حمایت چین و روسیه از ایران در شورای امنیت، اگر صرفاً در سطح موضعگیریهای سیاسی باقی بماند، تأثیر محدودی بر کاهش ریسک اقتصادی و جذب سرمایه خواهد داشت. چالش اصلی برای ایران، ترجمه این حمایت دیپلماتیک به سازوکارهای ملموس اقتصادی است؛ از توافقهای سرمایهگذاری و پروژههای مشترک صنعتی تا تدوین قواعد حقوقی شفاف برای رژیم اقتصادی-امنیتی تنگه هرمز؛ در این صورت حمایت سیاسی میتواند به بخشی از معماری پایدار امنیت اقتصادی ایران بدل شود. در نگاه اول، حمایت چین و روسیه از ایران با وتو کردن قطعنامه پیشنهادی بحرین پیرامون تنگه هرمز در شورای امنیت بیشتر شبیه یک بازی دیپلماتیک به نظر میرسد؛ این حمایت، در رسانهها عمدتاً به صورت پیروزی یا شکست سیاسی روایت شده اما اگر بخواهیم از زاویه اقتصاد و سرمایهگذاری به آن نگاه کنیم، پرسش اصلی چیز دیگری است؛ این وتوها و مخالفتها، چه زمانی از «سطح سیاسی» عبور میکنند …