در ادبیات توسعه، مفهومی تحت عنوان «نفرین منابع» وجود دارد. طبق این نظریه، جوامع برخوردار از منابع طبیعی سرشار، غالبا در چرخهای از رکود، فساد و عقبماندگی ساختاری گرفتار میشوند.