خبر مهم برای فعالان اقتصادی/ سهمیه ارزی بهار به‌طور کامل قابل استفاده شد

بابک هدایتی در گفتگو با خبرفوری اظهار کرد: تحریم‌ها تجارت ایران با آفریقا را متوقف نکرده‌اند، اما هزینه و ریسک مبادلات را افزایش داده‌اند. با وجود مشکلات بانکی، حمل‌ونقل و انتقال پول، این قاره همچنان ظرفیت بالایی برای توسعه تجارت ایران دارد و باید به عنوان بازار هدف و شریک اقتصادی دیده شود.

وی تصریح کرد: استفاده از ظرفیت آفریقا برای کاهش آثار تحریم‌ها نباید صرفا از مسیر واسطه‌گری دنبال شود، بلکه باید بر توسعه تجارت واقعی، تهاتر کالا، استفاده از سازوکارهای مالی جایگزین، سرمایه‌گذاری مشترک، ایجاد شرکت‌های ایرانی–آفریقایی و صادرات خدمات فنی و مهندسی تمرکز کرد.

رئیس اتاق بازرگانی ایران و آفریقا افزود: کشورهایی مانند آفریقای جنوبی، موزامبیک، سودان، غنا، کنیا و تانزانیا از بازارهای مهم صادراتی ایران در آفریقا بوده‌اند. با این حال، حضور فعال چین، ترکیه، هند، امارات و اروپا در این بازار رقابتی، ضرورت حفظ ارتباط مستمر با مشتریان و جلوگیری از از دست رفتن سهم بازار ایران را افزایش داده است.

هدایتی  گفت: قاره آفریقا با جمعیتی حدود یک میلیارد و ۴۵۰ میلیون نفر، ۵۴ کشور و ظرفیت اقتصادی گسترده، می‌تواند یکی از مسیرهای مهم توسعه تجارت خارجی ایران باشد. بهره‌گیری از این فرصت نیازمند نقشه راه بلندمدت، حضور جدی بخش خصوصی و تبدیل روابط مقطعی به همکاری‌های پایدار اقتصادی است.

به گزارش تجارت نیوز، با کوچک‌تر شدن خانه‌ها و اهمیت استفاده از تمام فضای موجود، کمد دیواری به یکی از اجزای مهم طراحی و بازسازی خانه تبدیل شده، اما انتخاب متریال و نوع طراحی می‌تواند تفاوت قابل‌توجهی در هزینه نهایی ایجاد کند.

بر اساس داده‌های سنجاق، قیمت ساخت کمد دیواری در تابستان ۱۴۰۵ از حدود ۱۰ میلیون تومان به ازای هر متر برای مدل‌های اقتصادی شروع می‌شود و در مدل‌های چوبی به بیش از ۳۱ میلیون تومان می‌رسد؛ بنابراین ساخت یک کمد ۱۰ متری بسته به متریال و طراحی می‌تواند از حدود ۱۰۰ میلیون تا بیش از ۳۰۰ میلیون تومان هزینه داشته باشد.

کدام کمد دیواری ارزان‌تر است؟

اگر هدف فقط داشتن یک کمد جادار و کاربردی باشد و ظاهر لوکس اولویت نباشد، نئوپان روکش ملامینه یکی از اقتصادی‌ترین انتخاب‌هاست. قیمت هر متر از این مدل حدود ۱۰ تا ۱۳ میلیون تومان برآورد شده است.

بعد از آن، کمد دیواری ام‌دی‌اف با بدنه قرار می‌گیرد که قیمت آن حدود ۱۵ تا ۱۹.۵ میلیون تومان در هر متر است. های‌گلاس نیز با قیمت حدود ۱۸ تا ۲۲ میلیون تومان در هر متر، گزینه گران‌تری محسوب می‌شود.

در مدل‌های گران‌تر، کمد دیواری ممبران حدود ۲۲ تا ۲۵ میلیون تومان، ام‌دی‌اف خام با رنگ پلی‌اورتان حدود ۲۳ تا ۲۸ میلیون تومان و مدل انزو حدود ۲۵ تا ۲۸.۵ میلیون تومان قیمت دارد.

اگر ظاهر چوب طبیعی را دوست داشته باشید، باید هزینه بیشتری بپردازید. قیمت کمد دیواری با روکش چوب حدود ۲۵ تا ۲۸ میلیون تومان و کمد دیواری تمام‌چوب حدود ۲۵.۵ تا ۳۱.۵ میلیون تومان به ازای هر متر اعلام شده است.

بنابراین اگر یک کمد ۱۰ متری بخواهید، انتخاب متریال می‌تواند هزینه نهایی را به شکل محسوسی تغییر دهد؛ از حدود ۱۰۰ میلیون تومان برای یک مدل اقتصادی نئوپان تا بیش از ۳۰۰ میلیون تومان برای برخی مدل‌های چوبی. فقط خود کمد هزینه ندارد

اشتباه رایج هنگام برآورد هزینه کمد دیواری این است که فقط قیمت بدنه و درها را حساب کنیم. طبقه‌بندی، کشو و حتی هزینه کارشناسی می‌تواند مبلغ نهایی را افزایش دهد.

طبقه‌بندی با نئوپان روکش ملامینه حدود ۱.۸ تا ۳.۵ میلیون تومان هزینه دارد. ساخت هر کشو نیز حدود ۱.۲ تا ۲.۱ میلیون تومان قیمت دارد و حداقل دستمزد و کارشناسی هم بین یک تا دو میلیون تومان برآورد شده است. در نتیجه، کمدی که در نگاه اول مثلاً متری ۱۵ میلیون تومان به نظر می‌رسد، با اضافه شدن کشو، طبقه‌بندی و سایر جزئیات می‌تواند هزینه نهایی بیشتری داشته باشد. چطور کمد دیواری ارزان‌تری داشته باشیم؟

خبر خوب این است که برای داشتن یک کمد کاربردی الزاماً لازم نیست سراغ گران‌ترین متریال و پیچیده‌ترین طراحی بروید. یکی از ساده‌ترین راه‌ها، انتخاب متریال اقتصادی‌تر است.

ام‌دی‌اف در مقایسه با چوب طبیعی قیمت پایین‌تری دارد و در عین حال تنوع زیادی از نظر رنگ و طرح ارائه می‌دهد. اگر ظاهر چوبی می‌خواهید اما نمی‌خواهید هزینه کمد تمام‌چوب را بپردازید، ام‌دی‌اف با روکش چوب می‌تواند گزینه میانه‌ای باشد.

راه دیگر، ترکیب متریال‌هاست. برای مثال می‌توان بخش‌هایی مثل طبقات یا پشت کمد را از نئوپان روکش ملامینه ساخت و برای قسمت‌های در معرض دید از ام‌دی‌اف استفاده کرد. این روش می‌تواند هزینه را کاهش دهد، هرچند نئوپان در برابر رطوبت و فشار مقاومت کمتری دارد.

طراحی ساده هم مستقیماً روی قیمت اثر می‌گذارد. تعداد زیاد کشو، طبقات خاص، درهای پیچیده، آینه، تزئینات و یراق‌آلات گران‌قیمت همگی هزینه ساخت را بالا می‌برند.

حتی نوع باز شدن درها نیز مهم است. اگر محدودیت فضایی ندارید، درهای لولایی معمولاً نسبت به سیستم‌های ریلی هزینه پایین‌تری دارند. انتخاب دستگیره‌های روکار به جای مدل‌های مخفی یا توکار هم می‌تواند بخشی از هزینه را کم کند.

برای کاهش هزینه، ساده نگه داشتن طراحی و انتخاب هوشمندانه متریال می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر قیمت نهایی داشته باشد؛ بدون اینکه لزوماً کمد را از یک وسیله کاربردی به یک محصول بی‌کیفیت تبدیل کند.

به گزارش تجارت نیوز، ماجرا در ظاهر عجیب است! کشوری که میلیون‌ها تن شمش، اسلب و دیگر محصولات زنجیره فولاد را صادر می‌کند، چرا باید برای واردات فولاد ارز خرج کند؟

انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران در آمار ۸ ماهه سال ۱۴۰۴ اعلام کرده بود که نزدیک به ۶۵۰ میلیون دلار محصول فولادی وارد کشور شده است؛ بخش عمده این رقم به انواع ورق اختصاص داشت. طی این بازه، حجم واردات نسبت به مدت مشابه سال قبل ۴۲ درصد کاهش یافته و از یک میلیون و ۹ هزار تن به ۵۸۵ هزار تن رسیده بود، اما همچنان سهم بالای ورق در سبد واردات قابل‌توجه است.

در همان دوره، آمار انجمن نشان می‌داد رشد صادرات بیش از آنکه حاصل فروش محصولات نهایی باشد، از صادرات مواد اولیه و محصولات میانی نیرو گرفته است. به‌عبارت ساده، ایران در بخش ابتدایی زنجیره، مازاد تولید دارد؛ اما هرچه به محصول نهایی، دقیق و سفارشی نزدیک می‌شویم، دست صنعت کوتاهتر می‌شود.

هر ورق وارداتی، فولاد خاص نیست

البته نباید تمام ورق‌های وارداتی را «فولاد خاص» نامید. بخشی از واردات، شامل ورق گرم، سرد و گالوانیزه‌ای است که مشابه داخلی هم دارد. آمار ۱۰ ماهه سال ۱۴۰۳ انجمن فولاد نشان می‌داد واردات ورق گرم با رشد ۲۳ درصدی به ۴۲۲ هزار تن رسیده، در حالیکه واردات ورق سرد و گالوانیزه به‌ترتیب ۲ و ۵ درصد کاهش یافته بود.

بنابراین، بخشی از واردات ممکن است نه به‌دلیل نبود فناوری، بلکه در نتیجه قیمت، سیاست ارزی، تعرفه، تأخیر در تحویل یا در دسترس نبودن ابعاد موردنظر مصرف‌کننده انجام شود.

اما بخش دیگری از نیاز بازار واقعاً تخصصی است؛ ورق‌هایی با ترکیب شیمیایی کنترل‌شده، ضخامت بسیار دقیق، کیفیت سطحی بالا یا قابلیت شکل‌پذیری و جوش‌پذیری مشخص. خودروساز، سازنده مخزن تحت فشار، تولیدکننده تجهیزات انرژی و کارخانه لوازم خانگی نمی‌توانند هر ورقی را جایگزین گرید تأییدشده کنند.

تولید شمش آسان‌تر از حفظ کیفیت است

فروش شمش و اسلب، در مقایسه با تولید فولادهای پیشرفته، مسیر ساده‌تری دارد. تولید یک ورق تخصصی فقط به فولاد مذاب نیاز ندارد؛ خطوط نورد دقیق، عملیات حرارتی، پوشش‌دهی، آزمایشگاه مجهز، مواد آلیاژی و کنترل مداوم کیفیت نیز لازم است.

از همه مهم‌تر، مشتری باید مطمئن باشد محصولی که امروز تحویل می‌گیرد، سه ماه بعد هم با همان مشخصات تولید خواهد شد. قطع برق و گاز، دشواری تأمین قطعات و محدودیت دسترسی به فناوری، رسیدن به این ثبات را پرهزینه می‌کند.

تقاضای بعضی گریدهای خاص نیز محدود است. ممکن است یک صنعت فقط چند هزار تن از محصولی معین بخواهد؛ میزانی که سرمایه‌گذاری مستقل برای تولید آن را اقتصادی نمی‌کند. در چنین شرایطی واردات، هرچند ناخوشایند، برای مصرف‌کننده ارزان‌تر از راه‌اندازی یک خط کم‌مشتری تمام می‌شود.

بازی باید عوض شود

اما راه‌حل، بستن ناگهانی دروازه واردات نیست. ممنوعیت، بدون آماده بودن تولیدکننده داخلی می‌تواند خط تولید خودرو، لوازم‌خانگی یا تجهیزات صنعتی را متوقف کند. از سوی دیگر، ادامه صادرات محصولات کم‌ارزش و واردات محصولات گران‌تر نیز به معنی واگذاری ارزش‌افزوده به دیگر کشورهاست.

صنعت فولاد ایران باید از مسابقه افزایش ظرفیت اسمی فاصله بگیرد و به سمت قراردادهای بلندمدت میان فولادساز و مصرف‌کننده، تکمیل خطوط نورد و پوشش‌دهی، تولید گریدهای پرمصرف وارداتی و تأمین پایدار انرژی حرکت کند. مساله امروز ایران این نیست که فولاد کمی تولید می‌کند؛ مساله این است که لزوما همان فولادی را تولید نمی‌کند که صنعت کشور در همان زمان به آن نیاز دارد!

منبع: فولاد نیوز