زیتون در خون خودش غرق شد

مرضیه کیان- خبرنگار:  این روزها مردم فلسطین فرصت سرخاراندن ندارند. نه برای برداشت زیتون، که برای زنده ماندن. صبح زود می‌زنند بیرون میان دیوارهای بتنی و جاده‌های تکه‌تکه و غروب با زخمی بر دوش برمی‌گردند. اما روزگاری نه چندان دور – تا پیش از ۱۹۴۸ – هر خانه‌ای در یافا، حیفا، غزه و الخلیل حداقل چند اصله درخت زیتون جلوی در داشت. محصول همان را می‌چیدند و روغن سالانه را از جایی نمی‌خریدند. فصل زیتون، فصل جشن و صمیمیت بود. اما آن سال‌ها، سال ۱۹۱۷ با اعلامیه بالفور، سال‌های قیمومت بریتانیا، سال ۱۹۴۸ با نکبه، فصل دیگری آمد؛ فصلی که در آن نه زیتون که ریشه‌ها می‌سوختند. رسانه‌ها گفتند: «عثمانی عرضه نگهداری فلسطین را نداشت.» و با همین جمله، مشروعیت یک اشغال ساخته شد. این گزارش نه نبرد تفنگ‌ها که نبرد واژه‌ها را روایت می‌کند.