بازماندگان حمله قلبی بیشتر در معرض خطر زوال عقل هستند

به گزارش آفتاب نیوز،

آلزایمر، شایع‌ترین علت زوال عقل است. این بیماری به‌تدریج حافظه، توانایی تفکر و قابلیت انجام فعالیت‌های روزمره را مختل می‌کند و خطر ابتلا به آن با افزایش سن به‌شدت افزایش می‌یابد.

سال‌ها تمرکز اصلی تحقیقات آلزایمر پژوهشگران دانشگاه «اموری» و موسسات همکار، بر «آمیلوئید» بوده است، ماده‌ای که می‌تواند در مغز تجمع کرده و پلاک‌های چسبنده ایجاد کند. این پلاک‌ها یکی از نشانه‌های مهم آلزایمر هستند، اما همه موارد بیماری را توضیح نمی‌دهند و مشخص نمی‌کنند چرا افراد دارای تغییرات مشابه در مغز، علائم بسیار متفاوتی دارند.

پژوهشگران موسسه سلامت مغز «گویزوتا» (Goizueta) در دانشگاه «اموری» و موسسات همکار، برای بررسی گسترده‌تر آنچه ممکن است در سراسر بدن رخ دهد، نمونه‌های خون ۲۱۳۹ نفر را بررسی کردند که در چهار گروه پژوهشی بزرگ شرکت داشتند.

آنان بیش از ۶۰۰۰ نوع پروتئین موجود در خون را اندازه‌گیری کردند. پروتئین‌ها وظایف گوناگونی در بدن از مقابله با عفونت و تولید انرژی گرفته تا ترمیم بافت‌ها، حذف و بازیافت مواد آسیب‌دیده بر عهده دارند.  

سپس پژوهشگران تغییرات موجود در خون را با نشانه‌های آلزایمر در مغز و همچنین توانایی حافظه و تفکر شرکت‌کنندگان مقایسه کردند. آنان همچنین انواع دیگری از آسیب‌های مغزی را که اغلب همزمان با آلزایمر دیده می‌شوند، مورد بررسی قرار دادند.

نتایج نشان داد تغییرات بسیاری از پروتئین‌های خون با حافظه و توانایی تفکر ارتباط دارند. برخی از این پروتئین‌ها در عملکرد دستگاه ایمنی، تولید انرژی، حذف و بازیافت مواد آسیب‌دیده و ساختارهایی که سلول‌ها را پشتیبانی و احاطه می‌کنند، نقش دارند.

نکته مهم این بود که آمیلوئید نتوانست همه این ارتباط‌ها را توضیح دهد و حتی پس از در نظر گرفتن نقش آمیلوئید، بسیاری از پروتئین‌های خون همچنان با توانایی تفکر ارتباط داشتند.

پژوهشگران همچنین اطلاعات دقیقی از بررسی مغز افراد پس از مرگ در اختیار داشتند و با بررسی این اطلاعات دریافتند انواع شناخته‌شده آسیب‌های مغزی تنها حدود نیمی از پروتئین‌های خون مرتبط با توانایی تفکر را توضیح می‌دهند.

این موضوع احتمال جالبی را مطرح می‌کند؛ فرایندهایی که در بخش‌های دیگر بدن رخ می‌دهند ممکن است بر سلامت مغز تاثیر بگذارند و در سرعت افت حافظه و توانایی تفکر نقش داشته باشند.

با این حال، این یافته‌ها به معنای اثبات این موضوع نیست که تغییرات مشاهده‌ شده در خون باعث بیماری آلزایمر می‌شوند. برخی از این تغییرات ممکن است پیامد بیماری باشند و برخی دیگر می‌توانند بازتابی از افزایش سن، بیماری‌های دیگر یا واکنش بدن به آسیب باشند.

با وجود این، نتایج می‌تواند مسیر جست‌وجو برای درمان‌های جدید را گسترده‌تر کند. اگر برخی فرایندهای خارج از مغز در بیماری آلزایمر نقش داشته باشند، داروهای آینده ممکن است بتوانند این فرایندها را هدف قرار دهند، بدون آنکه به‌طور مستقیم در مغز تاثیر بگذارند.

این پژوهش همچنین می‌تواند به دانشمندان در بهبود آزمایش‌های خون برای تشخیص آلزایمر کمک کند. آزمایش خون نسبت به آزمایش مایع نخاعی آسان‌تر و کم‌تهاجمی‌تر است و در آینده می‌تواند به پزشکان در شناسایی زودتر تغییرات مرتبط با بیماری یا پیگیری روند تغییر وضعیت بیمار کمک کند.

با این حال، هنوز نمی‌توان از یک آزمایش خون ساده مبتنی بر این پروتئین‌های جدید شناسایی‌ شده در مراقبت‌های معمول پزشکی استفاده کرد. پژوهشگران تاکید کردند که مطالعات بیشتری لازم است تا مشخص شود کدام تغییرات برای پیش‌بینی بیماری مفیدتر هستند و کدامیک می‌توانند به اهداف درمانی تبدیل شوند.

در این پژوهش، شرکت‌کنندگانی از چندین گروه بزرگ پژوهشی شرکت کردند و این تنوع به پژوهشگران کمک کرد بررسی کنند که آیا یافته‌های مهم در گروه‌های مختلف افراد نیز مشاهده می‌شود یا خیر.

سایت نوریج گزارش کرد، در مجموع، این نتایج به شواهد رو به رشدی می‌افزاید که نشان می‌دهند آلزایمر بیماری پیچیده‌ای است که ممکن است بخش‌های مختلف بدن را درگیر کند. نگاه فراتر از آمیلوئید و فراتر از خود مغز می‌تواند راه‌های جدیدی برای درک، تشخیص و در نهایت درمان این بیماری در اختیار دانشمندان قرار دهد.

نتایج این پژوهش در نشریه Nature Aging منتشر شده است.

به گزارش آفتاب نیوز،

این مطالعه نشان داد که خوابیدن بیش از ۸.۵ ساعت در شب با نشانگر‌های زیستی خون پروتئین تاو مرتبط است، که نشان می‌دهد خواب طولانی ممکن است نشان دهنده تخریب عصبی زودرس باشد.

هرچه زوال عقل- که بیماری آلزایمر شایع‌ترین نوع آن است- زودتر تشخیص داده شود، پیش‌آگهی برای فرد مبتلا بهتر است.

اگرچه هیچ درمانی وجود ندارد، اما تشخیص زودهنگام آلزایمر می‌تواند به تأخیر در پیشرفت بیماری کمک کند، امکان استفاده از درمان‌های اصلاح‌کننده بیماری، مانند لکانماب و دونانماب را در صورت لزوم فراهم کند و به بیماران و مراقبان زمان دهد تا مراقبت‌های مناسب را ترتیب دهند.

چندین مطالعه، تغییرات خواب را با ابتلا به بیماری آلزایمر مرتبط دانسته‌اند و اکنون یک مطالعه، مکانیسم فیزیولوژیکی احتمالی زیربنایی این ارتباط را پیشنهاد کرده است.

این مطالعه جدید نشان داد افرادی که به طور متوسط بیش از ۸.۵ ساعت در شب می‌خوابند، سطح بالاتری از نشانگر زیستی خون p-tau ۱۸۱ دارند که نشان می‌دهد خواب طولانی ممکن است نشانه اولیه تغییرات عصبی باشد.

محققان داده‌های ۲۴۱۰ شرکت‌کننده در مطالعه قلب فرامینگهام را تجزیه و تحلیل کردند.

همه شرکت‌کنندگان داده‌های مربوط به مدت زمان خواب و نتایج سنجش حداقل یکی از چهار نشانگر زیستی مبتنی بر خون را که توسط خودشان گزارش شده بود، داشتند: p-tau ۱۸۱، کل تاو (t-tau)، زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) یا پروتئین اسیدی فیبریلاری گلیال (GFAP).

شرکت‌کنندگان مدت زمان معمول خواب را در طول ویزیت‌های کلینیکی به تکنسین‌ها گزارش دادند، آنها همچنین نمونه‌های خون ناشتا را برای تجزیه و تحلیل نشانگر زیستی ارائه دادند.

محققان عوامل متعددی را که ممکن است بر خواب و نشانگر‌های زیستی تأثیر بگذارند، در طول تجزیه و تحلیل در نظر گرفتند:

- سن در زمان معاینه بالینی

- وضعیت APOE e ۴ - این ژن خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد

- جنسیت بیولوژیکی

- آپنه انسدادی خواب گزارش شده توسط خود فرد

- وضعیت افسردگی

- عملکرد کلیه

محققان پی بردند همه نشانگر‌های زیستی با افزایش مدت خواب افزایش داشتند، اما این افزایش فقط برای p-tau ۱۸۱ قابل توجه بود.

P-tau ۱۸۱ منحنی J شکل داشت، به طوری که افراد کم‌خواب، خواب بیشتری نسبت به افراد معمولی داشتند. سپس با خواب بیش از ۸.۵ ساعت، به طور پیوسته افزایش یافت و برای افرادی که ۱۰ ساعت یا بیشتر خواب گزارش می‌کردند، به شدت افزایش یافت.

«ونسا‌ام. یانگ»، محقق ارشد و پژوهشگر فوق دکترا در موسسه‌ی گلن بیگز برای آلزایمر و بیماری‌های عصبی در مرکز سلامت دانشگاه تگزاس در سن آنتونیو، در یک بیانیه‌ی مطبوعاتی گفت: «بسیاری از مردم نگران این هستند که آیا عادات خوابشان بر سلامت مغزشان تأثیر می‌گذارد یا خیر.»

یانگ خاطرنشان کرد: «از آنجا که این یک مطالعه‌ی مقطعی است و نه یک مطالعه‌ی طولانی مدت، نمی‌توانیم بگوییم که خواب طولانی باعث آلزایمر می‌شود، اما یافته‌ها نشان می‌دهد که ممکن است ارزش نظارت داشته باشد و خواب بیشتر همیشه برای سلامت مغز بهتر نیست.»

بیماری آلزایمر ۱۵ تا ۲۰ سال قبل از بروز علائم، به طور خاموش در مغز آغاز می‌شود و اولین تغییرات پاتولوژیک ممکن است بر نواحی دخیل در تنظیم چرخه خواب و بیداری تأثیر بگذارد. در نتیجه، افراد ممکن است به تدریج قبل از اینکه متوجه هرگونه مشکل حافظه شوند، شروع به خوابیدن طولانی‌تر کنند.

یانگ در ادامه افزود: «زوال عقل تحت تأثیر رابطه پیچیده‌ای از ژنتیک، سلامت عروق، سبک زندگی و پیری قرار دارد. خواب یک قطعه از این پازل است و حفظ بهداشت خواب خوب، در کنار فعالیت بدنی معمول، کاهش خطر قلبی عروقی و تحریک شناختی، همچنان یکی از معقول‌ترین استراتژی‌ها برای ارتقای سلامت طولانی مدت مغز است.»

به گزارش آفتاب نیوز،

 به نقل از مدیسن نت، یک مطالعه جدید ارتباط بین آپنه انسدادی خواب، حافظه و خطر زوال عقل را بررسی کرد.

محققان از تست شناختی بر روی بزرگسالان ۴۰ تا ۷۷ ساله برای مقایسه افراد با و بدون اختلال خواب استفاده کردند.

افراد مبتلا به آپنه انسدادی خواب درمان نشده عملکرد شناختی و حافظه بدتری داشتند. همچنین خطر ابتلا به زوال عقل در آنها بالاتر بود.

با این حال، اگر آپنه خواب درمان شود، شرایط تغییر می‌کند. بزرگسالانی که آپنه خود را مدیریت کردند، نتایج آزمایش مغزی بهتری داشتند.

آپنه انسدادی خواب زمانی اتفاق می‌افتد که راه هوایی در طول خواب تا حدی جمع می‌شود یا باریک می‌شود و باعث خروپف شده و تنفس را تحت تأثیر قرار می‌دهد. پزشکان مدت‌هاست که گمان می‌کنند این شرایط ممکن است عاملی در ایجاد زوال عقل باشد. آپنه انسدادی خواب، جریان اکسیژن را مختل می‌کند و با اختلال در چرخه خواب می‌تواند بر عملکرد مغز تأثیر بگذارد.

افراد مبتلا به آپنه انسدادی خواب اغلب دارای سایر عوامل خطرزای زوال عقل مانند چاقی، فشار خون بالا و کلسترول بالا هستند. در نتیجه، دانستن اینکه کدام عامل بیشتر به مهارت‌های حافظه و تفکر کمک می‌کند، می‌تواند چالش برانگیز باشد.

این مطالعه با کنترل سایر عوامل خطر به پاسخ به آن کمک کرد. حتی خارج از سایر خطرات، آپنه انسدادی خواب همچنان با کاهش شناخت و افزایش خطر زوال عقل مرتبط بود.

محققان همچنین بررسی کردند که چگونه آلل APOE e ۴، ژنی که خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد، بر خطر زوال عقل با آپنه انسدادی خواب تأثیر می‌گذارد. خطر ابتلا به زوال عقل در افرادی که آپنه انسدادی خواب داشتند بیشتر از افرادی بود که این ژن را داشتند، اما آپنه انسدادی خواب نداشتند.

«گابریل عبدالمسیح»، نویسنده اصلی این مقاله و دانشجوی دکترای عصب روانشناسی بالینی در دانشگاه موناش استرالیا، می‌گوید: «آپنه خواب عارضه‌ای شایع است، اغلب تشخیص داده نمی‌شود و بسیار قابل درمان است، اما اغلب در بحث در مورد خطر زوال عقل مورد توجه قرار نمی‌گیرد.»

او در یک بیانیه خبری افزود: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که شناسایی و مدیریت آپنه خواب در میانسالی ممکن است یک فرصت مهم برای حمایت از سلامت بلندمدت مغز باشد.»

گزینه‌های درمانی آپنه انسدادی خواب شامل استفاده از دستگاه فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) در شب، کاهش وزن، تغییر شیوه زندگی یا دستگاه‌های سفارشی است.

آپنه انسدادی خواب از طریق مطالعه خواب قابل تشخیص است.

منبع: سلامت نیوز