گران‌ترین قطعه به کار رفته در گوشی‌های هوشمند

به گزارش سیتنا از ورج، در ادامه، به بررسی نقاط قوت و ضعف پیکسل ۱۱ پرو می‌پردازیم.

سخت‌افزار؛ ارتقاهای جزیی و یک پسرفت

پیکسل ۱۱ پرو نسبت به نسل قبل، تغییرات سخت‌افزاری چندانی ندارد: نمایشگر: روشنایی ۳,۶۰۰ نیت (افزایش یافته) شارژ: سرعت سیمی بیشتر و Qi2.2 برای شارژ بی‌سیم ۲۵ وات دوربین تله‌فوتو: سنسور بزرگ‌تر با جذب نور ۳۰٪ بیشتر حافظه: شروع از ۲۵۶ گیگابایت (به‌جای ۱۲۸ گیگابایت)

اما مدل پایه پیکسل ۱۱ پرو نسبت به پیکسل ۱۰ پرو، رم کمتری (از ۱۶ به ۱۲ گیگابایت) دارد و قیمت آن نیز ۱۰۰ دلار افزایش یافته است.

ویژگی‌های جدید؛ هیجان‌انگیز اما ناکارآمد HiLight (چراغ اعلان): چراغ‌های LED اطراف فلاش که برای اعلان‌ها روشن می‌شوند. در عمل، کارایی چندانی ندارند. Proactive Assistance: کمک‌های هوشمند برای رزرو رستوران و کارهای روزمره. این ویژگی فقط در شرایط بسیار خاص کار می‌کند.

نقاط قوت واقعی Rambler: ابزاری که بهترین فریم‌های ویدئو را انتخاب می‌کند (بسیار کاربردی) Magic Capture: ثبت عکس‌های آماده برای اشتراک‌گذاری با یک ضربه دوربین: کیفیت عالی در نور کم و زوم ۱۲۰ برابر کیفیت ساخت: فوق‌العاده و premium

قیمت و ارزش خرید مدل قیمت (دلار) تغییر نسبت به نسل قبل Pixel 11 Pro ۱,۰۹۹ ۱۰۰ دلار افزایش Pixel 11 Pro XL ۱,۲۹۹ ۱۰۰ دلار افزایش

گوشی‌ای عالی با قیمتی بالاتر

پیکسل ۱۱ پرو با وجود افزایش قیمت و کاهش رم، همچنان یک گوشی عالی است. دوربین بهبودیافته، نمایشگر روشن‌تر و ابزارهای مفیدی مانند Rambler، آن را به گزینه‌ای جذاب برای کاربران حرفه‌ای تبدیل کرده است. اما اگر به دنبال ویژگی‌های جدید و هیجان‌انگیز مانند HiLight هستید، ممکن است ناامید شوید.

جدول اطلاعات کلیدی ویژگی Pixel 11 Pro Pixel 10 Pro قیمت ۱,۰۹۹ دلار ۹۹۹ دلار رم ۱۲ گیگابایت ۱۶ گیگابایت حافظه پایه ۲۵۶ گیگابایت ۱۲۸ گیگابایت نمایشگر ۳,۶۰۰ نیت ۳,۰۰۰ نیت شارژ بی‌سیم Qi2.2 (۲۵ وات) Qi (۱۲ وات) دوربین تله‌فوتو سنسور بزرگ‌تر، جذب نور ۳۰٪ بیشتر سنسور قبلی HiLight دارد (ناکارآمد) ندارد Proactive Assistance دارد (محدود) ندارد

انتهای پیام

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی ۴ شرکتی می‌پردازیم که قبل از Fairphone ایده گوشی ماژولار را دنبال کردند.

۱. گوگل (Project Ara)

پروژه Ara گوگل، بلندپروازانه‌ترین تلاش برای ساخت یک گوشی کاملاً ماژولار بود. در این پروژه، یک اسکلت اصلی (Endoskeleton) وجود داشت که کاربران می‌توانستند قطعاتی مانند نمایشگر، باتری، پردازنده و دوربین را به آن متصل کنند. این پروژه که تحت تأثیر مفهوم Phonebloks شکل گرفت، پس از چند سال تأخیر، در سپتامبر ۲۰۱۶ به‌طور ناگهانی لغو شد. اگرچه نمونه‌های اولیه‌ای از آن ساخته شد، اما هیچ‌کدام به ماژولاریت کامل وعده‌داده‌شده نرسیدند.

۲. موتورولا (Moto Mods)

موتورولا با رویکردی عمل‌گرایانه‌تر، گوشی‌های سری Moto Z را با قابلیت اتصال ماژول‌های جانبی (Moto Mods) عرضه کرد. این ماژول‌ها شامل باتری اضافی، بلندگو، پروژکتور، کنترلر بازی و حتی بلندگوی هوشمند الکسا بودند. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹، چندین مدل از سری Moto Z از این ماژول‌ها پشتیبانی کردند، اما استقبال کم از این لوازم جانبی گران‌قیمت، باعث شد موتورولا این ایده را کنار بگذارد.

۳. الجی (LG G5)

LG G5 در سال ۲۰۱۶ با بخش پایینی قابل تعویض عرضه شد که کاربران می‌توانستند ماژول‌هایی مانند Cam Plus (باتری اضافی و کنترل دوربین) یا Hi-Fi Plus (تقویت‌کننده صدا) را به آن متصل کنند. با این حال، برای تعویض ماژول باید گوشی خاموش می‌شد، زیرا باتری نیز جدا می‌گشت. این مفهوم موفق نبود و الجی پس از G5، دیگر گوشی ماژولاری عرضه نکرد.

۴. مودو (Modu)

شرکت اسرائیلی Modu در سال ۲۰۰۸ با ایده‌ای خلاقانه، گوشی‌های Modu 1 و Modu T را عرضه کرد. این گوشی‌ها یک واحد اصلی کوچک بودند که می‌توانستند در «ژاکت‌های» مختلفی قرار بگیرند تا قابلیت‌هایی مانند دوربین، GPS، صفحه کلید فیزیکی یا صفحه نمایش بزرگ‌تر را اضافه کنند. با وجود خلاقیت، این شرکت در سال ۲۰۱۱ به دلیل بدهی و عدم موفقیت تجاری، تعطیل شد و گوگل حق امتیازهای آن را خریداری کرد.

مسیر پرنوسان گوشی‌های ماژولار

اگرچه ایده گوشی‌های ماژولار جذاب است، اما تقریباً همه شرکت‌های پیشگام در این مسیر با چالش‌هایی مانند هزینه بالا، استقبال کم کاربران و پیچیدگی فنی روبرو شدند. …