رویترز: هند نفت و گاز بیشتری از ایران می‌خرد

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو؛ رئیس جمهور تروریست آمریکا مدعی شد: جنگ نظامی هنوز به پایان نرسیده است.

وی افزود: اگر به محاصره نگاه کنید، ما کنترل کامل آن منطقه را در اختیار داریم؛ منطقه‌ای که به تنگه هرمز مربوط می‌شود و حتی بخش قابل‌توجهی از مناطق خشکی را هم شامل می‌شود.

ترامپ توهماتش را اینگونه ادامه داد: آنها خیلی مایل‌اند به توافق برسند، اما به نظر من هنوز آماده نیستند که یک توافق درست و مناسب را بپذیرند.

کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی

عصر ایران: در دنیایی که فناوری با سرعتی سرسام آور تغییر می کند و وسایل الکترونیکی تنها پس از چند سال از رده خارج و جایگزین می شوند، تماشای ابزارهایی که قرن ها یا حتی هزاران سال بدون تغییر بنیادی به حیات خود ادامه داده اند، شگفت انگیز است. برخی از ساده ترین وسایل خانه ما سده هاست که آزمون زمان را با موفقیت پشت سر گذاشته اند؛ زیرا طراحی، ارگونومی و هدف ساخت آن ها از همان ابتدا به قدری دقیق و حساب شده بوده که به حد کمال نزدیک شده است.

نوآوری همیشه به معنی خلق ابزارهای پیچیده یا برنامه های دیجیتال پیشرفته نیست. گاهی اوج خلاقیت و هوشمندی انسان در ساخت چیزی متجلی می شود که آن قدر کاربردی، ساده و بی نقص است که هیچ پیشرفت فناورانه ای نمی تواند جایگزین بهتری برای آن پیدا کند. اینفوگرافیک زیر ۴ نمونه بارز از این ابزارهای روزمره را نشان می دهد که فرم و کارکرد اصلی آن ها در طول تاریخ دست نخورده باقی مانده است.

چکش: قدمت طراحی اولیه به 1500 پیش از میلاد باز می گردد و امروزه نیز همان ساختار استاندارد را حفظ کرده است.

گیره لباس: طرح فنری آن در سال 1853 میلادی ثبت شد و همچنان بدون تغییر کاربرد دارد.

چوب لباسی: الگوی سیمی ساده آن در سال 1903 میلادی شکل گرفت و تا به امروز فرم خود را حفظ کرده است.

قاشق: از سال 1000 پیش از میلاد تاکنون فرم ارگونومیک و اصلی خود برای غذا خوردن را دست نخورده حفظ کرده است.

طراحی های ماندگار این ابزارها ثابت می کنند که وقتی یک وسیله عملکرد خود را در بهترین حالت ممکن انجام دهد، مرور زمان و پیشرفت فناوری نیز نمی تواند نیاز به آن را از بین ببرد.

روزنامه خراسان نوشت: حدود شش ماه از جنگ اخیر گذشته است و هنوز چشم‌اندازی برای گذار به توافق و نه صلح دیده نمی‌شود؛ چون اساسا توافق میان دو طرف به معنای صلح نیست و دومی الزامات و مقتضیات خاص خود را دارد.

البته اینجا منظور توافق دائم و جامع میان دو طرف هم نیست؛ چون شانس آن فعلا در حد صفر است. اما چرا چشم‌اندازی برای یک «توافق موفق مقطعی» هم وجود ندارد؟ علت آن در بن‌‎بستی پیچیده نهفته است که کلیت جنگ با آن مواجه است.

 واقعیت این است که جنگ در بعد نظامی تا اینجای کار شکست خورده و به اهدافش نرسید؛ اما چون نه پیروزی و نه شکستی مطلق حاصل نشده است، لزوما ناکامی جنگ نظامی در تحقق اهدافش به معنای آن نیست که طرف آمریکایی کنار خواهد آمد و به این راحتی به توافقی مطلوب تهران تن خواهد داد.

 ترامپ راهکاری برای خروج از این وضعیت ندارد؛ هم راهکار نظامی تا اینجای کار مثمر ثمر نبوده است و البته این  نیز به معنای دست کشیدن از جنگ و حمله نیست و هم راهکار سیاسی و دیپلماتیک برای ترامپ بسیار پرهزینه است؛ چون اساسا در شرایط فعلی شانسی برای کسب دستاورد دیپلماتیک خاص و قابل عرضه در آمریکا برای خود نمی‌بیند و پذیرش توافقی مانند تفاهم‌نامه نیز به معنای یک شکست مضاعف و در آستانه انتخابات کنگره بسیار دردسرساز خواهد بود.

در این راستا هم دیدیم که همین تفاهم نامه که کاملا به نفع ایران بود، به محض انتشار متن و امضا سریعا به دستاویزی برای حملات تند به ترامپ در آمریکا و اسرائیل تبدیل شد. 

 ترامپ برای خروج از این جنگ و لو موقت به توافقی نیاز دارد که اگر هم مضمون و محصول آن اصل جنگ را توجیه نکند و تابع آن نباشد، بلکه برای او دردسری بزرگ نیز ایجاد نکند که هم خود جنگ را زیر سوال ببرد و هم در مظان این اتهام قرار گیرد که کارزار نظامی‌اش نتیجه معکوس داده و به جای تضعیف تهران امتیازهای کلانی به آن داده و جایگاهش را تقویت کرده است.

 در مجموع، وضعیت کنونی را باید بن‌بستی پیچیده و چند لایه و یک ابهام و بلاتکلیفی مزمن و در عین حال خطرناک دانست. نه گزینه نظامی توانسته است راه خروجی قطعی ایجاد کند و نه مسیر دیپلماتیک.

البته اینجا نباید مانع دستیابی به توافق با تهران در شرایط کنونی را صرفا به ویژگی‌های فردی و روانی ترامپ، از جمله خودشیفتگی یا غرور سیاسی او، تقلیل داد. آمریکا با توجه به جایگاه ابرقدرتی خود و نیز مجموعه بازیگران غربی، پیامد هر نوع توافقی را که در آن کنترل ایران بر تنگه هرمز تثبیت و تحریم‌ها برطرف و موجب تقویت جایگاه ایران شود، به معنای تغییر موازنه قدرت در منطقه به ضرر اسرائیل و منافع آمریکا و غرب ارزیابی می‌کنند که  نقض غرض جنگ است.

از همین رو، بعید به نظر می‌رسد آمریکا، اسرائیل و کشورهای غربی به ‌سادگی با وضعیت کنونی و چنین توافقی کنار بیایند. بنابراین شانسی برای یک مصالحه موقت در قالب «توافقی موفق و قابل اجرا» نیز وجود ندارد؛ مگر این که جنگ به موازنه‌ای برسد که چنین توافقی نتیجه تحمیلی آن باشد. اما در عین حال قبل از رسیدن به این نقطه، همچنان احتمال تفاهمات محدود و البته «با سرانجامی ناموفق» وجود دارد.

آمریکا فعلا منتظر نتایج تشدید جنگ اقتصادی به ویژه پس از اقدام امارات است و برنامه بعدی آن تابعی از ارزیابی اش از این نتایج و وضعیت داخلی ایران است. ولی در کل احتمال جنگ و حملات جدید در هفته‌ها و ماه‌های آتی نیز بسیار جدی است.

در مقابل نیز احتمال حملات پیش‌دستانه ایران با هدف بر هم زدن معادله جنگ فرسایشی و محاصره قبل از انتخابات کنگره آمریکا بالاست.