چین در حال حاضر یکی از جاهطلبانهترین برنامههای توسعه نیروی دریایی در تاریخ بشر را دنبال میکند. پیشبینیها نشان میدهند که نیروی دریایی ارتش آزادیبخش خلق (PLAN) در آینده نزدیک به ناوگانی با ۶ تا ۹ ناو هواپیمابر دست خواهد یافت. پکن همزمان، زرادخانهای بینظیر از موشکهای زمینی ساخته است تا دسترسی آمریکا به غرب اقیانوس آرام را خطرناکتر کند و این قابلیتها مکمل یکدیگر عمل میکنند. سپر موشکی چین و برتری استراتژیک
به گزارش گجت نیوز، چین به دلیل توسعه نیروی موشکی خود شایسته توجه است؛ این نیرو چالشی را برای نیروی دریایی آمریکا ایجاد کرده که پس از جنگ سرد بیسابقه بوده است. موشک DF-21D با برد ۱۵۰۰ کیلومتر (۹۳۰ مایل) و موشک DF-26 با برد ۴۰۰۰ کیلومتر (۲۵۰۰ مایل) که گوام را نیز پوشش میدهد، بخشهای وسیعی از غرب اقیانوس آرام را تهدید میکنند.
موشک جدیدتر DF-27 نیز بردی تا ۸۰۰۰ کیلومتر (۵۰۰۰ مایل) دارد. این موشکها، حتی بدون استفاده، فرماندهان آمریکایی را وادار به عملیات محتاطانهتر کرده و توانایی آمریکا برای استقرار نیرو در اطراف تایوان را پیچیده میسازند و سرمایهگذاری در پدافند موشکی را ضروری میکنند. چالشهای رهگیری ناوهای هواپیمابر آمریکا
اما موشکهای ضد ناو هواپیمابر ابتدا باید هدف خود را پیدا کنند. یک ناوگروه هواپیمابر با سرعت بالای ۵۵ کیلومتر در ساعت حرکت کرده و در اقیانوس مانور میدهد. چین برای هدفگیری ناوهای آمریکایی، نیازمند یک «زنجیره کشتار» پیچیده شامل شناسایی، ردیابی، انتقال اطلاعات هدف و اصابت موفق است. این زنجیره به ماهوارهها، رادارها، هواپیماها، پهپادها و شبکههای ارتباطی نیاز دارد.
ایالات متحده نیز با مختل کردن ارتباطات، فریب حسگرها و حمله به پلتفرمهای شناسایی، این فرایند را دشوار میکند. با این حال، توانایی چین در غرق کردن کشتیهای جنگی متحرک در نبرد واقعی هنوز اثبات نشده است، بنابراین زرادخانه موشکی چین تهدیدی جدی است، اما لزوماً به معنای پایان نفوذ آمریکا در اقیانوس آرام نیست. وضعیت فعلی ناوگان هواپیمابر چین
چین در حال حاضر تنها سه ناو هواپیمابر دارد: «لیائونینگ» (Liaoning) (بدنه شوروی سابق)، «شاندونگ» (Shandong) (داخلیساز) و «فوجیان» (Fujian) که یک نمونه پیشرفتهتر است. با این حال، داشتن یک ناو هواپیمابر با انجام موفقیتآمیز عملیات هوانوردی دریایی، که از پیچیدهترین پروژههای نظامی است، تفاوت دارد.
حتی اگر نیروی دریایی ارتش آزادیبخش خلق (PLAN) بتواند در آینده ۹ ناو را عملیاتی کند، این به معنای برابری با ناوهای آمریکایی نخواهد بود، زیرا چین فاقد تجربه رزمی دهههاست که آمریکا کسب کرده است.
جاهطلبیهای چین قابل توجه است و ناوگانی با ۹ ناو هواپیمابر میتواند توازن قدرت در اقیانوس آرام را تغییر دهد، اما این واقعیت هنوز راه درازی در پیش دارد؛ چین باید سختافزار لازم را ساخته و نحوه استفاده از آن را در شرایط رزمی بیاموزد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر حرفهای جنجالی شاکی پژمان جمشیدی پس از صدور حکم نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : راهکار بیرانوند برای پایان دادن به مشکل سربازی بیشتر بخوانید: نیروی دریایی آمریکا توسعه جنگنده نسل ششم F/A-XX را آغاز کرد کلاس اوهایو ؛ برگ برنده آمریکا زیر آب! / تنها زیردریایی با قابلیت حمل موشک های بالستیک قاره پیما (+فیلم و عکس) تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درختها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیمکشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران
به گزارش سیتنا، اکنون ناسا مجموعهای از تصاویر ثبتشده توسط «مدارگرد شناسایی ماه» (LRO) در روزهای ۱۱ و ۱۲ اوت را منتشر کرده است که دهانه برخوردی جدیدی را روی ماه نشان میدهد؛ دهانهای که توسط این موشک سرگردان ایجاد شده است.
برای ثبت این تصاویر، مهندسان ناسا مجبور شدند فضاپیما را به پهلو کج کنند تا دوربینهای آن هنگام عبور از ارتفاع ۶۰ مایلی (حدود ۹۶ کیلومتری) بالای دهانه، رو به پایین قرار گیرند. بهطور مشخص، آنها از «دوربین با زاویه دید باریک» (NAC) در LRO استفاده کردند که قادر است جزئیات سطح ماه را تا ابعاد کوچکِ سه فوت (حدود یک متر) تشخیص دهد.
این کار سادهای نبود، زیرا فضاپیما هر دو ساعت یکبار با سرعت یک مایل در ثانیه (حدود ۱.۶ کیلومتر در ثانیه) از قطبی به قطب دیگر ماه پرواز میکرد، در حالی که خودِ ماه نیز در زیر آن حول محور خود میچرخید. ناسا باید منتظر همراستا شدن LRO با محل برخورد میماند که این فرایند شش روز به طول انجامید. با این حال، این آژانس فضایی عکسهای «قبل و بعد» را منتشر کرد که میتوانید آنها را در وبسایت رسمی مشاهده کنید.
در همین حال، تصاویر بالا محل برخورد را از زوایای مختلف نشان میدهند. رگههای تیرهتری که از دهانه به بیرون امتداد یافتهاند، از مواد قدیمیترِ نزدیک به سطح تشکیل شدهاند؛ یعنی غبار و سنگهایی که رنگ و ترکیباتشان در اثر سالها قرار گرفتن در معرض بادهای خورشیدی و پرتوهای کیهانی تغییر کرده است. مواد روشنتری که در نزدیکی لبه دهانه دیده میشوند، از لایههای عمیقترِ زیر سطح ماه آمدهاند.
«بیل گری»، اخترشناس مستقل، نخستین کسی بود که در ماه آوریل توجهها را به وجود موشکی در مسیر برخورد با ماه جلب کرد. او با استفاده از نرمافزار محاسبه مدار، زمان و مکان دقیق برخورد موشک را تعیین کرد. گری و همکارانش همچنین با استفاده از یک شبیهساز فیزیکی به تحلیل دادهها پرداختند و پیشبینی کردند که مرحله فوقانی موشک تأثیر چندان بزرگی بر جای نخواهد گذاشت. این موشک ۳۹ فوت (حدود ۱۲ متر) طول، ۱۳ فوت (حدود ۴ متر) عرض و حدود ۴۰۰۰ کیلوگرم وزن داشت. موشک با سرعت ۵۴۰۰ مایل بر ساعت (حدود ۸۷۰۰ کیلومتر بر ساعت) به ماه برخورد کرد و بر اساس محاسبات ناسا، دهانهای به عرض ۶۰ فوت (حدود ۱۸ متر) و عمق ۱۲ فوت (حدود ۳.۶ متر) ایجاد کرد.
موشک فالکون ۹ که در این حادثه دخیل بود، مربوط به مأموریت «بلو گوست» (Blue Ghost) در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ بود که دو کاوشگر فرودگر ماه را به مدار حمل میکرد. این فضاپیما بخش عمده سوخت خود را صرف رساندن کاوشگرهای فرودگر به مدار مورد نظر کرد و به همین دلیل نتوانست به زمین بازگردد؛ در عوض، تحت تأثیر گرانش و فعالیتهای خورشیدی، به سمت ماه کشیده شد.
انتهای پیام
گزارش از حمزه فاتح
ناسا تصاویر جدیدی از محل برخورد مرحله بالایی موشک فالکون ۹ شرکت اسپیسایکس با سطح ماه منتشر کرده که ایجاد دهانهای حدود ۱۸ متری را تأیید میکند. این قطعه موشک ۵ اوت ۲۰۲۶ با سرعت حدود ۵۴۰۰ مایل بر ساعت به ماه برخورد کرد.
به گزارش تابناک به نقل از فارس؛ تصاویر ثبتشده توسط مدارگرد شناسایی ماه ناسا، تفاوت سطح ماه پیش و پس از برخورد را نشان میدهند. بررسی سایههای ایجادشده در محل برخورد نشان میدهد دهانه جدید حدود ۶۰ فوت، معادل ۱۸ متر، عرض دارد و عمق آن کمتر از ۳ متر است. در اطراف دهانه نیز رگههای روشن و تیره دیده میشود که حاصل پرتاب مواد سطحی و لایههای زیرین ماه در زمان برخورد است.
این مرحله از فالکون ۹ در ژانویه ۲۰۲۵ برای پرتاب مأموریت «بلو گوست ۱» استفاده شده بود. موشک پس از رساندن محمولههای مأموریت به مدار موردنظر، سوخت کافی برای بازگشت به زمین نداشت و بیش از یک سال در فضا سرگردان ماند تا در نهایت اثر گرانش و فعالیت خورشیدی مسیر آن را به سمت ماه تغییر داد.
مدارگرد شناسایی ماه ناسا حدود یک هفته پس از برخورد توانست از محل حادثه تصویربرداری کند. پیش از آن، مدارگرد ماه «دَانوری» کره جنوبی نخستین تصاویر از این ناحیه را ثبت کرده بود. این برخورد بار دیگر بحث درباره زبالههای فضایی و خطر آنها برای مأموریتها و زیرساختهای آینده ماه را جدیتر کرده است.
