راز ۴.۵ میلیارد ساله؛ ماه از کجا آمده است؟

ناسا تصاویر جدیدی از محل برخورد مرحله بالایی موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس‌ایکس با سطح ماه منتشر کرده که ایجاد دهانه‌ای حدود ۱۸ متری را تأیید می‌کند. این قطعه موشک ۵ اوت ۲۰۲۶ با سرعت حدود ۵۴۰۰ مایل بر ساعت به ماه برخورد کرد.

به گزارش تابناک به نقل از فارس؛ تصاویر ثبت‌شده توسط مدارگرد شناسایی ماه ناسا، تفاوت سطح ماه پیش و پس از برخورد را نشان می‌دهند. بررسی سایه‌های ایجادشده در محل برخورد نشان می‌دهد دهانه جدید حدود ۶۰ فوت، معادل ۱۸ متر، عرض دارد و عمق آن کمتر از ۳ متر است. در اطراف دهانه نیز رگه‌های روشن و تیره دیده می‌شود که حاصل پرتاب مواد سطحی و لایه‌های زیرین ماه در زمان برخورد است.

این مرحله از فالکون ۹ در ژانویه ۲۰۲۵ برای پرتاب مأموریت «بلو گوست ۱» استفاده شده بود. موشک پس از رساندن محموله‌های مأموریت به مدار موردنظر، سوخت کافی برای بازگشت به زمین نداشت و بیش از یک سال در فضا سرگردان ماند تا در نهایت اثر گرانش و فعالیت خورشیدی مسیر آن را به سمت ماه تغییر داد.

مدارگرد شناسایی ماه ناسا حدود یک هفته پس از برخورد توانست از محل حادثه تصویربرداری کند. پیش از آن، مدارگرد ماه «دَانوری» کره جنوبی نخستین تصاویر از این ناحیه را ثبت کرده بود. این برخورد بار دیگر بحث درباره زباله‌های فضایی و خطر آن‌ها برای مأموریت‌ها و زیرساخت‌های آینده ماه را جدی‌تر کرده است.

جهان صنعت نیوز ، یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که میکروب‌های زمینی می‌توانند در سطح خشن ماه زنده بمانند، البته در حالت تعلیق این اتفاق برای آنها رخ می‌دهد.

تحقیقات قبلی نشان داده بود که سطح ماه برای زنده ماندن میکروب‌ها بسیار خشن است. به طور خاص، یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ نشان داد که اشعه فرابنفش و گرمای خورشید بزرگترین موانع برای حیات میکروبی در سطح ماه هستند.

با این حال، این مطالعه پناهگاهی را که تپه‌ها و دره‌ها ممکن است در ماه فراهم کنند، در نظر نگرفته بود. این مکان‌ها می‌توانند به ویژه در قطب‌های ماه، جایی که خورشید هرگز بر آنها نمی‌تابد، قابل توجه باشند و منجر به مناطقی شوند که دائماً در سایه هستند و می‌توانند میزبان یخ و شاید موارد دیگری باشند.

اکنون در یک مطالعه جدید، محققان سه نوع باکتری و دو نوع قارچ را تجزیه و تحلیل کرده‌اند. همه اینها معمولاً در ماموریت‌های فضایی سرنشین‌دار یافت می‌شوند و شامل میکروارگانیسم‌هایی هستند که مطالعه قبلی کشف کرده بود که به ویژه در شرایط سخت فضا طاقت می‌آورند. تحقیقات قبلی نشان داد که این اشکال حیات در برابر خلأ، سرما و ذرات پرانرژی مقاوم هستند.

دانشمندان داده‌های جمع‌آوری‌شده‌ قبلی از بقای این میکروب‌ها را با نقشه‌های قمری که خوانش‌های فرابنفش و گرما را روی سطح ماه ثبت کرده بودند، مقایسه کردند و دریافتند که هر دو قطب ماه احتمالاً مناطقی دارند که میکروب‌ها می‌توانند در آنها زنده بمانند، البته در حالتی از حیات معلق که به عنوان کریپتوبیوز(cryptobiosis) شناخته می‌شود و در آن نمی‌توانند حرکت یا رشد کنند، مگر اینکه شرایط مساعدتری ایجاد شود.

میکروب‌ها ممکن است به پناهگاه زیادی در ماه نیاز نداشته باشند. پرابال ساکسنا(Prabal Saxena)، یکی از نویسندگان این مطالعه و دانشمند سیاره‌ای در مرکز پروازهای فضایی گادرد ناسا در گرینبلت مریلند گفت: حتی رد پای یک ماه‌نورد می‌تواند یک منطقه قابل سکونت ایجاد کند.

ماموریت «آرتمیس ۳» ناسا قرار است اولین باری باشد که انسان‌ها قطب جنوب ماه را کاوش خواهند کرد. هدر گراهام(Heather Graham)، یکی از نویسندگان این مطالعه و متخصص ژئوشیمی آلی در مرکز پروازهای فضایی گادرد ناسا می‌گوید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که باید در مورد موادی که ممکن است ناخواسته هنگام کاوش در فضا با خود ببریم و تأثیراتی که ممکن است داشته باشیم، بیشتر فکر کنیم.

منبع: ایسنا دانش و فناوری برچسب هازمین ماه میکروب

شناسه : 606913

لینک کوتاه : لینک کپی شد

به گزارش سیتنا به نقل از آسوشیتدپرس، شرکت امنیت سایبری آتالانتا ابزار «آرگو» را معرفی کرده است؛ سامانه‌ای مبتنی بر ترکیب هوش مصنوعی و روش‌های ریاضی پیشرفته که با هدف شناسایی جامع‌تر آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزارها و سامانه‌های متصل به اینترنت توسعه یافته است.

این فناوری در پی حمله سایبری سال ۲۰۲۲ به شبکه ارتباطات ماهواره‌ای ویاست مورد توجه قرار گرفته است. در جریان آن حمله که همزمان با آغاز جنگ روسیه علیه اوکراین رخ داد، هزاران مودم ماهواره‌ای در اوکراین و بخش‌هایی از اروپا از کار افتادند و ارتباطات را مختل کردند.

آتالانتا اعلام کرده فناوری به‌کاررفته در «آرگو» برای تقویت امنیت شبکه ماهواره‌ای ویاست نیز استفاده شده و به این شرکت کمک کرده است تا مقاومت زیرساخت ارتباطی خود در برابر حملات احتمالی آینده را ارزیابی و تقویت کند.

نکته مهم این فناوری، استفاده از رویکردی موسوم به «درک نرم‌افزار» است که با ترکیب مدل‌های ریاضی و هوش مصنوعی تلاش می‌کند رفتار و آسیب‌پذیری‌های سامانه‌های نرم‌افزاری را به شکلی عمیق‌تر بررسی کند.

به گفته کارشناسان، چنین ابزارهایی می‌توانند در آینده علاوه بر شبکه‌های ماهواره‌ای، برای حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی مانند شبکه‌های انرژی، سامانه‌های آب و فاضلاب و دیگر تجهیزات متصل به اینترنت مورد استفاده قرار گیرند.

فناوری آتالانتا همچنین در پروژه «ماموریت جنسیس» وزارت انرژی آمریکا برای توسعه سامانه‌های خودکار مرتبط با راکتورهای هسته‌ای به کار گرفته شده است. کارشناسان آزمایشگاه ملی آیداهو معتقدند ابزارهایی از این نوع ممکن است در آینده به بخشی از فرایند استاندارد توسعه و ارزیابی سامانه‌های حساس تبدیل شوند.

این تحول نشان می‌دهد که با افزایش وابستگی ارتباطات، ماهواره‌ها و زیرساخت‌های حیاتی به نرم‌افزار، استفاده از هوش مصنوعی برای شناسایی آسیب‌پذیری‌ها پیش از بهره‌برداری مهاجمان می‌تواند به یکی از محورهای اصلی امنیت سایبری تبدیل شود.

انتهای پیام