در پی حمله نظامی گسترده آمریکا و اسرائیل، ایران با اتخاذ رویکرد «کنترل هوشمند تنگه هرمز» وارد مرحلهای تازه از بازدارندگی ژئواکونومیک شده است. این وضعیت، با توجه به وابستگی حدود ۴۵ درصدی نفت وارداتی چین به این مسیر، فرصتی کمسابقه برای پیوند دادن ثبات عبور انرژی با تعهدات سرمایهگذاری و همکاری راهبردی پکن فراهم میکند. بیش از ۵۰ روز از آغاز عملیات نظامی گسترده آمریکا و اسرائیل علیه ایران گذشته و حالا که موج نخست درگیریها پشت سر گذاشته شده، یک واقعیت مهم در دل بحران خود را نشان داده است؛ تنگه هرمز دیگر فقط یک عبارت تکراری در ادبیات امنیتی ایران نیست، بلکه به شکلی کاملاً ملموس وارد مرحله «کنترل هوشمند» شده و همین تغییر، فضای جدیدی را برای بازتعریف نقش اقتصادی ایران در منطقه ایجاد کرده است. در میانه این وضعیت، شاید هیچ کشوری به اندازه چین وزنش در معادله احساس نشود. اقتصاد چین به طور ساختاری …