رویداد۲۴| سردار سید مجید ابنالرضا، امروز جمعه که به مناسبت ۳۱ مرداد، روز صنعت دفاعی در پیش از خطبههای نمازجمعه این هفته تهران در مصلی امام خمینی (ره) سخن میگفت ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدای جنگ رمضان به ویژه قائد شهید امت و شهدای صنعت دفاعی و فرماندهان شهید کشور در ۲ جنگ اخیر، گفت: صنعت دفاعی، امروز در نظام اسلامی جلوهای از علم و فناوری، خلاقیت، ایمان، استقلال و اراده یک ملت است و آنچه ما در صنعت دفاعی میبینیم، کوهی است که بخش بزرگی از توانمندی در زیر سطح آن قرار دارد.
وی افزود: دانشگاهها، آزمایشگاههای علوم و تحقیقاتی، شرکتهای دانشبنیان، دانشمندان، مهندسان، کارگران، متخصصان و هزاران جوان ایرانی که امروز به طور شبانه روز برای حفظ امنیت اقتدار ایران تلاش میکنند، فقط بخشی از صنعت دفاعی کشور هستند. اجازه تجاوز نظامی به سرزمین، استقلال و امنیت کشورمان را نمیدهیم
سرپرست وزارت دفاع با اشاره به اهمیت امنیت در کشور، تصریح کرد: امروز امنیت برای مسائل مهم جامعه، اصل است و زمانی جامعه و خانواده با آرامش زندگی خواهند کرد، که امنیت لازم را داشته باشند. دانش آموزان زمانی به آرامش درس میخوانند که محیط امن را داشته باشند، دانشگاه زمانی میتواند پژوهش و تحقیق لازم را انجام دهد که کشور ثبات و امنیت لازم را در خود جای دهد. بر همین اساس امنیت مقدمه پیشرفت در هر کشوری است.
بیشتر بخوانید: الیباف: هر چقدر قدرت نظامی داشته باشیم، اگر مردم گرسنه باشند دوام نمیآوریم| ما نه جنگطلبیم و نه به دنبال جنگ
سردار ابنالرضا یادآور شد: اگر امنیت نباشد، اقتصاد آسیب خواهد دید و در ادامه سرمایهگذاریها کاهش خواهد یافت و علم و فناوری دچار مشکل میشود و آرامش مردم از بین میرود. برهمین اساس توان دفاعی و صنعت دفاعی، امروز یکی از ارکان مهم امنیت ملی و یکی از مولفههای بازدارندگی است.
وی تاکید کرد: قدرت دفاعی امروز ایران برای جنگ طلبی نیست بلکه برای جلوگیری از جنگ و تجاوز است. هیچگاه آغازگر تجاوز به هیچ کشوری نبوده و نخواهیم بود. ما اهل تجاوز نظامی نیستیم، اما اجازه تجاوز نظامی به سرزمین، استقلال و امنیت کشور را هم نخواهیم داد. جنگ تحمیلی اخیر میدان بزرگ آزمون بود
سردار ابنالرضا در ادامه با بیان اینکه تجربه جنگ اخیر درسی بزرگ بود، گفت: این جنگ برای ملت ایران با همه تلخیها و هزینهها و داغهایی که بر دل ما گذاشت، یک میدان بزرگ آزمون بود. ما عزیزانی را از دست دادیم از جمله قاعد امت، فرماندهان، دانشمندان، زنان و کودکانی که مظلومانه در این جنگ به شهادت رسیدند و داغ شهیدان برای ما فراموش نشدنی است. اما در کنار این تلخی بزرگ، ملت ایران، یک حقیقت بزرگ را دید و آن قدرت خودباوری ملی بود.
وی خاطرنشان کرد: این جنگ نشان داد که ملت ایران اگر روی پای خود بایستد، اگر به جوان خود اعتماد کند و اگر علم و فناوری را به میدان بیاورد و اگر در کنار یکدیگر متحد و منسجم باشد، میتواند در برابر همه تهدیدات ایستادگی کند.
سرپرست وزارت دفاع گفت: دانشگاهها، مراکز تحقیقاتی، کارخانهها، شرکتهای دانش بنیان و مجموعههای دفاعی کشور در جنگ اخیر نشان دادند که میتوانند در عرصههای پیچیده علم و فناوری نقش آفرین باشند.
سردار ابنالرضا تصریح کرد: با اطمینان میگویم جوان ایرانی، دانشمند ایرانی، دانشگاههای ایرانی، صنعت ایرانی و در نهایت ملت ایران میتوانند روی پای خود بایستدند و در راه استقلال و امنیت کشور تلاش کنند.
وی درس دیگر جنگ اخیر را اتحاد و انسجام ملی برشمرد و عنوان کرد: هرجا ملت و قدرت دفاعی کشور در کنار هم قرار گرفتند، ایران با قدرت، همه ظرفیتهای خود را در برابر دشمنان به کار گرفت. امروز کارگران، معلمان، کشاورزان، دانشجویان، نیروهای مسلح، دولت و مردم همه بخشی از این قدرت ملی هستند.
سرپرست وزارت دفاع باتاکید بر اینکه قدرت ملی فقط در یک سازمان یا یک دستگاه خلاصه نمیشود بلکه قدرت ملی ایران، حاصل جمع توان ایرانیان است، گفت: این جنگ با همه سختیهایش امید ما را به آینده بیشتر کرد. چرا که دیدیم که یک ملت میتواند در سختترین شرایط روی پای خود بایستد و در برابر فشار، تحریم محاصره تاب آور شود و اگر چه این فشارها، دشواری ایجاد میکند، اما نمیتواند اراده یک ملت را از بین ببرد.
سردار ابنالرضا تاکید کرد: این جنگ برای ما یک پیام بزرگ داشت مبنی بر اینکه که اگر به خودمان، به جوانان، علم و فناوری و ظرفیتهای ملی اعتماد کنیم، آینده ایران میتواند بسیار روشنتر از امروز باشد. در جنگ رمضان قویتر از جنگ ۱۲ روز ظاهر شدیم
وی در ادامه با مقایسه جنگهای ۱۲ روزه و ۴۰ روزه عنوان کرد: ما در جنگ رمضان به مراتب قویتر از جنگ ۱۲ روزه وارد صحنه و میدان شدیم و همچنین به مراتب شگفتانههای ما در حوزه تکنیک و تاکتیک در جنگ رمضان ارتقا یافتهتر از جنگ قبلی بود. از طرفی میزان نفوذ نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران در عمق پایگاه دشمن و تعداد سقوطهای بالگردها و هواپیماهای عملیاتی و شناسایی دشمن و تسلط به اقدامات منطقهای دشمن و ایجاد اقدامات دردآور علیه دشمن، بسیار بیشتر از جنگ تحمیلی دوم بود.
ایران آنلاین:
سردار سعید منتظر المهدی افزود: مرزبانان هنگ مرزی سراوان با اشراف اطلاعاتی و آمادگی عملیاتی، شب گذشته تحرکات یک گروهک مسلح که قصد ورود غیرقانونی به کشور و انجام اقدامات خرابکارانه داشتند را شناسایی و موضوع را در دستور کار قرار دادند.
به گزارش ایسنا، وی افزود: در این عملیات ، مسیر ورود عناصر مسلح را مسدود کردند و در جریان درگیری، ضمن مقابله با آنان، یکی از عناصر این گروهک را به هلاکت رساندند.
بنا به اعلام خبرگزاری پلیس، منتظرالمهدی در پایان گفت: اعضای باقیمانده گروهک پس از مواجهه با واکنش مرزبانان، از محل متواری شدند و به سمت خاک کشور مقابل گریختند. در پاکسازی محل درگیری، مقادیری سلاح و تجهیزات ارتباطی کشف و ضبط شد.
انتهای پیام/
برترینها: حکم چهار سال حبس برای هیوا سیفیزاده، خواننده موسیقی ایرانی، به اتهام «تشویق به فساد و فحشا» با انتقادهایی همراه شده است؛ او میگوید تنها چند بیت از اشعار سعدی را به سبک آواز ایرانی اجرا کرده و حالا پرسش اصلی این است که چگونه چنین اجرایی میتواند مصداق این اتهام باشد. در ادامه، برشی از یادداشت جعفر محمدی در «عصرایران» را میخوانید:
جعفر محمدی نوشت:
آن طور که "هیوا سیفی زاده" می گوید این خواننده آواز ایرانی به چهار سال حبس محکوم شده است. او در 9 اسفند 1403 در عمارت "روبرو" دقایقی آواز خواند و به همین دلیل بازداشت شد، به دادگاه رفت و حالا خبر رسیده که دادگاه بدوی برایش چهار سال زندان در نظر گرفته است! به چه جرمی؟ خودش می گوید به جرم" تشویق به فسا و فحشا"!
در این باره نکات زیر قابل توجه است:
1 - اساساً خوانندگی زنان، حتی در حضور مردان، در نظر بسیاری از فقها از جمله رهبر شهید - آیت الله سیدعلی خامنه ای - اشکال شرعی ندارد و حلال است.
فتوای رهبر شهید در این باره را بخوانید:
اگر صداى زن (چه به صورت تک خوانی و یا همخوانی با زنان و یا با مردان ) به صورت غنا نباشد و گوش دادن به صداى او هم به قصد لذت و ریبه نباشد و مفسدهاى هم بر آن مترتّب نشود، اشکال ندارد، اگر مفسده داشته باشد و یا تحریک شهوت بکند، جایز نیست.
آیت الله سیستانی که از بزرگ ترین مراجع تاریخ شیعه اند نیز در این باره چنین فتوا داده اند:
آواز خواندن زن حرام نیست؛ مگر اینکه مشتمل بر ترقیق و تحسین که عادت مهیج شهوت شنونده باشد. در این صورت بر مردان هم حرام است و منظور از آن سخن باطلی است که با آوازی خوانده میشود که مناسب مجالس لهو و لعب باشد.
آیت الله تبریزى و آیت الله نورى همدانی نیز چنین گفته اند:
گوش دادن به آواز زن اگر غنا نباشد و باعث التذاذ جنسى و تهییج شهوت نشود و مفسدهاى بر آن مترتب نگردد، اشکال ندارد.
همان طور که می بینید، حرام بودن خوانندگی منوط به غنایی بودن آن و مفسده برانگیز و شهوانی بودنش است و این، البته منحصر به صدای زنان نیست و در مورد خوانندگی مردان هم صادق است و شگفتا که برغم مباح بودن خوانندگی زنان، سال هاست که هم زنان هنرمند و هم جامعه هنر دوست ایرانی از هنر خوانندگی حلال زنان محروم مانده اند!
درباره پرونده هیوا سیفی زاده هم تا به این جای کار باید گفت که او، کار خلاف شرع مرتکب نشده است چرا که چند بیت از سعدی را به سبک آواز سنتی ایرانی خوانده است که نه محتوا و نه سبک و سیاق اجرا، مفسده برانگیز و شهوانی نبوده است و او می تواند به فتوای فقهای فوق الذکر استناد کند.
به علاوه، خوانندگی او حتی خلاف قانون هم نبوده است زیرا قانون، ارتکاب خلاف شرع را جرم انگاری کرده است و حالا که اساساً چیزی خلاف دین رخ نداده، جرمی هم شکل نگرفته است.
2 - طبق اظهارات این خانم خواننده، جرمی که به او نسبت داده اند این است که با خوانندگی اش، مردم را به فساد و فحشا تشویق کرده است.
اگر واقعاً چنین باشد، صادر کننده حکم یا نمی داند خوانندگی چیست، یا معنای فساد و فحشا را نمی فهمد و یا معنای تشویق را نمی داند و یا همه این ها!
اشعار سعدی مدام در این کشور چاپ و منتشر می شوند و در همین جمهوری اسلامی، اول اردیبهشت هر سال را به "روز سعدی" نام گذاری کرده اند؛ اگر خواندن اشعار او تشویق به فساد باشد، چه چیزی تشویق به فساد و فحشا نیست؟!
انشاء کننده حکمی که ابعادی چنین اجتماعی دارد، باید به جامعه توضیح دهد که شعر سعدی، چه با خوانندگی زنان و چه با صدای مردان، اساساً چطور می تواند مردم را به فساد و فحشا تشویق کند؟ و در پرونده حاضر، قاضی چگونه احراز کرده است که خواننده با خواندن این چند بیت، مشوق فساد و فحشا بوده است؟
در فرهنگ های لغت، فساد به معنای "تباه شدن، متلاشی شدن، از بین رفتن، فتنه، آشوب، لهو و لعب و ..." آمده و در معنای فحشا نیز نوشته اند: "زنا، لواط، فسق و فجور، روسپیگری ، هرزگی و ..." ؛ حال این سوال مطرح است که خواندن چند بیت از سعدی توسط یک خانم آن هم در سبک آواز ایرانی، چگونه می تواند انسان ها را به فتنه و لهو و لعب و زنا و لواط و روسپیگری و امثال این ها تشویق کند؟!
راستی آن کسانی که بعد از شنیدن صدای این خانم و اشعار سعدی، به کارهای زشت و شنیع فوق تشویق شده اند کجا هستند؟! نمی شود که چیزی را به جامعه نسبت دهند و بر اساس آن رأی صادر کنند ولی آن چیز مصداق خارجی نداشته باشد.
آیا از نظر قاضی صادر کننده رأی، جامعه ایران به حد سست عنصر و مبتذل است که با خواندن اشعار سعدی توسط یک خانم، ترغیب به فساد و فحشا شود؟ این توهین به مردم نیست؟
در میان حقوقدان ها این جمله بسیار معروف است که واژه های حقوقی را باید مانند الماس وزن کرد و با ظرافت به کار برد ولی گاه می بینیم که نه مانند الماس که به مثابه چیزی مانند زغال با آنها رفتار می شود!
بد نیست بدانید اگر این شخص به جای خوانندگی اشعار سعدی، قمارخانه دایر می کرد، با چاقو یا اسلحه قلدری و تهدید به اخاذی می کرد، زن شوهردار را عالماً به عقد کس دیگری در می آورد، جعل سند می کرد، مرتکب سقط جنین زنی دیگر می شد و نظایر این ها، طبق قانون به نصف این چهار سال زندان و حتی کمتر از آن محکوم می شد.
طبق قانون مجازات اسلامی، جرائم زیر بین دو تا پنج سال حبس دارند که چهار سال حبس این خواننده در همین محدوده است: دادن اسلحه به زندانی برای فرار، تبانی دو یا چند نفر برای اقدام ضد امنیت ملی اگر مصداق محاربه نباشد، ضرب و جرح عمدی افراد به طوری که موجب نقص عضو یا از کار افتادن دائمی یکی از اعضای بدن یا بیماری دائمی یا زوال عقل قربانی شود، آتش زدن عمدی هواپیما، کشتی، خانه، جنگل و مزرعه، غارت اموال از طرف جماعتی بیش از سه نفر به نحو قهر و غلبه و جرائم دیگر.
حال انصاف دهید یک کار هنری که حرمت شرعی هم ندارد، شایسته تشویق و حمایت است یا مستوجب مجازاتی سخت تر از جرائمی که فقط بخشی از آنها را خواندید.
3 - آرای قضات باید به حدی مستحکم و مستند باشد که هر کدام از آنها یک واحد درسی حقوقی باشند. مع الاسف، برخی قضات آرایی صادر می کنند که نه تنها از نظر حقوقی قابل خدشه اند که آثار ناگوار اجتماعی و سیاسی هم دارند. همین پرونده هیوا سیفی زاده را بنگرید! اگر قضیه همین باشد که خودش گفته و به صرف خوانندگی متهم شده به تشویق به فساد و فحشا و محکوم شده به چهار سال حبس، آیا قاضی صادر کننده، مردم، کشور و نظام سیاسی را با یک جنجال بیهوده و هزینه زا مواجه نکرده است؟
به راستی، این که در داخل و خارج بگویند دادگاه ایران می خواهد یک زن را به جرم(!) خوانندگی چهار سال به زندان بیندازد، برای جمهوری اسلامی، هزینه زا و حیثیت زدا نیست؟
به نظر می رسد برخی قضات، نه در جامعه ای واقعی که در خلأ مطلق و خیالی رأی می دهند و حتی به دستور و توصیه رئیس شان نیز وقعی نمی نهند. چندی پیش حجه الاسلام محسنی اژه ای درباره این قضات و آرای آنها گفته بود: "بعضاً اقدامات و آرای قضات علاوه بر جنبههای حقوقی و قضائی، جنبههای اجتماعی نیز پیدا میکنند؛ ولو آنکه ما نخواهیم و اراده ما نباشد، اما جریانات مختلف سیاسی و اجتماعی از این اقدامات و آرای ما، هر کدام بهرهبرداریهای خود را میکنند؛ لذا خطاب به کلیه مراجع قضائی به ویژه دیوان عالی، دیوان عدالت اداری، رؤسای دادگستریها و دادستانها در سراسر کشور تاکید میکنم که نسبت به آن دسته از آراء و تصمیماتی که جنبههایی غیر از ابعاد حقوقی و قضائی پیدا میکنند و حتی در ابعاد حقوقی و قضائی، آثار بیرونی و بینالمللی بر آنها مترتب میشود، نهایت دقت و توجه را داشته باشند و تصمیمات و آرای خود را مُنضَم به پیوست رسانهای کنند و پیش از صدور آنها، هماهنگیهای لازم را با مرکز رسانه قوه قضائیه به عمل آورند. باید توجه کنید که ممکن است پس از صدور یک قرار یا حکم یا ابلاغ، نتوان پیوست رسانهای مناسبی در قبال آنها تدوین کرد؛ لذا در قبال مسائل و موضوعات قابل پیشبینی، قبل از اقدام، با هماهنگی مرکز رسانه، برای جلوگیری از وقوع آسیب و تبعات، پیوست رسانهای مناسب را تدوین کنید."
واقعیت این است که این گونه آرا، علاوه بر تبعاتی که رئیس قوه به درستی به آنها اشاره کرده، حیثیت دستگاه قضا و اعتبار قضاتی که آرای متقن و عادلانه صادر می کنند را نیز خدشه دار می کند و لازم است دستگاه قضایی، فراتر از تاکید و توصیه رئیس اش، در این باره چاره اندیشی کند و ساز و کار عملیاتی داشته باشد.
4 - از همه مهم تر این که به نظر می رسد در این پرونده - بر اساس آنچه محکوم گفته و تا کنون تکذیب نشده - رأی عادلانه ای صادر نشده است. اگر به جای یک خانم خواننده، یک سیاستمدار به حبس محکوم می شد، الان در همه رسانه ها له یا علیه او سخن می گفتند چرا که منافع سیاسی و حزبی چنین ایجاب می کرد.
این خلاف مروت است که رسانه به چهره های معروف سیاسی بپردازد و از کنار شهروندان عادی که به احتمالاً به آنها ظلم شده، با بی اعتنایی بگذرد. از این رو، چند سطر فوق نوشته شد تا اولاً به بهانه پرونده حاضر، موضوع حقوق هنرمندان زن ایرانی که در عرصه هنر آواز فعالیت می کنند، مطرح شود، ثانیاً لزوم تدوین ساز و کار مناسب در قوه قضائیه برای رسیدگی به پرونده هایی با ابعاد اجتماعی و سیاسی یادآور شود و در نهایت و مهم تر از همه، از ظلمی پیشگیری شود که ممکن است به اسم عدالت روا شود.
