برپایی ۸ بیمارستان سیار و صحرایی در مصلی / استقرار متخصصان و دپوی دارو و تجهیزات پزشکی

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، سکته مغزی زمانی رخ می‌دهد که خون‌رسانی به بخشی از مغز مختل شده و در نتیجه، اکسیژن و مواد مغذی به سلول‌های عصبی نرسد. این وضعیت که به دو نوع «ایسکمیک» (انسداد عروق) و «هموراژیک» (خون‌ریزی مغزی) تقسیم می‌شود، یک اورژانس پزشکی است و هر ثانیه تأخیر در درمان آن می‌تواند منجر به آسیب‌های جبران‌ناپذیر مغزی یا مرگ شود.

در ایران، سکته مغزی یکی از اصلی‌ترین علل ناتوانی و مرگ‌ومیر است. طبق آمار‌های رسمی و پژوهش‌های اپیدمیولوژیک، سن بروز سکته در کشور ما حدود یک دهه پایین‌تر از میانگین جهانی است (به‌طور متوسط بین ۵۵ تا ۶۵ سال).

روند صعودی بروز سکته در ایران با تغییر سبک زندگی، افزایش نرخ چاقی، دیابت، فشار خون کنترل‌نشده، دخانیات و کاهش فعالیت بدنی ارتباط مستقیم دارد.

سالانه بیش از ۱۵۰ هزار نفر در ایران دچار سکته مغزی می‌شوند که بخش قابل‌توجهی از آنها در دهه‌های فعال زندگی خود (میانسالی) قرار دارند، موضوعی که بار اقتصادی و اجتماعی سنگینی بر نظام سلامت کشور تحمیل می‌کند.

مهدی فرهودی، نایب‌رئیس انجمن سکته مغزی ایران و فلوشیپ سکته مغزی با اشاره به اهمیت دسترسی سریع بیماران به مراکز تخصصی اظهار کرد: نتایج درمان بیماران سکته مغزی بسته به نوع مرکز درمانی متفاوت است و بیمارانی که در مراکز تخصصی مراقبت از سکته مغزی یا Stroke Unit بستری می‌شوند، معمولاً نتایج درمانی بهتری دارند.

وی افزود: بر اساس استاندارد‌های جهانی، باید بخش عمده‌ای از بیماران سکته مغزی در مراکز تخصصی درمان شوند و هدف‌گذاری جهانی در این زمینه حدود ۹۰ درصد است، در حالی که کشور ما هنوز با این هدف فاصله دارد.

فرهودی ادامه داد: اجرای برنامه ملی مدیریت سکته مغزی یا برنامه ۷۲۴ در سال‌های اخیر موجب پیشرفت قابل توجه درمان سکته مغزی در کشور شده و اکنون بیش از ۱۴۰ مرکز مراقبت از سکته مغزی در کشور فعال هستند، اما با توجه به وسعت جغرافیایی کشور و تعداد بالای بیماران، توسعه این مراکز همچنان یک ضرورت است.

این متخصص مغز و اعصاب با اشاره به وضعیت درمان ترومبولیز در کشور گفت: درمان حل‌کننده لخته یا ترومبولیز در حال حاضر تنها برای حدود ۵ درصد بیماران در کشور انجام می‌شود، در حالی که ظرفیت افزایش این میزان تا حدود ۲۰ درصد بیماران واجد شرایط وجود دارد و باید دسترسی بیماران بیشتری به این درمان فراهم شود.

وی تأکید کرد: در سکته مغزی زمان مهم‌ترین عامل درمان است و هرچه بیمار سریع‌تر به مرکز مجهز برسد، احتمال موفقیت درمان و کاهش ناتوانی بیشتر خواهد بود. 

به گفته این متخصص مغز زمان معمول استفاده از ترومبولیز حدود ۴.۵ ساعت است، اما نباید این زمان به عنوان فرصتی برای تأخیر در مراجعه تلقی شود؛ چرا که هرچه درمان زودتر انجام شود، نتیجه بهتری حاصل خواهد شد.

فرهودی با اشاره به ترومبکتومی مکانیکی به عنوان یکی دیگر از درمان‌های پیشرفته سکته مغزی گفت: در این روش، لخته خون با استفاده از تجهیزات داخل عروقی و از طریق آنژیوگرافی از رگ مغزی خارج می‌شود و این درمان در بیماران واجد شرایط می‌تواند نقش بسیار مهمی در نجات بیمار و کاهش ناتوانی داشته باشد.

وی افزود: با وجود اثربخشی بالای ترومبکتومی، این درمان همچنان در کشور به صورت محدود انجام می‌شود و لازم است تعداد مراکز مجهز، نیرو‌های آموزش‌دیده و فلوشیپ‌های سکته مغزی افزایش یابد و از ظرفیت تله‌مدیسین برای دسترسی سریع‌تر بیماران مناطق مختلف کشور استفاده شود.

نایب‌رئیس انجمن سکته مغزی ایران خاطرنشان کرد: توسعه درمان‌های حاد سکته مغزی از جمله ترومبولیز و ترومبکتومی تنها یک اقدام نجات‌بخش نیست، بلکه از منظر اقتصاد سلامت نیز مقرون‌به‌صرفه است؛ زیرا با کاهش مرگ و ناتوانی بیماران می‌تواند از تحمیل هزینه‌های سنگین درمان، توانبخشی و مراقبت‌های طولانی‌مدت به خانواده‌ها و نظام سلامت جلوگیری کند.

وی گفت: حمایت وزارت بهداشت، معاونت درمان و مجموعه نظام سلامت برای توسعه مراکز تخصصی سکته مغزی و افزایش دسترسی بیماران به درمان‌های نوین می‌تواند نقش مهمی در کاهش مرگ و ناتوانی ناشی از سکته مغزی در کشور داشته باشد.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید

به کانال بله هم میهن بپیوندید

به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

کمبود آهن یکی از شایع‌ترین مشکلات تغذیه‌ای در جهان به شمار می‌رود و زنان بیش از سایر گروه‌ها در معرض آن قرار دارند. بسیاری از افراد تصور می‌کنند کمبود آهن تنها به معنای پایین بودن یک عدد در برگه آزمایش است اما واقعیت این است که این مشکل می‌تواند بر تمام جنبه‌های زندگی روزمره تاثیر بگذارد. از احساس خستگی مداوم و کاهش تمرکز گرفته تا ریزش مو، شکنندگی ناخن‌ها و افت کیفیت زندگی، همگی می‌توانند از پیامدهای کمبود آهن باشند.

به گزارش ایرنا، آهن ماده‌ای معدنی و ضروری برای بدن است که نقش مهمی در تولید هموگلوبین دارد. هموگلوبین پروتئینی در گلبول‌های قرمز خون است که وظیفه انتقال اکسیژن از ریه‌ها به بافت‌های مختلف بدن را بر عهده دارد. زمانی که ذخایر آهن بدن کاهش پیدا می‌کند، اکسیژن‌رسانی به اندام‌ها با اختلال مواجه می‌شود و نشانه‌های مختلفی ظاهر می‌شوند. به همین دلیل متخصصان سلامت تاکید می‌کنند که آگاهی از علائم و عوامل خطر کمبود آهن می‌تواند به تشخیص و درمان زود هنگام کمک کند. چرا زنان بیشتر در معرض کمبود آهن هستند؟

زنان در مقایسه با مردان به دلایل مختلفی بیشتر با کمبود آهن روبه‌رو می‌شوند. مهم‌ترین دلیل، از دست دادن خون در دوران قاعدگی است. در برخی زنان خونریزی ماهانه شدیدتر از حد معمول است و همین موضوع می‌تواند به مرور زمان ذخایر آهن بدن را کاهش دهد.

بارداری نیز یکی دیگر از عوامل مهم محسوب می‌شود. در دوران بارداری نیاز بدن به آهن افزایش می‌یابد زیرا علاوه بر تامین نیازهای مادر، رشد جنین و تشکیل جفت نیز به آهن وابسته است. در صورت دریافت ناکافی آهن، احتمال بروز کم‌خونی در مادر افزایش پیدا می‌کند.

دوران شیردهی نیز می‌تواند نیازهای تغذیه‌ ای زنان را افزایش دهد. اگر رژیم غذایی مادر متعادل نباشد یا ذخایر آهن پیش از بارداری پایین بوده باشد، احتمال کمبود آهن بیشتر خواهد شد. رژیم غذایی نامناسب و نقش آن در کمبود آهن

یکی از دلایل شایع کمبود آهن، دریافت ناکافی این ماده معدنی از طریق غذا است. برخی افراد به دلیل مصرف کم گوشت قرمز، ماهی و سایر منابع غنی آهن، نیاز روزانه بدن خود را تامین نمی‌کنند. همچنین افرادی که رژیم‌های غذایی محدودکننده دارند یا گروه‌های غذایی خاصی را حذف می‌کنند، ممکن است در معرض کمبود آهن قرار بگیرند. البته این موضوع به معنای ناکافی بودن رژیم‌های گیاهی نیست، بلکه افراد گیاه‌خوار باید با برنامه‌ ریزی مناسب از منابع گیاهی آهن مانند حبوبات، عدس، لوبیا، اسفناج، مغزها و غلات غنی‌ شده استفاده کنند. بیماری‌هایی که جذب آهن را مختل می‌کنند

گاهی مشکل اصلی کمبود آهن، کم بودن دریافت غذایی نیست بلکه جذب ناکافی آهن در دستگاه گوارش است. برخی بیماری‌ها می‌توانند توانایی بدن در جذب این ماده را کاهش دهند. بیماری سلیاک یکی از این موارد است. در این بیماری مصرف گلوتن موجب آسیب به روده کوچک می‌شود و جذب بسیاری از مواد مغذی از جمله آهن کاهش می‌یابد. بیماری کرون نیز با ایجاد التهاب مزمن در دستگاه گوارش می‌تواند جذب آهن را مختل کند.

زخم معده، برخی جراحی‌های گوارشی و مشکلات مرتبط با معده و روده نیز از دیگر عواملی هستند که احتمال کمبود آهن را افزایش می‌دهند. به همین دلیل در مواردی که کمبود آهن به درمان‌های معمول پاسخ نمی‌دهد، بررسی وضعیت دستگاه گوارش ضروری است. داروهایی که ممکن است ذخایر آهن را کاهش دهند

برخی داروها نیز می‌توانند در کاهش جذب آهن نقش داشته باشند. مصرف طولانی‌مدت داروهای ضداسید معده یکی از مهم‌ترین موارد است. اسید معده در جذب آهن نقش دارد و کاهش بیش از حد آن می‌ تواند میزان جذب آهن را کم کند.

برخی آنتی‌ بیوتیک‌ها و داروهای دیگر نیز ممکن است با جذب آهن تداخل داشته باشند. به همین دلیل افرادی که برای مدت طولانی دارو مصرف می‌کنند، بهتر است تحت نظر پزشک وضعیت آهن خون خود را بررسی کنند. علائم هشداردهنده کمبود آهن را بشناسید

یکی از مشکلات کمبود آهن این است که نشانه‌های آن معمولا به تدریج ظاهر می‌شوند و ممکن است با خستگی‌های روزمره اشتباه گرفته شوند. خستگی شدید و مداوم از شایع‌ ترین علائم این مشکل است. فرد ممکن است حتی پس از استراحت کافی نیز احساس کمبود انرژی داشته باشد.

کاهش تمرکز، افت عملکرد ذهنی، تحریک‌پذیری و تغییرات خلقی نیز از نشانه‌های رایج هستند. برخی افراد احساس می‌کنند توانایی انجام فعالیت‌های روزانه یا تمرکز بر کارها را مانند گذشته ندارند.

رنگ‌ پریدگی پوست نیز از علائم شناخته‌شده کمبود آهن محسوب می‌شود. زمانی که میزان هموگلوبین کاهش می‌یابد، پوست و مخاط‌ها رنگ طبیعی خود را از دست می‌دهند و فرد ظاهری خسته و بی‌حال پیدا می‌کند. تاثیر کمبود آهن بر مو و ناخن

بسیاری از زنان نخستین بار به دلیل ریزش مو متوجه کمبود آهن می‌شوند. فولیکول‌های مو برای رشد طبیعی به اکسیژن و مواد مغذی کافی نیاز دارند. زمانی که ذخایر آهن کاهش پیدا می‌کند، رشد موها تحت تاثیر قرار می‌گیرد و ریزش مو افزایش می‌یابد.

شکنندگی ناخن‌ها نیز از دیگر علائم مهم است. ناخن‌ها ممکن است نازک، ضعیف و مستعد شکستن شوند. در موارد شدید حتی شکل ناخن‌ها نیز تغییر می‌کند. علائمی که نباید نادیده گرفته شوند

با پیشرفت کمبود آهن، علایم جدی‌تری نیز ممکن است ظاهر شوند. تنگی نفس هنگام فعالیت‌های روزمره، سرگیجه، احساس ضعف و تپش قلب از جمله این نشانه‌ها هستند. یکی دیگر از علایم کمتر شناخته‌شده، سندروم پای بی‌قرار است. در این وضعیت فرد به ویژه هنگام استراحت یا خواب احساس نیاز مداوم به حرکت دادن پاهای خود دارد.

همچنین برخی افراد دچار پیکا می‌شوند. پیکا به میل غیرعادی برای خوردن موادی مانند یخ، خاک یا گچ گفته می‌شود. این علامت می‌تواند یکی از نشانه‌های کمبود شدید آهن باشد و نیاز به بررسی پزشکی دارد. چگونه کمبود آهن را درمان کنیم؟

درمان کمبود آهن باید بر اساس علت زمینه‌ای آن انجام شود. نخستین قدم، تشخیص دقیق از طریق آزمایش خون و بررسی وضعیت ذخایر آهن بدن است. مصرف مکمل آهن یکی از روش‌های رایج درمان محسوب می‌شود اما این مکمل‌ها باید تنها با تجویز پزشک مصرف شوند. مصرف خودسرانه آهن می‌تواند عوارضی مانند مشکلات گوارشی و حتی تجمع بیش از حد آهن در بدن ایجاد کند.

در کنار درمان دارویی، اصلاح رژیم غذایی نیز اهمیت زیادی دارد. گوشت قرمز، جگر، مرغ، ماهی و تخم‌مرغ از منابع خوب آهن هستند. همچنین حبوبات، عدس، لوبیا، اسفناج و انواع مغزها می‌توانند به تامین آهن مورد نیاز بدن کمک کنند. راز افزایش جذب آهن

دریافت آهن به تنهایی کافی نیست و نحوه جذب آن نیز اهمیت دارد. یکی از بهترین راه‌ها برای افزایش جذب آهن گیاهی، مصرف همزمان منابع ویتامین C است. برای مثال می‌توان همراه با غذا از آبلیمو، پرتقال، نارنگی، فلفل دلمه‌ای یا سایر میوه‌ها و سبزیجات سرشار از ویتامین C استفاده کرد. این کار میزان جذب آهن را به شکل قابل توجهی افزایش می‌دهد. در مقابل برخی مواد غذایی و نوشیدنی‌ها جذب آهن را کاهش می‌دهند و باید در زمان مصرف آن‌ها دقت کرد. اشتباهاتی که جذب آهن را مختل می‌کنند

نوشیدن چای، قهوه یا شیر بلافاصله قبل یا بعد از غذا می‌تواند جذب آهن را کاهش دهد. متخصصان توصیه می‌کنند حداقل دو ساعت بین مصرف این نوشیدنی‌ها و وعده غذایی فاصله وجود داشته باشد. همچنین افرادی که مکمل آهن مصرف می‌کنند باید بدانند برخی داروها با آن تداخل دارند. برای مثال قرص آهن نباید همزمان با داروهای تیروئید یا مکمل‌های کلسیم مصرف شود. بهتر است بین مصرف این مواد حداقل چهار ساعت فاصله وجود داشته باشد. پیشگیری بهتر از درمان

کمبود آهن مشکلی شایع اما قابل پیشگیری است. داشتن رژیم غذایی متعادل، توجه به علایم هشداردهنده، انجام آزمایش‌های دوره‌ای در افراد پرخطر و مراجعه به پزشک در صورت بروز نشانه‌ها می‌تواند از بروز عوارض جدی جلوگیری کند.

بسیاری از زنان سال‌ها با خستگی، ریزش مو یا کاهش تمرکز زندگی می‌کنند بدون آنکه بدانند علت اصلی این مشکلات کمبود آهن است. تشخیص به موقع و درمان اصولی نه تنها سلامت جسمی را بهبود می‌بخشد، بلکه کیفیت زندگی، نشاط روزانه و توانایی انجام فعالیت‌های مختلف را نیز افزایش می‌ دهد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر شلنگ‌های رادیاتور خودرو چقدر عمر می‌کنند و چه عواملی بر طول عمر آن‌ها تاثیر می‌گذارند؟ خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : راز افزایش جذب آهن؛ چگونه کمبود آهن را درمان کنیم؟ /اشتباهاتی که جذب آهن را مختل می‌کنند بیشتر بخوانید: چطور متوجه بشویم کمبود آهن داریم؟ راه‌های درمان و تغذیه (فیلم) تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

به گزارش مشرق ، ناصر شخص‌سلیم، استاد دانشگاه و متخصص جراحی کلیه و مجاری ادراری، خطر ابتلا به سنگ کلیه را در تابستان بشتر دانست و گفت: گرما به‌تنهایی موجب تشکیل سنگ کلیه نمی‌شود، اما تعریق شدید و کم‌آبی، شرایطی ایجاد می‌کند که احتمال شکل‌گیری سنگ به‌طور محسوسی افزایش می‌یابد. با کاهش آب بدن، حجم ادرار کم و غلظت آن بیشتر می‌شود. در این وضعیت، املاحی مانند کلسیم، اگزالات، اسیداوریک و فسفات در ادرار افزایش می‌یابند و با رسوب این مواد، کریستال‌های اولیه سنگ شکل می‌گیرند.

وی با بیان اینکه بسیاری از افراد تنها زمانی آب می‌نوشند که تشنه شده‌اند، گفت: تشنگی همیشه هشدار زودهنگام کم‌آبی نیست. افرادی که در فضای باز کار می‌کنند، ورزشکاران، کشاورزان، کارگران ساختمانی، نیروهای خدماتی و مسافرانی که ساعت‌های طولانی در گرما قرار دارند، باید پیش از احساس تشنگی نیز مصرف مایعات را جدی بگیرندهمچنین مردان بیشتر از زنان در خطر ابتلا به سنگ کلیه هستند.

شخص‌سلیم افزود: افرادی که سابقه سنگ کلیه، سابقه خانوادگی این بیماری، نقرس، افزایش اسیداوریک، عفونت‌های مکرر ادراری، چاقی، دیابت یا بیماری‌های روده‌ای دارند، بیشتر در معرض خطر هستند. سالمندان و کودکان نیز ممکن است سریع‌تر دچار کم‌آبی شوند و باید با دقت بیشتری تحت نظر باشند. افرادی که سابقه سنگ کلیه دارند، بهتر است با نظر پزشک آزمایش ادرار، بررسی عملکرد کلیه، آزمایش‌های متابولیک و در صورت نیاز جمع‌آوری ادرار ۲۴ ساعته انجام دهند تا نوع سنگ و عوامل زمینه‌ای آن مشخص شود؛ زیرا روش پیشگیری از سنگ‌های کلسیمی، اسیداوریکی، عفونی و سایر انواع سنگ با یکدیگر تفاوت دارد.

درمان سنگ بر اساس اندازه و محل آن تعیین می‌شود

این متخصص جراحی کلیه درباره روش‌های درمان سنگ کلیه اظهار کرد: درمان بر اساس اندازه و محل سنگ، جنس آن، میزان انسداد، وجود عفونت، شدت درد و وضعیت عملکرد کلیه انتخاب می‌شود. در سنگ‌های کوچک، به‌ویژه سنگ‌هایی که در حالب قرار دارند و موجب عفونت یا انسداد خطرناک نشده‌اند، ممکن است درمان محافظه‌کارانه شامل مصرف مایعات در حد مناسب، کنترل درد، پیگیری تصویربرداری و گاهی مصرف داروهای کمک‌کننده به شل شدن حالب و دفع سنگ انجام شود.

وی افزود: همه سنگ‌های کوچک خودبه‌خود دفع نمی‌شوند و احتمال دفع به اندازه و محل سنگ بستگی دارد. سنگ‌های کوچک‌تر و سنگ‌هایی که به مثانه نزدیک‌تر هستند، معمولاً شانس بیشتری برای دفع خودبه‌خودی دارند. درمان دارویی زمانی کافی است که درد قابل‌کنترل باشد، عفونت وجود نداشته باشد، عملکرد کلیه در معرض خطر نباشد و احتمال دفع سنگ مناسب باشد.

این استاد دانشگاه تصریح کرد: اگر سنگ بزرگ‌تر باشد، در محل نامناسب قرار گرفته باشد، موجب انسداد قابل‌توجه شود، درد با دارو کنترل نشود، استفراغ مانع مصرف مایعات شود، طی مدت مناسب دفع نشود یا عملکرد کلیه را تهدید کند، بیمار به مداخله تخصصی نیاز خواهد داشت. روش دیگر سنگ‌شکنی برون‌اندامی است. در این روش، امواج شوک از خارج بدن به سنگ تابانده می‌شود تا سنگ به قطعات کوچک‌تر تبدیل شود. این روش برای برخی سنگ‌های کلیه و قسمت فوقانی حالب مناسب است، اما ممکن است به بیش از یک جلسه نیاز داشته باشد. البته روش یورتروسکوپی نیز در درمان مورد استفاده قرار می‌گیرد و سنگ با لیزر خرد یا خارج می‌شود.

این استاد دانشگاه، نوشیدن منظم آب را مهم‌ترین راه پیشگیری از سنگ کلیه دانست و گفت: افراد باید در طول روز مایعات مصرف کنند و منتظر تشنگی نمانند. یکی از نشانه‌های دریافت مناسب مایعات، زرد کم‌رنگ بودن ادرار است. میزان نیاز به مایعات برای همه افراد یکسان نیست و به وزن، میزان فعالیت، دمای محیط، مقدار تعریق و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد. بیماران مبتلا به بیماری‌های کلیوی، قلبی یا برخی بیماری‌های زمینه‌ای نباید بدون مشورت پزشک میزان مصرف مایعات خود را افزایش دهند.

شخص‌سلیم با اشاره به باور غلط درباره جایگزینی نوشابه و نوشیدنی‌های انرژی‌زا با آب افزود: نوشابه، نوشیدنی‌های بسیار شیرین، آبمیوه‌های صنعتی و نوشیدنی‌های انرژی‌زا جایگزین مناسبی برای آب نیستند و مصرف زیاد آنها می‌تواند خطر تشکیل برخی انواع سنگ را افزایش دهد. برخی در مورد آب شرب مصرفی می‌پرسند که باید گفت چنانچه آب شرب مصرف خواکی دارای املاح بسیار است بهتر است از این آب برای نوشیدن استفاده نشود.

نمک، فست‌فود و گوشت زیاد؛ سه‌گانه خطر برای کلیه

این متخصص کاهش مصرف نمک را یکی از اصول مهم پیشگیری دانست و گفت: نمک زیاد باعث افزایش دفع کلسیم از ادرار می‌شود و می‌تواند احتمال تشکیل سنگ‌های کلسیمی را بالا ببرد. چیپس، پفک، فست‌فود، سوسیس و کالباس، کنسروها، غذاهای آماده و تنقلات شور باید تا حد امکان محدود شوند. مصرف بیش از اندازه گوشت قرمز در افراد مستعد، خطر افزایش اسیداوریک و تشکیل سنگ را بیشتر کند.

این متخصص در پایان هشدار داد: بی‌علامت بودن سنگ کلیه به معنای بی‌خطر بودن آن نیست. در روزهای گرم، کاهش ادرار، تیرگی آن، درد پهلو یا مشاهده خون در ادرار باید جدی گرفته شود؛ زیرا گاهی نخستین هشدار کلیه، زمانی ظاهر می‌شود که سنگ حرکت کرده و مسیر ادرار را مسدود کرده است.