سیگار الکترونیکی؛ از تبلیغات تا واقعیت

دلایل سردی پاها چیست؟

گاهی اوقات پوشیدن چند جفت جوراب هم موجب نمی شود تا سردی پاها از بین برود که این حالت می تواند نشانه ای از وجود بیماری های جدی در بدن باشد.

گاهی اوقات پوشیدن چند جفت جوراب هم موجب نمی شود تا سردی پاها از بین برود که این حالت می تواند نشانه ای از وجود بیماری های جدی در بدن باشد.

در صورتی که از وضعیت سلامت جسم خود مطمئن هستید، سرد بودن پاها و حس سرما در آن ها نگران کننده نیست اما در برخی موارد وجود مشکلات جسمی، علت سرد بودن همیشگی پاهاست.

ساده ترین دلیل سرد بودن پاها از وضعیت هوا ناشی می شود. همچنین علت رایج دیگر آن وجود مشکل در سیستم گردش خون است به گونه ای که خون کافی برای گرم نگه داشتن پاها در آن جریان ندارد.

این وضعیت از سبک زندگی کم تحرک و نشستن های طولانی مدت پشت میز به وجود می آید که می توان با افزایش تحرک و جابه جایی در طول روز آن را برطرف کرد. هر چند باید توجه کرد مشکلات مربوط به گردش خون می تواند نشانه ای از یک عارضه جسمی نهفته باشد. دلایل جدی سرد بودن همیشگی پاها

تجربه پا های سرد در فصول پاییز و زمستان معمول و طبیعی است. تغییرات دما و همچنین تغییر در سلامتی و انتخاب شیوه زندگی، بعضی از شایع ترین علت های پای سرد است و تنظیم این عوامل معمولا به کاهش علائم کمک می کند.

در ادامه این مطلب به دلایل جدی و خطرناک سرد بودن همیشگی پاها می پردازیم. با ما در مجله دلگرم همراه باشید. بیماری رینود دلیل جدی سرد بودن همیشگی پاها

بیماری رینود: این بیماری به طور معمول موجب می شود انگشت ها و پاها احساس سردی و بی حسی داشته باشند. این وضعیت زمانی رخ می دهد که فرد در معرض سرما قرار دارد یا تحت استرس است.

این بیماری باعث می شود رگ های کوچک که خون را به پوست می رسانند باریک شده و در نتیجه گردش خون در برخی بخش ها محدود شود. بیماری رینود بیشتر در زنان و افراد ساکن در مناطق سرد شایع است.

در این بیماری علاوه بر سرد شدن پاها معمولا پوست تغییر رنگ می دهد. بخش های آسیب دیده ابتدا سفید رنگ شده، بعد رنگ آبی گرفته و پس از گرم شدن به رنگ قرمز در می آیند.

همچنین با گرم شدن پوست، فرد احساس درد و سوزش خواهد داشت. در موارد خفیف تر بیماری می توان با گرم نگه داشتن پاها این عارضه را برطرف کرد. در برخی موارد پزشک داروهایی را تجویز می کند تا به گردش خون کمک کند. کم کاری تیروئید دلیل جدی سرد بودن همیشگی پاها

کم کاری تیروئید: در این بیماری غده تیروئید میزان کافی هورمون ترشح نمی کند و در نتیجه بسیاری از سیستم های بدن عملکرد طبیعی خود را از دست می دهند.

علائم این بیماری خفیف هستند و به آهستگی ظاهر می شوند و در نتیجه احتمال دارد با استرس یا فرآیند افزایش سن اشتباه گرفته شود.

از جمله علائم کم کاری تیروئید احساس سرما، خستگی، بالا رفتن وزن و مشکلات حافظه است. همچنین فرد در پوست خود احساس سرما، خشکی و حساسیت دارد.

پزشکان این بیماری را با انجام تست خون تشخیص می دهند و با مصرف روزانه هورمون مصنوعی تیروئید درمان می شود.

کم خونی (آنمی) دلیل جدی سرد بودن همیشگی پاها

کم خونی (آنمی): این بیماری زمانی در بدن ظاهر می شود که میزان کافی گلبول قرمز سالم در خون برای رساندن اکسیژن به تمام نقاط بدن وجود ندارد.

شایع ترین نشانه کم خونی احساس خستگی و ضعف در بدن است اما علائم دیگر آن شامل سردی پاها و دست ها، احساس گیجی، تنگی نفس، سردرد و رنگ پریدگی پوست هستند.

درمان این بیماری به نوع آن، علت و شدت کم خونی بستگی دارد اما در اغلب موارد می توان با تغییر در رژیم غذایی و مصرف مکمل هایی همچون آهن، اسیدفولیک، ویتامین C و ویتامین B12 آن را برطرف کرد. بیماری عروق محیطی دلیل جدی سرد بودن همیشگی پاها

بیماری عروق محیطی: سفت شدن رگ ها یا بیماری عروق محیطی زمانی اتفاق می افتد که کلسترول، چربی یا مواد دیگر در جداره رگ ها انباشته می شوند.

وجود این پلاک ها در جداره رگ ها به باریک شدن آن ها می انجامد. چندین سال طول می کشد تا جداره رگ ها سفت شوند و بروز علائم آن نیز زمان بر است.

معمولا اولین علائم آن شامل احساس ناراحتی در پاها، درد و گرفتگی می شود. علائم دیگر آن سردی پوست در پاها، درد و قرمز شدن آن هاست.

درمان این بیماری به میزان پیشرفت بیماری بستگی دارد و می تواند تغییر در سبک زندگی و مصرف دارو را شامل شود. هیپرهیدروز دلیل جدی سرد بودن همیشگی پاها

هیپرهیدروز: این بیماری با عنوان تعرق غیر طبیعی شناخته می شود که به طور معمول در دست ها و پاها اتفاق می افتد.

به نظر تعرق زیاد نمی تواند با سرد شدن پاها ارتباط داشته باشد اما هیپرهیدروز فعالیت بیش از حد دستگاه عصبی سمپاتیک است.

این عارضه تنگ شدن رگ ها را به همراه دارد بنابراین در حالیکه دست ها و پاها عرق می کنند خون در آنها کمتر جریان دارد و موجب سرد شدن آنها می شود. اغلب برای درمان این عارضه دارو تجویز می شود. آسیب عصب دیابتی دلیل جدی سرد بودن همیشگی پاها

آسیب عصب دیابتی: نوروپاتی محیطی دیابتی نوعی از آسیب دیدگی عصب است که در افراد مبتلا به بیماری دیابت بروز می یابد.

علائم این بیماری شامل بی حسی، گزگز شدن، سوزش، درد و احساس سرما در پاها و دست ها می شود. همچنین شدت این نشانه ها در شب بیشتر است.

پزشکان به افراد توصیه می کنند از قرار دادن پاهای خود در آب داغ برای گرم کردن آن ها خودداری کنند. به جای این کار استفاده از پتوهای برقی یا پوشیدن جوراب های گرم توصیه می شود. همچنین انجام مرتب حرکات بدنی و تکان دادن انگشت ها و پاها برای کمک به گردش خون ضروری است. دیگر آسیب های عصبی دلیل جدی سرد بودن همیشگی پاها

دیگر آسیب های عصبی: علاوه بر آسیب های عصبی ناشی از دیابت، صدمه دیدن یا دیگر مشکلات پزشکی نهفته نیز می تواند نوروپاتی محیطی را به دنبال داشته باشد.

این درد عصبی که احساس سردی در پاها را به دنبال دارد، می تواند در نتیجه کمبود ویتامین، بیماری های کبدی یا کلیوی، عفونت، مشکلات متابولیک یا قرار گرفتن در معرض برخی انواع مواد سمی به وجود آید. همچنین عامل ژنتیکی در این زمینه موثر است و در برخی موارد دلیل بروز آن هیچ گاه مشخص نمی شود.

استعمال سیگار: مشکلات گردش خون که از استعمال سیگار به وجود می آید سردی پاها را به همراه دارد. در یک مورد نادر اما جدی که بیماری بورگر یا ترومبوآنژئیت انسدادی نام دارد، رگ های خون در دست ها و پاها تحت تاثیر قرار می گیرند.

رگ های خون متورم می شود در نتیجه جریان خون مسدود شده و به لختگی خون منجر می شود. نشانه های اولیه شامل سرد شدن دست ها و پاها می شود اما می تواند به آسیب دیدگی بافت، درد و زخم نیز منجر شود.

به گزارش آفتاب نیوز،

یک مطالعه گسترده که داده‌های سلامت بیش از ۱۰ میلیون کودک آمریکایی را بررسی کرده است، نشان می‌دهد ترتیب تولد در خانواده ممکن است با تفاوت‌هایی هرچند کوچک در خطر ابتلا به صد‌ها بیماری و اختلال مرتبط باشد.

بر اساس این پژوهش، فرزندان اول در مقایسه با خواهر یا برادر دوم خود، احتمال بیشتری برای ابتلا به برخی اختلالات عصبی‌روانی از جمله اوتیسم، اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD)، سندرم تورت و اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) داشتند. در مقابل، برخی مشکلات گوارشی، میگرن، زونا و اختلالات مرتبط با مصرف مواد در فرزندان دوم بیشتر دیده شد.

این پژوهش که توسط محققان دانشگاه شیکاگو و دانشگاه کلمبیا انجام شده، در نشریه Nature Health منتشر شده است.

بررسی بیش از ۱۰ میلیون کودک و ۵۶۹ بیماری

محققان در این مطالعه داده‌های بیمه درمانی آمریکا مربوط به بیش از ۱۰.۳ میلیون کودک را بررسی کردند که هر کدام یک خواهر یا برادر داشتند.

پژوهشگران ارتباط میان اول یا دوم بودن کودک در خانواده و خطر ابتلا به ۵۶۹ بیماری و اختلال مختلف را مورد ارزیابی قرار دادند.

برای افزایش دقت نتایج، هم مقایسه میان خواهر و برادر‌های یک خانواده و هم مقایسه فرزندان اول و دوم در خانواده‌های مختلف انجام شد. این روش به کاهش تأثیر برخی عوامل خانوادگی و محیطی مانند وضعیت اقتصادی خانواده یا شرایط زندگی کمک می‌کند.

از میان ۵۶۹ بیماری و اختلال بررسی‌شده، ۱۵۰ مورد با تفاوت آماری میان فرزندان اول و دوم همراه بود.

فرزندان اول؛ خطر بیشتر برخی اختلالات عصبی‌روانی

نتایج نشان داد فرزندان اول به‌طور آماری بیشتر با برخی بیماری‌ها و اختلالات از جمله آلرژی، اوتیسم، اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی، سندرم تورت و اختلال وسواس فکری-عملی مواجه بودند.

پژوهشگران اعلام کردند آثار مرتبط با ترتیب تولد تنها به چند بیماری محدود نمی‌شود و تقریباً در بسیاری از حوزه‌های پزشکی مورد بررسی دیده شده است. با این حال، افزایش خطر در فرزندان اول به‌ویژه در اختلالات عصبی‌روانی برجسته‌تر بود.

فرزند دوم؛ مشکلات گوارشی و میگرن بیشتر دیده شد

در مقابل، کودکانی که دومین فرزند خانواده بودند، از نظر آماری بیشتر با برخی مشکلات گوارشی، بیماری‌های اسکلتی‌عضلانی، میگرن، زونا و مشکلات مرتبط با مصرف مواد روبه‌رو بودند.

البته پژوهشگران تأکید می‌کنند که این تفاوت‌ها در بیشتر موارد اندازه‌ای کوچک و محدود دارند و نباید به این معنا تفسیر شوند که ترتیب تولد به‌تنهایی عامل ایجاد بیماری است.

فاصله سنی خواهر و برادر‌ها هم اهمیت دارد

نتایج پژوهش نشان داد در برخی بیماری‌ها، فاصله سنی میان فرزندان نیز می‌تواند در این ارتباط نقش داشته باشد.

برای مثال، افزایش فاصله سنی میان خواهر و برادر‌ها با احتمال بیشتر ابتلای فرزند اول به اوتیسم همراه بود. در مقابل، فاصله سنی بیشتر احتمال ابتلای فرزند اول به برخی آلرژی‌هایی را که خواهر یا برادر او نداشت، کاهش می‌داد.

محققان معتقدند برای مشخص شدن علت این الگو‌ها به مطالعات بیشتری نیاز است. یکی از عواملی که باید بیشتر بررسی شود، سن والدین است؛ زیرا فرزند اول به‌طور طبیعی زمانی متولد می‌شود که والدین جوان‌تر هستند.

چرا ترتیب تولد ممکن است بر سلامت اثر بگذارد؟

پژوهشگران می‌گویند هنوز نمی‌توان با اطمینان مشخص کرد که چرا چنین تفاوت‌هایی وجود دارد.

برخی نظریه‌ها مطرح می‌کنند که فرزند اول ممکن است توجه و سرمایه‌گذاری بیشتری از سوی والدین دریافت کند و هم‌زمان با انتظارات بیشتری روبه‌رو باشد. در مقابل، فرزندان بعدی در محیطی متفاوت رشد می‌کنند و از همان سال‌های ابتدایی بیشتر در معرض میکروب‌ها و تعاملات اجتماعی ناشی از حضور خواهر یا برادر بزرگ‌تر قرار می‌گیرند.

تفاوت در مواجهه با عوامل ایمنی، شرایط فیزیولوژیک، محیط اجتماعی و رفتار والدین می‌تواند بخشی از این ارتباط را توضیح دهد.

پژوهشگران در عین حال تأکید دارند که نتایج این تحقیق یک رابطه آماری را نشان می‌دهد و ثابت نمی‌کند که ترتیب تولد علت مستقیم بیماری‌هاست.

به گفته محققان، شواهد حاصل از مقایسه کودکان در یک خانواده و خانواده‌های مختلف نشان می‌دهد ترتیب تولد با تفاوت‌های گسترده، اما نسبتاً کوچک در خطر ابتلا به بیماری‌ها همراه است؛ تفاوت‌هایی که احتمالاً از ترکیبی از عوامل فیزیولوژیک، ایمنی‌شناختی و اجتماعی ناشی می‌شوند.

در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد ترتیب تولد ممکن است نقشی فراتر از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد در الگو‌های سلامت داشته باشد، اما برای مشخص شدن علت این ارتباط و میزان تأثیر عوامل دیگر، تحقیقات بیشتری لازم است.