در دوره جنگ و با توجه به تداوم تنش در منطقه خاورمیانه، تامین امنیت غذایی برای کشورهای مختلف ازجمله ایران که یک سوی این درگیریها است، اهمیت بیشتری یافته است. با وجود اینکه در طول سالیان گذشته بارها درباره اهداف کلانی همچون ارتقای سطح امنیت غذایی در کشور بحث شده، اما همچنان فاصله جدی با تحقق این هدف داریم. در این میان نبود برنامه متوازن برای بهبود عملکرد بخش کشاورزی، بیتوجهی به ظرفیتهای توسعه صنعت کشاورزی با تکیه بر پتانسیلهای منطقهای، کشاورزی خردهمالکی، نبود تجهیزات نوین، فقدان نگاه کارشناسی به بخش کشاورزی و نبود ساختار مدیریت فنی و علمی در کشور مانع حرکت اصولی در مسیر تابآوری نظام غذایی کشور بوده است. در این میان برای ارتقای تاب آوری نظام غذایی کشور نیازمند تدوین بسته سیاستی چندسطحی و زمانمند در سطوح ملی، محلی، شهری و منطقهای هستیم.