وقتی فردی این سه ابزار (دانش، تجربه، اطلاعات) را نداشته باشد اما به شدت درگیرِ توهم دانایی باشد، ذهن او برای جبرانِ این خلأ ساختاری، به سمتِ مکانیسمهای دفاعیِ نازل پناه میبرد و فضای عمومی را به دو عارضهی خطرناک آلوده میکند: عارضهی اول: «روضهخوانیِ سیاسی» و عارضهی دوم: «فحاشیِ سیاسی و رادیکالیسمِ کور» در نهایت رهایی از این بنبست، نیازمندِ پایین آمدن از توهمِ دانایی، و پذیرشِ این واقعیت است که: سیاست، علم است؛ مهارت است؛ و داشتنِ اطلاعاتِ دقیق میطلبد. جای خالیِ این سه را نه با اشک میتوان پر کرد و نه با د
