های استعماری در راستای سیاست «تفرقه بینداز و حكومت كن» در منطقه تلاش كردند و برای پیشبردهدفشان، از تعصب های قومی و گروهی برای شكستن وحدت جهان عرب بهره برداری كردند تا بتوانند بر جهان عرب و دنیای اسلام سیطره پیدا كنند.((۹۴)) با روشن شدن مسئله اشغال اسرائیلی و ابهام زدایی از اهداف آن، پاسخ كوتاه پرسشی كه مطرح شد، این گونه خواهد بود:
بر مسلمانان فرض است كه جهت باز پس گیری تمامی سرزمین فلسطین تلاش كنند، همچنان كه هرگونه ارتباط و بده بستان با این دولت كه پایگاه استعماری دولت های غربی است، جایز نمی باشد و مسلمانان می بایست از آن پرهیز نمایند.
شایان ذكر است موضع ایران در قبال صلح با اسرائیل و عدم پذیرش آن، ناشی از همین حكم شرعی اسلامی است؛ چرا كه اسرائیل، براساس فتوای همه فقهای مسلمان، سرزمین فلسطین را كه متعلق به همه مسلمانان است، اشغال كرده است.
در این جا ناگزیریم به پارادوكس مهم و تناقض آشكاری كه بسیاری به آن گرفتار شده اند، اشاره كنیم كه اینان با استدلال به آیه صلح (انفال، آیه ۶۱)، صلح با اسرائیل را از دیدگاه شرع جایز شمرده اند.
باید گفت به دو دلیل، استدلال به این آیه صحیح نمی باشد:
۱) موضوع بحث، با مصادیق آیه همخوانی ندارد، زیرا از یك سو فلسطین سرزمینی اشغال شده و به یغما رفته ای است. درنتیجه از دیدگاه شرع و قوانین آن می بایست این سرزمین بازپس گرفته شده و به صاحبان قانونی و شرعی آن (مسلمانان) بازگردانده شود.
از سوی دیگر آنچه قرآن بر آن تاكید دارد كافرانی هستند كه در دیار و سرزمین خود در جنگ با مسلمانانند، نه كفاری كه درسرزمین غصب شده مسلمانان به جنگ برخاسته اند. شاهد این مطلب سیاق آیه است.
۲) حكمی كه در آیه بیان شده، مقطعی است كه به نزول سوره برائت منتهی می شود. مرحوم سید قطب در تفسیر فی ظلال القرآن ضمن توضیح این مطلب گفته است:
فرموده خداوند در آیه در بردارنده آخرین فرمان و حكم مطلق برای هر زمان نیست، بلكه فرمان نهایی در سوره برائت فرو فرستاده شده است. در این آیه، خداوند به پیامبرش فرمان داده است صلح طلبی ابراز شده از گروهی را كه از هر برخوردی باوی دوری گزیده و عزم جنگ با او را ندارند بپذیرد، چه تا آن زمان معاهده ای بینشان به امضا رسیده باشد یا نه.
با نزول این آیه وضع به گونه ای شد كه هرگونه اظهار نرمش و آشتی جویی از كافران و اهل كتاب (پیروان موسی و عیسی)نسبت به مسلمانان پذیرفته می شد، تا آن گاه كه فرامین و احكام سوره برائت فروفرستاده شد. پس از این كافران تنها دو راه در پیش رو داشتند: گرویدن به اسلام یا جزیه دادن و به غیر از این دو، گزینه سومی از آنان پذیرفته نمی شد.
وضعیت صلح طلبی و مسالمت جویی تا زمانی توسط مسلمانان به رسمیت شناخته می شود كه مطرح كنندگان آن بر عهد وپیمان خود باقی بوده و خیانت نورزند. در غیر این صورت مسلمانان می بایست تا آن جا كه در توان شان هست، با آنان بجنگند تا همه به دین خدا گردن نهند و به آن درآیند.((۹۵)) سید قطب می افزاید:
لازم دیدم مقداری از اصل موضوع منحرف شده و پرانتزی بگشایم، زیرا ابهامات و شبهاتی مطرح شده كه ناشی از خودباختگی و كم خردی ای است كه بسیاری به آن مبتلا هستند؛ یعنی آنانی كه درباره جهاد در اسلام مطالبی را مطرح می كنند، چرا كه واقعیت و وضع موجود دنیای امروز فشار سنگین و طاقت فرسایی را بر روح و اندیشه آنان وارد می كند. درنتیجه، این نگاه كه روش تغییرناپذیر اسلام را در رویارویی با بشریت از راه های پذیرش اسلام، جزیه دادن و یا جنگ باشد نگاهی تند روانه و افراط می پندارند و دینشان را - كه حقیقتش را درك نمی كنند - به افراط گرایی و زیاده روی متهم می كنند، در حالی كه می بینند از یك سو جاهلیت نوین با تمام قوا به جنگ با اسلام برخاسته و در برابر آن ایستادگی می كند و ازسوی دیگر مسلمانان - كسانی كه به اسلام می پیوندند، ولی ماهیت و حقیقت آن را درك نمی كنند و در نتیجه نسبت به آن درك عمیقی ندارند - در برابر نیروهای پیرو ادیان و مذاهب دیگر ناتوانند. چنان كه می بینند و مشاهده می نمایند پیشگامان وطلایه داران تعصب مشروع و حمیت پذیرفته شده، كم می باشند، بلكه نادرند و نقطه اتكایی در گستره زمین ندارند تا برآن تكیه زنند و به حول و قوه آن اعتماد ورزند؛ با این پندارها این نویسندگان به متون دینی روی آورده و ظواهر و مفاهیم آن را به گونه ای برمی گردانند تا تفسیری كه می كنند سازگار با فشارها و سنگینی واقعیت های موجود در دنیای كنونی شود.
در نتیجه دیگر برداشت ها از دین را تندروانه و افراط می دانند! بی شك اینان به گزاره هایی [از متون دینی] متوسل می شوند كه مقطعی است، ولی آنها را احكام نهایی می شمرند و یا متوجه گزاره هایی می شوند كه منوط به وضعیت خاصی است، ولی آنها را برای هر وضعیتی قرار می دهند [و مفاهیم مطلق و عام به حساب می آورند]؛ حتی زمانی كه به گزاره ها و متون نهایی و مطلق می رسند، به گونه ای آنها را تفسیر می كنند كه با گزاره ها ومتن های مقید و مقطعی، كه تحت شرایط خاص نازل شده اند، سازگار شوند! تمامی تغییر و تحولاتی كه در متون و گزاره های دینی انجام می دهند، برای آن است كه بگویند: جهاد در اسلام به طورانحصاری راهكاری برای دفاع از كیان مسلمانان و سرزمین هایشان به هنگام تهاجم دیگران است، اما اسلام با روی آوردن به جهاد، نابودی خود را امضا كرده است! مفهوم دفاع از نظر اسلام به طور صرف بازداری از تهاجم به سرزمین های اسلامی است. در واقع اسلام از دید اینان، درمحدوده خود منحصر است یا می بایست برای همیشه در محدوده مرزهایش منحصر باشد. نیز اسلام حق ندارد دیگران رابرای پذیرش اسلام فرا بخواند و حق ندارد از دیگران بخواهد تسلیم فرامین و راه های الهی شوند، مگر با ابزارهایی چون گفتار،انتشار و بیان مطالب یا با ابزارهای مادی كه ابزار سلطه جاهلیت نوین بر مردم است. پس اسلام نباید به جاهلیت مدرن هجوم برد، مگر این كه به اسلام هجوم برند. در این صورت اسلام می تواند برای دفاع از خود اقدام نماید.((۹۶)) چنین افرادی سخنگوی سلطه طلبان و بلندگوی قدرتمداران هستند كه كوس رسوایی آنان به صدا درآمده است و در برابرآگاهی و بیداری رشد یابنده مردم مسلمان مقهور و مغلوب خواهند شد.
آنچنان كه خداوند وعده داده است:
خداوند كسانی را كه یاری او كنند [و از آیینش دفاع نمایند] یاری می كند. خداوند قوی و شكست ناپذیر است.((۹۷))


وبگردی
بار دیگر زیر گرفتن ماموران پلیس با ماشین سواری توسط دراویش
بار دیگر زیر گرفتن ماموران پلیس با ماشین سواری توسط دراویش - باز هم زیر گرفتن ماموران امنیتی و نیروی انتظامی توسط یک ماشین دیگر سواری توسط اراذل خیابان گلستان هفتم
حمله با اتوبوس به مأموران پلیس در پاسداران
حمله با اتوبوس به مأموران پلیس در پاسداران - کی از دراویش گنابادی با اتوبوس به مردم و مأموران پلیس در خیابان پاسداران تهران / گفته میشود تعداد شهدای ناجا در حمله آشوبگران فرقه ضاله گنابادی و حامیان نورعلی تابنده به ۴ تن رسیده است.
لحظه مواجهه وزیر راه با خانواده قربانیان سانحه هواپیمای
لحظه مواجهه وزیر راه با خانواده قربانیان سانحه هواپیمای - به دنبال سقوط هواپیمای تهران-یاسوج ویدیو لحظه مواجه خانواده های جانباختگان را با وزیر مشاهده می کنید.
حمله با چاقو به یک راننده سر پارک خودرو
حمله با چاقو به یک راننده سر پارک خودرو - تصاویری دردناک از حمله مرد موتور سوار با چاقو به یک مرد راننده در حضور همسر و فرزندش در شهرستان داراب استان فارس را در ویدئوی زیر می بینید. به نظر میرسد این اتفاق در پی جرو بحثی بر سر پارک کردن وسایل نقلیه روی داده است!
اگر «عدم رویارویی با حریفان اسرائیلی» آرمان ماست چرا پنهانی و دزدکی؟
اگر «عدم رویارویی با حریفان اسرائیلی» آرمان ماست چرا پنهانی و دزدکی؟ - آنچه مشخص است جمهوری اسلامی ایران باید تصمیم مشخص و درستی درباره سیاست عدم رویارویی با ورزشکاران رژیم صهیونیستی بگیرد. دیگر نمی‌توان با این روش تعقیب و گریزی با این مسئله برخورد کرد. دیگر نمی‌توان ورزشکاران را از مقابله با کشتی‌گیران اسرائیلی باز داشت و در برابر رسانه‌های جهانی گفت به خاطر مصدومیت در میدان حاضر نمی‌شویم و در داخل جشن بگیریم که ما عزت‌مان را حفظ کردیم و...
بدل ایرانی آنجلینا جولی رونمایی شد !
بدل ایرانی آنجلینا جولی رونمایی شد ! - شب گذشته مراسم اکران فیلم بلوک 9 خروجی 2 به کارگردانی علیرضا امینی و تهیه کنندگی محمدرضا شریفی نیا و نیز فیلم شاخ کرگدن در پردیس سینمایی ملت برگزار گردید.
اظهارات جنجالی احمدی نژاد در مقابل دادگاه
اظهارات جنجالی احمدی نژاد در مقابل دادگاه - سخنرانی پرحاشیه احمدی نژاد در مقابل دادگاه بقایی
    طرز تهیه مرغ سوخاری در زیر آجر
    طرز تهیه مرغ سوخاری در زیر آجر,مواد لازم جهت طرز تهیه مرغ سوخاری:مرغ درسته،پیاز و..,طرز تهیه سس برای مرغ سوخاری,