مسیری که در این نبرد آغاز شد، چراغی است فراراهِ همهٔ نهادهای علمی کشور؛ چراغی که با خاموشیهای موقت، پرفروغتر خواهد شد.اینک چشمها به ۱۴۰۵ و سالهای پس از آن دوخته شده است؛ سالهایی که باید دید آیا بذرهایی که امروز در خاکستر جنگ کاشته میشوند، به نهالهای تناور تمدنی بدل خواهند شد یا خیر. پاسخ به این پرسش، بیش از هر زمان دیگری، در گرو همت و خرد دانشگاهیان ایران است. دانشگاهی که از دل آوار سر برآورد، دیگر هرگز فرو نخواهد ریخت.
