روایت انسانی از میدان جنگ

در مواجهه با جنایات جنگی، روایت‌های خبری رایج اغلب در سطح آمار و تحلیل‌های خشک باقی می‌مانند و از انتقال «رنج انسانی» ناتوانند. در چنین شرایطی، فرم «سفرنامه» با تکیه بر حضور میدانی و مواجهه‌ بی‌واسطه با بازماندگان، کارکردی متفاوت می‌یابد. این نوع روایتگری با عبور از حصار کلیشه‌های رسانه‌ای مستقیما به قلب سوگواری‌ها و تجربیات زیسته‌ مردم نفوذ می‌کند تا سندی زنده از حقیقت واقعه را برای تاریخ ثبت کند. ضرورت تولید برنامه‌ای چون «من زنده‌ام» به کارگردانی محمدباقر شاهین و تهیه‌کنندگی سیدمحمدحسین میری نیز در همین جست‌وجوگری نهفته است؛ تلاشی برای ثبت صدای کسانی که در هیاهوی گزارش‌های نظامی و روایت‌های تحریف ‌شده، به حاشیه رانده شده‌اند.