گفتگوی خانوادگی؛ راهکار کاهش استرس کودکان

به گزارش سلامت نیوز به نقل از فرارو، بسیاری از والدین تصور می‌کنند اگر فرزندشان افسرده شود، بلافاصله متوجه خواهند شد؛ اما متخصصان می‌گویند افسردگی در سنین پایین ممکن است خود را به شکل رفتارهای متفاوتی نشان دهد و گاهی پشت عصبانیت یا بی‌انگیزگی پنهان بماند.

 بسیاری از والدین به اشتباه تصور می‌کنند اگر فرزندشان دچار افسردگی شود، نشانه‌های آن را فوراً تشخیص خواهند داد. در این تصور، غمگینی و گریه معمولاً واضح‌ترین علامت به شمار می‌رود. با این حال، روان‌شناسان بالینی هشدار می‌دهند افسردگی در کودکان و نوجوانان می‌تواند بسیار متفاوت از افسردگی در بزرگسالان ظاهر شود.

کارولین اسپایرو، روان‌شناس بالینی متخصص در حوزه فرزندپروری و سلامت روان کودکان و نوجوانان، می‌گوید تغییر ناگهانی در رفتار و خلق‌وخو ممکن است یکی از نخستین نشانه‌هایی باشد که والدین باید جدی بگیرند. تحریک‌پذیری یک هشدار مهم است

به گفته اسپایرو، مهم‌ترین نشانه افسردگی در کودکان و نوجوانان لزوماً غمگینی نیست. والدین باید به تغییر قابل‌توجه در رفتار یا خلق فرزندشان توجه کنند.

برای مثال، اگر کودکی که معمولاً آرام و خوش‌اخلاق است، ناگهان بسیار زودرنج، پرخاشگر یا مخالف شود، بیشتر گریه کند یا در برابر اتفاق‌های روزمره واکنش‌هایی شدیدتر از حد انتظار نشان دهد، ممکن است با مشکلی جدی‌تر روبه‌رو باشد.

اسپایرو که پیش‌تر استاد بالینی در مرکز مطالعات کودک دانشگاه نیویورک بوده و اکنون در مطب خصوصی خود فعالیت می‌کند، مجموعه‌ای از نشانه‌ها را معرفی کرده که والدین باید به آنها توجه داشته باشند: فاصله گرفتن از دوستان و تمایل به انزوا از دست دادن علاقه به فعالیت‌هایی که قبلاً از آن‌ها لذت می‌برد؛ مانند دوچرخه‌سواری یا نقاشی کندتر شدن حرکات یا صحبت کردن نسبت به گذشته احساس خستگی مداوم یا کمبود انرژی اختلال در خواب یا خوابیدن بسیار بیشتر از معمول افزایش یا کاهش چشمگیر اشتها دشواری در تمرکز کاهش انگیزه برای حضور و فعالیت در مدرسه افت نمرات یا عملکرد تحصیلی روی آوردن به الکل یا مواد مخدر برای کنار آمدن با شرایط، به‌ویژه در نوجوانان بزرگ‌تر چه زمانی باید از متخصص کمک گرفت؟

اسپایرو تأکید می‌کند که تغییرات خلقی و روزهای بد برای همه کودکان و نوجوانان طبیعی است. نکته مهم، تداوم و شدت علائم است.

تشخیص معمول افسردگی مستلزم آن است که علائم دست‌کم دو هفته ادامه داشته باشند؛ با این حال، والدین برای دریافت راهنمایی حرفه‌ای لازم نیست تا پایان این مدت صبر کنند، به‌ویژه اگر درباره وضعیت فرزندشان نگران هستند.

اگر علائم باعث ناراحتی جدی کودک یا خانواده شود، در مدرسه، روابط دوستانه، زندگی خانوادگی یا فعالیت‌های روزمره اختلال ایجاد کند، یا کودک درباره ناامیدی و بی‌معنا بودن زندگی یا تمایل به مرگ صحبت کند، مراجعه به متخصص اهمیت ویژه‌ای دارد.

اسپایرو در پایان تأکید می‌کند مداخله زودهنگام در افسردگی می‌تواند تأثیر قابل‌توجهی بر روند درمان و نتیجه آن برای کودک داشته باشد. شناخت تغییرات رفتاری، حتی زمانی که غمگینی آشکار وجود ندارد، می‌تواند نخستین گام برای دریافت کمک مناسب باشد.

به گزارش هفت صبح، وقتی عبارت «اضطراب اجتماعی» را در مورد کودکان می‌شنوید، چه نوع اضطرابی در ذهن شما شکل می‌گیرد؟ واهمه کودکان از حضور و صحبت کردن در جمع؟ اینکه از حضور در بازی‌ها عقب می‌کشند و یا از روبرو شدن با تعداد زیادی از مردم یا قرار گرفتن در محیط‌های اجتماعی شلوغ می‌ترسند؟در این گزارش، مطالبی در این موضوع برایتان آورده ایم.

مهم‌ترین علل جمع گریزی کودکان واهمه‌ای از ترس ارزیابی شدن

واهمه و نگرانی از حضور و صحبت در جمع، حضور در بازی‌های جمعی، قرارگرفتن در محیط‌های اجتماعی شلوغ.

یکی از روان شناسان در این خصوص می‌گوید: «این تا حدودی درست است، اما اختلال اضطراب اجتماعی یا «SAD» رفتار‌های وسیع‌تری را شامل می‌شود. این اختلال می‌تواند نوع فراگیر یا نوع خاص داشته باشد. یکی از ویژگی‌های کودکان مبتلا به اضطراب اجتماعی این است که از قرار گرفتن در جمع واهمه دارند، اما نه به خاطر تعداد افراد، بلکه به خاطر ترس از مورد نظر قرار گرفتن یا ارزیابی شدن.»

  کودکان از مسخره شدن هراس دارند

کودک نگران قضاوت منفی دیگران درباره خود است و از طرد شدن می‌ترسد. به همین دلیل، نمی‌داند چگونه در موقعیت‌های اجتماعی رفتار کند. روانشناس کودک و نوجوان این قضاوت‌ها را مبنای نگرانی کودک می‌داند و می‌گوید: «کودکمان نگران است که اشتباه کند یا چیزی بگوید که درست نباشد و دیگران او را مسخره کنند. این نگرانی‌ها می‌تواند باعث شود که از کار‌هایی مثل بلندخوانی در کلاس اجتناب کند.»

  نقش والدین کمال گرا در تربیت فرزند مضطرب

پدر و مادر کمال‌گرا که بیش از حد فرزندشان را حمایت می‌کنند، باعث می‌شوند کودک در موقعیت‌های اجتماعی نتواند به درستی عمل کند. روان شناسان در این موضوع توضیح می دهند: «مثلا در موقعیت‌های متعدد و برخورد با افراد مختلف، نمی‌دانند ابتدا باید چه برخوردی داشته باشند؛ سلام کنند؟ لبخند بزنند یا ارتباط چشمی برقرار کنند؟ … آنها نگرانند که اشتباه کنند و مورد تمسخر دیگران قرار بگیرند.»

  جبران ضعف در کلام با راهکار‌های غیر کلامی

همچنین، کودکانی که خزانه لغوی کمتری دارند، ممکن است در موقعیت‌های اجتماعی ندانند چگونه پاسخ دهند. به عنوان مثال، وقتی کسی به آنها سلام می‌کند و یا احوالشان را می‌پرسد، نتوانند پاسخ دهند. در این موارد، رفتار‌های غیرکلامی افراد مانند سلام نظامی دادن یا دست زدن می‌تواند اضطراب کودک را کاهش دهد.

  شخصیت درون‌گرا

برخی کودکان ذاتاً درون‌گرا هستند و جمع‌های شلوغ را دوست ندارند. این ویژگی به این معنا نیست که کودک مشکل دارد، بلکه نیازمند درک و حمایت صحیح است.

  درون کودکان مضطرب چه می‌گذرد؟

تصویربرداری‌های مغزی از کودکانی که دچار اضطراب اجتماعی هستند، نشان می‌دهد که جریان خون در بخش آمیگدال مغز آنها بیشتر است. این جریان خون بیشتر، روی ساقه مغز تأثیر می‌گذارد و باعث می‌شود ضربان قلب و تنفس کودک تنظیم شود. همین امر باعث می‌شود که کودک در موقعیت‌های اجتماعی احساس خطر و اضطراب کند. این اضطراب می‌تواند به شکل لرزش، تپش قلب، سرگیجه و سایر حالت‌های پنیک و فوبیای شدید ظاهر شود.

  نقش ژنتیک و عوامل محیطی در وجود یاعدم وجود اضطراب در کودکان

نقطه مقابل این وضعیت، کودکی است که پنج یا شش‌ساله است و روابط اجتماعی بسیار بالایی دارد. او توانایی برقراری ارتباط با حتی افراد غریبه را به خوبی داراست و دارای خزانه لغوی بسیار گسترده‌ای است. به طرز عجیبی همه جواب‌هایی که شما انتظار دارید را می‌دهد و حتی هنگام مکالمه تلفنی نیز سعی می‌کند شما را غافلگیر کند و هنرمندانه این کار را انجام می‌دهد.

این کودک قطعاً سریع‌تر از سن خود همه این مهارت‌ها را یاد گرفته است. تا حدی این امر به شخصیت کودک نیز بستگی دارد. اگر کودک برونگرا باشد و علاقه‌مند به تجربه‌های جدید و خلاقیت‌های خاص باشد، ممکن است خودش را در معرض تجربه‌های جدید قرار دهد و این تجربه‌ها برایش چالش جذابی باشند. اما چقدر از این ویژگی‌ها اکتسابی است و چقدر ذاتی و نهادینه در بدن او؟ روان شناس می‌گوید: «به عنوان مثال، ممکن است پدرش روابط اجتماعی بالایی داشته باشد یا یکی از بستگان نزدیکش روابط اجتماعی مؤثری داشته باشد. برخی از این ویژگی‌ها ممکن است به صورت ژنتیکی منتقل شوند یا نوعی استعداد خانوادگی باشند. مطالعات نشان می‌دهد که حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد از این ویژگی‌ها به ژنتیک و محیط خانواده بستگی دارد. اگر پدر و مادر گرایش به درون‌گرایی داشته باشند، احتمال کمتری وجود دارد که فرزندشان دچار اضطراب اجتماعی نباشد.»   چگونه می‌توان به کودک کمک کرد تا جمع گریز نباشد؟ ۱. تقویت اعتمادبه‌نفس کودک

یکی از بهترین روش‌ها برای کاهش جمع گریزی کودکان، افزایش اعتمادبه‌نفس آن‌هاست. تشویق کودک برای انجام کارهای کوچک و تحسین تلاش‌های او می‌تواند به مرور زمان اعتمادبه‌نفس او را تقویت کند.

  ۲. ایجاد فرصت‌های اجتماعی کوچک

اگر کودک شما از گروه‌های بزرگ فرار می‌کند، ابتدا او را در جمع‌های کوچک‌تر قرار دهید. دعوت از یکی دو دوست به خانه یا همراهی او در پارک می‌تواند شروع خوبی باشد.   ۳. آموزش مهارت‌های ارتباطی

کودکانی که مهارت‌های ارتباطی ندارند، در جمع احساس سردرگمی می‌کنند. آموزش مهارت‌هایی مانند نحوه شروع مکالمه، گوش دادن فعال و نوبت گرفتن در گفتگو می‌تواند به آن‌ها کمک کند.

  ۴. عدم اجبار به حضور در جمع

برخی والدین برای اجتماعی کردن کودک، او را مجبور به حضور در جمع می‌کنند. این کار می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد. به جای اجبار، از روش‌های غیرمستقیم استفاده کنید و کودک را به حضور در جمع علاقه‌مند کنید.   ۵. الگوسازی رفتار اجتماعی

کودکان از رفتارهای والدین الگو می‌گیرند. اگر شما خودتان فردی اجتماعی باشید و با دیگران تعامل خوبی داشته باشید، کودک نیز این رفتار را یاد خواهد گرفت.

  جدول راهکارهای مؤثر برای کاهش جمع گریزی کودک راهکار توضیحات تقویت اعتمادبه‌نفس تشویق کودک به فعالیت‌های کوچک و تحسین موفقیت‌هایش ایجاد فرصت‌های اجتماعی حضور در گروه‌های کوچک و دوستانه برای شروع آموزش مهارت‌های ارتباطی نحوه آغاز مکالمه، حفظ گفت‌وگو و گوش دادن عدم اجبار ایجاد انگیزه برای حضور در جمع بدون فشار و اجبار الگوسازی توسط والدین

مشاهده رفتارهای اجتماعی مثبت از والدین

  نقش والدین در کاهش جمع گریزی کودکان ۱. حمایت عاطفی و روانی

والدین باید از نظر عاطفی پشتیبان کودک باشند. اگر جمع گریزی کودکان ناشی از ترس و اضطراب است، والدین باید فضایی امن ایجاد کنند تا کودک احساس کند مورد حمایت قرار می‌گیرد.

  ۲. ایجاد فرصت‌های تعامل اجتماعی

برگزاری مهمانی‌های خانوادگی، رفتن به پارک با دوستان یا شرکت در کلاس‌های گروهی، فرصت‌های خوبی برای تشویق کودک به برقراری ارتباط با دیگران است.   ۳. تشویق به بیان احساسات

کودکان جمع‌گریز معمولاً احساسات خود را بروز نمی‌دهند. والدین می‌توانند با سوالات باز مثل “چرا دوست نداری با دوستانت بازی کنی؟” به کودک کمک کنند احساسات خود را بیان کند.   ۴. کمک به حل تعارضات

گاهی کودک به دلیل مشکلاتی که در ارتباطات اجتماعی داشته، از جمع گریزان می‌شود. والدین باید به او مهارت‌های حل تعارض را بیاموزند تا بتواند ارتباطات خود را بهبود ببخشد.   ۵. تقویت مهارت‌های کلامی و غیرکلامی

والدین می‌توانند از بازی‌های نمایشی، داستان‌گویی و تمرین‌های مکالمه‌ای برای تقویت مهارت‌های گفتاری کودک استفاده کنند تا در جمع‌ها راحت‌تر صحبت کند.

  چگونه می‌توان تشخیص داد که جمع گریزی کودک طبیعی است یا نیاز به مداخله دارد؟ ۱. میزان شدت جمع گریزی

اگر کودک تنها گاهی از حضور در جمع خودداری می‌کند، ممکن است مشکلی وجود نداشته باشد. اما اگر او به طور مداوم از تمام تعاملات اجتماعی دوری می‌کند، نیاز به بررسی بیشتر دارد.   ۲. تأثیر بر عملکرد روزانه

اگر جمع گریزی کودک باعث شود او در مدرسه، فعالیت‌های روزانه یا بازی‌های گروهی دچار مشکل شود، بهتر است مداخله‌ای انجام شود.   ۳. بروز علائم اضطراب

علائمی مانند استرس شدید هنگام حضور در جمع، تعریق، تپش قلب و گریه‌های مکرر نشان می‌دهد که کودک نیاز به کمک دارد.   ۴. صحبت با متخصصان

در صورتی که جمع گریزی کودک طولانی‌مدت باشد و تأثیر منفی بر رشد اجتماعی او بگذارد، مشورت با روانشناس کودک یا مشاور تربیتی می‌تواند کمک‌کننده باشد.

به گزارش سلامت نیوز ، مریم رستمیان، فوق تخصص عفونی کودکان در رادیو سلامت درباره چالش مقاومت آنتی بیوتیکی که در سال‌های اخیر افزایش یافته است گفت: بر اساس آمارهای جهانی بیش از 50 درصد موارد استفاده از آنتی بیوتیک در فرزندان، موارد تجویز نادرست و نابجا است، در حالی که شاید فرزند بیمار اصلاً نیازی به این داروها نداشته باشد.

رستمیان تاکید کرد: آنتی بیوتیک‌ها داروهایی هستند که تنها برای اثرگذاری بر باکتری‌ها ساخته شده‌اند و هیچ اثری بر عوامل ویروسی ندارند.

بنابراین اگر فرزندی دچار عفونت ویروسی شود، استفاده از انواع آنتی بیوتیک‌ها با هر دوز و هر مدت زمانی نیز تاثیری بر عامل ویروسی نخواهد داشت.وی برای جلوگیری از این تفکر غلط که درمان تمام بیماری‌های تب دار تنها با مصرف آنتی بیوتیک امکان پذیر است، نکاتی را مطرح کرد و افزود: هر زمانی که فرزند دچار تب شد،

خانواده‌ها می توانند از داروهایی مانند استامینوفن برای کنترل تب استفاده کنند اما اگر تب طول کشید یا با بدحالی همراه بود، حتما باید به پزشک مراجعه کرد. فوق تخصص عفونی کودکان متذکر شد: در این مرحله پزشک با اخذ شرح حال و معاینه دقیق تصمیم می‌گیرد که آیا بیمار واقعا به آنتی بیوتیک نیاز دارد یا خیر.

رستمیان استفاده از آنتی بیوتیک بر اساس تجربه شخصی والدین را یک تفکر غلط دانست و گفت: ممکن است والدینی تصور کنند چون دفعه قبل با یک نوع خاص از آنتی بیوتیک مثلا آزیترومایسین مشکل فرزندشان حل شده، پس این بار هم باید همان را استفاده کنند، اما این رویکرد اشتباه است.وی تاکید کرد: انواع مختلف آنتی بیوتیک‌ها بر تعداد خاصی از باکتری‌ها موثر هستند و تنها پزشک ماهر است که بر اساس نوع عفونت، مثلا در بیماری‌های عفونی تب دار یا آرتریت سپتیک یا عفونت گلو، بهترین آنتی بیوتیک را با دوز و فاصله زمانی مناسب تجویز کند.

این فوق تخصص عفونی کودکان با اشاره به اصرار برخی از والدین برای نوشتن آنتی بیوتیک توسط پزشک گفت: گاهی اوقات علائم بیمار در معاینه پزشک کاملا نشان دهنده یک عفونت ویروسی است و در این صورت آنتی بیوتیک هیچ تاثیری نخواهد داشت.

وی اضافه کرد: اصرار والدین به نوشتن آنتی بیوتیک برخلاف منافع فرزندشان است، چرا که علاوه بر خطر مقاومت میکروبی، آنتی بیوتیک‌ها می‌توانند عوارض گوارشی و مشکلات کبدی و کلیوی نیز ایجاد کنند.

رستمیان هشدار داد: استفاده نابجا از آنتی بیوتیک‌ها می‌تواند میکروب‌های مفید بدن را که بر سیستم ایمنی تاثیر مثبت دارند از بین ببرد و باعث ضعیف شدن سیستم ایمنی فرزند شود؛ لذا توصیه کرد که والدین حتما درمان را به عهده پزشک معالج بگذارند و از تصمیم گیری خودسرانه خودداری کنند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، کاهش توانایی سلول‌ها در جذب کراتین همچنین به نظر می‌رسد که توانایی سلول‌های دندریتیک را در پاسخ به تهدیدها مختل می‌کند.

کراتین معمولاً به عنوان مکملی برای کمک به افراد در عضله‌سازی، بهبود عملکرد و کمک به ریکاوری پس از ورزش، استفاده می شود. با این حال، فهرست مزایای بالقوه آن ممکن است به همین جا ختم نشود. یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که کراتین روزی می‌تواند در درمان سرطان نقش داشته باشد.

محققان دانشگاه کالیفرنیا دریافته‌اند که کراتین ممکن است با تأثیر بر سلول‌های ایمنی تخصصی به نام سلول‌های دندریتیک، از سیستم ایمنی بدن پشتیبانی کند.

سلول‌های دندریتیک نه تنها به تشخیص سلول‌های تومور کمک می‌کنند، بلکه سلول‌های T کشنده بدن، سلول‌های ایمنی مسئول مبارزه با سلول‌های سرطانی را نیز فعال می‌کنند.

تحقیقات قبلی این تیم تحقیق نشان داده بود که کراتین می‌تواند فعالیت این سلول‌های T کشنده را افزایش دهد. مطالعه جدید آنها نشان می‌دهد که کراتین می‌تواند با تقویت سلول‌های هماهنگ‌کننده این پاسخ ایمنی، یک گام فراتر رود.

«لیلی یانگ»، نویسنده ارشد این مطالعه و استاد میکروبیولوژی، ایمونولوژی و ژنتیک مولکولی در دانشگاه کالیفرنیا، در یک بیانیه مطبوعاتی توضیح داد: «آنچه این مطالعه نشان می‌دهد این است که کراتین نه تنها به سلول‌های T در مبارزه با سرطان کمک می‌کند، بلکه کل زیرساختی را که از آنها پشتیبانی و هدایت می‌کند، نیز تقویت می‌کند.»

این امر کراتین را به یک مکمل امیدوارکننده برای پشتیبانی جامع از پاسخ ایمنی که ایمونوتراپی‌های مدرن به آن وابسته هستند، تبدیل می‌کند.

یافته‌های اولیه نشان داد که کمبود جذب کراتین ممکن است تنظیم پاسخ سلول‌های T به سلول‌های مضر توسط سلول‌های دندریتیک را مختل کند.

محققان دریافتند که تأمین کراتین برای سلول‌های دندریتیک، سطح ATP آنها را افزایش می‌دهد، منبع انرژی که اکثر فرآیندهای سلولی را تغذیه می‌کند.

در یک بیانیه مطبوعاتی، آنها اثرات کراتین را در اینجا مشابه اثرات یک باتری قابل شارژ توصیف کردند که به سلول‌های دندریتیک ظرفیت استفاده و ذخیره انرژی در صورت نیاز را می‌دهد.

به نظر می‌رسد این کیفیت تقویت‌کننده انرژی بر نحوه واکنش سلول‌های دندریتیک به سلول‌های تومور تأثیر داشته است.

محققان با بررسی سلول‌های موش دریافتند که تزریق روزانه کراتین به کند شدن رشد تومور کمک می‌کند. همچنین منجر به افزایش فعالیت و تعداد سلول‌های دندریتیک ورودی به تومورها نیز می شود.

سلول‌های دندریتیک که کراتین دریافت کردند، سطوح بیشتری از سیگنال‌های شیمیایی را آزاد کردند که به انتقال سلول‌های ایمنی اضافی به سمت تومورها برای اقدام علیه آنها کمک می‌کند.

نویسندگان این مطالعه همچنین خاطرنشان می‌کنند که سایر تحقیقات مبتنی بر جمعیت در گذشته، ارتباطی بین مصرف بیشتر کراتین در رژیم غذایی و کاهش بروز سرطان گزارش کرده‌اند.

با این حال، آنها خاطرنشان می‌کنند که هنوز کارهای زیادی در زمینه بررسی اثرات کراتین باید انجام شود، زیرا مطالعه فعلی آنها فقط اثرات آن را در موش‌ها و سلول‌های انسانی در آزمایشگاه بررسی کرده است.

آنها توصیه می‌کنند که افراد نباید نتایج خود را به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه مصرف مکمل‌های کراتین ممکن است به درمان سرطان آنها کمک کند، تفسیر کنند و هر کسی که می‌خواهد مصرف مکمل جدیدی را شروع کند، ابتدا باید با پزشک خود در این مورد صحبت کند. کد مطلب 6919272