«اگر اینترنت قطع شد کجا هم را پیدا کنیم؟»؛ روایت یک اضطرابِ جمعی در ایران | استوری‌ها بهتر از هر نظرسنجی حرف می‌زنند!

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ موضوع دریافت وام با استفاده از کارت یارانه، سالهاست که به عنوان یکی از راهکارهای حمایت از اقشار کمدرآمد مطرح میشود. وعدههای مختلفی درباره وامهای ۵، ۱۰، ۱۵، ۲۰۰ و حتی ۴۰۰ میلیون تومانی با پشتوانه یارانه نقدی داده شده است، اما تاکنون این طرحها به شکل سراسری و پایدار به اجرا درنیامدهاند. در این گزارش، به بررسی آخرین وضعیت وامهای یارانهای بدون ضامن، طرحهای جدید مانند «اعتبار ملی ایرانیان»، شایعات مطرحشده و هشدارهای کلاهبرداری میپردازیم.

آیا ثبتنام وام با کارت یارانه فعال است؟

پاسخ صریح به این سوال  خیر  است. بر اساس آخرین اطلاعات، در حال حاضر هیچ سامانه رسمی برای ثبتنام وام یارانه بگیران فعال نیست و بانکها نیز برنامه مشخصی برای اجرای این طرح اعلام نکردهاند. بانک مرکزی دستورالعمل رسمی برای اجرای سراسری این طرح به بانکها ابلاغ نکرده است و شعب بانکی نیز آمادگی خود را برای این کار اعلام نکردهاند. طرح «اعتبار ملی ایرانیان» (افرا)؛ جایگزین وام یارانه

جدیدترین طرحی که در این حوزه مطرح شده،  طرح «اعتبار ملی ایرانیان» با نام تجاری «افرا»  است که با هدف توسعه اعتبار خرد طراحی شده است. این طرح در حال حاضر به صورت آزمایشی و محدود آغاز شده است:

سقف اعتبار:  ۳۰ میلیون تومان

نرخ سود:  حدود ۵ درصد

مدت بازپرداخت:  ۶ ماه

نحوه استفاده:  اعتبار خرید از فروشگاههای طرف قرارداد (غیرنقدی)

گروه هدف:  عموم مردم (با اولویت فرهنگیان)

وزیر اقتصاد اعلام کرده است که این طرح پس از دهه فجر به صورت سراسری اجرا میشود و سقف اعتبار متناسب با رتبه اعتباری افراد افزایش خواهد یافت. با این حال، این طرح ماهیتاً تسهیلات بانکی نیست و به صورت اعتبار خرید در زنجیره تولید به کار گرفته میشود. شایعات رایج درباره وامهای یارانهای

وام ۴۰۰ میلیونی بدون ضامن
اخبار مربوط به وام ۴۰۰ میلیون تومانی برای یارانه بگیران با نرخ سود ۱۸ درصد و بازپرداخت ۳۶ ماهه در مهر ۱۴۰۴ منتشر شد. با این حال، این اخبار به سرعت تکذیب شد و هیچ طرح رسمی برای اجرای آن وجود ندارد.

وام ۱۵ میلیونی با کارت یارانه
اخبار مربوط به وام ۱۵ میلیون تومانی نیز بدون منبع رسمی است و هیچ اطلاعیهای از سوی بانک مرکزی یا وزارت رفاه درباره آن منتشر نشده است. همچنین بخوانید: علت واریز نشدن یارانه و راهنمای کامل پیگیری و اعتراض

وام ۲۰۰ میلیونی یارانه
این وام نیز تکذیب شده است و در حال حاضر امکان دریافت آن وجود ندارد.

وامهای خرد ۲، ۵ و ۱۰ میلیون تومانی
در گذشته، طرحهایی برای وامهای خرد با پشتوانه یارانه مطرح شده بود:

وام ۲ میلیونی:  برای اقشار آسیبپذیر فاقد درآمد ثابت (دستفروشان، رانندگان تاکسی و…)

وام ۵ میلیونی:  با نرخ سود ۱۸ درصد و بازپرداخت ۵ ساله همچنین بخوانید: سازمان هدفمندسازی یارانه‌ها؛ از ساختار و مأموریت تا جدیدترین واریزی‌ها و سامانه سیمین

وام ۱۰ میلیونی:  بدون سود از طریق صندوقهای قرضالحسنه

اما این طرحها یا هرگز به طور کامل اجرا نشدند یا در مراحل اولیه متوقف شدند و در حال حاضر امکان ثبتنام برای آنها وجود ندارد. چرا وام یارانهای به طور گسترده اجرا نشد؟

کارشناسان دلایل متعددی برای عدم اجرای گسترده وام با کارت یارانه مطرح کردهاند:

کمبود نقدینگی بانکها

پایین بودن مبلغ یارانه  برای پوشش اقساط وامهای با مبالغ بالا

ریسک بازپرداخت  از سوی افرادی که تنها منبع درآمد آنها یارانه نقدی است همچنین بخوانید: وام یارانه ۱۴۰۵؛ شایعه یا واقعیت؟ بررسی طرحهای حمایتی و شرایط احتمالی

عدم زیرساختهای فنی  لازم برای اجرای این طرح نکات مهم و تذکرات

تنها مرجع رسمی:  برای اطلاع از طرحهای وام یارانهای، به اطلاعیههای رسمی  بانک مرکزی ،  وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی  و  وزارت اقتصاد  مراجعه کنید.

سامانه  refahi.ir  برای ثبتنام وام نیست:  این سامانه صرفاً برای استعلام وضعیت یارانه و دهکبندی است و بخشی برای ثبت درخواست وام در آن فعال نیست.

هشدار کلاهبرداری:  از هرگونه لینک یا سامانهای که ادعای ثبتنام وام یارانه دارد و از سوی مراجع رسمی تأیید نشده، خودداری کنید. کلاهبرداران با ارسال پیامکهای جعلی، اطلاعات بانکی شما را سرقت میکنند.

طرح افرا غیرنقدی است:  اعتبار طرح افرا صرفاً برای خرید از فروشگاههای طرف قرارداد قابل استفاده است و امکان دریافت وجه نقد وجود ندارد. جمعبندی کاربردی؛ آنچه باید درباره وام یارانه بدون ضامن بدانید

در حال حاضر، هیچ طرح سراسری و رسمی برای دریافت وام با کارت یارانه بدون ضامن وجود ندارد و امکان ثبتنام عمومی برای این نوع وام فراهم نیست.  جدیدترین طرح در این حوزه، «اعتبار ملی ایرانیان» (افرا) با مبلغ ۳۰ میلیون تومان و نرخ سود ۵ درصد است که هنوز به صورت عمومی اجرا نشده و ثبتنام آن از طریق دعوتنامه بانکی انجام میشود.

اگر به دنبال دریافت وام با پشتوانه یارانه هستید، توصیه میشود:
۱.  اخبار رسمی را از طریق سایتهای بانک مرکزی، وزارت رفاه و وزارت اقتصاد دنبال کنید.
۲.  از مراجعه به سامانههای غیررسمی که ادعای ثبتنام دارند، خودداری کنید.
۳.  به پیامکهای مشکوک حاوی لینک پاسخ ندهید.
۴.  در صورت دریافت پیامک دعوت از سوی بانک (برای طرح افرا)، از طریق سامانه رسمی بانک مربوطه اقدام کنید.

به خاطر داشته باشید که هرگونه خبر یا سامانهای که ادعای وام یارانه با مبالغ بالا و بدون ضامن دارد، معمولاً فاقد اعتبار است و میتواند کلاهبرداری باشد. سوالات متداول

۱. آیا در حال حاضر امکان دریافت وام با کارت یارانه بدون ضامن وجود دارد؟
خیر، در حال حاضر هیچ طرح رسمی و سراسری برای دریافت وام با کارت یارانه وجود ندارد و ثبتنام عمومی برای آن فعال نیست.

۲. طرح «اعتبار ملی ایرانیان» (افرا) چیست و به چه کسانی تعلق میگیرد؟
طرح افرا یک طرح اعتباری با مبلغ ۳۰ میلیون تومان، نرخ سود ۵ درصد و بازپرداخت ۶ ماهه است که به صورت آزمایشی برای برخی گروهها اجرا میشود و هنوز به صورت عمومی در دسترس نیست.

۳. چگونه میتوانم از زمان ثبتنام وام یارانه مطلع شوم؟
با پیگیری اخبار رسمی از طریق سایتهای بانک مرکزی، وزارت رفاه و وزارت اقتصاد میتوانید از آخرین اطلاعیهها مطلع شوید.

۴. آیا سامانه  refahi.ir  برای ثبتنام وام یارانه فعال است؟
خیر، سامانه  refahi.ir  برای استعلام وضعیت یارانه و دهکبندی است و بخش ثبتنام وام در آن فعال نیست.

۵. چه مبالغی برای وام یارانه مطرح شده و کدامیک واقعی است؟
مبالغ مختلفی مانند ۲، ۵، ۱۰، ۱۵، ۲۰۰ و ۴۰۰ میلیون تومان مطرح شده، اما هیچکدام به صورت رسمی و سراسری اجرا نشدهاند و بیشتر آنها تکذیب شدهاند.

۶. آیا امکان دریافت وام بدون ضامن با سهام عدالت وجود دارد؟
برخی اخبار از امکان استفاده از سهام عدالت به عنوان وثیقه برای دریافت وام خبر دادهاند، اما این طرح نیز به صورت رسمی اجرا نشده است.

 

پایان/*

اندیشه معاصر را در ایتا ، روبیکا، پیام رسان بله و تلگرام دنبال کنید.

 

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ از اسفند سال گذشته بود که اینترنت برای کاربران ایرانی بیشتر از آنکه «وصل» باشد، درگیر اختلال، کندی، فیلترینگ و قطعی‌های مقطعی بوده است؛ از روزهایی که دسترسی به پلتفرم‌ها سخت‌تر شد تا مقاطعی که حتی ارسال یک پیام ساده هم با مشکل روبه‌رو بود.

حالا دیگر مسئله فقط «سرعت پایین اینترنت» نیست؛ «کیفیت اینترنت» به یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های کاربران و کسب‌وکارهای آنلاین تبدیل شده و پرسش این است که فیلترینگ و استفاده گسترده از فیلترشکن، چه سهمی در رسیدن به این وضعیت داشته است؟

حمیدرضا احمدی، رئیس کمیسیون اینترنت و زیرساخت انجمن تجارت الکترونیک، می‌گوید کیفیت اینترنت ایران در شش ماه اخیر به پایین‌ترین سطح خود رسیده و فیلترینگ گسترده شبکه‌های اجتماعی، علاوه بر افزایش اختلال و کاهش کیفیت دسترسی، استفاده از فیلترشکن را به رفتاری عمومی تبدیل کرده است؛ وضعیتی که به گفته او، حتی امکان اعمال محدودیت موقت بر چند پلتفرم را نیز از سیاست‌گذار گرفته و کشور را در مواقع بحرانی به سمت قطع گسترده اینترنت سوق داده است.

آقای احمدی! این روزها وضعیت کیفیت اینترنت چه مسیری را طی می‌کند؟ به‌ویژه در شش ماه اخیر چه تغییری در این روند دیده‌اید؟

ما شش‌ماه گذشته عملاً به کف کیفیت اینترنت رسیده‌ایم؛ به‌خصوص به دلیل قطعی‌های متعدد، اتفاقات مربوط به اعتراضات دی‌ماه و بعد هم شروع جنگ. البته مسئله این است که کیفیت اینترنت ما پیش از این هم هیچ‌وقت مطلوب نبوده و یکی از دلایل اصلی آن، سیستم فیلترینگ است.

ما در کمیسیون اینترنت و زیرساخت انجمن الکترونیک تهران، اینترنت را بر اساس سه مؤلفه اصلی کیفیت، سرعت و اختلال بررسی می‌کنیم. نخست، اختلالات مختلف که به دلیل نرم‌افزارها و سخت‌افزارهای مربوط به فیلترینگ در شبکه ایجاد می‌شود. دوم، محدودیت‌ها که خود سیاست فیلترینگ را شامل می‌شود؛ یعنی سایت‌ها و سرویس‌هایی که فیلتر شده‌اند و در کنار آن، محدودیت‌هایی که به دلیل تحریم‌ها برای کاربران ایرانی وجود دارد. برای مثال، برخی سرویس‌های هوش مصنوعی و خدمات دیگر به دلیل تحریم برای کاربران ایرانی در دسترس نیستند. مؤلفه سوم هم سرعت اینترنت کاربران، چه در شبکه موبایل و چه در اینترنت ثابت است.

از زمانی که ما این شاخص‌ها را اندازه‌گیری می‌کنیم، تقریباً همیشه با اختلالات زیاد و سطح بالای فیلترینگ مواجه بوده‌ایم. در سال گذشته، با توسعه نسبی فیبر نوری، وضعیت سرعت تا حدودی بهتر شد، اما همان پروژه هم چالش‌های خودش را دارد؛ تا نقطه‌ای پیش رفت و بعد سرعت توسعه آن کمتر شد. امیدواریم سرمایه‌گذاری بیشتری روی این بخش صورت بگیرد.

در شش ماه گذشته اما شرایط به مرحله‌ای رسیده که در مقاطعی حتی امکان اندازه‌گیری کیفیت نیز وجود نداشته است؛ چون وقتی اساساً اینترنت در دسترس نیست، دیگر بحث اندازه‌گیری کیفیت آن موضوعیت ندارد. سه یا چهار پلتفرم، بخش بزرگی از مسئله فیلترشکن را ساخته‌اند

*وزیر ارتباطات نیز پیش‌تر گفته بود حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد ترافیک اینترنت کشور به‌نوعی درگیر فیلترشکن‌ها شده است. این وضعیت چه اثری بر نوع استفاده کاربران عادی، افراد و به‌ویژه کسب‌وکارهای اینترنتی گذاشته است؟ پیش از فیلترشدن اینستاگرام، حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد مردم به‌صورت فعال از فیلترشکن استفاده می‌کردند؛ برای دسترسی به یوتیوب، توییتر یا برخی سرویس‌های دیگر. در آن مقطع اینستاگرام فیلتر نبود و به همین دلیل بخش بزرگی از مردم نیازی به استفاده از فیلترشکن برای این پلتفرم نداشتند. 

اما از پاییز ۱۴۰۱ که اینستاگرام فیلتر شد، میزان استفاده از فیلترشکن از حدود ۳۰ درصد به حدود ۸۵ درصد رسید. بنابراین بخش اصلی مسئله‌ای که امروز درباره فراگیرشدن فیلترشکن و درگیرشدن ترافیک کشور با VPN مطرح می‌کنیم، به فیلترشدن چند پلتفرم اصلی و بسیار پرکاربرد برمی‌گردد؛ اینستاگرام، تلگرام و یوتیوب از مهم‌ترین آنها هستند.

اگر محدودیت همین چند پلتفرم برداشته شود، دیگر بخش بزرگی از مردم احتیاجی به فیلترشکن نخواهند داشت. ممکن است همچنان چند سایت محدود فیلتر باقی بمانند، اما میزان استفاده از فیلترشکن می‌تواند به زیر ۲۰ درصد و حتی حدود ۱۵ درصد کاهش پیدا کند. در چنین شرایطی کیفیت اینترنت نیز به‌مراتب بهتر خواهد شد؛ هم برای کاربران عادی و هم برای کسب‌وکارها و مشتریان آنها. مسئله اقتصاد فیلترشکن با برخورد با فروشندگان آن حل نمی‌شود

*در کنار مسئله کیفیت، بارها درباره اقتصاد فیلترشکن و گردش مالی آن نیز صحبت شده است. معاون آقای پزشکیان هم پیش‌تر به ارقامی در محدوده چند هزار میلیارد تومان در این بازار اشاره کرده بود. از نظر شما برای مواجهه با این اقتصاد زیرزمینی چه باید کرد؟

به نظرم یک اشتباه در نوع مواجهه دولت با این موضوع وجود دارد. گفته می‌شود سیستم فیلترینگ برای عده‌ای درآمد ایجاد کرده و بنابراین باید به سراغ کسانی رفت که از فروش فیلترشکن درآمد دارند. اما راه‌حل این مسئله این نیست که سراغ آن شرکت‌ها یا افراد برویم و بپرسیم چرا از این بازار درآمد دارید.

اگر واقعاً می‌خواهیم این اقتصاد از بین برود، یا دست‌کم از فضای سایه خارج شود، راه‌حل اصلی برداشتن فیلترینگ است. در یک اقتصاد عادی، شرکت‌ها می‌توانند رسمی فعالیت کنند، ثبت شوند، مالیات بدهند و تحت نظارت باشند. اما وقتی خود سیاست فیلترینگ تقاضای گسترده برای فیلترشکن ایجاد کرده است، طبیعتاً یک اقتصاد غیررسمی هم در کنار آن شکل می‌گیرد.

برای فیلترشکن، اقتصاد جایگزینی وجود ندارد که بتوان با برخورد با فروشندگان آن مسئله را حل کرد. اصل موضوع، خود فیلترینگ است. با برداشتن آن، هم کیفیت اینترنت برای همه کاربران و کسب‌وکارها افزایش پیدا می‌کند و هم بخش بزرگی از این بازار زیرزمینی عملاً موضوعیت خود را از دست می‌دهد.

از وزارت ارتباطات در شرایط فعلی چه انتظاری دارید؟ آیا عملکرد این وزارتخانه در دفاع از کیفیت اینترنت و حقوق کاربران را کافی می‌دانید؟

انتظار ما این است که وزارت ارتباطات حداقل در موضوعاتی که حتی ممکن است تصمیم‌گیری نهایی درباره آنها کاملاً در اختیار خودش نباشد، از جایگاه و بلندگویی که در اختیار دارد بهتر استفاده کند؛ یعنی برای این موضوع بجنگد و نشان دهد که پیگیر مسئله است.

الان بخش خصوصی بدون دسترسی به همه اطلاعات و در نوعی تاریکی، وقت می‌گذارد، عدد و آمار جمع‌آوری می‌کند، نمودار تهیه می‌کند و تلاش می‌کند نشان دهد چه اتفاقی برای اینترنت افتاده است؛ در حالی که اساساً این کار باید در سطح حاکمیت و وزارتخانه انجام شود.

ما این کار را به عهده گرفته‌ایم تا داده در اختیار آنها قرار بگیرد و بتوانند برای بهبود شرایط اقدام کنند. اما گاهی وقتی آمار و ارقام را مقابل مسئولان قرار می‌دهیم، پاسخ این است که شما بیشتر بررسی کنید و اطلاعات بیشتری در اختیار ما بگذارید تا دست ما برای پیگیری بازتر شود. در حالی که انتظار ما برعکس است؛ این مسئولان هستند که باید برای این موضوع بیشتر بجنگند. چرا برای محدودیت چند پلتفرم، کل اینترنت قطع شد؟

*اگر بخواهید از میان اتفاقات شش ماه اخیر یک مورد را به‌عنوان شوکه‌کننده‌ترین نشانه وضعیت اینترنت انتخاب کنید، آن چیست؟

چیزی که هنوز کسی به‌صورت رسمی و شفاف درباره آن توضیح نداده، این است که در دوره‌های قطعی اخیر دقیقاً چه اتفاقی افتاد، چه اتفاقی نیفتاد؟ و بر اساس چه منطقی اینترنت تا این اندازه کامل قطع شد؟ به شکلی که در برخی مقاطع حتی امکان ارسال ساده پیامک هم وجود نداشت.

ما سعی کرده‌ایم بر اساس شواهد و فرضیه‌های مختلف، دلایل این اتفاق را یکی‌یکی بررسی کنیم و نتایج بررسی‌ها نیز در گزارش آینده ما منتشر خواهد شد. اما جمع‌بندی و حسی که در نهایت از این وضعیت داریم این است که فیلترینگ گسترده شبکه‌های اجتماعی، استفاده از VPN را آن‌قدر فراگیر کرده که سیاست‌گذار عملاً خودش را در یک بن‌بست قرار داد که خودش هم نمی‌توانست از آن خارج شود. کاری کرده‌اند که ۹۰ درصد مردم VPN داشته باشند

وقتی بخش بزرگی از مردم فیلترشکن دارند، اگر دولت یا حاکمیت بخواهد در یک مقطع خاص دسترسی به یک شبکه اجتماعی را محدود کند، دیگر محدودکردن همان پلتفرم به‌تنهایی کارایی ندارد؛ چون کاربران با VPN محدودیت را دور می‌زنند. برای مسدودکردن فیلترشکن‌ها نیز در عمل ممکن است ناچار شوند بخش بزرگی از اینترنت یا حتی کل اینترنت را محدود کنند.

این همان بن‌بستی است که خود سیاست فیلترینگ ایجاد کرده است.اگر مردم به‌صورت گسترده VPN نداشتند، در یک شرایط خاص مانند زمان جنگ، اگر تصمیم‌گیر احساس می‌کرد به دلایل امنیتی لازم است برای یک هفته دسترسی به اینستاگرام، یوتیوب یا تلگرام محدود شود، می‌توانست همان چند سرویس را به‌طور موقت محدود کند. ممکن بود درصد کوچکی از کاربران همچنان راهی برای دورزدن محدودیت پیدا کنند، اما نیازی نبود کل شبکه تحت تأثیر قرار بگیرد.

اما وقتی خود سیاست‌ها باعث شده‌اند بخش بسیار بزرگی از جامعه ــ حتی تا حدود ۹۰ درصد کاربران ــ فیلترشکن داشته باشند، دیگر امکان اعمال یک محدودیت محدود و مشخص از بین می‌رود. در واقع خودمان شرایطی ایجاد کرده‌ایم که کنترل محدود چند پلتفرم، به مسئله‌ای برای کل اینترنت تبدیل شده است و باید این را حل کنیم.

 

به گزارش تجارت نیوز، پاکسازی تأسیسات هسته‌ای یکی از دشوارترین، پرهزینه‌ترین و حساس‌ترین پروژه‌های فنی در جهان است. این عملیات معمولاً با مواد خطرناک، زیرساخت‌های قدیمی، محیط‌های آلوده و شرایطی روبه‌روست که حضور مستقیم انسان در آنها می‌تواند خطرناک باشد. به همین دلیل، استفاده از ربات‌ها، سامانه‌های خودکار و فناوری‌های هوش مصنوعی می‌تواند تحول مهمی در شیوه مدیریت این پروژه‌ها ایجاد کند.

اکنون محققان در ایالت کارولینای جنوبی آمریکا تلاش می‌کنند با استفاده از فناوری‌های پیشرفته، ابزارهایی را برای حل بخشی از این مشکلات توسعه دهند. این تحقیقات در مرکز همکاری‌های پیشرفته تولید یا AMC در شهر آیکن انجام می‌شود؛ مرکزی تحقیقاتی با مساحت ۶۳ هزار فوت مربع که بخشی از آزمایشگاه ملی ساوانا ریور یا SRNL است.

این مرکز در ۷ اوت ۲۰۲۵ فعالیت خود را آغاز کرد و از همان ابتدا با هدف ایجاد محیطی برای همکاری میان محققان، مهندسان، دانشجویان، شرکت‌های فناوری و دانشگاهیان شکل گرفت. تمرکز اصلی AMC بر فناوری‌هایی مانند هوش مصنوعی، رباتیک، تولید افزایشی و مواد پیشرفته است؛ فناوری‌هایی که می‌توانند در آینده نه‌تنها در صنعت هسته‌ای، بلکه در حوزه انرژی، محیط زیست و امنیت ملی آمریکا نیز کاربرد داشته باشند. مرکز AMC؛ آزمایشگاهی برای نسل جدید فناوری‌های هسته‌ای

مرکز همکاری‌های پیشرفته تولید تنها یک مرکز تحقیقاتی معمولی نیست. ایده اصلی این مجموعه آن است که فناوری‌های مختلف در کنار یکدیگر توسعه پیدا کنند تا فاصله میان یک ایده علمی و تبدیل آن به یک ابزار قابل استفاده در دنیای واقعی کاهش یابد.

محققان در این مرکز روی طراحی و پردازش مواد، تولید افزایشی، رباتیک، اتوماسیون و هوش مصنوعی کار می‌کنند. قرار گرفتن این فناوری‌ها در یک محیط مشترک به پژوهشگران اجازه می‌دهد راهکارهایی را توسعه دهند که بتوانند همزمان چند مشکل را برطرف کنند.

جانی گرین، مدیر آزمایشگاه ملی ساوانا ریور، حدود یک سال پس از آغاز فعالیت این مرکز اعلام کرد که AMC در حال افزایش ظرفیت‌های فناورانه آمریکا، ایجاد فرصت‌های جدید و سرعت بخشیدن به توسعه فناوری‌های اثرگذار است.

به گفته او، تجربه سال نخست این مرکز نشان داده است که ترکیب تخصص‌های مختلف می‌تواند به پیشرفت فناوری‌های زیست‌محیطی، زیرساخت‌های انرژی، انرژی هسته‌ای، انرژی همجوشی و حوزه امنیت ملی کمک کند.

این نگاه اهمیت زیادی دارد، زیرا مدیریت زباله‌های هسته‌ای تنها یک مسئله مرتبط با صنعت هسته‌ای نیست. این موضوع به محیط زیست، زیرساخت، امنیت ملی و حتی اقتصاد نیز ارتباط دارد و به همین دلیل، حل آن نیازمند همکاری متخصصان حوزه‌های مختلف است. تمرکز اصلی بر زباله‌های هسته‌ای و پاکسازی محیط زیست

یکی از مهم‌ترین محورهای فعالیت AMC در سال گذشته، پرداختن به مسائل مربوط به مواد هسته‌ای، مدیریت پسماند و پاکسازی محیط زیست بوده است.

پژوهشگران این مرکز اکنون روی یک مدل هوش مصنوعی ویژه کار می‌کنند که هدف آن افزایش توانایی پیش‌بینی و بهینه‌سازی فرآیندهای تولید است. چنین مدلی می‌تواند با بررسی حجم زیادی از داده‌ها، به مهندسان کمک کند رفتار مواد و فرآیندهای صنعتی را بهتر پیش‌بینی کنند و روش‌های مؤثرتری برای مدیریت پروژه‌های پیچیده بیابند.

این پروژه از تجربه بیش از هفت دهه فعالیت آزمایشگاه ملی ساوانا ریور در زمینه مواد هسته‌ای، احیا و بازسازی تأسیسات استفاده می‌کند. ترکیب این سابقه طولانی با مجموعه داده‌های اختصاصی مربوط به سایت‌های هسته‌ای می‌تواند به توسعه مدل‌های هوش مصنوعی دقیق‌تر و کاربردی‌تر کمک کند.

بر اساس توضیحات SRNL، مدل‌های مورد استفاده در این پروژه برای حل چالش‌هایی در زمینه اصلاح و پاکسازی محیط زیست، مدیریت پسماند و افزایش تاب‌آوری زیرساخت‌ها طراحی شده‌اند.

اگر این فناوری‌ها با موفقیت توسعه پیدا کنند، نتیجه فقط افزایش سرعت عملیات پاکسازی نخواهد بود. برآورد شده است که استفاده از این فناوری‌ها می‌تواند در طول چرخه عمر پروژه‌های پاکسازی، بیش از ۱۵۰ میلیارد دلار صرفه‌جویی ایجاد کند.

این رقم نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در این پروژه صرفاً یک ابزار تحقیقاتی نیست، بلکه می‌تواند به یکی از عناصر اصلی کاهش هزینه‌های بلندمدت مدیریت میراث هسته‌ای آمریکا تبدیل شود. هوش مصنوعی چگونه می‌تواند پاکسازی هسته‌ای را تغییر دهد؟

پاکسازی مناطق هسته‌ای معمولاً با حجم زیادی از اطلاعات، تجهیزات پیچیده و تصمیم‌های حساس همراه است. مهندسان باید بدانند کدام بخش‌ها بیشترین خطر را دارند، چه موادی در یک منطقه وجود دارد، چه تجهیزاتی برای پاکسازی مناسب‌تر هستند و چگونه می‌توان عملیات را با کمترین خطر برای کارکنان انجام داد.

هوش مصنوعی می‌تواند با تحلیل داده‌های تاریخی و اطلاعات لحظه‌ای، الگوهایی را شناسایی کند که تشخیص آنها برای انسان بسیار دشوار یا زمان‌بر است. مدل‌های پیش‌بینی همچنین می‌توانند به کارشناسان کمک کنند تا پیش از اجرای یک عملیات، پیامدهای احتمالی روش‌های مختلف را ارزیابی کنند.

این قابلیت به‌ویژه در محیط‌های هسته‌ای اهمیت دارد؛ زیرا هر اشتباه می‌تواند هزینه‌های مالی و زیست‌محیطی سنگینی داشته باشد. کاهش تعداد عملیات آزمایشی، پیش‌بینی بهتر رفتار مواد و انتخاب دقیق‌تر روش‌های پاکسازی می‌تواند هم هزینه‌ها را پایین بیاورد و هم میزان مواجهه کارکنان با محیط‌های خطرناک را کاهش دهد.

در این مسیر، رباتیک نیز نقش مکمل هوش مصنوعی را ایفا می‌کند. اگر هوش مصنوعی وظیفه تحلیل داده‌ها و تصمیم‌سازی را بر عهده داشته باشد، ربات‌ها می‌توانند بخشی از عملیات فیزیکی را در محیط‌هایی انجام دهند که برای حضور انسان مناسب نیست.

قدرت پردازشی؛ بخش مهم پروژه‌های هوش مصنوعی

توسعه مدل‌های هوش مصنوعی برای مسائل پیچیده هسته‌ای به توان محاسباتی بالایی نیاز دارد. به همین دلیل، پژوهشگران SRNL از یک سامانه محاسباتی با کارایی بالا و متمرکز بر مأموریت‌های آزمایشگاه استفاده می‌کنند.

این سیستم در اختیار کارکنان SRNL قرار دارد و منابع محاسباتی لازم برای پروژه‌های هوش مصنوعی مرتبط با مأموریت Genesis وزارت انرژی آمریکا را فراهم می‌کند. علاوه بر آن، از این ظرفیت برای مدل‌سازی و شبیه‌سازی‌های پیچیده نیز استفاده می‌شود.

مأموریت Genesis وزارت انرژی آمریکا با هدف گرد هم آوردن آزمایشگاه‌های ملی، دانشگاه‌ها و بخش صنعت برای استفاده از هوش مصنوعی در حوزه‌های انرژی، اکتشافات علمی و امنیت ملی شکل گرفته است.

قرار گرفتن پروژه پاکسازی هسته‌ای در این چارچوب نشان می‌دهد که دولت آمریکا هوش مصنوعی را تنها یک فناوری تجاری نمی‌داند، بلکه آن را ابزاری راهبردی برای حل مسائل زیرساختی و امنیتی نیز تلقی می‌کند. ترکیب رباتیک، تولید افزایشی و مواد پیشرفته

یکی از ویژگی‌های مهم AMC، تمرکز همزمان بر چند فناوری است. پژوهشگران در این مرکز تنها به توسعه نرم‌افزارهای هوش مصنوعی نمی‌پردازند، بلکه روی مواد پیشرفته، تولید افزایشی، رباتیک و اتوماسیون نیز فعالیت می‌کنند.

تولید افزایشی که بیشتر با عنوان چاپ سه‌بعدی شناخته می‌شود، می‌تواند برای ساخت سریع تجهیزات و قطعات مورد نیاز در پروژه‌های هسته‌ای اهمیت زیادی داشته باشد. در محیط‌هایی که یک قطعه خاص باید با ویژگی‌های دقیق و در تعداد محدود ساخته شود، تولید افزایشی می‌تواند زمان و هزینه ساخت را کاهش دهد.

از سوی دیگر، مواد پیشرفته می‌توانند برای ساخت تجهیزاتی به کار روند که در برابر شرایط سخت محیط‌های هسته‌ای مقاومت بیشتری دارند. ترکیب این مواد با سامانه‌های رباتیک و کنترل هوشمند می‌تواند امکان انجام عملیات پیچیده را در مناطقی فراهم کند که دسترسی مستقیم انسان به آنها دشوار یا خطرناک است.

در چنین ساختاری، هوش مصنوعی، رباتیک و مواد پیشرفته به صورت جداگانه عمل نمی‌کنند؛ بلکه هدف آن است که این فناوری‌ها به شکل یک سیستم یکپارچه توسعه پیدا کنند. همکاری با شرکت‌ها و دانشگاه‌های خارجی

AMC فعالیت خود را به ظرفیت‌های داخلی آزمایشگاه ملی ساوانا ریور محدود نکرده و با مجموعه‌های خارجی نیز همکاری می‌کند.

از جمله شرکای این مرکز می‌توان به Silica-X، 3D Systems و Georgia Tech اشاره کرد. این همکاری‌ها به پژوهشگران اجازه می‌دهد تخصص‌های علمی و صنعتی مختلف را در پروژه‌های مشترک به کار بگیرند.

همکاری میان SRNL و Silica-X پیش از این نیز به یک دستاورد مهم منجر شده است. این دو مجموعه در توسعه موادی مشارکت داشته‌اند که می‌توانند زباله‌های هسته‌ای را به شکل ایمن جذب و ذخیره کنند.

این فناوری موفق شده است جایزه R&D 100 را دریافت کند؛ جایزه‌ای که هر سال به ۱۰۰ محصول و فناوری نوآورانه اهدا می‌شود و به دلیل اهمیت آن در دنیای فناوری، اغلب از آن با عنوان «اسکار نوآوری» یاد می‌شود.

دریافت چنین جایزه‌ای نشان می‌دهد که تحقیقات مرتبط با مدیریت پسماند هسته‌ای تنها از نظر ایمنی و محیط زیست اهمیت ندارد، بلکه می‌تواند به تولید فناوری‌های جدید و تجاری‌سازی آنها نیز منجر شود. هدف فراتر از پاکسازی هسته‌ای است

اگرچه مدیریت زباله‌های هسته‌ای یکی از محورهای اصلی این پروژه است، دامنه فعالیت AMC بسیار گسترده‌تر از این موضوع تعریف شده است.

فناوری‌هایی که برای پاکسازی هسته‌ای توسعه پیدا می‌کنند، می‌توانند در زمینه‌های دیگری مانند زیرساخت‌های انرژی، مدیریت محیط زیست، انرژی همجوشی و امنیت ملی نیز کاربرد داشته باشند.

به همین دلیل، این مرکز تلاش می‌کند میان نیازهای فوری و بلندمدت آمریکا ارتباط برقرار کند. از یک سو، کشور با میراث چندین دهه فعالیت هسته‌ای و حجم قابل توجهی از مواد و پسماندهای هسته‌ای روبه‌رو است و از سوی دیگر، به دنبال توسعه نسل جدید فناوری‌های انرژی و زیرساختی است.

استفاده از هوش مصنوعی می‌تواند در هر دو زمینه نقش داشته باشد؛ هم در مدیریت مشکلات به جا مانده از گذشته و هم در طراحی فناوری‌های آینده. آغاز یک مسیر طولانی برای فناوری‌های هوشمند

جی. جرمی لئونگ، مدیر AMC، در توضیح عملکرد سال نخست این مرکز تأکید کرده است که همکاری و کار تیمی نقش اصلی را در فعالیت‌های آن داشته‌اند. از نگاه او، گردهم آوردن متخصصان مختلف می‌تواند روند کشف علمی را سرعت ببخشد و ایده‌های جدید را سریع‌تر به فناوری‌های واقعی تبدیل کند.

این رویکرد برای پروژه‌هایی مانند پاکسازی هسته‌ای اهمیت ویژه‌ای دارد. چنین پروژه‌هایی به تنهایی از عهده یک رشته علمی یا یک شرکت برنمی‌آیند و به همکاری میان متخصصان مواد، مهندسان، دانشمندان داده، متخصصان رباتیک، کارشناسان هسته‌ای و نیروهای صنعتی نیاز دارند.

AMC با مساحت ۶۳ هزار فوت مربع، فعالیت خود را از ۷ اوت ۲۰۲۵ آغاز کرده و اکنون در تلاش است این همکاری چندرشته‌ای را به یک مدل پایدار برای توسعه فناوری تبدیل کند.

ورود هوش مصنوعی به حوزه مدیریت و پاکسازی زباله‌های هسته‌ای می‌تواند یکی از مهم‌ترین تغییرات فناورانه در مدیریت میراث هسته‌ای آمریکا باشد. پروژه‌های در حال توسعه در مرکز AMC نشان می‌دهند که آینده پاکسازی تأسیسات هسته‌ای ممکن است به جای تکیه گسترده بر نیروی انسانی، بر ترکیبی از هوش مصنوعی، رباتیک، مواد پیشرفته و تولید افزایشی استوار شود.

مرکز همکاری‌های پیشرفته تولید در آیکن کارولینای جنوبی با مساحت ۶۳ هزار فوت مربع و با مشارکت پژوهشگران، مهندسان، دانشگاهیان، دانشجویان و شرکت‌های فناوری فعالیت می‌کند و از ۷ اوت ۲۰۲۵ وارد مرحله عملیاتی شده است.

این مرکز همچنین از تجربه بیش از ۷۰ ساله آزمایشگاه ملی ساوانا ریور در زمینه مواد هسته‌ای و پاکسازی بهره می‌گیرد و با استفاده از مجموعه داده‌های اختصاصی و سامانه‌های محاسباتی پرقدرت، در حال توسعه مدل‌های هوش مصنوعی برای مدیریت پسماند، پاکسازی محیط زیست و افزایش تاب‌آوری زیرساخت‌هاست.

مهم‌ترین وعده اقتصادی این پروژه نیز قابل توجه است؛ برآوردها از امکان صرفه‌جویی بیش از ۱۵۰ میلیارد دلار در چرخه عمر عملیات پاکسازی حکایت دارد. در کنار آن، همکاری با شرکت‌هایی مانند Silica-X و 3D Systems و مؤسسه Georgia Tech و دریافت جایزه R&D 100 برای فناوری جذب و ذخیره ایمن زباله‌های هسته‌ای، نشان می‌دهد که مسیر توسعه این فناوری‌ها از مرحله تحقیقاتی فراتر رفته است.

در نهایت، اهمیت AMC فقط به پاکسازی زباله‌های هسته‌ای محدود نمی‌شود. این مرکز می‌تواند الگویی برای استفاده از هوش مصنوعی و فناوری‌های پیشرفته در حل مسائل پیچیده انرژی، محیط زیست، زیرساخت و امنیت ملی باشد. اگر این فناوری‌ها همان‌طور که پیش‌بینی شده توسعه پیدا کنند، آمریکا ممکن است در سال‌های آینده نه‌تنها هزینه پاکسازی میراث هسته‌ای خود را کاهش دهد، بلکه مجموعه‌ای از فناوری‌های جدید را برای مدیریت ایمن‌تر و هوشمندانه‌تر زیرساخت‌های هسته‌ای و انرژی در اختیار داشته باشد.

جهان صنعت نیوز ، بانک ملی ایران برای نخستین‌بار امکان دریافت و مشاهده رایگان پیام‌های تراکنش‌های بانکی را در اپلیکیشن بله برای مشتریان خود فراهم کرد؛ خدمتی که می‌تواند تجربۀ دریافت اطلاعات بانکی را برای میلیون‌ها مشتری این بانک تغییر دهد.

با فعال شدن این خدمت، مشتریان بانک ملی ایران می‌توانند بدون پرداخت هزینه، پیام‌های تراکنش همۀ حساب‌های ملی خود را به‌صورت یکجا در بله دریافت و پیگیری کنند. کاربران برای استفاده از این امکان کافی است در بخش «خدمات» اپلیکیشن بله، گزینه «تراکنش‌های بانک ملی» را انتخاب کرده و همۀ حساب‌های بانک ملی خود را به این بخش اضافه کنند.

پس از اضافه شدن حساب‌ها، پیام‌های تراکنش مربوط به حساب‌های ثبت‌شده در بله در اختیار کاربر قرار می‌گیرد و او می‌تواند پیام‌های تراکنش‌ خود را در همین اپلیکیشن مشاهده و پیگیری کند. تکمیل خدمات اطلاع‌رسانی بانک ملی در اپلیکیشن بله

با اضافه شدن سرویس تراکنش‌های بانک ملی، مجموعۀ خدمات اطلاع‌رسانی بانک ملی ایران در بله تکمیل‌ شده است. مشتریان این بانک می‌توانند بخشی از مهم‌ترین اطلاعات و پیام‌های بانکی خود را از طریق بله دریافت کنند؛ تجربه‌ای که علاوه‌ بر دسترسی آسان‌تر، هزینۀ دریافت پیام‌های تراکنش را نیز برای مشتریان حذف می‌کند.

بله همچنین امکان دریافت رمزهای یکبار مصرف بانکی (OTP) را برای مشتریان بانک ملی فراهم کرده است. این رمزها که برای ورود به برخی خدمات بانکی، انجام تراکنش‌هایی مانند انتقال وجه و تأیید عملیات بانکی استفاده می‌شوند در بله به شماره تلفن همراه مشتریان ارسال می‌شوند. به این ترتیب، کاربران می‌توانند بخشی از پیام‌ها و اطلاعات مهم بانکی خود را نیز از طریق بله دریافت کنند.

رایگان شدن ارسال پیام‌های تراکنش، اتفاقی فراتر از اضافه شدن یک خدمت جدید به بله است؛ چراکه یکی از پرکاربردترین اطلاعات بانکی روزمرۀ مشتریان، بدون دریافت هزینه در اختیار آن‌ها قرار می‌گیرد. بانک ملی ایران با این اقدام، بخشی دیگر از خدمات روزمرۀ خود را به بله آورده است تا مشتریان بتوانند اطلاعات حساب و پیام‌های بانکی خود را ساده‌تر، یکپارچه‌تر و بدون هزینه دریافت کنند.

منبع: ایسنا بانک و بیمه برچسب هابانک ملی بانک ملی ایران تراکنش بانکی
شناسه : 606716
لینک کوتاه : لینک کپی شد

خودرو؛ صنعتی برای مقابله با مردمصنعت خودرو

صنعت خودرو پس از دهه‌ها حمایت، هنوز با کمبود عرضه، زیان انباشته و محصولات گران و کم‌رقابت روبه‌روست؛ ساختاری که هزینه ناکارآمدی خود را از مردم می‌گیرد.

صنعت خودرو قرار بود یکی از نشانه‌های صنعتی‌شدن ایران باشد؛ صنعتی بزرگ که با سرمایه داخلی، نیروی انسانی ایرانی و انتقال فناوری شکل بگیرد، نیاز بازار کشور را تأمین کند و پس از رسیدن به بلوغ، به بنگاهی سودآور و صادراتی تبدیل شود. خودکفایی، توسعه فناوری، حمایت از کارگر ایرانی و ساخت محصول ملی نیز واژه‌هایی بودند که سال‌ها برای توجیه حمایت از این صنعت تکرار شدند؛ اما حاصل چند دهه حمایت با آن تصویر فاصله‌ای جدی دارد.

هنوز نمی‌توان محصولی از خودروسازی ایران نام برد که هم قیمت و کیفیت رقابتی داشته باشد، هم ایمنی آن در بازارهای جدی جهان قابل دفاع باشد و هم بتوان آن را نتیجه طراحی و مهندسی مستقل داخلی دانست. بخش بزرگی از خودروهای تولیدی یا بر پایه پلتفرم‌ها و فناوری‌های قدیمی خارجی شکل گرفته‌اند یا محصولاتی هستند که با تغییراتی محدود و نامی تازه به بازار آمده‌اند. حتی همین محصولات نیز به اندازه نیاز کشور تولید نمی‌شوند و بازار سال‌هاست با کمبود عرضه دست‌وپنجه نرم می‌کند.

همین کمبود، رابطه طبیعی میان تولیدکننده و مشتری را وارونه کرده است. در یک بازار رقابتی، تولیدکننده باید برای گرفتن پول مشتری تلاش کند، کیفیت را بالا ببرد، قیمت را مهار کند، خدمات بهتری ارائه دهد و برای فروش محصولش با دیگران رقابت کند. در بازار خودروی ایران، مشتری باید برای خرید محصول تولیدکننده تلاش کند؛ ثبت‌نام کند، پولش را زودتر بپردازد، در صف بماند و گاهی ماه‌ها منتظر تحویل خودرویی باشد که حتی قیمت نهایی آن هنگام ثبت‌نام مشخص نبوده است.

خودرو در چنین بازاری دیگر فقط یک کالای مصرفی نیست؛ به کالایی کمیاب و امتیازی برای دسترسی به قیمت کارخانه تبدیل می‌شود. فاصله میان عرضه و تقاضا برای واسطه‌گری و سوداگری فضا می‌سازد و خودروساز را از مهم‌ترین فشار بازار، یعنی خطر فروش‌نرفتن محصول، دور نگه می‌دارد. وقتی تقریباً هر خودرویی مشتری دارد، انگیزه اصلاح کیفیت، کاهش هزینه و احترام به انتخاب خریدار نیز ضعیف می‌شود.

این وارونگی نتیجه یک تصمیم یا عملکرد یک مدیر نیست. سال‌ها تعرفه سنگین، محدودیت واردات، تسهیلات بانکی، قیمت‌گذاری دستوری و مداخله مستقیم دولت، ساختاری را شکل داده‌اند که هم بازار را از رقابت محروم کرده و هم بنگاه‌ها را به حمایت دائمی وابسته ساخته است. قرار بود دیوار حمایت برای صنعت خودرو فرصت رشد ایجاد کند، اما صنعتی که پشت این دیوار مانده، هنوز با زیان انباشته، بهره‌وری پایین، کمبود محصول و نارضایتی مشتری روبه‌روست.

عجیب‌تر آن‌که شکست هیچ‌گاه به توقف حمایت منجر نشده است. هر دولت با سندی تازه وارد شده و از جهش تولید، ارتقای کیفیت، داخلی‌سازی، خصوصی‌سازی، توسعه صادرات یا تحول صنعت خودرو سخن گفته است. اهداف درصدی نوشته شده‌اند، سال‌های هدف یکی پس از دیگری از راه رسیده و گذشته‌اند و برنامه‌های بعدی جای برنامه‌های قبلی را گرفته‌اند. برای مردم اما تعداد اسناد تصویب‌شده اهمیتی ندارد؛ نتیجه سیاست صنعتی را در مبلغ فاکتور، کیفیت محصول، زمان تحویل و هزینه نگهداری خودرو می‌بینند.

حفظ همین ساختار به بخشی از سیاست عمومی کشور تبدیل شده است. تعرفه با هدف حمایت از خودروساز بالا می‌رود، واردات برای آسیب‌نزدن به تولید داخل محدود می‌شود، منابع بانکی در اختیار صنعت قرار می‌گیرد و هنگام افزایش زیان نیز دولت و شبکه مالی باید راه تازه‌ای برای ادامه فعالیت آن پیدا کنند. مصرف‌کننده در تمام این مراحل هزینه می‌پردازد؛ خودروی گران‌تری می‌خرد، انتخاب محدودتری دارد، برای تحویل منتظر می‌ماند و در بسیاری از موارد محصولی دریافت می‌کند که از نظر فناوری، ایمنی یا کیفیت با خودروهای هم‌قیمت در بازارهای رقابتی فاصله دارد.

شأن مشتری نیز در این چرخه آسیب دیده است. خریدار به‌جای آن‌که صاحب پول و قدرت انتخاب باشد، به یکی از منابع تأمین نقدینگی خودروساز تبدیل شده است؛ امروز پول می‌دهد تا کارخانه بتواند تولید کند و ماه‌ها بعد منتظر محصولی می‌ماند که شرایط تحویل و قیمت نهایی آن ممکن است در میانه مسیر تغییر کند. کارخانه‌ای که باید برای جلب رضایت مشتری رقابت کند، مشتری را به تأمین‌کننده مالی خود تبدیل کرده و بخش مهمی از ریسک تولید را به او سپرده است.

در چنین شرایطی، عبارت «حمایت از تولید ملی» با یک پرسش اساسی روبه‌رو می‌شود؛ این حمایت دقیقاً برای چه کسی است؟ اگر حمایت چند دهه‌ای به محصول بهتر، ارزان‌تر و رقابتی‌تر منجر نشود، دیگر نمی‌توان آن را صرفاً فرصتی برای رشد صنعت دانست. حمایتی که دائمی شده اما محصولش برای مردم گران، کمیاب و کم‌رقابت باقی مانده است، عملاً هزینه ناکارآمدی کارخانه را به جامعه منتقل می‌کند.

مگر فلسفه وجودی صنعت چیزی جز تولید کالای بهتر برای مردم، ایجاد ارزش افزوده، توسعه فناوری و افزایش ثروت ملی است؟ اگر یک شهروند با درآمد معمولی توان خرید خودروی صفر را ندارد، اگر محصولات داخلی بدون سد تعرفه و محدودیت واردات قادر به رقابت نیستند و اگر پس از مصرف این حجم از سرمایه و منابع هنوز صادرات و سودآوری پایداری شکل نگرفته، مسئله را نمی‌توان فقط به ضعف مدیریت یک کارخانه یا کیفیت چند خودرو تقلیل داد.

پرسش اصلی اکنون این نیست که چرا فلان مدل گران است یا چرا یک شرکت زیان می‌دهد. باید پرسید ساختاری که دهه‌ها به نام مردم حمایت شده، امروز چه خدمتی به همان مردم ارائه می‌کند. صنعتی که برای ادامه حیات خود به بازار بسته، منابع بانکی، پیش‌پرداخت مشتری و حمایت همیشگی دولت نیاز دارد، دیگر صرفاً برای تأمین نیاز جامعه فعالیت نمی‌کند؛ ساختاری ساخته شده که حفظ خودش را بر رضایت مصرف‌کننده مقدم می‌داند و هر بار که منافع کارخانه با منافع مردم روبه‌رو می‌شود، این مردم‌اند که باید عقب‌نشینی کنند.

صنعت خودرو قرار بود برای مردم کار کند؛ اما آنچه امروز می‌بینیم، صنعتی است که برای ادامه بقای خود در برابر مردم ایستاده است.بیشتر بخوانید: ترامپ از کوبنده‌ترین تحریم‌ها گفت؛ خداحافظی با خودروهای چینی و وارداتی در بازار ایران؟ از رئیس‌جمهور تا مجلس همه منتقد صنعت خودرو هستند اما هیچ‌کس مسئول نیست ۱۴۰۵؛ سال پوست‌اندازی خطوط تولید خودرو؛ از دیگنیتی و T8 تا Eagle و NAVARA چرا زنجیره تأمین به پاشنه آشیل تولید خودرو تبدیل شده است؟ از سند چشم‌انداز تا قانون ساماندهی؛ جاده مخصوص، گورستان سندهای توسعه تازه ترین اخبار و ویدیوهای خودرویی را در کانال تلگرام و اینستاگرام اسب بخار دنبال کنید. خودروسازان صنعت خودرو