به گزارش خبرنگار ایلنا، آمارهای چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵ نشان میدهد صدور پروانههای بهرهبرداری تأسیسات گردشگری در استان نسبت به مدت مشابه سال گذشته هفت برابر شده است؛ آماری که به اعتقاد مسئولان، نشانه افزایش سرمایهگذاری، ساماندهی تأسیسات و حرکت خوزستان به سمت تبدیل شدن به یکی از قطبهای گردشگری جنوب ایران است.
رشد چشمگیر مجوزهای گردشگری در چهار ماه
محمد جوروند، مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی خوزستان در گفتوگو با ایلنا اعلام کرد: در چهار ماه نخست سال جاری، ۲۱ فقره پروانه بهرهبرداری برای تأسیسات گردشگری استان صادر شده است؛ در حالی که این رقم در مدت مشابه سال گذشته تنها سه پروانه بود.
او این افزایش را نتیجه برنامهریزی راهبردی برای توسعه گردشگری استان دانست و گفت: رشد هفتبرابری صدور پروانههای بهرهبرداری نشان میدهد روند توسعه و ساماندهی تأسیسات گردشگری در خوزستان شتاب گرفته و بخش خصوصی نیز با اعتماد بیشتری وارد این حوزه شده است.
به گفته جوروند، از مجموع پروانههای صادرشده، ۱۱ فقره به صورت ششماهه و ۱۰ فقره نیز با اعتبار سهساله صادر شدهاند که طیف متنوعی از تأسیسات گردشگری را شامل میشوند.
مدیرکل میراث فرهنگی خوزستان با اشاره به نوع تأسیسات دارای مجوز افزود: این پروانهها برای اقامتگاههای بومگردی، اقامتگاههای سنتی، هتلها، مجتمعهای گردشگری، مجتمعهای خدمات رفاهی و سایر واحدهای مرتبط با صنعت گردشگری صادر شده است.
به گفته او، توسعه همزمان این بخشها اهمیت ویژهای دارد؛ زیرا گردشگری تنها به وجود جاذبههای تاریخی وابسته نیست و بدون زیرساخت اقامتی، خدمات رفاهی و مراکز استاندارد پذیرایی، امکان افزایش ماندگاری گردشگران وجود نخواهد داشت.
جوروند تأکید کرد: هر واحدی که پروانه بهرهبرداری دریافت میکند وارد چرخه رسمی خدمات گردشگری میشود و این موضوع علاوه بر ارتقای کیفیت خدمات، زمینه نظارت بر استانداردها و افزایش رضایت گردشگران را نیز فراهم میکند.
جذب گردشگر با ظرفیتهای کمتر شناخته شده خوزستان
خوزستان یکی از معدود استانهای ایران است که چندین گونه گردشگری را به صورت همزمان در اختیار دارد. از محوطههای باستانی شوش و چغازنبیل گرفته تا سازههای آبی تاریخی شوشتر، بافتهای تاریخی دزفول، تالاب شادگان، رودخانه کارون و طبیعت کوهستانی شمال استان، همگی ظرفیتهایی هستند که میتوانند گردشگران با سلیقههای متفاوت را جذب کنند.
در کنار این جاذبهها، تنوع فرهنگی اقوام عرب، بختیاری، لر، دزفولی و شوشتری نیز به خوزستان هویتی منحصربهفرد بخشیده است؛ هویتی که در موسیقی، آیینها، صنایع دستی و خوراک محلی نمود پیدا میکند و میتواند پایه توسعه گردشگری فرهنگی باشد.
با وجود این مزیتها، کارشناسان معتقدند مهمترین چالش سالهای گذشته، کمبود زیرساختهای مناسب و معرفی محدود ظرفیتهای استان بوده است؛ موضوعی که اکنون توسعه تأسیسات گردشگری میتواند بخشی از آن را جبران کند.
جوروند افزایش تعداد پروانههای بهرهبرداری را نشانهای از حضور پررنگتر سرمایهگذاران در صنعت گردشگری استان دانست و گفت: زمانی که پروژهای به مرحله دریافت پروانه بهرهبرداری میرسد، به معنای آن است که سرمایهگذاری انجام شده و یک مجموعه آماده ارائه خدمات به گردشگران است.
او افزود: توسعه گردشگری علاوه بر حفاظت و معرفی میراث فرهنگی، میتواند نقش مهمی در ایجاد اشتغال محلی داشته باشد. اقامتگاههای بومگردی، خانههای تاریخی و مجتمعهای گردشگری معمولاً زنجیرهای از مشاغل وابسته مانند راهنمایان گردشگری، تولیدکنندگان صنایع دستی، رستورانهای محلی و فعالان حملونقل را نیز فعال میکنند.
به همین دلیل، رشد زیرساختهای گردشگری تنها به افزایش ظرفیت اقامت محدود نمیشود، بلکه میتواند به رونق اقتصاد محلی در شهرها و روستاهای دارای جاذبه تاریخی و طبیعی منجر شود.
در همین رابطه مدیرکل میراث فرهنگی خوزستان اعلام کرد: مسیر توسعه گردشگری استان باید فراتر از افزایش آمار سفر باشد و بر ارتقای کیفیت تجربه گردشگر تمرکز کند.
او گفت: ساماندهی تأسیسات، استانداردسازی خدمات و حمایت از سرمایهگذاران، سه ضلع اصلی برنامه توسعه گردشگری خوزستان هستند.
به گفته جوروند، خوزستان از نظر میراث تاریخی و تنوع طبیعی چیزی کمتر از بسیاری از مقاصد شناخته شده کشور ندارد و اکنون با تقویت زیرساختها، فرصت آن فراهم شده است که این استان جایگاه واقعی خود را در نقشه گردشگری ایران به دست آورد.
انتهای پیام/
«سمک عیار» روایتی پر فراز و نشیب از عیاری، آیین فتوت و جوانمردی است که نسل به نسل از سینه راویان به روزگار امروز رسیده و داستانی شنیدنی از دلیری، دلدادگی و جوانمردی را در سرزمین افسانههای پارسی روایت میکند.
این نمایش رادیویی تلاش دارد شنوندگان، بهویژه نوجوانان و جوانان، را در فضای خیالانگیز داستان با جانمایههایی از هویت و فرهنگ ایرانی آشنا کند.
نمایش رادیویی «سمک عیار» به کارگردانی محمد پورحسن، تهیهکنندگی فرشاد آذرنیا و نویسندگی مجید حیدری تولید شده است. ابوالفضل شاهبهرامی گویندگی این اثر را بر عهده دارد و نرگس موسیپور و محمدرضا قبادیفر افکتورهای آن هستند.
صدابرداری نیز توسط محمدرضا محتشمی و رضا طاهری انجام شده است.
محسن بهرامی، امیر منوچهری، بهادر ابراهیمی، محمد آقامحمدی، بهرام سرورینژاد، سعیده فرضی، احمد لشینی، محمدسعید سلطانی، محمد رضاعلی، شیرین سپهراد، فریبا طاهری، مجید حمزه، نازنین مهیمنی، فرشید صمدیپور، محمد پورحسن، محمد شریفیمقدم، محمد مجدزاده، ابوالفضل شاهبهرامی، امیرعباس توفیقی، امیر زندهپدلان، صفا آقاجانی، شیما جانقربان، مونا صفی، راضیه مومیوند، سینا نیکوکار، حمید یزدانیابیانه، معصومه عزیزمحمدی، رامین پورایمان، شهریار حمزیان، بیوک میرزایی، ناهید فیضیزاده، شمسی صادقی، مروارید کریمپور و کرامت رودساز از هنرمندان این نمایش رادیویی هستند.
«سمک عیار» از ۳۱ مرداد ساعت ۳ بامداد روی موج اف.ام ردیف ۱۰۷/۵ مگاهرتز از رادیو نمایش پخش میشود و تکرار آن همان روز در ساعتهای ۱۱، ۱۷ و ۲۳ خواهد بود.
انتهای پیام/
ایران آنلاین:
به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، چهلونهمین نشست «شبهای مستند» شامگاه سهشنبه، ۲۷ مردادماه، با نمایش ویژه مستند «رویای سیاه»؛ بخشی از تاریخ نفت و وقایع مرتبط با آن از زبان محمدعلی موحد، ادیب و مولانا پژوه برجسته، به کارگردانی ارد عطارپور، برگزار شد. این برنامه با همکاری انجمن تهیهکنندگان سینمای مستند، مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی و فیلمخانه ملی ایران در سالن فردوس موزه سینمای ایران برگزار شد و اجرای نشست را فخرالدین سیدی، فیلمساز، بر عهده داشت.
در ابتدای نشست، ارد عطارپور درباره روند تحقیقات و فرآیند فیلمبرداری مستند «رویای سیاه» عنوان کرد: فیلمبرداری مستند «رویای سیاه» حدود ۱۱ سال پیش آغاز شد و شش سال طول کشید تا فرآیند ساخت اثر خاتمه یافت. استاد محمدعلی موحد ادیب و مولانا پژوه برجسته محبت کردند و ما را پذیرفتند. این فیلم حاصل جلسات متعددی بود که خدمت ایشان رسیدیم و ایشان درباره ماجرای نفت و آنچه که پیش از ملی شدن نفت، در زمان مصدق و بعد آن رخ داده بود، صحبت کردند. حدود سه سال زمان صرف جمعآوری منابع صوتی، تصویری و مطبوعاتی شد. این فیلم از آنجا که مبتنی بر آرشیو بود، پیدا کردن برخی از این تصاویر آرشیوی خیلی دشوار بود. پیدا کردن صداهای علی رزمآرا و حسین مکی خیلی دشوار بود و جزو فوتیج های گمشدهای بود که ما با تلاش زیاد توانستیم پیدا تا در این فیلم استفاده کنیم که ماحصل آن را اینجا دیدیم.
در ادامه، محمدعلی موحد ادیب و مولانا پژوه برجسته در سخنان کوتاهی گفت: خیلی دلم میخواست چند کلمهای در پایان مطالب شما صحبت میکردم ولی متاسفم که وضع خوبی ندارم. خدا، انشاءالله موفقتان کند. خیلی ممنون.
ناصر زرافشان وکیل، نویسنده و فعال اجتماعی که در این نشست به عنوان تماشاگر حضور داشت، درباره حضور استاد محمدعلی موحد با ۱۰۴ سال سن در نشست خاطرنشان کرد: واقعا نیرو به آدم میدهد که استاد محمدعلی موحد با ۱۰۴ سال سن در این نشست حاضر شد. اینگونه من که در آستانه ۸۱ سالگی هستم، حس میکنم هنوز ۲۰ سال دیگر باید کار کنم و الآن که بلند میشوم و به خانه میروم، فکر کنم که ۴ ساعت دیگر باید فعالیت کنم وقتی دکتر موحد را با این روحیه میبینم.
این نویسنده راجع به قضاوت بیرحمانه تاریخ اظهار داشت: تاریخ، داور بیرحم و منصفی است. امروز بسیاری از آنچه که حتی در جریان فیلم دیدیم و بسیاری از ابهاماتی که درباره جریانها و آدمهای مختلف درگیر در ملی شدن نفت دیدیم، با آنچه که آرشیو و مطبوعات آن روز میگفت، دیگر کاملا روشن شده است. از نظر من، در جاهایی که ابهام و تاریکی در این فیلم بود، اولا با قرار دادن جنبش ملی کردن نفت ایران در جایگاه طبیعی و واقعی اش و ثانیه با مراجعه به مدارکی که حدود ۳ سال پیش رو شده است، تکلیف خیلی از مسائل روشن میشود. امروز کسی مثل حسین اعلا، احمد قوام و نمایندگان مجلس هفدهم همچون ذوالفقاری از زنجان، فئودالهای شیراز و مازندران و اینکه چه میکردند و چرا مصدق مجبور شد به مردم مراجعه کند تا مجلس را منحل کند؟ سر این موضوع، بحثهای مفصلی صورت گرفته و امروز، تکلیف آن مشخص است.
او افزود: اگر ماجرای ملی کردن نفت آنگونه که بعضی میگویند دعوای شاه و مصدق نیست. به هيچوجه. دعوای داخلی در ایران بر سر اینکه آیا شاه حق دارد نخستوزیر را عزل کند یا نه، نیست. جای طبیعی جنبش ملی کردن نفت که اگر آنجا قرار داده شود، ماهیت آن به درستی شناخته میشود، مبارزه عمومی مستعمرات، نیمه مستعمرات و کشورهای وابستهای است که بعد از جنگ جهانی دوم، یک موج وسیع برای به دستآوردن منابع ملی خودشان به راه انداختند و ایران، اولین آن بود.
عطارپور، درباره نظرش درباره درک و دریافت واقعیت به شکل تمام و کمال اظهار داشت: من فکر میکنم که هرگز نمیتوان واقعیت را تمام و کمال درک کرد یا دریافت. همیشه به آینده موکول میکنم؛ آیندهای که حدی برای آن متصور نیستم چون هزاران وجه برای هر واقعهای وجود دارد که تاریخ به تدریج اینها رو رونمایی میکند و به تدریج متوجه میشوید آنچه که به قطعیت میپنداشتید، ممکن است الآن جای شک و شبهه داشته باشد. این شکلی است که ممکن است بعضی از قهرمانان ملی یک کشور در یک دوره خاص، در دوره دیگری مورد تردید قرار بگیرند.
من هيچوقت فکر نمیکنم که تمام واقعیت در دستان من است و سعی کردم این را در فیلم منتقل کنم که همه واقعیت در دست من نیست و روی هيچکدام از موارد مطرحشده در فیلم نظر قطعی ندارم بلکه حتی وقتی راوی ما، شخص محترم و مسلطی مثل استاد محمدعلی موحد است و میگويد که آنها برای همین کوتا کردند که این قرارداد نفت را ببندند، بلافاصله صحبت مهدی بازرگان عضو هیئت خلع ید و از مخالفان حکومت وقت پخش میشود که از بد نبودن قرارداد کنسرسیوم نفت و از بهتر بودن از قرارداد مورد نظر مصدق سخن میگوید. این گفته بازرگان مربوط به سال ۱۳۵۸ است و من حتی این را هم از فیلم حذف نکردم. من هر فیلمی که میسازم، هرگز فکر نمیکنم تمام آنچه که به دست آوردم، تمام واقعیتی است که میتوان درک کرد و زمان، خیلی اعتقادات، باورها و داوریها را تغییر میدهد.
این مستندساز در سخنان پایانی، درباره نگاه خودش به محمد مصدق و سیاستهای او گفت: اینکه یک رویکرد نه سیخ بسوزد و نه کباب در پیش میگرفت، مسئلهای نسبی است و نمیتوان گفت چه میشد. شاید عدهای فکر میکردند که همان قرارداد ۶۰/۴۰ یا ۵۰/۵۰ یا هر عدد دیگری میتوانست باشد. قبل از این اتفاقات، قرارداد گس گلشاییان بسته شد که در آن اعدادی ذکر شده بود که در آن سهم ایران کمتر بود بنابراین مجلس مخالفت کرد و در دوره رزمآرا هم مذاکرات با کشته شدن رزمآرا به نتیجه نرسید بعد هم که نوبت مصدق بود. اینکه مصدق به برخی اصول پایبند بود، قابل انکار نیست. مثلا اینکه آیا ما حق داشتیم نفت را ملی کنیم وقتی پالایشگاهها و خطوط نفتی ساخته دست انگلیسیها و تجهیز بنادر ایران به دست آنها صورت گرفته است؟ مصدق در جواب میگفت که خسارت میدهیم و در مقاطع مختلف هم این حرف را تکرار کرده است.
از نظر من، مصدق یک سیاستمدار معتدل بود و در مواقعی ناچار به اخذ تصمیمات رادیکال میشد چون تحت فشار اجتماعی و سیاسی بود. امروز، ما خیلی راحت میتوانیم درباره او قضاوت کنیم در حالی که او در شرایط بسیار دشواری بود.
انتهای پیام/
