منظرۀ متفاوت «توس» با خانه‌های گنبدی در دوران قاجار

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ سریال «کوری» با بازی درخشان اما استون، ناتان فیلدر و بنی سفدی، یکی از آثار متفاوت و بحث‌برانگیز سال‌های اخیر است. در ادامه با نقش‌ها و بیوگرافی هنرمندان اصلی این مجموعه آشنا می‌شوید. اما استون (Emma Stone) در نقش ویتنی سیگل

اما استون  که با نام کامل امیلی جین استون در ۶ نوامبر ۱۹۸۸ در آریزونا متولد شده، یکی از تحسین‌شده‌ترین بازیگران نسل خود است  . او در سریال «کوری» نقش  ویتنی سیگل  را ایفا می‌کند؛ مجری یک برنامه بازسازی خانه که به همراه همسرش در نیومکزیکو مشغول ساخت برنامه‌ای برای HGTV است  . ویتنی که خود را فردی خیرخواه و آگاه به مسائل اجتماعی معرفی می‌کند، با چالش‌های اخلاقی و رازهایی درباره خانواده ثروتمندش دست‌وپنجه نرم می‌کند  .

استون برای بازی در فیلم‌هایی چون  «لا لا لند»  (برنده اسکار بهترین بازیگر زن)،  «چیزهای ضعیف»  (برنده اسکار) و  «کمک»  شناخته می‌شود  . او همچنین تهیه‌کننده اجرایی سریال «کوری» نیز بوده است  . یکی از نکات جالب درباره این پروژه، آشنایی استون با همسرش، دیو مک‌کری، در مجموعه «Saturday Night Live» بود که بعدها زمینه‌ساز همکاری او با ناتان فیلدر و حضور در این سریال شد  . ناتان فیلدر (Nathan Fielder) در نقش اشر سیگل

ناتان فیلدر  که بیشتر با سبک کمدی خشک و مستندنمای خود شناخته می‌شود، در سریال «کوری» نقش  اشر سیگل ، همسر ویتنی را بازی می‌کند  . اشر، برخلاف همسرش، جذابیت تلویزیونی کمی دارد و در طول داستان توسط یک دختر جوان به نام نالا «نفرین» می‌شود  . این اتفاق پس از آن رخ می‌دهد که اشر در اقدامی غیراخلاقی، پولی را که برای نمایش خیرخواهی به این دختر داده بود، از او پس می‌گیرد  .

فیلدر در سری «کوری»، که حاصل همکاری او با بنی سفدی است، برای اولین بار در یک سریال کاملاً فیلمنامه‌نویسی شده به عنوان بازیگر حضور پیدا می‌کند  . او پیشتر با سریال‌های مستندگونه  «Nathan for You»  و  «The Rehearsal»  به شهرت رسیده بود  . بنی سفدی (Benny Safdie) در نقش داگی شکتر

بنی سفدی  که بیشتر به عنوان کارگردان (همراه برادرش جاش سفدی در فیلم‌های  «زمان خوب»  و  «جواهرات تراش‌نخورده» ) شناخته می‌شود، در این سریال نقش  داگی شکتر ، تهیه‌کننده برنامه تلویزیونی را بر عهده دارد  . داگی شخصیتی بدبین، فرصت‌طلب و اهل کلاهبرداری است که دوست دوران کودکی اشر محسوب می‌شود و مدام او را به انجام کارهای غیراخلاقی تشویق می‌کند  . سفدی علاوه بر بازی در نقش داگی، یکی از خالقان، نویسندگان و تهیه‌کنندگان سریال نیز هست  . دیگر بازیگران اصلی و نقش‌ها

سریال «کوری» بازیگران برجسته دیگری نیز در خود دارد که هرکدام نقشی کلیدی در شکل‌گیری داستان دارند:

برخد عبدی (Barkhad Abdi) در نقش پدر نالا : این بازیگر نامزد اسکار که بیشتر برای نقش‌آفرینی در فیلم «کاپیتان فیلیپس» شناخته می‌شود، در این سریال نقش پدر دخترکی را بازی می‌کند که نفرین را بر سر اشر می‌آورد  . او نقشی کوتاه اما تأثیرگذار در داستان دارد  .

کوربین برنسن (Corbin Bernsen) در نقش پاول : این بازیگر که به خاطر بازی در سریال «LA Law» و «Psych» شناخته می‌شود، نقش پدر ثروتمند و بحث‌برانگیز ویتنی را ایفا می‌کند  .

کانستنس شولمن (Constance Shulman) در نقش الیزابت : او نقش مادر ویتنی را بازی می‌کند  .

داهبو احمد (Dahabo Ahmed) در نقش نالا : بازیگر جوانی که نقش دختری را بازی می‌کند که با نفرین کردن اشر و ویتنی، نقطه عطف اصلی داستان را رقم می‌زند  .

گری فارمر (Gary Farmer) در نقش جیمز تولدو   .

نیزهورنیا آستین (Nizhonniya Austin) در نقش کارا دیوراند   .

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا ، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.

در این نشست، کارشناسان و نمایندگان کشورهای عضو بریکس به تبادل نظر درباره پیشرفت‌های حاصل‌شده در حوزه گردشگری پرداختند و راهکارهای تقویت همکاری‌های چندجانبه، افزایش تاب‌آوری صنعت گردشگری و توسعه پایدار این حوزه را مورد بحث و بررسی قرار دادند.

مسلم شجاعی، مدیرکل دفتر بازاریابی و توسعه گردشگری خارجی معاونت گردشگری، به‌عنوان نماینده جمهوری اسلامی ایران در این کارگروه حضور داشت و دیدگاه‌های کشورمان را درباره ظرفیت‌ها و الزامات توسعه همکاری‌های گردشگری میان اعضای بریکس تشریح کرد.

وی با اشاره به تأثیرات جنگ اخیر موسوم به «جنگ رمضان» که از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ با حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران آغاز شد، اظهار کرد: این رویداد بر صنعت گردشگری غرب آسیا تأثیر گذاشته و با کاهش شدید ورود گردشگر، افزایش هزینه‌های سفر و آسیب به تصویر ذهنی مقاصد و آثار فرامنطقه‌ای همراه بوده است.

شجاعی با بیان اینکه گردشگری ایران نیز مانند بسیاری از کشورهای منطقه خاورمیانه پس از رشد ابتدای سال ۱۴۰۴ با چالش‌هایی مواجه شده است، گفت: گردشگری داخلی همچنان فعال بوده و تنها در تعطیلات نوروز بیش از ۳۰ میلیون سفر در کشور ثبت شده است. با این حال، ظرفیت بالای جمعیتی کشورهای عضو بریکس می‌تواند زمینه‌ساز افزایش سهم گردشگران این کشورها در بازار گردشگری ایران باشد.

نماینده ایران در این نشست، پیشنهادهای جمهوری اسلامی ایران را برای درج در بیانیه پایانی ارائه کرد که از جمله آن‌ها می‌توان به تسهیل روادید و افزایش پروازهای مستقیم میان کشورهای عضو بریکس، حمایت از توسعه و معرفی محصولات متنوع گردشگری از جمله گردشگری تاریخی، فرهنگی، طبیعت‌گردی و سلامت، طراحی و اجرای رویدادهای مشترک گردشگری و برگزاری تورهای آشنایی اشاره کرد.

برگزاری برنامه‌های تبلیغاتی و ترویجی با هدف تسهیل جریان گردشگری میان کشورهای عضو بریکس، تقویت همکاری منطقه‌ای، گسترش تعاملات فرهنگی و پیشبرد صلح و امنیت پایدار در منطقه نیز از دیگر پیشنهادهای ایران در این نشست بود.

شجاعی تأکید کرد: ایران گردشگری را پلی برای گفت‌وگو، تفاهم و همکاری میان ملت‌ها می‌داند و امیدوار است با پایان هرچه سریع‌تر جنگ و استقرار صلح پایدار، صنعت گردشگری منطقه و جهان بار دیگر در مسیر رشد و رونق قرار گیرد.

بریکس؛ دروازه تازه ایران برای جذب گردشگران خارجی و گسترش بازارهای بین‌المللی سفر

‌نماینده جمهوری اسلامی ایران در کارگروه گردشگری بریکس با اشاره به جایگاه این گروه در اقتصاد و تجارت جهانی، ظرفیت جمعیتی بیش از ۳.۶ میلیارد نفر را فرصتی مهم برای توسعه بازار گردشگری ایران دانست و بر بهره‌گیری از همکاری‌های بین‌المللی برای افزایش ورود گردشگران خارجی تأکید کرد.

مدیرکل دفتر بازاریابی و توسعه گردشگری خارجی معاونت گردشگری، در دومین کارگروه کارشناسان گردشگری بریکس در شهر جیپور هند، ظرفیت‌های گسترده این گروه اقتصادی را برای توسعه گردشگری بین‌المللی تشریح کرد.

وی با بیان اینکه گروه بریکس یکی از مهم‌ترین ائتلاف‌های اقتصادی نوظهور جهان به‌شمار می‌رود، اظهار کرد: این گروه در حال حاضر ۱۰ عضو رسمی و ۱۰ کشور شریک دارد و با سهم قابل توجهی از جمعیت، اقتصاد و تجارت جهانی، نقش مهمی در شکل‌دهی به نظم اقتصادی چندقطبی ایفا می‌کند.

شجاعی افزود: جمهوری اسلامی ایران از اول ژانویه ۲۰۲۴، برابر با ۱۱ دی‌ماه ۱۴۰۲، به‌طور رسمی به عضویت بریکس درآمده است. اعضای رسمی این گروه شامل برزیل، روسیه، هند، چین، آفریقای جنوبی، مصر، اتیوپی، ایران، امارات متحده عربی، اندونزی و نیجریه هستند و بریکس همچنین دارای ۱۰ کشور شریک است.

  انتهای پیام/

 F-35 در سه گونه مختلف تولید می‌شود که هر سه، روی کاغذ، حداکثر سرعتی در حدود ماخ ۱٫۶ یا ۱,۹۳۰ کیلومتر‌بر‌ساعت دارند. تفاوت‌های طراحی میان نسخه متعارف F-35A، نسخه عمودپرواز F-35B و نسخه ناونشین F-35C از نظر آیرودینامیک، وزن و توان پیشران قابل توجه است؛ این در حالی است که این هواپیماها حدود ۷۰ تا ۹۰ درصد اشتراک دارند. پیشینیان نسل پنجمی آن، یعنی F-22 Raptor که آن هم توسط بخش Skunk Works لاکهید مارتین طراحی شده است، همچنان شکارچی رأس دنیای نبردهای هوایی تاکتیکی محسوب می‌شود و به‌طور محسوسی از F-35 سریع‌تر است.

علاوه‌بر این، شماری از پلتفرم‌های نسل چهارم مانند F-15 Eagle و حتی نسخه‌های نسل ۴٫۵ آن یعنی F-15EX، سرعتی به‌مراتب بالاتر از F-35 دارند. اگر نگاهی به هواپیماهای قدیمی‌تر و حتی ناوگان کشورهای رقیب بیندازیم، جنگنده روسی MiG-35 می‌تواند با موتورهای بسیار قدرتمند خود لایتنینگ را پشت سر بگذارد. دلیل اصلی این موضوع آن است که برای دستیابی به پنهان‌کاری بالا و قابلیت‌های چندمنظوره با هزینه‌ای معقول، مصالحه‌هایی در طراحی F-35 انجام شده است.

F-35 در سه گونه مختلف تولید می‌شود که هر سه، روی کاغذ، حداکثر سرعتی در حدود ماخ ۱٫۶ یا ۱,۹۳۰ کیلومتر‌بر‌ساعت دارند. تفاوت‌های طراحی میان نسخه متعارف F-35A، نسخه عمودپرواز F-35B و نسخه ناونشین F-35C از نظر آیرودینامیک، وزن و توان پیشران قابل توجه است؛ این در حالی است که این هواپیماها حدود ۷۰ تا ۹۰ درصد اشتراک دارند.

جایگاه F-35 در مقایسه با رقبا

مقایسه F-35 با برترین جنگنده‌های مورد استفاده در اغلب نیروهای هوایی جهان نشان می‌دهد که این هواپیما از نظر سرعت، عملاً کندترین جنگنده در میان آن‌هاست. حتی در میان زرادخانه ایالات متحده و متحدانش نیز Lightning II فاصله زیادی با یک جنگنده «سریع و پرشتاب» دارد. با وجود این محدودیت‌های عملکردی، F-35 جایگزین پلتفرم‌هایی مانند F-15، F-16 و Eurofighter Typhoon شده و انتظار می‌رود با خروج تدریجی جنگنده‌های قدیمی، این روند در آینده نیز ادامه یابد.

در جدول زیر، برای ارائه تصویری کلی از مقایسه عملکردی، تعدادی از جنگنده‌های غربی و همچنین پلتفرم‌های روسی و چینی در کنار یکدیگر آورده شده‌اند. این داده‌ها از ترکیب اطلاعات عمومی منتشرشده توسط سازندگان و نهادهای دولتی گردآوری شده‌اند:

هواپیما نسل حداکثر سرعت (ماخ)

F-35 Lightning II

۵

1.6

F-22 Raptor

۵

2.25

F-15 Eagle / F-15EX

۴٫۵

2.5+

F-16 Viper

۴٫۵

2.05

F-14 Tomcat

۴

2.3

F/A-18 Super Hornet

۴٫۵

1.8

Eurofighter Typhoon

۴٫۵

2.0+

Dassault Rafale

۴٫۵

1.8

J-20 Mighty Dragon

۵

2.0+

Su-57 Felon

۵

2.0+

Su-35 Flanker-E

۴٫۵

2.25

MiG-35 Fulcrum-F

۴٫۵

2.23

در یک درگیری نزدیک میان جنگنده‌ها، جایی که سرعت و توان پیشران نقش تعیین‌کننده دارند، F-35 در بسیاری از این سناریوها بازنده خواهد بود. با این حال، چنین مقایسه‌ای تا حد زیادی گمراه‌کننده است، زیرا بر مبنای یک الگوی تاکتیکی انجام می‌شود که در عمل تقریباً هیچ‌گاه دنبال نخواهد شد.

اگرچه جنگنده‌های قدیمی‌تر، از جمله حتی F-14 Tomcat‌های مورد استفاده نیروی هوایی ایران، از نظر فنی در نبردهای هوابه‌هوا برتری دارند، اما فناوری‌های پیشرفته نصب‌شده روی F-35 این مزیت را عملاً بی‌اثر می‌کند.

چرا F-35 سریع‌ترین جنگنده نیست؟

برنامه تدارکات دفاعی که به تولید F-35 انجامید و توسط Joint Program Office (JPO) مدیریت می‌شود، در حال حاضر به پرهزینه‌ترین پروژه قرارداد نظامی در تاریخ ایالات متحده تبدیل شده است. با وجود سرمایه‌گذاری عظیم در این برنامه، F-35 از نظر شاخص‌های کلیدی عملکردی مانند حداکثر سرعت، سقف پرواز و مانورپذیری، به‌هیچ‌وجه برترین جنگنده آسمان در مقایسه با سایر پلتفرم‌ها محسوب نمی‌شود.

از ابتدا نیز قرار نبود F-35 بالاترین عملکرد را در زرادخانه ایالات متحده داشته باشد. Lightning II اساساً به‌عنوان جایگزینی برای F-16 Fighting Falcon ساخت جنرال داینامیکس طراحی شد. F-16 برای چندین دهه به‌عنوان جنگنده سبک نیروی هوایی آمریکا ایفای نقش کرده است؛ جنگنده‌ای که پس از تلفات سنگین اسکادران‌های شکاری در جنگ ویتنام توسعه یافت. مهم‌ترین نوسازی در F-35، افزودن ویژگی پنهان‌کاری (Stealth) است.

عملکرد F-16 حتی در زمان خود نیز در مقایسه با هم‌نسلان نسل چهارمی‌اش مانند F-15 Eagle ساخت مک‌دانل داگلاس یا F-14 Tomcat ساخت گرومن چندان چشمگیر نبود. در دوران مدرن نیز این هواپیما به‌طور کامل تحت‌الشعاع F-22 Raptor و نسخه‌های پیشرفته F-15 قرار گرفته است. به همین ترتیب، نقش F-35، دکترین راهبردی نیروهای مسلح ایالات متحده و متحدانش، و نحوه به‌کارگیری تاکتیکی آن، اساساً نیازی به برتری مطلق عملکردی ندارند.

برتری پنهان‌کاری اف-۳۵

سال گذشته، یک خلبان نیروی هوایی آلمان (لوفت‌وافه) با جنگنده Eurofighter Typhoon در یک رویارویی مشهور، به مصاف یک F-35A متعلق به نیروی هوایی آمریکا (USAF) رفت. نتیجه این نبرد چندان غافلگیرکننده نبود؛ تایفون که از قدرت موتور و مانورپذیری بسیار بالایی برخوردار است، بدون دشواری جدی F-35 را شکست داد. البته این نتیجه یک تبصره مهم دارد: در شرایط واقعی میدان نبرد، F-35 به‌احتمال زیاد می‌توانست Eurofighter را از فاصله‌ای فراتر از برد دید مستقیم (Beyond Visual Range) و بدون آنکه شناسایی شود، نابود کند.

نزدیک‌شدن به مرحله «Merge» (اصطلاحی که خلبانان نظامی برای ورود به نبرد نزدیک به‌کار می‌برند) یا درگیرشدن در یک داگ فایت، در واقع بدترین سناریوی ممکن برای F-35 محسوب می‌شود. نقش این هواپیما در میدان نبرد به‌عنوان یک گره حسگری (Sensor Node) ایجاب می‌کند که اساساً هرگز نیازی به ورود به نبرد تن به تن با سایر جنگنده‌ها نداشته باشد. اگر تهدید هوابه‌هوایی‌ وجود داشته باشد که F-35 نتواند آن را با موشک‌های BVR از بین ببرد، دکترین راهبردی حکم می‌کند که این تهدید توسط پلتفرمی قدرتمندتر مانند F-22 خنثی شود.

یکی از قدرتمندترین قابلیت‌های فناورانه F-35، توانایی آن در نشانه‌گذاری اهداف برای سامانه‌های دوست، فراتر از برد شناسایی سامانه‌های دشمن است. به این معنا که F-35 می‌تواند با رادار خود یک هدف را «علامت‌گذاری» کند و سپس یک هواپیمای دوست، یا یک سامانه زمینی و حتی یک سامانه دریایی، موشکی شلیک کند که پس از پرتاب، رهگیری هدف را به سامانه‌های F-35 واگذار کرده و آن را منهدم کند. این قابلیت، عملاً نیاز به برتری در نبردهای داگ‌فایت را به‌طور کامل از میان برمی‌دارد.

مدافع میانی نیروی هوایی آینده

گذار از جنگ نسل چهارم به نسل پنجم، اغلب به‌عنوان انتقال از ذهنیت جنگ تن به تن به ذهنیت مدافع میانی دیجیتال توصیف می‌شود. در دوران F-15، F-16 و F-14، دکترین تاکتیکی بر کنترل متمرکز و برتری در برد دید مستقیم استوار بود. اما در F-35، موفقیت با توانایی خلبان در مدیریت حجم عظیمی از داده‌ها سنجیده می‌شود.

  منبع روزیاتو انتهای پیام/

  انتهای پیام/