دوشنبه, ۲۷ اسفند, ۱۳۹۷ / 18 March, 2019
مجله ویستا

گفتار مردی صوفی از روزگار خود


صوفیی را گفت مردی نامدار    کای اخی چون می‌گذاری روزگار
گفت من در گلخنی‌ام مانده    خشک لب ، تر دامنی‌ام مانده
گرده‌ی نشکستم اندر گلخنم    تا که نشکستند آنجا گردنم
گر تو در عالم خوشی جویی دمی    خفته‌ی یا باز می‌گویی همی
گر خوشی جویی، در آن کن احتیاط    تا رسی مردانه زان سوی صراط
خوش دلی در کوی عالم روی نیست    زانک رسم خوش دلی یک موی نیست
نفس هست اینجا که چون آتش بود    در زمانه کو دلی تا خوش بود
گر چو پرگاری بگردی در جهان    دل خوشی یک نقطه کس ندهدنشان
همچنین مشاهده کنید
 آگهی
تولید محتوی، اخبار و بولتنهای تخصصی
مکانیک سیار باطری ساز امداد خودرو تعمیر خودرو …

 از میان خبرها

سرخط خبرها