<![CDATA[<body dir="rtl">از پينك فلويد متنفرم<br><br>«ابراهيم رودريگز» ملقب به آبراهام تبعه ونزوئلاست كه والدين ايراني داشته. او سالها زير سايه تبليغات سنگين ضد ايران در آمريكا تحصيل كرده اما بر اساس آنچه شنيده و خوانده هميشه در آرزوي بازگشت به وطن بوده. يادداشتهايي كه ميخوانيد روايت اوست از سفرش به ايران و آنچه به چشم ميبيند...
يك هفتهاي ميشود كه به ميهن آمدهام. در همين يك هفته چيزهاي خيلي عجيبي ديدهام كه باورش دشوار است اما خب اينجا خاكي است كه از آن برخاستهام. بدترين مصيبت در ايران همانا رانندگي است كه من حتي جرات ندارم ماشين را از حياط منزل عموجان تا كوچه هدايت كنم. هر آينه ممكن است يك موتورسوار از گوشهاي سر درآورد و راه را مسدود كند. وحشتناكترين چيزي كه تا به حال با آن مواجه شدهام همين موتورسوارها بودهاند. هميشه خطر برخورد با آنها در هر نقطهاي از شهر وجود دارد. به نظر ميرسد اين دوستان از هر گونه مقررات مستثنا هستند و هيچ نگرانياي از باب پيامدهاي قانونشكني ندارند. عجيبتر از حركتهاي خطرناك و بيقانون، مشاهده موتوسيكلتي با كوهي بود از فرش كه بر تركش سوار كرده و در مسير ويژه اتوبوسها حركت ميكرد. يا آن يكي كه چندين و چند كارتون السيدي را روي هم چيده بود و به سرعت برق و باد پيش ميرفت. اين شيوه نوين...]]>