در روزگاری که در سریالهای رنگارنگ تلویزیون به ندرت میتوان یک بازی خوب و استاندارد دید یا استعدادی تازه کشف کرد، در حالی که سینمای ایران در قرق چهرههای تکراری است و به سختی میشود سراغ هنر بازیگری را گرفت، در شرایطی که بعضی تهیهکنندگان (به ویژه در پلتفرمها) با پولپاشی، نقد مثبت میخرند و در برنامههای اینستاگرامی، سریالهای درجه سه را «شاهکار» جا میزنند، سخن گفتن از «هنر بازیگری» گزاف به نظر میرسد.
