بسته شدن تنگه هرمز از سوی ایران و ناتوانی آمریکا در بازگرداندن جریان آزاد کشتیرانی، نشانهای از پایان یک دوره طولانی در اقتصاد جهانی است؛ دورهای که در آن عبور آزاد کشتیها از آبراههای حیاتی تقریباً بدیهی فرض میشد. مشکل فقط به هرمز محدود نیست. دریای سرخ، تنگه تایوان، دریای بالتیک و دریای سیاه همگی به نقاطی پرریسک تبدیل شدهاند. در این شرایط، برتری نظامی سنتی آمریکا دیگر برای تضمین آزادی دریاها کافی نیست؛ زیرا بازیگران کوچک و قدرتهایی مانند چین میتوانند با پهپادهای ارزان، موشکهای دوربرد، ابزارهای اقتصادی و عملیات نامتقارن، نظم دریایی آزاد را مختل کنند. نتیجه احتمالی، نه بازگشت به دریاهای کاملاً بسته، بلکه شکلگیری دریاهای دروازهدار است؛ جهانی که در آن عبور از آبراهها نه یک حق تضمینشده، بلکه امتیازی قابل مذاکره و قابل خرید خواهد بود.
