سن یک دنباله دار قدیمی تخمین زده شد

به گزارش آفتاب نیوز،

ستاره‌شناسان سریع‌ترین ستاره شناخته شده در کهکشان راه شیری را پیدا کرده‌اند؛ یک جرم کم‌نور که به دور ابرسیاهچاله «کمان ای*»، ابرسیاه‌چاله مستقر در قلب کهکشان ما می‌چرخد.

این ستاره که S301 نام دارد، در سریع‌ترین حالت خود به سرعت حدود ۲۵ هزار کیلومتر در ثانیه می‌رسد، این یعنی این ستاره با سرعتی بیش از ۸ درصد سرعت نور حرکت می‌کند.

فلیکس مانگ(Felix Mang)، نویسنده این مطالعه و دانشجوی دکترا در موسسه فیزیک فرازمینی ماکس پلانک در آلمان در بیانیه‌ای گفت: نکته خاص در مورد این ستاره این است که در مداری بسیار نزدیک به «کمان ای*» می‌چرخد و تنها ۸.۷ سال طول می‌کشد تا یک دور کامل به دور آن بچرخد.

وی افزود: این ستاره با فاصله تنها ۱۲ برابر فاصله زمین تا خورشید به این ابرسیاه‌چاله نزدیک می‌شود که بی‌سابقه است.

این کشف به ستاره‌شناسان روش جدیدی برای بررسی سیاه‌چاله‌ای با جرم تقریبی ۴.۳ میلیون خورشید می‌دهد.

نظریه «نسبیت عام» پیش‌بینی می‌کند که یک سیاه‌چاله چرخان، فضا-زمان را به همراه خود می‌کشد؛ اثری که به عنوان کشش چارچوب یا حرکت تقدیمی لنز-تیرینگ شناخته می‌شود.

این اعوجاج باید به تدریج مدار S301 را تغییر دهد. از آنجایی که این ستاره بسیار به ابرسیاهچاله «کمان ای*» نزدیک می‌شود، این تغییرات ممکن است ظرف حدود یک دهه قابل اندازه‌گیری شوند.

استفان گیلسن(Stefan Gillessen)، یکی از نویسندگان این مطالعه از موسسه ماکس پلانک می‌گوید: برای اولین بار، ما واقعاً قادر خواهیم بود چرخش یک سیاه‌چاله عظیم را به طور مستقیم اندازه‌گیری کنیم که یک آزمایش کلیدی برای نظریه اینشتین خواهد بود.

محققان ستاره S301 را در سال ۲۰۲۳ با استفاده از ابزار GRAVITY در تداخل‌سنج تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی مشاهده کردند، سپس آن را از طریق مشاهدات سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۱۷ ردیابی کردند.

مدار بسیار کشیده آن نشان می‌دهد که S301 ممکن است زمانی متعلق به یک سیستم دوتایی بوده باشد که بیش از حد به «کمان ای*» نزدیک شده است. این سیاه‌چاله احتمالا S301 را در حالی که همراه خود را با سرعت فوق‌العاده‌ای به بیرون پرتاب می‌کرده، به دام انداخته است.

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی نحوه عملکرد این پچ، نتایج آزمایش‌های حیوانی و چشم‌انداز آینده آن می‌پردازیم.

چگونه کار می‌کند؟

پچ از سه جزء کلیدی تشکیل شده است: لایه گرافن متخلخل: با استفاده از لیزر روی پلاستیک ایجاد می‌شود و نور را به گرما تبدیل می‌کند. اکسید مس: درون گرافن قرار گرفته و با گرم شدن پچ، یون‌های مس را آزاد می‌کند. پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان: به پچ کمک می‌کند تا به‌خوبی روی پوست قرار بگیرد.

این پچ از روش فتوترمال تراپی (Photothermal Therapy) استفاده می‌کند که در آن نور خورشید به گرما تبدیل می‌شود و سلول‌های سرطانی را تحت فشار قرار داده و آنها را از بین می‌برد. همچنین یون‌های مس آزادشده از پچ، به سلول‌های سرطانی آسیب می‌رسانند و باعث مرگ آنها می‌شوند.

نتایج آزمایش‌های حیوانی

محققان این پچ را روی موش‌های مبتلا به ملانوما آزمایش کردند: گروه کنترل (بدون پچ): همه موش‌ها مردند. گروه درمان (با پچ): نرخ بقای ۸۰٪ پس از یک ماه.

پچ همچنین باعث آزادسازی مولکول‌هایی شد که سیستم ایمنی را برای حمله به سلول‌های سرطانی تحریک می‌کنند (DAMPs). این یعنی پچ نه‌تنها تومور را نابود می‌کند، بلکه واکنش ایمنی گسترده‌تری علیه سرطان ایجاد می‌کند.

آینده درمان

این پچ هنوز در مراحل اولیه است و نیاز به آزمایش‌های بیشتر روی حیوانات و سپس انسان دارد. اما ویژگی‌های مثبت آن عبارتند از: قابل استفاده مجدد: تا ۳ بار بدون افت عملکرد غیرتهاجمی: بدون نیاز به جراحی، سوزن یا پرتودرمانی سازگار با بدن: انعطاف‌پذیر و قابل کشش

آینده‌ای بدون جراحی برای درمان سرطان پوست

پچ پوستی جدید می‌تواند روش درمان ملانوما را متحول کند. با ترکیب فتوترمال تراپی و یون‌های مس، این پچ نه‌تنها سلول‌های سرطانی را نابود می‌کند، بلکه سیستم ایمنی را برای مبارزه با سرطان تقویت می‌کند. اگر این تحقیقات به مرحله انسانی برسد، درمان سرطان پوست به سادگی چسباندن یک پچ روی پوست خواهد بود.

جدول اطلاعات کلیدی

انتهای پیام

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی سحابی شیر، تصاویر جدید جیمز وب و جزئیات این جرم آسمانی می‌پردازیم.

سحابی شیر چیست؟

سحابی NGC 2392 که به «سحابی شیر» معروف است، یک سحابی سیاره‌نما (Planetary Nebula) است که در فاصله ۵۰۰۰ سال نوری از زمین و در صورت فلکی جوزا (Gemini) قرار دارد. این سحابی زمانی شکل گرفت که ستاره مرکزی آن مرد و لایه‌های بیرونی خود را به فضا پرتاب کرد و یک کوتوله سفید (White Dwarf) از خود به جای گذاشت.

تصاویر جدید جیمز وب

تلسکوپ جیمز وب با دو دوربین خود، NIRCam (دوربین فروسرخ نزدیک) و MIRI (ابزار فروسرخ میانی)، این سحابی را در نور فروسرخ (Infrared) به تصویر کشیده است. این تصاویر جزئیات بی‌نظیری از ساختار سحابی را نشان می‌دهند: چهره شیر: هسته مرکزی (کوتوله سفید) که مانند بینی دکمه‌ای شیر است، با تابش شدید خود، حبابی از گاز یونیزه ایجاد کرده که چهره شیر را شکل می‌دهد. یال شیر: بخش‌های هاله‌مانند اطراف سحابی که مانند یال شیر هستند و از گاز و غبار تشکیل شده‌اند. تافت‌های مو مانند: ساختارهای کوچکی که شبیه تافت‌های مو یا دنباله‌های دنباله‌دار هستند و در واقع توده‌های متراکم غبارند که در برابر تابش ستاره مرکزی مقاومت کرده‌اند.

سرنوشت سحابی شیر

ستاره‌شناسان تخمین می‌زنند که این سحابی در حدود ۱۰,۰۰۰ سال آینده به‌طور کامل در فضا پراکنده شود. اگرچه این مدت در مقیاس کیهانی کوتاه است، اما نشان‌دهنده تغییرات مداوم در این جرم آسمانی است.

اهمیت این کشف برای ستاره‌شناسی

تصاویر جدید تلسکوپ جیمز وب از سحابی شیر، جزئیات بی‌نظیری از ساختار این جرم آسمانی را آشکار کرده است. این تصاویر به ستاره‌شناسان کمک می‌کنند تا فرآیندهای پیچیده مرگ ستارگان و شکل‌گیری سحابی‌های سیاره‌نما را بهتر درک کنند. سحابی شیر با چهره خیره‌کننده خود، یکی از زیباترین جرم‌های آسمانی است که تاکنون به تصویر کشیده شده است.

انتهای پیام

گزارش از حمزه فاتح