سه غول کهنسال فناوری از دهه ۲۰۰۰ (+عکس)

به گزارش سیتنا از ورج، در ادامه، به بررسی نقاط قوت و ضعف پیکسل ۱۱ پرو می‌پردازیم.

سخت‌افزار؛ ارتقاهای جزیی و یک پسرفت

پیکسل ۱۱ پرو نسبت به نسل قبل، تغییرات سخت‌افزاری چندانی ندارد: نمایشگر: روشنایی ۳,۶۰۰ نیت (افزایش یافته) شارژ: سرعت سیمی بیشتر و Qi2.2 برای شارژ بی‌سیم ۲۵ وات دوربین تله‌فوتو: سنسور بزرگ‌تر با جذب نور ۳۰٪ بیشتر حافظه: شروع از ۲۵۶ گیگابایت (به‌جای ۱۲۸ گیگابایت)

اما مدل پایه پیکسل ۱۱ پرو نسبت به پیکسل ۱۰ پرو، رم کمتری (از ۱۶ به ۱۲ گیگابایت) دارد و قیمت آن نیز ۱۰۰ دلار افزایش یافته است.

ویژگی‌های جدید؛ هیجان‌انگیز اما ناکارآمد HiLight (چراغ اعلان): چراغ‌های LED اطراف فلاش که برای اعلان‌ها روشن می‌شوند. در عمل، کارایی چندانی ندارند. Proactive Assistance: کمک‌های هوشمند برای رزرو رستوران و کارهای روزمره. این ویژگی فقط در شرایط بسیار خاص کار می‌کند.

نقاط قوت واقعی Rambler: ابزاری که بهترین فریم‌های ویدئو را انتخاب می‌کند (بسیار کاربردی) Magic Capture: ثبت عکس‌های آماده برای اشتراک‌گذاری با یک ضربه دوربین: کیفیت عالی در نور کم و زوم ۱۲۰ برابر کیفیت ساخت: فوق‌العاده و premium

قیمت و ارزش خرید مدل قیمت (دلار) تغییر نسبت به نسل قبل Pixel 11 Pro ۱,۰۹۹ ۱۰۰ دلار افزایش Pixel 11 Pro XL ۱,۲۹۹ ۱۰۰ دلار افزایش

گوشی‌ای عالی با قیمتی بالاتر

پیکسل ۱۱ پرو با وجود افزایش قیمت و کاهش رم، همچنان یک گوشی عالی است. دوربین بهبودیافته، نمایشگر روشن‌تر و ابزارهای مفیدی مانند Rambler، آن را به گزینه‌ای جذاب برای کاربران حرفه‌ای تبدیل کرده است. اما اگر به دنبال ویژگی‌های جدید و هیجان‌انگیز مانند HiLight هستید، ممکن است ناامید شوید.

جدول اطلاعات کلیدی ویژگی Pixel 11 Pro Pixel 10 Pro قیمت ۱,۰۹۹ دلار ۹۹۹ دلار رم ۱۲ گیگابایت ۱۶ گیگابایت حافظه پایه ۲۵۶ گیگابایت ۱۲۸ گیگابایت نمایشگر ۳,۶۰۰ نیت ۳,۰۰۰ نیت شارژ بی‌سیم Qi2.2 (۲۵ وات) Qi (۱۲ وات) دوربین تله‌فوتو سنسور بزرگ‌تر، جذب نور ۳۰٪ بیشتر سنسور قبلی HiLight دارد (ناکارآمد) ندارد Proactive Assistance دارد (محدود) ندارد

انتهای پیام

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی ۴ شرکتی می‌پردازیم که قبل از Fairphone ایده گوشی ماژولار را دنبال کردند.

۱. گوگل (Project Ara)

پروژه Ara گوگل، بلندپروازانه‌ترین تلاش برای ساخت یک گوشی کاملاً ماژولار بود. در این پروژه، یک اسکلت اصلی (Endoskeleton) وجود داشت که کاربران می‌توانستند قطعاتی مانند نمایشگر، باتری، پردازنده و دوربین را به آن متصل کنند. این پروژه که تحت تأثیر مفهوم Phonebloks شکل گرفت، پس از چند سال تأخیر، در سپتامبر ۲۰۱۶ به‌طور ناگهانی لغو شد. اگرچه نمونه‌های اولیه‌ای از آن ساخته شد، اما هیچ‌کدام به ماژولاریت کامل وعده‌داده‌شده نرسیدند.

۲. موتورولا (Moto Mods)

موتورولا با رویکردی عمل‌گرایانه‌تر، گوشی‌های سری Moto Z را با قابلیت اتصال ماژول‌های جانبی (Moto Mods) عرضه کرد. این ماژول‌ها شامل باتری اضافی، بلندگو، پروژکتور، کنترلر بازی و حتی بلندگوی هوشمند الکسا بودند. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹، چندین مدل از سری Moto Z از این ماژول‌ها پشتیبانی کردند، اما استقبال کم از این لوازم جانبی گران‌قیمت، باعث شد موتورولا این ایده را کنار بگذارد.

۳. الجی (LG G5)

LG G5 در سال ۲۰۱۶ با بخش پایینی قابل تعویض عرضه شد که کاربران می‌توانستند ماژول‌هایی مانند Cam Plus (باتری اضافی و کنترل دوربین) یا Hi-Fi Plus (تقویت‌کننده صدا) را به آن متصل کنند. با این حال، برای تعویض ماژول باید گوشی خاموش می‌شد، زیرا باتری نیز جدا می‌گشت. این مفهوم موفق نبود و الجی پس از G5، دیگر گوشی ماژولاری عرضه نکرد.

۴. مودو (Modu)

شرکت اسرائیلی Modu در سال ۲۰۰۸ با ایده‌ای خلاقانه، گوشی‌های Modu 1 و Modu T را عرضه کرد. این گوشی‌ها یک واحد اصلی کوچک بودند که می‌توانستند در «ژاکت‌های» مختلفی قرار بگیرند تا قابلیت‌هایی مانند دوربین، GPS، صفحه کلید فیزیکی یا صفحه نمایش بزرگ‌تر را اضافه کنند. با وجود خلاقیت، این شرکت در سال ۲۰۱۱ به دلیل بدهی و عدم موفقیت تجاری، تعطیل شد و گوگل حق امتیازهای آن را خریداری کرد.

مسیر پرنوسان گوشی‌های ماژولار

اگرچه ایده گوشی‌های ماژولار جذاب است، اما تقریباً همه شرکت‌های پیشگام در این مسیر با چالش‌هایی مانند هزینه بالا، استقبال کم کاربران و پیچیدگی فنی روبرو شدند. Fairphone با تمرکز بر تعمیرپذیری و دوام، توانسته است این مفهوم را به‌شکل موفق‌تری ادامه دهد.

جدول اطلاعات کلیدی شرکت نام پروژه سال(ها) ویژگی اصلی سرانجام گوگل Project Ara ۲۰۱۳-۲۰۱۶ اسکلت اصلی با قطعات قابل تعویض لغو در ۲۰۱۶ موتورولا Moto Mods ۲۰۱۶-۲۰۱۹ ماژول‌های پشتی (باتری، بلندگو، پروژکتور) متوقف شد الجی LG G5 ۲۰۱۶ بخش پایینی قابل تعویض با ماژول‌های Friends فقط یک مدل مودو Modu 1 / Modu T ۲۰۰۸-۲۰۱۰ گوشی اصلی با «ژاکت‌های» قابل تعویض تعطیلی در ۲۰۱۱

انتهای پیام

یک قطار مغناطیسی آزمایشی در چین توانست با دستیابی به سرعت ۸۰۰ کیلومتربرساعت در مدت‌زمان تقریبی ۵ ثانیه، رکورد شتاب‌گیری جهان را جابه‌جا کند.

به گزارش تابناک به نقل از زومیت؛ قطار مغناطیسی چین با وزن ۱٫۱ تن در یک مسیر آزمایشی به طول یک کیلومتر در آزمایشگاه دونگ‌هو واقع در استان هوبئی، ظرف مدت ۵٫۳ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۸۰۰ کیلومتربرساعت رسید.

فناوری مگلو با استفاده از نیروی مغناطیسی، قطار را کمی بالاتر از ریل‌ها نگه می‌دارد تا اصطکاک به‌طور کامل حذف شود و هم‌زمان میدان مغناطیسی تولیدشده توسط سیم‌پیچ‌های اطراف ریل، قطار را به جلو می‌رانند.

پژوهشگران چینی نشان دادند که این قطار علاوه‌بر دستیابی به سرعت‌های بسیار بالا، می‌تواند با سیستم ترمز پیشرفته‌اش به‌طور کاملا کنترل‌شده متوقف شود. قطار پس از رسیدن به سرعت ۸۰۰ کیلومتربرساعت، در مسافتی حدود ۲۰۰ متر به‌آرامی و بدون تکان ناگهانی متوقف شد. این سومین بار در ۶ ماه گذشته است که قطار یادشده رکورد شتاب‌گیری مگلو در مسافت کوتاه را می‌شکند.

نخستین آزمایش قطار در خردادماه سال گذشته انجام شد که در آن زمان توانست در مدت هفت ثانیه به سرعت ۶۵۰ کیلومتربرساعت دست یابد. در آزمایش‌های بعدی، قطار با کاهش زمان شتاب‌گیری، به سرعت‌های ۷۰۰ و ۷۹۸ کیلومتربرساعت رسید و رکوردهای قبلی خود را بهبود بخشید.

دانشمندان در جریان آزمایش‌ها، فناوری‌های کلیدی متعددی از جمله انتقال انرژی با قدرت بالا، رانش الکترومغناطیسی، کنترل تعلیق در سرعت بالا و ترمز اضطراری را به چالش کشیدند.

قطارهای مغناطیسی در حال کار در چین و ژاپن معمولا با سرعت ۳۲۰ کیلومتربرساعت حرکت می‌کنند و سریع‌ترین قطار تجاری جهان یعنی فوشینگ در چین، به بیشینه‌ی سرعت ۳۵۰ کیلومتربرساعت می‌رسد. پژوهشگران دانشگاه ملی فناوری دفاعی چین در حال ساخت قطارهای مگلو فوق سریع هستند و در یکی از آزمایش‌های خود به شتاب ۶۹۷ کیلومتربرساعت در دو ثانیه دست یافته‌اند.

فناوری کنونی در مرحله‌ی فعلی برای جابه‌جایی انسان طراحی نشده است؛ اما محققان امیدوارند اصول پایه‌ای آن در نهایت به ساخت سیستم‌های پرتاب موشک و هواپیماهای جنگنده منجر شود. دانشمندان چینی همچنین در حال توسعه‌ی فناوری مشابهی برای راه‌اندازی قطارهای مگلو درون لوله‌های کم‌فشار یا خلاء هستند؛ البته این طرح‌ها با چالش‌هایی مانند هزینه‌های سنگین زیرساختی، امنیت مسافران و ساخت ریل‌های بسیار دقیق در مسافت‌های طولانی روبه‌رو است.