تولید آنتی‌اکسیدان طبیعی بسیار قوی از ضایعات پوست انار

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، علی تقوی، دانشجوی شیمی تجزیه به سرپرستی دکتر حسن سرشتی، استاد دانشکدگان علوم با ساخت یک غشای کامپوزیتی نانوفیبری دولایه نامتقارن (جانوس) مغناطیسی، موفق به ارائه روشی کارآمد و دوستدار محیط زیست برای اندازه‌گیری ترکیبات سمی بنزن، تولوئن، اتیل‌بنزن و ایزومر‌های زایلن (BTEX) در نمونه‌های شهری شده‌اند.

دکتر سرشتی با اعلام این خبر گفت: «این روش نوین که مبتنی بر میکرواستخراج فاز جامد با غشاء (M-SPME) است، با بهره‌گیری از شاخص‌های ارزیابی سبز (AGREEprep) و کاربردی (BAGI) تأیید کرده که می‌تواند جایگزین مناسبی برای روش‌های قبلی باشد».

وی افزود: «ترکیبات آروماتیک فرّار مانند BTEX از جمله آلاینده‌های مهم زیست‌محیطی به شمار می‌روند که به دلیل سمیت بالا و حضور گسترده در هوا، آب و خاک، همواره نگرانی‌های جدی برای سلامت عمومی ایجاد کرده‌اند».

استاد دانشکدگان علوم تاکید کرد: «در تازه‌ترین تلاش علمی برای مقابله با این چالش، آزمایشگاه تحقیقاتی شیمی تجزیه موفق به طراحی و ساخت یک غشای نانوفیبری هوشمند با ساختار نامتقارن «جانوس» شده که به طور ویژه برای استخراج و پیش تغلیظ این آلاینده‌ها پیش از آنالیز با دستگاه کروماتوگرافی گازی-طیف‌سنجی جرمی (GC- MS) بکار می‌رود. این غشای نوآورانه از یک لایه از جنس الیاف پلی‌آمید تقویت شده با سلولز میکروکریستالی و هیدروکسید دوگانه لایه‌ای نیکل-آلومینیوم تشکیل شده که بر روی بستری از نانوالیاف پلی‌اورتان تقویت شده با نانولوله‌های کربنی به وسیله تکنیک الکتروریسی (Electrospinning) نشانده شده است».

وی گفت: «ساختار این غشا با استفاده از تصاویر میکروسکوپ الکترونی (FE-SEM)، طیف‌سنجی مادون قرمز (FT-IR)، پراش اشعه ایکس (XRD) و آنالیز جذب-واجذب نیتروژن، تأیید شده است و نتایج آزمون‌های اعتبارسنجی نشان داد که این روش در محدوده غلظتی ۱۰ تا ۱۰۰۰۰ میکروگرم بر لیتر پاسخ خطی دارد و قادر است آلاینده‌ها را در سطوح غلظتی بسیار پایین (حد تشخیص بین ۰.۰۹ تا ۰.۴۵ میکروگرم بر لیتر) اندازه‌گیری کند».

تکرارپذیری روش (با انحراف استاندارد نسبی ۲.۵ تا ۷ درصد) و فاکتور‌های غنی‌سازی بین ۱۴.۸ تا ۲۳.۸، نشان از کارایی بالای این سامانه دارد.

از مهمترین دستاورد‌های این پژوهش، عملکرد موفق غشا در نمونه‌های حقیقی جمع‌آوری‌شده از هوای شهری، آب‌های سطحی و خاک است که بازیابی قابل‌قبول را برای تمامی ترکیبات هدف به همراه داشت. افزون بر این، غشا پس از ۷ چرخه استفاده متوالی، بیش از ۹۰٪ کارایی اولیه خود را حفظ کرد که گواهی بر پایداری مکانیکی و شیمیایی مناسب آن است.

به این ترتیب، غشای نانوفیبری جانوس مغناطیسی نه تنها از نظر تحلیلی برتر از بسیاری روش‌های سنتی عمل می‌کند، بلکه از منظر زیست‌محیطی و اقتصادی نیز گزینه‌ای پایدار و منطبق با نیاز‌های روز آزمایشگاهی محسوب می‌شود.

https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S۰۰۳۹۹۱۴۰۲۶۰۱۰۱۴۳

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، درمراسم گشایش این نمایشگاه که ۲۵ مردادماه و با استقبال کم‌نظیر استادان و دانشجویان و شرکت‌های سرمایه‌گذار، در دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر دانشکدگان فنی دانشگاه تهران برگزار شد، منوچهر مرادی سبزوار، معاون پژوهش و فناوری دانشگاه تهران، با ارائه گزارشی از فعالیت‌های مرکز انتقال تکنولوژی دانشگاه گفت: «محصولات تولیدشده در این مرکز نشان می‌دهد سرمایه‌گذاری هدفمند در زیست‌بوم نوآوری دانشگاه، بازدهی ملموس و ارزش‌آفرینی اقتصادی به همراه دارد.»

وی با اشاره به عملکرد شرکت‌های دانش‌بنیان دانشگاهی تأکید کرد: «چنانچه از دانشجویان و اعضای هیأت علمی حمایت مناسب صورت گیرد و زمینه ماندگاری نخبگان در کشور فراهم شود، می‌توان به نتایج قابل اتکایی در تولید محصولات فناورانه دست یافت.»

مرادی سبزوار همچنین با بیان تجربه‌های موفق از Reverse Pitch در دانشگاه تهران تصریح کرد: «توجه به این رویکرد که در آن نیاز‌های واقعی صنعت به جامعه دانشگاهی عرضه می‌شود، می‌تواند به تولید محصولات منطبق با نیاز بازار منجر شود و امیدواریم این نگاه در کشور و دانشگاه بیش از پیش تقویت شود.»

 محمودرضا هاشمی، مدیر اجرایی طرح هاتف در دانشگاه تهران و دبیر علمی این نمایشگاه نیز، با اشاره به برگزاری این نمایشگاه گفت: «این نمایشگاه در راستای فرایند اجرای طرح هاتف است که در چارچوب تفاهم‌نامه‌ای میان معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانش‌بنیان ریاست جمهوری و معاونت پژوهش و فناوری دانشگاه تهران منعقد شده است.»

هاشمی افزود: «پس از امضای این تفاهم‌نامه دراسفندماه ۱۴۰۳، فراخوانی در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۴، در مجموع ۱۷۴ طرح و پیشنهاد از ۵۰ دانشکده مختلف دانشگاه تهران دریافت شد که پس از طی فرایند داوری دقیق، ۲۰ طرح به عنوان طرح‌های برگزیده انتخاب و وارد مرحله حمایتی شدند.»

وی طرح هاتف را گامی مؤثر در تکمیل زنجیره ارزش پژوهش و فناوری توصیف کرد و اظهار داشت: «تمامی طرح‌های منتخب، برونداد ظرفیت علمی دانشگاه تهران هستند و در هر یک از آنها، اعضای هیأت علمی به همراه تیم‌هایی از دانشجویان و دانش‌آموختگان مشارکت فعال داشته‌اند.»

وی هدف اصلی این برنامه را تبدیل طرح‌های پژوهشی به شرکت‌های دانش‌بنیان از طریق تزریق هدفمند منابع مالی، ارائه خدمات توانمندسازی و ایجاد زیرساخت‌های کسب‌وکاری عنوان کرد و افزود: «این رویکرد به تجاری‌سازی ایده‌های دانشگاهی و به‌کارگیری آنها در حل مسائل کشور کمک مؤثری خواهد کرد.»

هاشمی با اشاره به مشارکت گسترده واحد‌های دانشگاه تهران در ارسال طرح‌های فناورانه به این نمایشگاه، گفت: «طرح‌های دریافتی از دانشکدگان و دانشکده‌های مختلف دانشگاه تهران ارائه شده است که این تنوع، نشان‌دهنده ظرفیت بالای هوش مصنوعی در دانشگاه تهران در حوزه‌های گوناگون علمی است.»

وی هدف از برگزاری این نمایشگاه را فراهم‌سازی بستر تعامل میان هسته‌های فناور با مشتریان، بهره‌برداران و شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر (VC) برشمرد تا زمینه تبدیل این هسته‌ها به شرکت‌های فناور و رشد یافته فراهم شود.

 اسفندیار اختیاری، معاون سیاستگذاری و توسعه و دبیر شورای راهبری فناوری‌ها و تولیدات دانش‌بنیان معاونت علمی ریاست جمهوری نیز ضمن بازدید از بخش‌های مختلف این نمایشگاه، با تبیین جایگاه راهبردی فناوری در اقتدار ملی گفت: «تجربه‌های اخیر نشان داد که فناوری صرفاً یک عامل توسعه‌ای نیست؛ بلکه مؤلفه‌ای تعیین‌کننده در ایجاد اقتدار و امنیت ملی است. هر جا از توانمندی فناورانه بالاتری برخوردار بوده‌ایم، نقطه قوت ما بوده و هر جا کمتر به آن پرداخته‌ایم، آسیب‌پذیر ظاهر شده‌ایم.»

وی با تأکید بر اینکه سرآغاز این توانمندی‌ها دانشگاه است، خاطرنشان کرد: «دولت وظیفه حمایت از علم و فناوری را بر عهده دارد، اما توسعه فناوری صرفاً از مسیر دانشگاه‌ها و جامعه دانشگاهی محقق می‌شود. دانشگاه علاوه بر رسالت ذاتی خود در تولید علم، باید دغدغه تبدیل دانش به قدرت و حل مسائل جامعه را نیز داشته باشد؛ این دقیقاً همان مأموریتی است که طرح هاتف دنبال می‌کند.»

اختیاری با تاکید بر اهمیت تداوم شرکت‌های نوپای دانشگاهی افزود: «پایداری و تداوم شرکت‌هایی که توسط اساتید و دانشجویان تأسیس می‌شوند، برای ما اولویت دارد و معاونت علمی و فناوری با تمام ظرفیت خود از این مسیر حمایت می‌کند.»

وی همچنین به ظرفیت قانون جهش تولید دانش‌بنیان اشاره کرد و گفت: «ماده یک این قانون بر اقلام راهبردی و فناوری‌های اقتدارآفرین تأکید دارد و طرح‌هایی که در این چارچوب قرار گیرند، به‌صورت خودکار از کلیه حمایت‌های قانونی و مزایای معاونت علمی بهره‌مند خواهند شد.»

گفتنی است محمدحسین امید، رئیس دانشگاه تهران نیز، با حضور در این نمایشگاه از طرح‌های ارائه شده در نمایشگاه بازدید و از نزدیک با استادان و دانشجویان درباره این طرح‌ها گفت‌و‌گو کرد.

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، این دستاورد علمی پژوهشگران دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران، یک مشکل بزرگ و قدیمی در هنر سازسازی را حل می‌کند؛ چراکه دیگر نیازی به انتظار چندین دهه برای کهنه شدن چوب یا پرداخت هزینه‌های گزاف برای تهیه چوب‌های قدیمی نیست. هم‌چنین با سرعت بخشیدن به فرآیند آماده‌سازی چوب، هزینه تولید ساز کاهش یافته و ساز‌های باکیفیت، با قیمت مناسب‌تری در دسترس عموم هنرجویان و نوازندگان قرار می‌گیرد.

کامبیز پورطهماسی، استاد دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی که به عنوان استاد راهنما، این پژوهش را هدایت کرده است، گفت: «هدف نهایی ما از انجام این تحقیق این است که بتوانیم این فناوری را در قالب شرکت‌های دانش‌بنیان به سازندگان ساز منتقل کنیم تا هم سرعت کار افزایش یابد و هم کیفیت ساز‌های تولیدی بهبود پیدا کند. هم‌چنین، به دلیل افزایش سرعت انجام کار، قیمت ساز‌های تولیدی نیز کاهش می‌یابد و این امکان را برای علاقه‌مندان فراهم می‌کند تا بتوانند ساز‌های مورد نیاز خود را با قیمت پایین‌تری تهیه کنند.»

وی گفت: «به‌طور کلی، این موضوع هم از نظر علمی به اثبات رسیده و هم به لحاظ تجربی، همواره این باور در میان نوازندگان و سازندگان ساز وجود داشته است که هراندازه، چوب قدیمی‌تر و کهنه‌تر باشد، یعنی مدت زمان بیشتری از قطع آن گذشته باشد، از کیفیت بالاتری برای ساخت ساز برخوردار است. این موضوع هم از لحاظ مکانیکی و هم از نظر آکوستیکی مطرح است و مدت زمانی که از قطع یک چوب تا ساختِ ساز سپری می‌شود، بر کیفیت نهایی ساز تأثیر می‌گذارد. به‌عنوان مثال، چوبی که تنها یک یا دو سال از زمان قطع آن گذشته باشد، چوب مناسبی برای ساخت ساز به شمار نمی‌آید. بنابراین، هرچه قدمت چوب بیشتر باشد، قیمت آن نیز افزایش می‌یابد و به تبع آن، سازی که از چنین چوب با قدمت بالایی ساخته می‌شود، گران‌تر خواهد بود. این مسئله، علاوه بر اینکه فرایند ساخت را طولانی می‌کند، تهیه ساز را از نظر قیمتی برای بسیاری از افراد دشوار می‌سازد. از این رو، ما پژوهشی را آغاز کردیم تا بتوانیم روی چوب اقداماتی انجام دهیم و تیمار‌هایی را اعمال کنیم که چوب تازه قطع‌شده (یک یا دو سال) کیفیتی مشابه با چوب‌هایی پیدا کند که چندین سال از قطع آنها گذشته است. در واقع، هدف ما این بود که خصوصیات یک چوب ۵۰ تا ۶۰ سال قطع‌شده را در چوب‌های تازه پدید آوریم و کیفیت چوب‌های جدیدالقطع را تا حد امکان به کیفیت چوب‌های با قدمت بالا نزدیک کنیم تا نهایتاً این بهبود در صدا و کیفیت ساز، مؤثر واقع شود و موجب ارتقای کیفیت و صدای ساز شود.»

وی با بیان اینکه در این فرایند، با استفاده از گرما و بخار، چوب‌های گردو تیمار داده شدند تا کیفیت چوب برای ساختِ ساز بهبود یابد، دلیل استفاده از روش گرما و بخار را در دسترس بودن این فرایند و امکان‌پذیری این روش برای همه سازندگان عنوان کرد و افزود: «برای افزایش کیفیت چوب، روش‌های مختلف دیگری از جمله استفاده از سیستم‌های حرارت دهی، تیمار‌های شیمیایی و آب شویی نیز قبلاً به کار رفته است. این روش در مقایسه با روش‌های دیگر مزیت کارآمدی بهتر و قابلیت اعمال بر روی صفحه رویی سنتور در اندازه واقعی را دارد و سازندگان ساز می‌توانند به‌راحتی از این فرایند برای بهبود کیفیت چوب و ساخت ساز بهره بگیرند.»

استاد گروه علوم و صنایع چوب و کاغذ دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، اظهار داشت: «امیدواریم بتوانیم دستورالعملی در این زمینه تهیه و تدوین کنیم و آن را در اختیار سازندگان ساز قرار دهیم تا آنها به‌راحتی از این روش برای بهبود کیفیت چوب در ساخت ساز‌های مختلف استفاده کنند.»

وی با بیان اینکه پژوهشگران در این پژوهش، تیمار را روی چوب گردو که در ساخت ساز سنتور به کار می‌رود، متمرکز کرده‌اند، گفت: «این روش‌ها قابلیت استفاده برای چوب‌های دیگر را نیز دارد.»

پورطهماسی، گفت: «ساز‌های تهیه‌شده با این چوب‌های تیمارشده به چندین آموزشگاه داده شده است تا مشخص شود آیا پس از مدتی استفاده از این سازها، کیفیت صدا‌ها دستخوش تغییر می‌شود یا خیر.»

این نتایج، حاصل پایان‌نامه کارشناسی ارشد عذرا خادم، فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی ارشد رشته بیولوژی و آناتومی گروه علوم و صنایع چوب و کاغذ دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران است.

گفتنی است این فناوری برای اولین بار برروی صفحه‌های رویی کامل سنتور در صنعت سازسازی ایران مورد استفاده قرار گرفته است.