سفره‌های خاک‌آلود

مرضیه کیان - خبرنگار: صدای چرخ‌دنده‌های صنعت، صدای کشیده شدن جاروی رفتگر بر آسفالت خیابان در سپیده‌دم و تق‌تق ابزار یک مکانیک در گوشه تاریک یک گاراژ؛ اینها تنها اصوات روزمره یک شهر نیستند، بلکه ضربان قلب کشوری هستند که برای ایستادن روی پاهای خود، به بازوان ستبر کارگرانش تکیه کرده است. پیشرفت، توسعه زیرساخت‌ها و استقلال اقتصادی ایران، در هیچ کجای تاریخ، بدون عرق جبین زنان و مردانی که در خط مقدم تولید و خدمت ایستاده‌اند، معنا نیافته است. کارگرانی که اغلب در هیاهوی اخبار کلان به چشم نمی‌آیند، در شلوغی پمپ بنزین‌ها، در دل کارگاه‌های ساختمانی پرخطر، پشت فرمان ماشین‌های سنگین و موتورهای مسافرکش و در کارخانه‌های دور از فضای شهری، بی‌ادعا در حال ساختن پایه‌های یک جامعه سالم و پویا هستند. این قشر، همواره نشان داده‌اند که در بحرانی‌ترین شرایط کشور، از تحریم‌های اقتصادی گرفته تا حوادث و درگیری و جنگ، …