در راهبرد لجستیکی چین، اتکا به چند مسیر محدود، دیگر پاسخگوی ریسکهای ژئوپلیتیک و اختلالات زنجیره تأمین نیست؛ به همین دلیل این کشور به دنبال ایجاد هابهای مکمل برای افزایش تابآوری شبکه تجارت خود است. ایران به واسطه موقعیت جغرافیایی و امکان اتصال ریلی، زمینی و دریایی به آسیای مرکزی، خلیج فارس و اروپا، میتواند از یک مسیر حاشیهای ترانزیتی به یک گره مکمل در شبکه شرق-غرب تبدیل شود. ایران همواره به عنوان مسیر ترانزیتی بالقوه در اتصال شرق و غرب معرفی میشود اما اگر صادق باشیم، جایگاه فعلی ایران در عمل بیشتر شبیه یک مسیر حاشیهای و پرریسک است تا یک گره جدی در شبکه لجستیک جهانی. در مقابل، استراتژی چین در دهه اخیر به سمتی رفته که نیازمند چند هاب مکمل باشد؛ نقاطی که نه لزوماً کانون اصلی اما برای توزیع ریسک و بازتوزیع جریان کالا و انرژی حیاتیاند. پرسش این است که آیا ایران میتواند از این نقش حاشیهای …