شهادت در کنار امام

جایگاه اداری و اجتماعی‌اش طوری بود که خیلی‌ها او را می‌شناختند. با این‌حال دوست نداشت اسم و رسمش سر زبان‌ها بیفتد. ما او را حاجی بادفر صدا می‌زدیم‌؛ حاج اسدالله بادفر بچه شهرستان ملک‌شاهی استان ایلام. حاجی بادفر سرو‌زبان و قلم توانمندی داشت ولی تمایل چندانی به حضور در رسانه‌ها و دیده‌شدن، نشان نمی‌داد. شاید همین علاقه به گمنامی و کار‌کردن با چراغ‌ خاموش، بهانه‌ای شد تا خدا پایان قصه او را جوری بنویسد که نامش به گوش دوست و دشمن برسد. حاجی روز نهم اسفندماه در ساختمان بیت رهبری شهید شد. همین محل شهادت، نام و آوازه او را به سمع‌و‌نظر مخاطبین رسانه‌های داخلی و خارجی رساند. هرچند که هنوز زود است برای شناختن او و امثال او. حتما در آینده کتاب‌ها، فیلم‌ها و روایت‌ها، سردار اسدالله بادفر را به جامعه معرفی می‌کنند. زندگی آقای بادفر، از اردیبهشت ۱۳۴۴ تا اسفندماه ۱۴۰۴، گفتنی‌ها و شنیدنی‌های فراوانی دارد …