 | | ◊ رباعیات خیام
1 •
2 •
3 • اسرار ازل را نه تو دانی و نه من
4 • چون ابر به نوروز روخ لاله بشست
5 • من بی می ناب زیستن نتوانم
6 • از آمدنم نبود گردون را سود
7 • بنگر به جهان چهطرف بر بستم هیچ
8 • از آمدن و رفتن ما سودی کو
9 • افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
10 • جامیست که عقل آفرین میزندش
11 • در کارگاه کوزه گری بودم دوش
12 • آنانکه محیط فضل و ادب شدند
13 • ازجمله رفتگان این ره دراز
14 • این قافله عمر عجب میگذرد
15 • یاران به مرافقت چو دیدار کنید
16 • ساقی غم من بلند عوض شده است
17 • ساقی گل و سبزه بس تربناک شدست
18 • گویند که دوزخی بود عاشق و مست
19 • تا کی غم آن خرم که دارم یا نه
20 • قومی متفکرند اندر ره دین
21 • من ظاهر نیستی و هستی دانم
22 • ما لعبتکانیم و فلک لعبتباز
23 • چو عمر به سر رسد چه بغداد و چه بلخ
24 • این بهر وجود آمده بیرون ز نهفت
25 • گردون نگری ز قد فرسوده ماست
26 • از من رمقی به سایه ساقی مند است
27 • چون آمدنم به من نبد روز نخست
28 • دوری که در او آمدن و رفتن ماست
29 • ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
30 • تا دست بر اتفاق بر هم نزنیم
31 • صبح است دمی با می گلرنگ زنیم
32 • دوران جهان بی می و ساقی هیچ است
|
