نخل‌گردانی، آیینی صفوی در بازنمایی تشییع پیکر امام حسین(ع)

هر اثر نمایشی را می‌توان دست‌کم در دو ساحت اصلی سنجید: فرم و محتوا. فیلم زمانی می‌تواند به اثری موفق تبدیل شود که این دو ساحت در خدمت یکدیگر قرار بگیرند؛ یعنی ایده و مضمون، از مسیر زبان سینما و روایت به مخاطب منتقل شود. از همین منظر، اگر بخواهیم فیلم بیداد را در یک جمله توصیف کنیم، باید گفت فیلم در زبان تصویر و قاب‌بندی، گاه به نتایج قابل توجهی می‌رسد، اما در داستان‌گویی و روایت، با ضعف‌های جدی مواجه است.

قاب‌هایی که در روایت گم می‌شوند

برای نمونه، فیلم چند قاب قابل تأمل دارد. یکی از آنها جایی است که ستی در میان گروه کُر می‌خواند و در لحظه‌ای می‌ایستد؛ تصویری که می‌تواند به‌درستی مفهوم «دیده یا شنیده نشدن» او را منتقل کند و نشان دهد حضور و غیابش در این جمع تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند. در نمایی دیگر، ستی برای خواندن به فضایی زیرزمینی پناه می‌برد و دوربین او را از پشت، در تاریکی و پایین‌تر از سطح زمین، رو به نور نشان می‌دهد؛ تصویری که با جهان معنایی فیلم و موقعیت شخصیت هماهنگی قابل قبولی دارد.

اما مسئله اینجاست که این قاب‌ها، هرچقدر هم از نظر بصری قابل توجه باشند، بدون یک روایت قدرتمند نمی‌توانند به تنهایی فیلم را نجات دهند. سینما صرفاً مجموعه‌ای از قاب‌های زیبا یا معنادار نیست؛ این قاب‌ها زمانی اثرگذار می‌شوند که در دل یک روند روایی قرار بگیرند و از دل کنش و واکنش شخصیت‌ها، معنا را به وجود بیاورند.

وقتی پیام جای داستان را می‌گیرد

شاید مهم‌ترین ضعف بیداد سهیل بیرقی نیز دقیقاً همین‌جا باشد. فیلم به نظر می‌رسد از یک گزاره یا پیام ذهنی آغاز کرده و سپس داستان را برای رساندن آن پیام ساخته است؛ در حالی که در یک روایت موفق، معمولاً این کنش و واکنش شخصیت‌ها، موقعیت‌های دراماتیک و پیامد‌های انتخاب‌های آنهاست که به‌تدریج معنا را شکل می‌دهد. در «بیداد»، اما معنا از ابتدا وجود دارد و فیلم تلاش می‌کند شخصیت‌ها و موقعیت‌ها را در مسیر انتقال آن قرار دهد. به همین دلیل، تماشاگر کمتر در فرآیند کشف معنا قرار می‌گیرد و بیشتر با فیلمی مواجه است که می‌خواهد معنای مورد نظرش را به او منتقل کند.

این مسئله را می‌توان از همان سکانس‌های ابتدایی دنبال کرد. ستی در تلاش است راهی برای خوانندگی پیدا کند؛ یک‌بار در کنار صدای یک خواننده مرد آواز می‌خواند، یک‌بار وارد گروه کُر می‌شود و در آنجا نیز حتی نبودنش تغییر چندانی در نتیجه ایجاد نمی‌کند و در ادامه به کافه‌ای زیرزمینی می‌رود؛ جایی که حضور پلیس، مسیر زندگی او را وارد مرحله دیگری می‌کند. این موقعیت‌ها بالقوه می‌توانستند مصالح یک روایت دراماتیک قدرتمند باشند، اما فیلم در بسیاری از موارد به جای اینکه آنها را به یکدیگر پیوند دهد و از دلشان کشمکش بسازد، بیشتر از آنها برای تأکید بر گزاره مرکزی خود استفاده می‌کند.

فیلم‌نامه بیداد و ضعف در ساختار روایت

از همین‌جا ضعف دیگری در ساختار فیلم‌نامه آشکار می‌شود. اگرچه می‌توان رگه‌هایی از الگوی سه‌پرده‌ای را در «بیداد» پیدا کرد، اما این الگو آن‌قدر پرداخت نشده که بتواند یک مسیر دراماتیک منسجم بسازد. در آغاز، با ستی و تلاش او برای خوانندگی مواجهیم؛ در میانه، درگیری او با پلیس تبدیل به نقطه‌ای مهم در مسیر داستان می‌شود و در نهایت فیلم به پایانی باز می‌رسد. اما میان این مراحل، آن پیوند علت و معلولی و افزایش تدریجی تنش که باید موتور محرک یک داستان باشد، به اندازه کافی شکل نمی‌گیرد.

به‌خصوص در ماجرای درگیری ستی با پلیس، فیلم به جای ساختن یک موقعیت پیچیده و دراماتیک، خیلی ساده و مستقیم به مخاطب می‌گوید که این اتفاق باعث می‌شود پلیس به دنبال او بیفتد و در نهایت دستگیرش کند. مسئله این نیست که چنین اتفاقی نمی‌تواند در داستان رخ دهد؛ مسئله این است که فیلم نتوانسته این اتفاق را به یک نقطه عطف دراماتیک تبدیل کند. در نتیجه، آنچه باید حاصل یک زنجیره طبیعی از کنش‌ها و واکنش‌ها باشد، بیشتر شبیه یک حرکت فیلمنامه‌ای برای رساندن شخصیت از نقطه‌ای به نقطه دیگر به نظر می‌رسد.

پایان باز؛ الزاماً نشانه روایت مدرن نیست

از این منظر، پایان باز فیلم نیز به خودی خود امتیازی برای آن محسوب نمی‌شود. باز بودن پایان الزاماً به معنای مدرن بودن روایت نیست. سینمای مدرن می‌تواند با ابهام و پایان‌های گشوده، مخاطب را در فرآیند کشف معنا مشارکت دهد؛ اما در «بیداد» مسئله این است که فیلم در بخش عمده‌ای از مسیر، معنای مورد نظر خود را بیش از اندازه روشن کرده است؛ بنابراین پایان باز، لزوماً آن ابهامی را که باید حاصل پیچیدگی روایت باشد ایجاد نمی‌کند.

موسیقی؛ عنصری که به روایت متصل نمی‌شود

موسیقی نیز از دیگر بخش‌هایی است که نمی‌تواند آن‌طور که باید در خدمت جهان فیلم قرار بگیرد. با توجه به اینکه خوانندگی و موسیقی بخش مهمی از زندگی شخصیت اصلی را تشکیل می‌دهد، انتظار می‌رود انتخاب موسیقی‌ها ارتباطی ارگانیک با فضای دراماتیک و موقعیت‌های داستان داشته باشد. با این حال، انتخاب برخی قطعات بیشتر به عنوان عنصری مستقل به نظر می‌رسد تا جزئی جدایی‌ناپذیر از روایت. به همین دلیل، موسیقی در بعضی لحظات به جای آنکه به ساختن فضای فیلم کمک کند، از آن فاصله می‌گیرد.

بازی امیر جدیدی؛ نقطه قوتی که فیلم‌نامه هدر می‌دهد

در بازیگری، اما با موقعیت متفاوتی روبه‌رو هستیم. امیر جدیدی، در نقش یک شخصیت مکمل، یکی از اجرا‌های قابل توجه فیلم را ارائه می‌دهد. نکته جالب درباره بازی او این است که به نظر می‌رسد از یک مابه‌ازای بیرونی و شخصیتی حقیقی در جهان واقعی برای ساختن این کاراکتر بهره گرفته و این ارجاع را نیز به‌خوبی در بازی خود اجرا کرده است. همین مسئله باعث می‌شود حضور او از نظر بازیگری قابل توجه باشد و توانایی جدیدی را به رخ بکشد.

اما اینجا نیز فیلم‌نامه مانع از کامل شدن نتیجه می‌شود. شخصیت امیر جدیدی ناگهان وارد فیلم می‌شود، بدون آنکه پیشینه و انگیزه‌هایش به اندازه کافی برای مخاطب روشن شود، و بعد نیز از داستان خارج می‌شود؛ بدون اینکه فیلم توضیح روشنی درباره اینکه او دقیقاً چه جایگاهی در جهان داستان دارد یا قرار است چه نقشی در مسیر شخصیت اصلی ایفا کند ارائه دهد. بنابراین، بازی خوب یک بازیگر نمی‌تواند خلأ شخصیت‌پردازی را به طور کامل جبران کند.

چگونه گفتن مهمتر است

در نهایت، بیداد را می‌توان فیلمی دانست که ایده و دغدغه قابل تأملی دارد و در برخی لحظات نیز از نظر تصویری به نتایج خوبی می‌رسد، اما در تبدیل این ایده به یک روایت منسجم موفق نیست. فیلم از همان ابتدا می‌داند که می‌خواهد چه چیزی بگوید، اما مسئله اصلی این است که نمی‌تواند این «چه گفتنی» را به یک «چگونه گفتن» سینمایی و دراماتیک قدرتمند تبدیل کند.

به بیان دیگر، مشکل اصلی فیلم بیداد را باید نه در نداشتن پیام، بلکه در شیوه انتقال آن جست‌و‌جو کرد. وقتی پیام پیش از داستان وجود داشته باشد و شخصیت‌ها و موقعیت‌ها بیشتر وظیفه انتقال آن را بر عهده بگیرند، خطر این وجود دارد که روایت به حاشیه برود و فیلم به مجموعه‌ای از موقعیت‌ها و قاب‌های معنادار تبدیل شود. «بیداد» در بهترین لحظاتش نشان می‌دهد که فیلمساز زبان تصویر را می‌شناسد؛ اما در همان حال، ضعف فیلم‌نامه اجازه نمی‌دهد این تصاویر در یک ساختار روایی قدرتمند کنار یکدیگر قرار بگیرند؛ و شاید بتوان مسئله «بیداد» را نیز با همین تعبیر خلاصه کرد: فیلم از یک ایده شروع می‌کند، اما، چون داستانش را برای رساندن آن ایده می‌سازد و نه ایده را از دل داستان و کنش شخصیت‌ها استخراج می‌کند، هرچه جلوتر می‌رود، فاصله میان آنچه می‌خواهد بگوید و آنچه واقعاً دراماتیزه می‌کند، بیشتر آشکار می‌شود.

به گزارش ایلنا، در سمپوزیوم بین‌المللی آموزه‌های ابن‌سینا در دنیای امروز  شماری از پژوهشگران ایرانی و محققانی از روسیه، ازبکستان و گرجستان به تبیین جنبه‌های مختلف میراث علمی، فلسفی و ادبی فیلسوف و پزشک بزرگ ایرانی پرداختند.

مهدی سنائی دانشیار دانشگاه تهران و رئیس مؤسسه ایراس در آغاز این همایش ضمن تشکر از پژوهشگران حاضر در برنامه به‌ویژه پژوهشگران خارجی هدف اصلی این برنامه را تعامل و هم‌اندیشی دانشمندان حوزه اوراسیا در راستای درک عمیق‌تر میراث ارجمند بزرگانی چون ابوعلی‌سینا خواند که به مثابه چهره‌ای جهانی متعلق به قلمرویی فراتر از محل تولد و زیست خود هستند و ابراز امیدواری کرد این‌گونه هم‌اندیشی‌ها استمرار یابد.

در ادامه به ترتیب فرهاد گولیاموف از ازبکستان گزارشی از برنامه‌های علمی و پژوهشی انجام شده در تاشکند، بخاراو سمرقند طی سال‌های اخیر در بزرگداشت ابن‌سینا، علی‌اصغر محمدخانی گزارشی از کتاب‌های انتشار یافته طی یک‌سال گذشته در موضوع ابن‌سینا، پروفسور نور کِرابایف محقق برجسته قزاق‌تبار روسیه و معاون پژوهشی دانشگاه دوستی ملل روسیه با موضوع دگردیسی‌های فلسفی: ابن‌سینا و غزالی، دکتر حسن آقاجانی فوق تخصص بیماری‌های قلب و عروق، استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی تهران و مدیر گروه قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تهران با عنوان ابن‌سینا چه حرف‌هایی برای امروز دارد، پروفسور توفیق ابراهیم استاد سوری‌الاصل فلسفه و کلام اسلامی در دانشگاه‌های روسیه، دکتر

انشاءالله رحمتی استاد فلسفه و عرفان و رئیس بنیاد بوعلی‌سینا، دکتر گئورگی لوبژانیدزه استاد دانشگاه دولتی تفلیس با عنوان ترجمه چند رباعی از ابن‌سینا به منزله شاهکاری در ادبیات گرجی و خانم داریا فدوریاک(لاجوردی) در موضوع معرفی بنیاد ابن‌سینا مسکو و فعالیت‌های آن به ایراد سخن پرداختند.

در پایان این نشست، رحمتی کتاب دوم القانون تصحیح کتر نجفقلی حبیبی را به دکتر سنایی رئیس موسسه ایران اهدا کرد.

گفتنی‌است این سمپوزیوم از طریق بسترهای اینترنتی به‌صورت برخط در فضای مجازی در دسترس علاقه‌مندان قرار داشت.

  انتهای پیام/

به گزارش تجارت نیوز، سیدرضا صالحی‌امیری وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی که برای حضور در سومین اجلاس وزرای گردشگری کشورهای عضو بریکس به هند سفر کرده است، روز جمعه ۳۰ مردادماه ۱۴۰۵ در حاشیه این اجلاس در دیدار با گاجندرا سینگ شخاوات، وزیر گردشگری هند درباره ابعاد مختلف همکاری‌های گردشگری، فرهنگی و میراثی دو کشور گفت‌وگو کرد.

صالحی‌امیری در ابتدای این دیدار ضمن قدردانی از دولت هند برای میزبانی شایسته اجلاس بریکس و تلاش‌های انجام‌شده برای برگزاری این گردهمایی، هند را یکی از نمونه‌های مهم در عرصه مدیریت تنوع فرهنگی و قومی دانست و بر تجربه تاریخی این کشور در ایجاد همزیستی میان گروه‌های مختلف اجتماعی تاکید کرد.

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با اشاره به مطالعات و آثاری که در حوزه جامعه‌شناسی و مدیریت قومی هند انجام داده است، اظهار کرد: هند یکی از بهترین الگوهای مدیریت تنوع قومی در جهان است.

او با اشاره به تفاوت شرایط اجتماعی و اقتصادی شرق و غرب جهان افزود: تجربه هند از آن جهت اهمیت دارد که این کشور با وجود چالش‌های اقتصادی در بخش‌هایی از جامعه، با بحران بزرگ قومی مواجه نشده و توانسته است سازوکارهایی برای همزیستی و انسجام اجتماعی ایجاد کند.

صالحی‌امیری، ظرفیت اخلاقی حاکمان، توجه به عدالت اجتماعی و همچنین انعطاف‌پذیری و سازگاری جامعه هند را از عوامل مؤثر در این تجربه دانست و گفت: این ویژگی‌ها هند را به نمونه‌ای قابل مطالعه در حوزه مدیریت تنوع فرهنگی و قومی تبدیل کرده است. ریشه‌های تمدنی ایران و هند گسستنی نیست

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در ادامه با تاکید بر عمق پیوندهای تاریخی و تمدنی دو کشور اظهار کرد: ما اشتراکات تمدنی عمیقی میان ایران و هند داریم و ریشه‌های این پیوندها گسستنی نیست.

صالحی‌امیری با اشاره به سفر خود به مشهد و مشاهده برخی مساجد و مدارس مرتبط با حضور و فعالیت هندی‌ها در این شهر، این آثار را نشانه‌ای از عمق ارتباطات تاریخی دو ملت دانست.

او همچنین به حضور و نفوذ زبان و فرهنگ فارسی در هند و وجود واژه‌های مشترک با ریشه‌های ایرانی اشاره کرد و افزود: این پیوندهای فرهنگی نشان می‌دهد روابط ایران و هند  ریشه در یک حوزه تمدنی مشترک و تاریخی دارد.

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با اشاره به جایگاه هند در اولویت‌های روابط راهبردی جمهوری اسلامی ایران تصریح کرد: ایران و هند علاوه بر روابط دوجانبه، در سازمان‌هایی همچون بریکس و سازمان همکاری شانگهای نیز در کنار یکدیگر حضور دارند و باید از این ظرفیت برای تعمیق همکاری‌ها استفاده کنند. گردشگری؛ حلقه مفقوده در روابط گسترده ایران و هند

صالحی‌امیری با بیان اینکه روابط فرهنگی و اقتصادی ایران و هند از پشتوانه قابل توجهی برخوردار است، اظهار کرد: با وجود این ظرفیت‌ها، هنوز همکاری‌های گردشگری دو کشور نتوانسته است متناسب با سطح روابط فرهنگی و اقتصادی توسعه پیدا کند.

او در همین زمینه مجموعه‌ای از پیشنهادهای عملیاتی را برای فعال‌سازی همکاری‌های گردشگری میان دو کشور مطرح کرد و تدوین و امضای یادداشت تفاهم همکاری گردشگری را یکی از نخستین گام‌ها دانست.

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی ضمن دعوت رسمی از گاجندرا سینگ شخاوات و همکاران او برای سفر به ایران، بر ضرورت تشکیل سازوکارهای مشترک پس از امضای تفاهم‌نامه تاکید کرد تا همکاری‌ها از سطح توافقات کلی به برنامه‌های اجرایی و پروژه‌های مشخص تبدیل شود.

صالحی‌امیری همچنین بر تقویت ارتباطات هوایی و فعال‌سازی خطوط پروازی میان ایران و هند تاکید کرد و گفت: ظرفیت بالایی برای رفت‌وآمد گردشگران میان دو کشور وجود دارد و با توجه به اشتراکات فرهنگی، بسیاری از ایرانیان علاقه‌مند به سفر به هند و بسیاری از هندی‌ها نیز علاقه‌مند به شناخت و سفر به ایران هستند. اهمیت بخش‌خصوصی در همکاری‌های گردشگری ایران و هند

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی یکی دیگر از محورهای پیشنهادی ایران را تقویت نهادهای بخش‌خصوصی دو کشور عنوان کرد و بر اتصال آژانس‌ها، هتل‌ها، تورگردانان، شرکت‌های هواپیمایی و سایر فعالان زنجیره گردشگری تاکید کرد.

صالحی‌امیری گفت: برای تقویت همکاری‌های بخش‌خصوصی باید سازوکارهایی برای برگزاری نشست‌ها و رویدادهای مشترک گردشگری و ایجاد ارتباط مستقیم میان فعالان اقتصادی و حرفه‌ای دو کشور طراحی شود.

او همچنین از آمادگی ایران برای جذب سرمایه‌گذاری هند در توسعه زیرساخت‌های گردشگری کشور خبر داد و گفت: سرمایه و تجربه بخش‌خصوصی هند می‌تواند در توسعه ظرفیت‌های گردشگری ایران مورد استفاده قرار گیرد.

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در ادامه به ظرفیت نمایشگاه‌ها و رویدادهای بین‌المللی ایران اشاره کرد و از دولت، بخش‌خصوصی و فعالان گردشگری هند برای حضور فعال در نمایشگاه گردشگری تهران و رویداد گردهمایی بزرگ تورگردانان و فعالان گردشگری جهان در ایران دعوت کرد.

او همچنین ازسرگیری کمیسیون مشترک اقتصادی ایران و هند را اتفاقی مهم دانست و تاکید کرد: گردشگری می‌تواند از ظرفیت این سازوکار اقتصادی برای توسعه همکاری‌های دوجانبه بهره گیرد. تاکید بر ثبت‌های مشترک ایران و هند در یونسکو

یکی دیگر از محورهای مهم این دیدار، همکاری ایران و هند برای ثبت مشترک عناصر و میراث‌فرهنگی در فهرست‌های جهانی یونسکو بود.

صالحی‌امیری با اشاره به ظرفیت‌های گسترده میراث‌فرهنگی دو کشور گفت: ایران و هند می‌توانند با شناسایی عناصر، مسیرها و میراث‌های مشترک، پرونده‌های مشترک بیشتری برای ثبت‌جهانی تدوین کنند.

او با تاکید بر ضرورت افزایش سهم کشورهای دارای ظرفیت‌های تمدنی در فهرست میراث‌جهانی اظهار کرد: ما برای ثبت‌های بیشتر جهانی و ثبت‌های مشترک در کنار هند هستیم و باید از ظرفیت یکدیگر برای مطالبه این موضوع از یونسکو استفاده کنیم.

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی پیشنهاد کرد پس از امضای یادداشت تفاهم، کمیته‌های مشترک تخصصی میان دو کشور برای پیگیری موضوعات مختلف از جمله میراث‌فرهنگی، گردشگری و ثبت‌های جهانی تشکیل شود.

صالحی‌امیری همچنین به ظرفیت گسترده منابع مکتوب و نسخ خطی در ایران اشاره کرد و گفت: ایران حدود ۲ میلیون کتاب تاریخی و نزدیک به یک میلیون نسخه خطی در اختیار دارد و هند نیز از گنجینه قابل توجهی در این زمینه برخوردار است؛ موضوعی که خود نشانه دیگری از پیوندهای تاریخی و فرهنگی دو کشور محسوب می‌شود. گردشگری سلامت؛ ظرفیت دیگری برای همکاری ایران و هند

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در ادامه، گردشگری سلامت را یکی از حوزه‌های دارای ظرفیت بالای همکاری مشترک دانست.

صالحی‌امیری با اشاره به تجربه و زیرساخت‌های مناسب هند در گردشگری سلامت، به ارائه خدمات پزشکی با کیفیت و هزینه رقابتی در این کشور اشاره کرد و افزود: ایران نیز در حوزه گردشگری سلامت ظرفیت‌ها و تجربیات قابل توجهی دارد و می‌توان از طریق تبادل تجربه و دانش میان دو کشور، همکاری‌های مشترک در این حوزه را توسعه داد.

او همچنین بر ضرورت بهره‌گیری از ظرفیت‌های تاریخی مشترک برای تعریف پروژه‌های گردشگری تاکید کرد و همکاری در مسیر تاریخی جاده ادویه را از جمله زمینه‌های قابل پیگیری میان دو کشور دانست. رئیس‌جمهور بر توسعه همکاری با هند تاکید دارد

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با اشاره به تاکید مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری اسلامی ایران بر توسعه همکاری با هند گفت: رئیس‌جمهور به اعضای دولت تاکید کرده است که در حوزه هند و توسعه همکاری‌های دو کشور تلاش بیشتری داشته باشند.

صالحی‌امیری اظهار کرد: ما باید به رئیس‌جمهور تعهد بدهیم که برای توسعه روابط با هند اقدامات عملی انجام دهیم و در این مسیر، گردشگری می‌تواند یکی از مهم‌ترین حوزه‌های همکاری باشد. ایران و هند باید تفاهم‌نامه گردشگری را به برنامه اجرایی تبدیل کنند

گاجندرا سینگ شخاوات، وزیر گردشگری هند نیز در این دیدار ضمن قدردانی از مشارکت مؤثر جمهوری اسلامی ایران در بریکس، چه در کارگروه ویژه گردشگری و چه در اجلاس وزرای گردشگری این مجموعه، بر اهمیت نقش ایران در این سازوکار تاکید کرد.

او با اشاره به سخنان صالحی‌امیری در اجلاس وزرای گردشگری بریکس درباره مفهوم همزیستی اظهار کرد: این مفهوم، موضوعی مهم و قابل تامل است و جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به چنین رویکردی نیاز دارد.

وزیر گردشگری هند با تاکید بر عمق و قدمت روابط فرهنگی ایران و هند گفت: در خصوص ریشه‌های عمیق فرهنگی و تاریخی روابط دو کشور تردیدی وجود ندارد و باید این ظرفیت تاریخی را به همکاری‌های جدید و عملیاتی تبدیل کنیم.

او با استقبال از پیشنهاد ایران برای تدوین تفاهم‌نامه همکاری گردشگری گفت: هند و ایران باید این تفاهم‌نامه را تدوین کنند و پس از آن، همکاری‌ها را در قالب برنامه‌های اجرایی دنبال کنند. هند آماده همکاری برای مرمت و انتشار نسخه‌های خطی است

شخاوات در واکنش به موضوع نسخه‌های خطی و میراث مکتوب دو کشور، از آمادگی هند برای همکاری با ایران در زمینه مرمت، حفاظت و چاپ نسخه‌های خطی خبر داد.

او پیشنهاد کرد کارشناسان ایرانی برای بررسی و همکاری در زمینه مرمت این آثار به هند سفر کنند و با مشارکت متخصصان دو کشور، زمینه حفاظت و انتشار این میراث مکتوب فراهم شود.

وزیر گردشگری هند همچنین پیشنهاد کرد در صورت امکان، بخشی از این میراث مشترک در قالب پرونده‌های مناسب به سمت ثبت‌جهانی هدایت شود تا پیوندهای تمدنی ایران و هند در سطح بین‌المللی نیز بازتاب یابد. هندی‌ها باید ایران را به‌عنوان مقصدی با فرهنگ نزدیک بشناسند

شخاوات با اشاره به سفر گسترده شهروندان هند به مقاصدی همچون تایلند، آمریکا، سنگاپور و امارات گفت: هندی‌ها به مقاصد مختلف جهان سفر می‌کنند، اما باید به سمت کشورهایی که از نظر فرهنگی و تمدنی به هند نزدیک‌تر هستند نیز هدایت شوند.

او با اشاره به اشتراکات فرهنگی ایران و هند افزود: چه خوب است هندی‌ها به ایران سفر کنند و از نزدیک با کشوری که از نظر تاریخی و فرهنگی پیوندهای عمیقی با هند دارد، آشنا شوند.

وزیر گردشگری هند همچنین تاکید کرد که ظرفیت‌های گردشگری دو کشور بسیار گسترده است، اما تاکنون همکاری‌ها نتوانسته است این ظرفیت‌ها را به دستاوردی متناسب با سطح روابط دو کشور تبدیل کند. استقبال هند از جاده ادویه و ثبت‌های جهانی مشترک

وزیر گردشگری هند با استقبال از پیشنهاد ایران درباره جاده ادویه، آمادگی کشورش را برای پیشبرد این پروژه مشترک اعلام کرد و آن را زمینه‌ای مناسب برای پیوند ظرفیت‌های تاریخی، فرهنگی و گردشگری دو کشور دانست.

او همچنین با اشاره به تجربه هند در حوزه ثبت‌جهانی، از رویکرد ایران برای افزایش تعداد ثبت‌ها در یونسکو استقبال کرد و گفت کشورهای دارای میراث‌غنی و تمدن‌های بزرگ نباید محدود به تعداد اندکی از ثبت‌های سالانه باشند.

شخاوات با اشاره به جمعیت و گستردگی جغرافیایی هند افزود: ظرفیت‌های میراثی این کشور بسیار گسترده است و هند نیز خواهان افزایش سهم خود در ثبت‌های جهانی است.

او تاکید کرد: ما دوست داریم کشورهای دیگری مانند ایران در کنار هند قرار بگیرند تا بتوانیم با صدای مشترک، این موضوع را در یونسکو پیگیری کنیم. دعوت شخاوات از صالحی‌امیری برای حضور در نشست «هند بزرگ‌تر»

وزیر گردشگری هند در ادامه با اشاره به برنامه‌های فرهنگی و تمدنی این کشور، از برگزاری نشستی با محوریت ایده هند بزرگ‌تر و ایران فرهنگی خبر داد و از صالحی‌امیری برای حضور در این نشست دعوت کرد.

شخاوات با توجه به پیشینه مطالعاتی و تخصصی وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در حوزه تمدن و فرهنگ، از او برای حضور و سخنرانی به‌عنوان مهمان ویژه و سخنران افتخاری در این نشست دعوت کرد.

وزیر گردشگری هند در پایان با تاکید بر ضرورت هم‌افزایی کشورهای دارای تمدن‌های بزرگ اظهار کرد: هند برای پیگیری مطالبات خود در حوزه ثبت‌های جهانی و توسعه همکاری‌های فرهنگی به همراهی کشورهای همسو نیاز دارد و ایران می‌تواند یکی از شرکای مهم هند در این مسیر باشد.

در پایان این دیدار، دو طرف بر تدوین و امضای یادداشت تفاهم همکاری گردشگری، تشکیل کمیته‌های مشترک، توسعه ارتباطات هوایی، تقویت حضور بخش‌خصوصی، سرمایه‌گذاری هند در زیرساخت‌های گردشگری ایران، همکاری در گردشگری سلامت، اجرای پروژه‌های مشترک فرهنگی از جمله جاده ادویه، توسعه ثبت‌های مشترک میراث‌جهانی و بهره‌گیری از ظرفیت بریکس و سازمان همکاری شانگهای برای تعمیق همکاری‌های گردشگری تاکید کردند.

منبع: ایلنا