اتفاقی که ۲۵۲ میلیون سال پیش زمین را نابود کرد؛ آیا دوباره تکرار می‌شود؟

 وقتی دانشمندان الماس را در فشار و دمای فوق‌العاده بالا ذوب کردند، برخلاف برخی پیش‌بینی‌ها پیش از ذوب‌شدن به ساختار جدیدی تبدیل نشد. اتم‌های کربن تا آخرین لحظه همان آرایش منظم بلوری الماس را حفظ کردند و سپس مستقیماً وارد حالت مایع شدند.

به گزارش خبرآنلاین، این آزمایش را گروهی از فیزیک‌دانان به رهبری ماریوس میلو از آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور آمریکا انجام دادند. پژوهشگران با استفاده از تأسیسات لیزری OMEGA در دانشگاه روچستر، نمونه‌های بسیار کوچک الماس را با پالس‌های قدرتمند لیزر تحت فشارهایی بین ۶۰۰ گیگاپاسکال تا ۱.۸ تراپاسکال قرار دادند.

 دما نیز به چند هزار کلوین رسید و در برخی شرایط از دمای سطح خورشید بیشتر شد. دانشمندان هم‌زمان سرعت موج شوک، دما، چگالی و بازتاب نور نمونه را اندازه گرفتند و با استفاده از پرتوهای ایکس، تغییرات ساختار اتمی الماس را بررسی کردند. معمای ذوب شدن الماس

این آزمایش برای پاسخ به یک معمای قدیمی انجام شد. پژوهش‌های گذشته نشان داده بودند که الماس در فشارهای بسیار بالا ذوب می‌شود، اما با پیشرفت محاسبات کوانتومی مشخص شد دمای ذوب اندازه‌گیری‌شده با پیش‌بینی‌های نظری حدود ۲۰ درصد اختلاف دارد. حتی شبیه‌سازی‌های پیشرفته رایانه‌ای نیز نمی‌توانستند نتایج آزمایش‌های قدیمی را بازتولید کنند.

اندازه‌گیری‌های جدید این اختلاف را برطرف کرد. پژوهشگران دمای ذوب الماس را در فشار حدود ۱ تراپاسکال، نزدیک به ۷۳۰۰ کلوین به دست آوردند. عددی که با پیش‌بینی‌های نظری سازگاری بسیار بیشتری دارد. در واقع، اندازه‌گیری قدیمی بیش از ۱۰۰۰ درجه با نتیجه جدید اختلاف داشت.

اما معمای بزرگ‌تری هم وجود داشت. مدل‌های نظری پیش‌بینی می‌کردند که کربن در فشار حدود یک تراپاسکال، پیش از ذوب‌شدن، باید برای مدت کوتاهی از ساختار معمول الماس به فاز دیگری به نام BC8 تبدیل شود. برخی آزمایش‌های قبلی نیز نشانه‌هایی از چنین تغییری را نشان داده بودند.

اما پرتوهای ایکس در آزمایش جدید چنین چیزی را نشان ندادند. تا زمانی که ساختار جامد قابل مشاهده بود، اتم‌های کربن همچنان در شبکه مکعبی معمول الماس قرار داشتند. سپس ساختار بلوری از بین رفت و کربن مایع شکل گرفت.

دانشمندان احتمال می‌دهند دلیل آن، سرعت بسیار زیاد آزمایش …

 برخی ماشین‌ها آن‌قدر بزرگ هستند که توصیف آن‌ها به‌عنوان «وسیله نقلیه» یا «تجهیزات» تقریبا ناکافی به نظر می‌رسد. آن‌ها می‌توانند صدها متر امتداد داشته باشند، هزاران تُن وزن داشته باشند یا در مقیاسی فعالیت کنند که معمولا با تاسیسات صنعتی کامل مرتبط است.

به نقل از آی‌ای، از یک بیل مکانیکی ۱۴ هزار و ۱۹۶ تُنی که در معادن روباز حرکت می‌کند گرفته تا یک شتاب‌دهنده عظیم ذرات، این‌ها هفت مورد از بزرگ‌ترین ماشین‌هایی هستند که تاکنون ساخته شده‌اند. در این فهرست به ‌جای رتبه‌بندی صرفا بر اساس یک معیار، مقیاس فیزیکی کلی، جرم و اهمیت مهندسی در نظر گرفته شده است. ۱. برخورددهنده بزرگ هادرونی در سرن

برخورددهنده بزرگ هادرونی (LHC) به ‌طور رسمی از سوی رکوردهای جهانی گینس به ‌عنوان بزرگ‌ترین ماشین ساخته ‌شده توسط بشر شناخته شده است و محیط آن حدود ۲۶.۶ کیلومتر است. این شتاب‌دهنده در زیر مرز فرانسه و سوئیس، در نزدیکی ژنو، ساخته شده و از ۱٬۲۳۲ آهنربای دوقطبی ابررسانا برای هدایت پرتوهای ذرات در مسیر حلقه عظیم خود استفاده می‌کند.

این شتاب‌دهنده در سال ۲۰۰۸ آغاز به کار کرد و از آن زمان تاکنون برای آزمایش‌هایی با هدف بررسی ساختار بنیادی ماده مورد استفاده قرار گرفته است؛ از جمله کشف بوزون هیگز. برخلاف سایر ماشین‌های این فهرست، عظمت آن به جابه‌جایی زمین یا بار مربوط نمی‌شود. هدف آن کنترل ذراتی است که با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می‌کنند. ۲. باگر ۲۹۳ در آلمان

باگر ۲۹۳ بی‌شک یکی از تماشایی‌ترین ماشین‌های روی زمین است. این بیل مکانیکی چرخ‌پره‌ای ۱۴ هزار و ۱۹۶ تُن وزن دارد، حدود ۲۲۰ متر طول و ۹۴.۵ متر ارتفاع دارد. گینس آن را هم به ‌عنوان سنگین‌ترین وسیله نقلیه زمینی و هم بزرگ‌ترین ماشین صنعتی متحرک جهان به رسمیت شناخته است.

چرخ بیل آن حدود ۲۱.۶ متر قطر دارد و ۱۸ سطل را حمل می‌کند که هرکدام قادرند هزاران لیتر مواد را در خود جای دهند. این ماشین می‌تواند روزانه حدود ۲۴۰ هزار مترمکعب خاک را جابه‌جا کند. حرکت آن فوق‌العاده آهسته است، اما ابعاد عظیم آن به دستگاه اجازه می‌دهد به ‌طور پیوسته لایه‌های رویی زمین را از معادن روباز خارج کند. ۳. پایونیرینگ اسپیریت یا کشتی ساخت‌وساز فراساحلی

پایونیرینگ اسپیریت با ۳۸۲ متر طول …

به گزارش شهرآرانیوز؛ چین امروز به یکی از مهم‌ترین دستاورد‌های خود در حوزه پرتابگر‌های فضایی دست یافت. شرکت خصوصی LandSpace موفق شد مرحله اول موشک Zhuque-۳ Y۲ را پس از یک پرتاب مداری با موفقیت به زمین بازگرداند و روی سکوی مشخص‌شده در استان گانسو فرود آورد.

این نخستین بار است که یک شرکت خصوصی چینی موفق می‌شود مرحله اول یک موشک کلاس مداری را پس از پرتاب، به‌صورت کنترل‌شده روی خشکی فرود بیاورد. این موفقیت، LandSpace را در کنار شرکت‌هایی مانند SpaceX و Blue Origin قرار می‌دهد که پیش‌تر فناوری بازیابی موشک‌های مداری را عملیاتی کرده‌اند.

موشک Zhuque-۳ Y۲ روز ۱۹ اوت از منطقه آزمایشی پرتاب تجاری دونگ‌فنگ در شمال‌غرب چین به فضا پرتاب شد. مرحله دوم موشک مأموریت خود را انجام داد و محموله را در مدار قرار داد؛ سپس مرحله اول برای بازگشت به زمین وارد مسیر فرود شد.

این بوستر با استفاده از پایه‌های فرود، موتور‌های خود و سامانه کنترل خودکار سرعت و مسیر خود را تنظیم کرد و در نهایت حدود ۳۹۰ کیلومتر دورتر از محل پرتاب، در استان گانسو روی سکوی فرود نشست.

این دومین پرواز Zhuque-۳ و دومین تلاش LandSpace برای بازیابی مرحله اول آن بود. در مأموریت نخست در دسامبر ۲۰۲۵، موشک توانست محموله خود را در مدار قرار دهد، اما مرحله اول نتوانست فرود کنترل‌شده را کامل کند. چرا فرود موشک Zhuque-۳ Y۲ مهم است؟

موشک‌های سنتی پس از جداشدن مرحله اول، معمولاً در جو می‌سوزند یا در اقیانوس سقوط می‌کنند. در مقابل، موشک قابل‌استفاده مجدد می‌تواند پس از بازگشت، بازرسی و تعمیر دوباره پرتاب شود.

این فناوری می‌تواند هزینه پرتاب ماهواره‌ها را به‌شدت کاهش دهد و امکان انجام پرتاب‌های پرتعداد را فراهم کند؛ رویکردی که اسپیس‌ایکس با موشک Falcon ۹ به یکی از پایه‌های اصلی مدل تجاری خود تبدیل کرده است.

در واقع، اهمیت موفقیت LandSpace فقط در «فرود آمدن یک موشک» نیست؛ مرحله بعدی، اثبات این موضوع است که همان بوستر بتواند پس از بازرسی و تعمیر دوباره پرواز کند.

…

عصرایران- ماه فقط یک چراغ درخشان در آسمان شب نیست. این قمر طبیعی زمین طی میلیاردها سال، با گرانش خود بر اقیانوس ها، چرخش زمین و حتی پایداری محور سیاره تاثیر گذاشته است. اما اگر فرض کنیم ماه ناگهان ناپدید شود، چه اتفاقی برای زمین و زندگی روی آن رخ خواهد داد؟

نخستین تغییر بزرگ، در اقیانوس ها دیده خواهد شد. برخلاف تصور رایج، با ناپدید شدن ماه جزر و مد به طور کامل از بین نمی رود، زیرا خورشید نیز می تواند باعث ایجاد جزر و مد شود. با این حال، ماه عامل اصلی جزر و مد زمین است و نیروی کشندی آن از خورشید بیشتر است. بنابراین پس از ناپدید شدن ماه، دامنه بسیاری از جزر و مدها به شکل محسوسی کاهش پیدا خواهد کرد.

این تغییر برای اکوسیستم های ساحلی اهمیت زیادی خواهد داشت. بسیاری از موجودات دریایی زندگی خود را با چرخه منظم جزر و مد هماهنگ کرده اند و تغییر شدید این چرخه می تواند زیستگاه های ساحلی را دگرگون کند. البته نمی توان نتیجه گرفت که بلافاصله زنجیره غذایی اقیانوس ها فرو می پاشد؛ واکنش اکوسیستم ها پیچیده تر از این است. روزهای زمین ناگهان تغییر نمی کنند

یکی از تصورات نادرست درباره ناپدید شدن ماه این است که زمین بلافاصله شروع به چرخش متفاوتی می کند یا یک نیمکره آن برای همیشه رو به خورشید قرار می گیرد. چنین اتفاقی رخ نمی دهد.

زمین همین حالا نیز در حال چرخش است و ماه فقط یکی از عوامل موثر بر سرعت این چرخش محسوب می شود. برهم کنش کشندی زمین و ماه طی میلیاردها سال، انرژی چرخشی زمین را به تدریج کاهش داده و باعث طولانی تر شدن روزها شده است. همزمان، ماه نیز به دلیل همین برهم کنش به آرامی از زمین دور می شود و اندازه گیری های دقیق نشان می دهند که سرعت این دور شدن حدود 3.8 سانتی متر در سال است.

بنابراین اگر ماه امروز ناپدید شود، زمین همچنان به چرخش خود ادامه خواهد داد و شب و روز نیز همچنان وجود خواهند داشت.

شاید مهم ترین پیامد، چیزی باشد که خیلی دیرتر خودش را نشان دهد

یکی از مهم ترین نقش های ماه، کمک به پایدار ماندن محور چرخش زمین است. محور زمین در حال حاضر حدود 23.5 درجه نسبت به صفحه مدار آن کج است و همین انحراف یکی از عوامل اصلی شکل گیری فصل هاست.

گرانش ماه به تثبیت این وضعیت کمک می کند. ناسا …

به گزارش خبرفوری، با انتشار تصویری خیره‌کننده که حاصل ۱۵ سال پژوهش علمی است، ناسا چهره‌ای از سیاره ما را ترسیم کرده که بیش از آنکه به یک کره بی‌نقص شباهت داشته باشد، به یک «سیب‌زمینی ناهموار» شبیه است.

این تصویر که دانشمندان آن را «ژئوئید» می‌نامند، نمایش بصری توزیع جرم و گرانش در سراسر سیاره است. اما این «سیب‌زمینی فضایی» چگونه به دست آمده است؟ نکته کلیدی اینجاست: گرانش زمین در همه جای آن یکسان عمل نمی‌کند. برخلاف تصور عمومی، نیروی جاذبه تحت تأثیر عواملی چون کوه‌ها، دره‌های عمیق اقیانوسی، و مهم‌تر از همه، تغییرات در چگالی مواد درون پوسته و گوشته زمین قرار دارد. مناطقی که جرم بیشتری دارند، گرانش قوی‌تری اعمال می‌کنند و در مدل ژئوئید، به صورت برآمدگی‌های ظریف نمایان می‌شوند.

باید توجه داشت که این شکل، فرم فیزیکی پوسته زمین نیست؛ بلکه یک مدل ریاضی از سطح فرضی دریاهاست که اگر جزر و مد، باد و جریان‌های اقیانوسی حذف شوند و تنها گرانش و چرخش زمین حاکم باشد، آب‌ها چه شکلی به خود می‌گرفتند. برای درک بهتر این تفاوت‌های ظریف توسط چشم انسان، ناسا تغییرات ارتفاعی در این نقشه را ده‌هزار برابر بزرگ‌نمایی کرده است؛ فرآیندی که نتیجه آن، این تصویر ناهموار و عجیب را رقم زده است.

بیشتر بخوانید:

مردی در حال قدم زدن روی مریخ | تصویر تازه ناسا جنجالی شد

ماجرای گوی‌های فلزی مرموز در ساحل چیست؟ | عکس

چین «جنین‌های مصنوعی انسان» را به فضا می‌فرستد | در انتظار تولد نوزادان فضایی

خشک شدن دریای خزر هم تقصیر روسیه است | تحقیقات تازه فاش کرد

این نقشه دقیق، حاصل تحلیل بیش از یک میلیارد داده مشاهده‌ای است که طی ۱۵ سال توسط ۱۹ ماهواره، از جمله مأموریت‌های شاخص «گریس» و «گوک» جمع‌آوری شده‌اند. داده‌های به دست آمده، نشان‌دهنده اختلاف‌های جالب‌توجهی در سطح مرجع گرانشی زمین است. به عنوان مثال، در حالی که در نزدیکی ایسلند شاهد برآمدگی و ارتفاعی تا ۸۵ متر بالاتر از سطح مرجع هستیم، در جنوب هند گرانش به شکلی عمل می‌کند که گویی سطح دریا تا ۱۰۶ متر پایین‌تر از حالت معمول قرار دارد. مجموع این نوسانات، اختلافی در حدود ۱۹۱ متر را میان پست‌ترین و بلندترین نقاط این نقشه ایجاد کرده است.

فراتر از جنبه‌های …