اتهام‌زنی دوباره نخست وزیر آلبانی علیه ایران؛ کار جمهوری کمونیستی ایران است!

چین در حال توسعه یک مسیر دریایی جدید برای انتقال کالا به اروپاست. این مسیر از سواحل شمالی روسیه و آب‌های قطب شمال می‌گذرد.

رویترز نوشته است روسیه برای عبور هفت کشتی چینی از این مسیر مجوز صادر کرده است. شرکت چینی «سی‌لجند شیپینگ» نیز قصد دارد خدمات منظم حمل کانتینر میان چین و اروپا را از طریق این مسیر راه‌اندازی کند. این خدمات قرار است در طول فصل کشتیرانی قطبی انجام شود.

به نوشته گاردین، یکی از مهم‌ترین مزیت‌های مسیر قطبی، کاهش قابل توجه زمان سفر است. مسیر دریایی شمالی می‌تواند زمان انتقال کالا میان چین و شمال اروپا را از بیش از ۴۰ روز به حدود ۱۸ تا ۲۰ روز کاهش دهد. این مسیر حدود ۵۵۰۰ کیلومتر طول دارد و در مقایسه با مسیرهای سنتی، فاصله کوتاه‌تری میان شرق آسیا و اروپا ایجاد می‌کند.

خبرگزاری فرانسه گزارش داده است که یک سفر آزمایشی از نینگبو در شرق چین به بندر فلیکس‌ستو در بریتانیا حدود ۲۰ روز طول کشید. این زمان تقریباً نصف مدت مورد نیاز برای حرکت از مسیر کانال سوئز است. سرویس جدید قرار است در فصل کشتیرانی قطبی فعالیت کند.

گلوبال تایمز نوشته است نخستین کشتی این سرویس با نام «دوبی تاور» در ۱۵ اوت از بندر نینگبو-ژوشان حرکت کرد. این کشتی در ادامه به سمت فلیکس‌ستو در بریتانیا می‌رود. بنادر روتردام هلند، هامبورگ آلمان و گدنیا لهستان نیز از مقاصد پیش‌بینی‌شده برای این شبکه هستند.

بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی رسانه‌های چینی، سرویس «اکسپرس قطبی چین-اروپا» در سال ۲۰۲۶ چندین سفر برنامه‌ریزی‌شده خواهد داشت. چند کشتی تقویت‌شده برای حرکت در آب‌های قطبی در این مسیر استفاده می‌شوند. فعالیت این مسیر به دلیل شرایط یخ‌های دریایی عمدتاً در ماه‌های گرم سال انجام خواهد شد.

الجزیره نوشته است زمان سفر از چین به هامبورگ از مسیر قطبی حدود ۲۰ تا ۲۲ روز برآورد شده است. در مورد سفر نخست نیز زمان حدود ۲۱ روز پیش‌بینی شده است. این رقم به شرایط یخ، سرعت کشتی و وضعیت مسیر بستگی دارد.

چاینا دیلی نیز این مسیر را یک کریدور جدید برای ارتباط دریایی میان چین و اروپا توصیف کرده است. کشتی‌ها پس از حرکت از بنادر چین، از مسیر دریایی شمالی در امتداد سواحل روسیه عبور می‌کنند و سپس به سمت بنادر شمال اروپا حرکت خواهند کرد.

به نوشته وال‌استریت ژورنال، با وجود کوتاه‌تر بودن مسیر، استفاده از آن با هزینه‌های بیشتری همراه است. بیمه کشتی‌ها در مناطق قطبی گران‌تر است و در برخی شرایط به استفاده از یخ‌شکن نیاز است. کنترل بخش عمده مسیر توسط روسیه نیز یکی دیگر از عوامل مهم در محاسبات شرکت‌های کشتیرانی است.

فایننشال تایمز در عین حال تأکید کرده است که مسیر قطبی هنوز یک مسیر تجاری حاشیه‌ای محسوب می‌شود. تحریم‌های مرتبط با روسیه، شرایط متغیر یخ‌های دریایی و کوتاه بودن فصل کشتیرانی از مهم‌ترین موانع گسترش این مسیر هستند. به نوشته این روزنامه، مسیر قطبی در شرایط فعلی نمی‌تواند در مقیاس گسترده با مسیرهای سنتی رقابت کند.

رویترز نیز نوشته است مسکو سال‌هاست تلاش می‌کند مسیر دریایی شمالی را به یک کریدور مهم بین‌المللی تبدیل کند. روسیه امیدوار است افزایش ناامنی در مسیرهای سنتی، از جمله دریای سرخ و مناطق پیرامون تنگه هرمز، توجه بیشتری را به مسیر قطبی جلب کند.

چین این مسیر را بخشی از ایده «جاده ابریشم قطبی» می‌داند. این طرح در چارچوب گسترده‌تر ابتکار «کمربند و جاده» چین تعریف شده است. پکن برای توسعه این مسیر به همکاری روسیه نیاز دارد؛ زیرا بخش عمده مسیر دریایی شمالی در محدوده آب‌های تحت کنترل روسیه قرار دارد.

روس‌اتم، شرکت دولتی روسیه، نقش مهمی در مدیریت این مسیر دارد. این شرکت مجوزهای عبور کشتی‌ها را صادر می‌کند. ناوگان یخ‌شکن‌های روسیه نیز می‌تواند در بخش‌هایی از مسیر به کشتی‌ها برای عبور از مناطق یخ‌زده کمک کند.

گلوبال تایمز نوشته است کالاهایی که برای انتقال از مسیر قطبی انتخاب می‌شوند، عمدتاً ارزش بالایی دارند یا زمان تحویل آنها اهمیت زیادی دارد. باتری خودروهای برقی، سامانه‌های ذخیره انرژی، تجهیزات انرژی خورشیدی و برخی قطعات خودروهای انرژی نو از جمله این کالاها هستند.

کوتاه شدن زمان حمل برای صادرکنندگان چینی اهمیت زیادی دارد. شرکت‌ها می‌توانند کالا را سریع‌تر به بازار اروپا برسانند و نیاز کمتری به نگهداری طولانی‌مدت کالا در انبار داشته باشند.

در مقابل، گاردین درباره پیامدهای زیست‌محیطی افزایش کشتیرانی در قطب شمال هشدار داده است. نشت نفت در مناطق قطبی می‌تواند پیامدهای سنگینی داشته باشد. پاک‌سازی آلودگی نیز به دلیل یخ، سرمای شدید و فاصله زیاد از مراکز امدادی دشوارتر خواهد بود.

یکی دیگر از مشکلات مسیر، کوتاه بودن فصل کشتیرانی است. بخش‌هایی از مسیر در بسیاری از ماه‌های سال با یخ دریایی پوشیده می‌شود. در نتیجه، برخلاف کانال سوئز، امکان استفاده مستمر و بدون وقفه از این مسیر وجود ندارد.

تغییرات آب‌وهوایی و کاهش یخ‌های تابستانی در قطب شمال، با این حال، امکان استفاده طولانی‌تر از مسیر را افزایش داده است. به همین دلیل چین، روسیه و برخی شرکت‌های بین‌المللی توجه بیشتری به آینده این کریدور نشان می‌دهند.

با وجود این، مسیر دریایی شمالی در شرایط کنونی جایگزین کانال سوئز یا سایر مسیرهای اصلی تجارت جهانی نیست. ظرفیت محدود، شرایط دشوار آب‌وهوایی، هزینه بیمه و عملیات، وابستگی به روسیه و کوتاه بودن فصل کشتیرانی همچنان موانع مهمی هستند.

اما اگر فعالیت تجاری در این مسیر افزایش پیدا کند، مسیر دریایی شمالی می‌تواند به یک گزینه مکمل برای تجارت میان آسیا و اروپا تبدیل شود. اهمیت آن به‌ویژه زمانی بیشتر خواهد شد که اختلال یا ناامنی، هزینه استفاده از مسیرهای سنتی مانند دریای سرخ، تنگه هرمز و کانال سوئز را افزایش دهد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر 3 فرمانده شهید سپاه در یک قاب (عکس) خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : نسخه جدید تحلیل‌گر صداوسیما: خلیج فلوریدا را مین گذاری کنیم بیشتر بخوانید: یکی از خطرناک‌ترین جاده‌های جهان (عکس) تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

صفحه سیاست-

روزنامه واشنگتن‌پست در گزارشی با بررسی تهدیدهای اخیر دونالد ترامپ برای افزایش فشار اقتصادی بر ایران، این پرسش را مطرح کرده است که واشنگتن اساساً چه ابزارهای تازه‌ای برای اجرای این تهدیدها در اختیار دارد.

ادوارد فیشمن، همکار ارشد و مدیر مرکز ژئواقتصاد شورای روابط خارجی، معتقد است ترامپ بارها از تشدید فشار و تحریم سخن گفته، اما میان تهدیدهای سیاسی و ظرفیت واقعی آمریکا برای اعمال فشار بیشتر فاصله وجود دارد.

به گفته او، ایران از سال ۲۰۱۸ تحت مجموعه گسترده‌ای از تحریم‌های آمریکا قرار داشته و همین مسئله فضای مانور واشنگتن برای افزودن تحریم‌های مستقیم جدید را محدود کرده است. فشار بر چین، امارات و ترکیه؛ گزینه اصلی ترامپ

در چنین شرایطی، یکی از مهم‌ترین مسیرهای باقی‌مانده برای دولت آمریکا، انتقال فشار از ایران به کشورها و شرکت‌هایی است که با تهران همکاری اقتصادی دارند.

چین، امارات متحده عربی و ترکیه از جمله کشورهایی هستند که می‌توانند در صورت تشدید سیاست تحریمی واشنگتن، هدف فشارهای ثانویه آمریکا قرار گیرند. این رویکرد در واقع تلاش برای افزایش هزینه همکاری با ایران از طریق تهدید شرکای اقتصادی تهران است.

اما چنین سیاستی یک تفاوت مهم با تحریم‌های مستقیم دارد؛ آمریکا در این حالت تنها با ایران مواجه نیست، بلکه باید با کشورهایی برخورد کند که هرکدام منافع اقتصادی و راهبردی مستقلی دارند. پالایشگاه‌ها و بانک‌ها در تیررس تحریم‌های جدید

گزینه دیگر، هدف قرار دادن بانک‌ها و پالایشگاه‌هایی است که حتی در حجم محدود با انرژی ایران تعامل دارند. همچنین بانک‌هایی که دارایی‌های ایران را در خارج از کشور نگهداری می‌کنند، می‌توانند در معرض تحریم قرار گیرند.

با این حال، این اقدامات نیز الزاماً به معنای ایجاد یک شوک اقتصادی تازه و تعیین‌کننده علیه ایران نیست. بخش قابل توجهی از شبکه مالی و تجاری ایران طی سال‌های گذشته خود را با شرایط تحریمی تطبیق داده و مسیرهای جایگزین برای تجارت و انتقال منابع شکل گرفته است.

از همین رو، تحریم‌های جدید ممکن است بیش از آنکه یک ابزار کاملاً تازه باشند، تلاشی برای بستن مسیرهایی باشد که در سال‌های گذشته برای دور زدن فشارهای آمریکا ایجاد شده‌اند. آیا ترامپ حاضر است با کل جهان وارد تقابل اقتصادی شود؟

فیشمن معتقد است اگر ترامپ بخواهد فشار اقتصادی علیه ایران را به سطحی کاملاً جدید برساند، باید دامنه تهدیدهای خود را بسیار گسترده‌تر کند؛ به این معنا که به کشورها و شرکت‌های سراسر جهان هشدار دهد در صورت معامله با ایران، دسترسی آنها به اقتصاد آمریکا را از دست خواهند داد.

چنین رویکردی اما هزینه‌های قابل توجهی برای خود واشنگتن خواهد داشت. استفاده گسترده از تحریم‌های ثانویه می‌تواند متحدان و شرکای اقتصادی آمریکا را نیز تحت فشار قرار دهد و آنها را به سمت ایجاد سازوکارهای مستقل مالی و تجاری سوق دهد. مسئله اصلی؛ تحریم بیشتر یا بازتولید همان فشارهای گذشته؟

واقعیت این است که سیاست تحریم علیه ایران طی سال‌های گذشته از مرحله اعمال فشار مستقیم بر اقتصاد کشور عبور کرده و به شبکه‌ای پیچیده از محدودیت‌های مالی، بانکی، نفتی و تجاری تبدیل شده است.

بنابراین، تهدید به «تحریم‌های بی‌سابقه» زمانی معنا پیدا می‌کند که واشنگتن ابزار جدید و متفاوتی برای اعمال فشار داشته باشد؛ در غیر این صورت، بخش قابل توجهی از اقدامات جدید تنها تشدید یا توسعه همان سازوکارهایی خواهد بود که پیش‌تر نیز مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

از این منظر، اظهارات مطرح‌شده در واشنگتن‌پست را می‌توان نشانه‌ای از یک چالش مهم برای سیاست فشار حداکثری ترامپ دانست: واشنگتن همچنان می‌تواند فشار اقتصادی را افزایش دهد، اما برای ایجاد یک اثر تعیین‌کننده، ناچار است هزینه و دامنه این فشار را نیز به شکل قابل توجهی بالا ببرد.

این مسئله می‌تواند تحریم‌های ایران را از یک ابزار فشار دوجانبه به عاملی برای ایجاد تنش در روابط آمریکا با چین، ترکیه، امارات و حتی دیگر شرکای اقتصادی واشنگتن تبدیل کند؛ موضوعی که ممکن است محاسبات دولت ترامپ درباره مرحله بعدی سیاست فشار بر تهران را پیچیده‌تر کند.

عصرایران- آویشن یکی از قدیمی ترین گیاهانی است که هم در آشپزی و هم در طب سنتی مورد استفاده قرار گرفته است. این گیاه معطر علاوه بر اینکه طعم و عطر خاصی به غذاها می دهد، حاوی ترکیبات فعالی است که در پژوهش های علمی مورد توجه قرار گرفته اند.

یکی از شناخته شده ترین ترکیبات موجود در آویشن «تیمول» است. این ماده در کنار ترکیبات دیگری مانند کارواکرول، از مهم ترین اجزای اسانس آویشن محسوب می شود و به دلیل ویژگی های ضد میکروبی و آنتی اکسیدانی آن، مطالعات زیادی درباره اش انجام شده است. آویشن و دستگاه تنفسی

آویشن از گذشته برای کمک به مشکلات تنفسی مانند سرفه و علائم سرماخوردگی مورد استفاده بوده است. امروزه نیز فرآورده های حاوی آویشن در برخی کشورها برای تسکین سرفه های همراه با سرماخوردگی یا التهاب راه های تنفسی به کار می روند.

برخی مطالعات نشان داده اند ترکیبات موجود در آویشن می توانند روی ترشحات دستگاه تنفسی و انقباض عضلات راه های هوایی اثر بگذارند. با این حال، این موضوع به معنای آن نیست که چای آویشن می تواند بیماری هایی مانند آسم، برونشیت یا عفونت های تنفسی را درمان کند.

اگر سرفه طولانی، تنگی نفس، خس خس سینه یا تب وجود داشته باشد، علت اصلی باید توسط پزشک بررسی شود. تیمول؛ ترکیب مشهور آویشن

تیمول یکی از ترکیبات اصلی اسانس آویشن است و در مطالعات آزمایشگاهی، فعالیت ضد میکروبی آن در برابر طیفی از میکروارگانیسم ها بررسی شده است.

همین ویژگی باعث شده تیمول در برخی محصولات بهداشتی و دهانشویه ها نیز مورد استفاده قرار بگیرد. البته نتیجه یک آزمایش آزمایشگاهی را نباید مستقیما به بدن انسان تعمیم داد. مقدار مصرف، نحوه استفاده و غلظت ماده می تواند نتیجه کاملا متفاوتی ایجاد کند. آیا آویشن آنتی اکسیدان است؟

بله. آویشن حاوی ترکیبات گیاهی مختلفی است که فعالیت آنتی اکسیدانی دارند.

آنتی اکسیدان ها به مقابله با فرایندهای اکسیداتیو در بدن کمک می کنند، اما نباید از این ویژگی نتیجه گرفت که خوردن آویشن می تواند از سرطان، بیماری قلبی یا سایر بیماری های مزمن جلوگیری کند.

بهتر است آویشن را مانند سایر سبزی ها و گیاهان معطر، بخشی از یک رژیم غذایی متنوع در نظر گرفت، نه یک داروی همه کاره. آویشن برای غذا؛ ساده ترین روش استفاده

یکی از بهترین روش های استفاده از آویشن، اضافه کردن آن به غذاست. آویشن تازه یا خشک را می توان در سوپ، خورش، سس، سبزیجات، مرغ و انواع غذاهای گوشتی استفاده کرد.

در این حالت مقدار مصرف معمولا کم است و آویشن بیشتر نقش چاشنی دارد. به همین دلیل، این نوع استفاده با مصرف اسانس یا فرآورده های غلیظ آویشن تفاوت زیادی دارد. چای آویشن چطور؟

چای آویشن یکی از روش های سنتی مصرف این گیاه است و بسیاری از افراد آن را هنگام سرماخوردگی و سرفه مصرف می کنند.

نوشیدن یک فنجان دم کرده آویشن ممکن است برای بعضی افراد احساس آرامش و تسکین ایجاد کند، اما نباید آن را جایگزین درمان پزشکی دانست. همچنین شواهد موجود درباره اثرات درمانی آویشن برای بیماری های مختلف یکسان نیست و برای بعضی ادعاها هنوز به پژوهش های بیشتری نیاز است. روغن آویشن با خود آویشن فرق دارد

یکی از اشتباهات رایج این است که تصور کنیم چون مصرف آویشن در غذا معمولا بی خطر است، پس روغن اسانسی آویشن را هم می توان به همان شکل مصرف کرد.

اسانس آویشن بسیار غلیظ است و می تواند باعث تحریک پوست، مخاط و دستگاه گوارش شود. مصرف خوراکی اسانس های گیاهی بدون نظر متخصص می تواند خطرناک باشد.

بنابراین چند قطره اسانس آویشن را نباید با یک فنجان چای آویشن یا مقداری آویشن خشک مقایسه کرد. چه کسانی باید احتیاط کنند؟

مصرف معمول آویشن به عنوان چاشنی غذایی برای بیشتر افراد مشکلی ایجاد نمی کند، اما مصرف مقادیر زیاد یا فرآورده های غلیظ آن می تواند باعث ناراحتی گوارشی یا واکنش های حساسیتی شود.

افرادی که به گیاهان خانواده نعناعیان حساسیت دارند یا داروهای خاصی مصرف می کنند، بهتر است پیش از مصرف منظم فرآورده های غلیظ آویشن با پزشک یا داروساز مشورت کنند.

آویشن در نهایت یک گیاه معطر و ارزشمند است، نه «فوق تخصص سلامت»؛ اما ترکیبات فعال آن آن قدر جالب هستند که هنوز هم موضوع تحقیقات علمی قرار دارند. بهترین استفاده از آن برای بیشتر افراد، همان استفاده ساده و قدیمی در غذا و در صورت تمایل، دم کرده آن است؛ بدون اینکه خواص آن را به درمان بیماری های مختلف تعمیم بدهیم. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر 3 فرمانده شهید سپاه در یک قاب (عکس) نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : پسر مزاحم در تبریز سر از سطل زباله درآورد! بیشتر بخوانید: راهکار طب ایرانی برای مبتلا نشدن به بیماری‌های تنفسی تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران