ثروت ایلان ماسک فقط ۱۲ روز دوام آورد

به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ شتاب بی‌سابقه توسعه هوش مصنوعی، در کنار امید به افزایش بهره‌وری، رشد اقتصادی و پیشرفت‌های علمی، یک نگرانی جدی را نیز به مرکز بحث‌های اقتصادی جهان آورده است. اگر ماشین‌ها و سامانه‌های هوشمند بخش بزرگی از وظایف انسانی را بر عهده بگیرند، میلیون‌ها نیروی کار چگونه باید زندگی خود را تامین کنند؟ این پرسش دیگر تنها موضوع بحث‌های آینده‌پژوهانه نیست و اقتصاددانان، سیاست‌گذاران و مدیران فناوری در کشورهای مختلف در حال بررسی مدل‌هایی هستند که بتواند هزینه اجتماعی گسترش اتوماسیون را کاهش دهد.

نگرانی اصلی این است که موج جدید اتوماسیون، برخلاف بسیاری از انقلاب‌های صنعتی گذشته، فقط مشاغل فیزیکی و تکراری را هدف قرار ندهد. توانایی مدل‌های هوش مصنوعی در انجام کارهای تحلیلی، نوشتاری، برنامه‌نویسی، بازاریابی و سایر فعالیت‌های شناختی، مشاغل یقه‌سفید را نیز در معرض تغییر قرار داده است. هرچند هنوز در بیشتر کشورها نمی‌توان افزایش گسترده بیکاری را مستقیما به هوش مصنوعی نسبت داد، بحث درباره چگونگی حمایت از نیروی کاری که ممکن است در سال‌های آینده شغل خود را از دست بدهد، جدی‌تر شده است.

یکی از ایده‌هایی که بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته، پرداخت نوعی «سود سهام هوش مصنوعی» به شهروندان است. منطق این طرح ساده است، اگر شرکت‌های هوش مصنوعی با استفاده از داده‌ها، دانش و زیرساخت‌های عمومی ثروت عظیمی ایجاد می‌کنند، بخشی از این ثروت نیز باید به جامعه بازگردد. در برخی پیشنهادها، این منابع از طریق مالیات بر درآمدهای حاصل از هوش مصنوعی تامین می‌شود و در برخی دیگر، ایجاد صندوق‌های ثروت ملی و سهیم کردن مردم در ارزش شرکت‌های بزرگ فناوری مطرح شده است. کره جنوبی نیز شاهد طرح بحث درباره استفاده از درآمدهای مالیاتی اضافی ناشی از توسعه هوش مصنوعی برای پرداخت «سود شهروندی» بوده است.

البته اجرای چنین مدلی با یک تناقض مهم روبه‌رو است، بسیاری از شرکت‌های فعال در خط مقدم توسعه هوش مصنوعی، با وجود ارزش‌گذاری‌های بسیار بالا، هنوز سودآوری قابل‌توجهی ندارند. به همین دلیل، اگر حذف مشاغل سریع‌تر از سودآوری این صنعت اتفاق بیفتد، دولت‌ها ممکن است نتوانند منابع مالی مورد انتظار را از طریق مالیات بر شرکت‌های هوش مصنوعی تامین کنند. در مقابل، پیشنهاد دیگری مطرح شده که بر مالکیت عمومی بخشی از سهام شرکت‌های بزرگ هوش مصنوعی از طریق صندوق‌های ملی تمرکز دارد تا شهروندان مستقیما در افزایش ارزش این شرکت‌ها شریک شوند.

گزینه دیگری که سابقه بیشتری در سیاست‌گذاری اجتماعی دارد، «درآمد پایه تضمین‌شده» است؛ یعنی پرداخت مستقیم و منظم پول از سوی دولت به شهروندان یا گروه‌های مشخص، بدون آنکه اشتغال شرط اصلی دریافت آن باشد. تجربه‌های متعددی از این سیاست در کشورهای مختلف اجرا شده و صدها برنامه آزمایشی نیز در آمریکا شکل گرفته است. برخی از این برنامه‌ها بر گروه‌هایی مانند افراد بیکار، خانواده‌های کم‌درآمد یا گروه‌های آسیب‌پذیر متمرکز بوده‌اند و هدف آن‌ها تامین نیازهای اولیه یا فراهم کردن فرصت آموزش و بازگشت به بازار کار بوده است.

حتی نخستین طرح‌هایی که مستقیما کارگران آسیب‌دیده از هوش مصنوعی را هدف قرار می‌دهند نیز در حال شکل‌گیری هستند. در آمریکا، برنامه‌ای برای گروه محدودی از کارکنان حوزه‌هایی مانند فناوری و بازاریابی ایجاد شده که به شرکت‌کنندگان برای یک دوره یک‌ساله ماهانه حدود هزار دلار پرداخت می‌کند و در کنار آن، آموزش مهارت و مشاوره شغلی ارائه می‌شود. هم‌زمان، جزایر مارشال نیز به عنوان نخستین کشور، اجرای یک برنامه درآمد پایه همگانی در سطح ملی را آغاز کرده است.

طرفداران پرداخت‌های مستقیم معتقدند چنین سیاست‌هایی می‌تواند فقر و فشار اقتصادی ناشی از بیکاری را کاهش دهد و به افراد اجازه دهد درباره نحوه مصرف منابع خود تصمیم بگیرند. با این حال، مخالفان هزینه بالای اجرای این برنامه‌ها را یکی از موانع اصلی می‌دانند. گروهی نیز هشدار می‌دهند که جایگزین کردن شغل با پرداخت نقدی، مساله جایگاه اجتماعی، هویت و احساس هدفمندی ناشی از کار را حل نمی‌کند و حتی ممکن است انگیزه حضور در بازار کار را کاهش دهد.

در کنار درآمد پایه، ایده بلندپروازانه‌تری با عنوان «درآمد بالای همگانی» نیز مطرح شده است. ایلان ماسک از جمله چهره‌هایی است که معتقد است اگر هوش مصنوعی بتواند تولید اقتصادی را به‌شدت افزایش دهد و هزینه تولید کالاها و خدمات را کاهش دهد، دولت‌ها در آینده خواهند توانست سطحی از درآمد تضمین‌شده را در اختیار مردم قرار دهند که فقط برای رفع نیازهای اولیه نباشد. با این حال، جزئیات اجرایی این دیدگاه هنوز روشن نیست و تحقق آن به فرض رشد بسیار سریع بهره‌وری و درآمدهای دولت وابسته است.

سم آلتمن نیز مسیر متفاوتی را مطرح کرده است، وی که پیش‌تر یکی از حامیان درآمد پایه محسوب می‌شد، اکنون از ایده «محاسبات پایه جهانی» سخن می‌گوید؛ مدلی که در آن به جای پرداخت پول، بخشی از ظرفیت پردازشی سامانه‌های هوش مصنوعی در اختیار مردم قرار می‌گیرد. در چنین سناریویی، افراد می‌توانند این ظرفیت را برای فعالیت اقتصادی خود استفاده کنند، آن را بفروشند یا برای اهدافی مانند پژوهش‌های علمی اختصاص دهند. با این حال، نحوه توزیع این ظرفیت، سازوکار مالکیت و امکان انتقال آن هنوز مشخص نشده است.

همه راه‌حل‌ها نیز به توزیع پول یا مالکیت محدود نمی‌شوند، بخشی از سیاست‌گذاران معتقدند دولت‌ها باید پیش از گسترده شدن بیکاری، سرمایه‌گذاری بیشتری در آموزش مجدد و انتقال کارکنان به مشاغل جدید انجام دهند. در آمریکا، گروه‌هایی برای تامین منابع مالی برنامه‌های آموزش و جابه‌جایی نیروی کار شکل گرفته‌اند و در چند ایالت نیز پیشنهادهایی مانند الزام شرکت‌ها به اعلام اخراج‌های ناشی از هوش مصنوعی، بیمه دستمزد برای کارکنانی که ناچار به پذیرش مشاغل کم‌درآمدتر می‌شوند و ایجاد صندوق‌های حمایتی و آموزشی مطرح شده است.

آنچه اکنون در برابر دولت‌ها قرار گرفته، فقط مساله ظهور یک فناوری جدید نیست، بلکه احتمال دگرگونی رابطه میان «کار، درآمد و مالکیت» است. اگر هوش مصنوعی بتواند بخش بزرگی از ارزش اقتصادی را با نیروی انسانی کمتر تولید کند، مدل سنتی که در آن اشتغال مهم‌ترین مسیر توزیع درآمد در جامعه است، ممکن است تحت فشار قرار گیرد. سود سهام هوش مصنوعی، درآمد پایه، درآمد بالای همگانی، توزیع قدرت پردازشی و سرمایه‌گذاری گسترده در بازآموزی نیروی کار، هر یک تلاش‌هایی برای پاسخ به همین مساله‌اند.

هنوز مشخص نیست کدام‌یک از این الگوها قابلیت اجرا در مقیاس وسیع را خواهد داشت؛ اما یک موضوع بیش از گذشته روشن شده است. سیاست‌گذاران دیگر نمی‌توانند بحث تاثیر هوش مصنوعی بر بازار کار را صرفا به آینده موکول کنند. رقابت اصلی در سال‌های پیش رو تنها بر سر ساخت مدل‌های قدرتمندتر نخواهد بود؛ بخش مهم‌تری از آن، یافتن راهی برای توزیع دستاوردهای اقتصادی این فناوری میان مردمی است که ممکن است شکل سنتی اشتغالشان برای همیشه تغییر کند.

ناسا تصاویر جدیدی از محل برخورد مرحله بالایی موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس‌ایکس با سطح ماه منتشر کرده که ایجاد دهانه‌ای حدود ۱۸ متری را تأیید می‌کند. این قطعه موشک ۵ اوت ۲۰۲۶ با سرعت حدود ۵۴۰۰ مایل بر ساعت به ماه برخورد کرد.

به گزارش تابناک به نقل از فارس؛ تصاویر ثبت‌شده توسط مدارگرد شناسایی ماه ناسا، تفاوت سطح ماه پیش و پس از برخورد را نشان می‌دهند. بررسی سایه‌های ایجادشده در محل برخورد نشان می‌دهد دهانه جدید حدود ۶۰ فوت، معادل ۱۸ متر، عرض دارد و عمق آن کمتر از ۳ متر است. در اطراف دهانه نیز رگه‌های روشن و تیره دیده می‌شود که حاصل پرتاب مواد سطحی و لایه‌های زیرین ماه در زمان برخورد است.

این مرحله از فالکون ۹ در ژانویه ۲۰۲۵ برای پرتاب مأموریت «بلو گوست ۱» استفاده شده بود. موشک پس از رساندن محموله‌های مأموریت به مدار موردنظر، سوخت کافی برای بازگشت به زمین نداشت و بیش از یک سال در فضا سرگردان ماند تا در نهایت اثر گرانش و فعالیت خورشیدی مسیر آن را به سمت ماه تغییر داد.

مدارگرد شناسایی ماه ناسا حدود یک هفته پس از برخورد توانست از محل حادثه تصویربرداری کند. پیش از آن، مدارگرد ماه «دَانوری» کره جنوبی نخستین تصاویر از این ناحیه را ثبت کرده بود. این برخورد بار دیگر بحث درباره زباله‌های فضایی و خطر آن‌ها برای مأموریت‌ها و زیرساخت‌های آینده ماه را جدی‌تر کرده است.

ایلان ماسک گفت اسپیس‌ایکس به جای تمرکز بر ساخت یک شهر در مریخ، اکنون توجه خود را به ایجاد شهری روی ماه معطوف کرده است.

دلیل این تغییر چه بود و از طرح ساخت این شهر روی ماه چه اطلاعاتی در دست است؟ ماه به جای مریخ

هنوز طرح رسمی و مفصلی همراه با نقشه‌های فنی برای این شهر وجود ندارد، بلکه بیشتر چشم‌اندازی است که ایلان ماسک در شبکه اجتماعی ایکس خود به اشتراک گذاشت.

او طرح ایجاد یک سکونتگاه دائمی برای انسان‌ها را مطرح کرد؛ سکونتگاهی که با بهره‌گیری از منابع ماه و در سایه پروازهای مکرر به این قمر، بتواند به مرور زمان توسعه یابد و گسترش پیدا کند.

آقای ماسک در پست خود در شبکه ایکس گفت این هدف می‌تواند در «کمتر از ۱۰ سال محقق شود، در حالی که مریخ بیش از ۲۰ سال زمان می‌برد.»

او گفت: «ماموریت اسپیس‌ایکس تغییری نکرده است؛ گسترش آگاهی و حیات انسانی به فراتر از زمین و به سوی ستارگان.»

ماسک توضیح داد که سفر به مریخ تنها زمانی امکان‌پذیر است که «سیاره‌ها هر ۲۶ ماه یک‌بار در موقعیتی مناسب نسبت به یکدیگر قرار بگیرند؛ سفری که خود حدود شش ماه طول می‌کشد.»

او افزود: «در مقابل، هر ۱۰ روز یک‌بار می‌توانیم به ماه سفر کنیم؛ سفری که فقط دو روز طول می‌کشد و این یعنی می‌توانیم روند توسعه و تکمیل یک شهر روی ماه را بسیار سریع‌تر از یک شهر روی مریخ پیش ببریم.»

ایلان ماسک گفت که ماموریت اسپیس‌ایکس همچنان تحقق هدف دیرینه او، یعنی ساخت یک شهر در مریخ، است و این روند «حدود پنج تا هفت سال دیگر» آغاز خواهد شد. او افزود: «اما اولویت اصلی، تضمین آینده تمدن بشری است و ماه راه سریع‌تری برای رسیدن به این هدف به شمار می‌رود.»

هواداران و دنبال‌کنندگان ایلان ماسک در شبکه‌های اجتماعی به سرعت طرح‌ها و تصویرسازی‌هایی از آنچه این شهر در ماه می‌تواند شبیه آن باشد، ساختند و به اشتراک گذاشتند. برخی نیز از ابزار هوش مصنوعی ایلان ماسک، گراک، استفاده کردند.

اظهارات ایلان ماسک بازتاب گزارشی در وال‌استریت ژورنال است که گفته بود اسپیس‌ایکس به سرمایه‌گذاران اعلام کرده ماموریت‌های ماه را در اولویت قرار می‌دهد و تلاش برای سفر به مریخ را با برنامه‌ریزی برای یک فرود بدون سرنشین در ماه در مارس ۲۰۲۷ به زمان بعد موکول می‌کند.

این تغییر در تضاد با تمرکز دیرینه ایلان ماسک بر مریخ به عنوان مقصد اصلی اسپیس‌ایکس است. او سال گذشته گفته بود این شرکت قصد دارد تا پایان ۲۰۲۶ در یک ماموریت بدون سرنشین فضاپیمایی به مریخ پرتاب کند.

آقای ماسک ژانویه سال گذشته در پاسخ به پستی در شبکه اجتماعی ایکس گفت: «نه، ما مستقیم به مریخ می‌رویم. ماه یک حواس‌پرتی است.»

ایلان ماسک سابقه‌ای طولانی در تعیین جدول‌های زمانی بلند پروازانه برای پروژه‌هایی مانند خودروهای برقی و فناوری خودران دارد که بارها مطابق برنامه محقق نشده‌اند. چگونه می‌توان آن را انجام داد

دکتر سونگ‌وو لیم، مدرس ارشد کاربردهای فضایی، اکتشاف و ابزارسازی در دانشگاه ساری در بریتانیا، طرح اسپیس‌ایکس برای ساخت پایگاهی در ماه را «بلند پروازانه» توصیف می‌کند، اما نه «علمی‌تخیلی.»

او گفت: «اساس این طرح، استفاده از خاک ماه برای تولید اکسیژن، آب و مصالح ساختمانی است؛ فرایندهایی که نمونه‌های آنها را همین حالا هم روی زمین به کار می‌بریم. از نظر تئوری، این کار شدنی است.»

دکتر لیم توضیح می‌دهد که چالش اصلی این است که آیا این سامانه‌ها می‌توانند در محیط خشن ماه به شکلی قابل اعتماد عمل کنند یا نه؛ محیطی که با دماهای بسیار شدید، گردوغبار ریز، گرانش کم و منابع محدود انرژی شناخته می‌شود. او می‌افزاید: «پیش از آنکه بتوانیم به این سامانه‌ها اتکا کنیم، باید آنها را به‌درستی روی سطح ماه آزمایش کنیم.»

او اشاره می‌کند که سازمان‌های فضایی دولتی معمولا با «احتیاط» پیش می‌روند، چون به بودجه عمومی و چرخه‌های بلندمدت سیاسی وابسته‌اند؛ موضوعی که به گفته او «سرعت آزمودن ایده‌های جدید را محدود می‌کند». او می‌گوید اسپیس‌ایکس «به شیوه‌ای متفاوت عمل می‌کند».

او می‌گوید: «اگر سامانه جدید موشکی این شرکت مطابق برنامه عمل کند، می‌تواند تجهیزات را با دفعات بیشتر و هزینه کمتر به ماه منتقل کند و در نتیجه، روند پیشرفت را سرعت ببخشد.»

دکتر اوغور گوون، مدیر مرکز مطالعات هوافضا و انرژی در دانشگاه جی‌دی گوئنکا در هند، می‌گوید ماه در مقایسه با مریخ برای نخستین سکونتگاه‌های انسانی یک مزیت مهم دارد: امکان ارسال سریع تدارکات و واکنش سریع در شرایط اضطراری.

او گفت: «اگر مشکلی پیش بیاید و در آنجا زیستگاهی داشته باشید، می‌توانید بلافاصله یک ماموریت پشتیبانی اعزام کنید.» او یادآور شد که سفر از زمین به ماه معمولا «دو تا سه روز» طول می‌کشد.

با این حال، دکتر لیم هشدار می‌دهد که دستیابی به «شهری واقعا خودکفا در ماه» همچنان هدفی دوردست است.

او می‌گوید: «تولید مواد غذایی بدون انتقال مواد مغذی از زمین و ایجاد چرخه‌ای که در آن همه چیز بازیافت و دوباره استفاده شود، به مراتب پیچیده‌تر است. تحقق این هدف احتمالا به چندین دهه زمان نیاز دارد. بنابراین این چشم‌انداز دست‌یافتنی است، اما به‌تدریج و گام‌به‌گام محقق خواهد شد، نه یکباره.»

کلایو نیل، استاد مهندسی عمران و محیط زیست و علوم زمین در دانشگاه نوتردام آمریکا و پژوهشگر اکتشافات انسانی ماه، نیز با این نظر موافق است.

او گفت: «تا زمانی که بررسی جامعی برای شناسایی منابع ماه انجام نشود و مشخص نشود که استخراج آنها از نظر اقتصادی صرفه دارد، نمی‌توانیم بدانیم بهترین محل برای ساخت شهری که قرار است به‌تدریج گسترش یابد کجاست؛ شهری که به منابع در دسترس و قابل استخراج نیاز دارد.»

دکتر لیم معتقد است این احتمال «واقع‌بینانه» است که یک «پایگاه کوچک در ماه» طی ۱۰ سال آینده بتواند بخشی از اکسیژن مورد نیاز خود را تولید کند و شاید حتی آب استخراج کند. او می‌گوید: «این یک پیشرفت بزرگ خواهد بود.»

جفری هافمن، فضانورد پیشین ناسا و استاد کنونی مهندسی هوانوردی و فضانوردی در موسسه فناوری ماساچوست در آمریکا، معتقد است که اگر اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین، شرکت فناوری فضایی متعلق به جف بزوس، بنیان‌گذار آمازون، بتوانند فرودگرهای ماه‌نشین را با موفقیت توسعه دهند، «همین حالا هم می‌توانیم نیازهای تدارکاتی یک پایگاه در ماه را تامین کنیم.»

او گفت: «اما مریخ هنوز یک گام بیش از حد دور است.»

با این حال، پروفسور جفری هافمن می‌گوید تجربه به‌دست‌ آمده از ساخت زیستگاه‌های پایدار قمری می‌تواند در نهایت برای ایجاد پایگاهی در مریخ به کار رود.

دکتر گوون نیز با این نظر موافق است و می‌افزاید که پس از ایجاد یک پایگاه در ماه، رسیدن به مریخ بسیار آسان‌تر خواهد شد، زیرا ماه می‌تواند نقش «سکوی پرش» را ایفا کند. رقابت فزاینده

اظهارات ایلان ماسک در حالی مطرح شده که ایالات متحده با رقابت فزاینده چین برای بازگرداندن انسان به ماه در این دهه روبه‌رو است. از زمان ماموریت آپولو ۱۷ ناسا در سال ۱۹۷۲، هیچ‌کس بر سطح ماه قدم نگذاشته است.

ماسک به‌تازگی اعلام کرده است که اسپیس‌ایکس شرکت استارت‌آپی xAI را که خود نیز هدایت آن را بر عهده دارد، خریداری کرده است؛ معامله‌ای که ارزش شرکت موشک‌سازی و ماهواره‌ای اسپیس‌ایکس را یک تریلیون دلار و ارزش شرکت هوش مصنوعی xAI را ۲۵۰ میلیارد دلار برآورد می‌کند.

به گفته میشل فلوری، خبرنگار در نیویورک، این اقدام همچنین می‌تواند به هدف دیگر ماسک، یعنی استقرار مراکز داده در فضا برای پردازش گسترده داده‌های هوش مصنوعی، کمک کند.

ماه گذشته، ایلان ماسک برنامه‌هایی برای قرار دادن یک میلیون مرکز داده در فضا اعلام کرد. برنامه‌ای که امیدوار است به پاسخگویی به تقاضای رو به رشد برای تاسیسات موجود روی زمین که ناشی از افزایش استفاده از هوش مصنوعی است، کمک کند.

اما برخی کارشناسان همچنان تردید دارند و به نبود هوا برای خنک‌سازی واحدهای پردازش گرافیکی که نقش کلیدی در هوش مصنوعی و وظایف پردازش‌محور داده دارند، در خلا فضا به عنوان یکی از چالش‌های اصلی اشاره می‌کنند.

ایلان ماسک در پاسخ به یک کاربر در شبکه اجتماعی ایکس گفت ناسا امسال کمتر از ۵ درصد درآمد اسپیس‌ایکس را تامین خواهد کرد.

اسپیس‌ایکس پیمانکار اصلی در برنامه ماه آرتمیس ناسا است که ماموریت فرود فضانوردان بر ماه را بر عهده دارد.

منبع: bbc پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر اسطوره رئال مادرید ازدواج کرد و مسلمان شد (+عکس) نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : امارات: قطع همه روابط تجاری مالی با ایران / وزارت خارجه ایران: تکذیب شلیک موشک به سمت امارات بیشتر بخوانید: ایلان ماسک: یک شهر روی ماه می‌سازم تماشاخانه حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / گرگان چه چیزی را از دست داد؟ موتورسیکلت هست، زن موتورسوار هست؛ پس چه چیزی کم است؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران