به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو؛ فصل جدید فوتبال مالزی با قهرمانی جوهور دارالتعظیم در سوپرجام آغاز شد؛ تیمی که عصر امروز با درخشش و گلزنی شهاب زاهدی در دیدار مقابل کوچینگ سیتی با نتیجه ۳ بر صفر به برتری رسید و نخستین جام فصل را از آن خود کرد.
در این مسابقه، جوهور از همان ابتدا کنترل بازی را در اختیار داشت و در دقیقه ۱۱ با گل مارکوس گیلرمه پیش افتاد. برتری یکگله این تیم تا پایان نیمه نخست حفظ شد و در نیمه دوم نیز فشار شاگردان جوهور ادامه پیدا کرد. آریبا اوز در دقیقه ۵۵ گل دوم را به ثمر رساند تا تیم میزبان با حاشیه امنیت بیشتری به کار ادامه دهد که ورود شهاب زاهدی به زمین و نمایش فوقالعاده او برتریشان را قطعی کرد.
شهاب زاهدی که در نخستین بازی رسمی خود برای جوهور دارالتعظیم از روی نیمکت کار را آغاز کرده بود، در ادامه مسابقه فرصت حضور در زمین را به دست آورد و در دقایق پایانی، نقش مهمی در تکمیل برد تیمش ایفا کرد.
ستاره ایرانی در دقیقه ۸۶ روی یک فرار سریع از میانه زمین صاحب موقعیت شد و در شرایط تکبهتک با دروازهبان کوچینگ سیتی قرار گرفت که ضربه نخست زاهدی با واکنش تماشایی گلر حریف دفع شد، اما شهاب در ادامه صحنه بهخوبی خودش را به توپ برگشتی رساند و با یک ضربه پای چپ دقیق و قدرتمند، گل سوم جوهور را به ثمر رساند.
این گل، نخستین گل رسمی شهاب زاهدی با پیراهن جوهور دارالتعظیم بود؛ گلی که در اولین حضور رسمی او برای این تیم و در مسیر کسب نخستین جامش در فوتبال مالزی به ثمر رسید.
همشهری: پاریسنژرمن قرار بود یکشنبه در ورزشگاه پارک دو پرنس، دفاع از قهرمانیاش در لیگ فرانسه را مقابل رن آغاز کند، اما موجهای گرمای تابستان چنان بلایی سر زمین چمن آوردند که مسابقه از پاریس به ورزشگاه رن منتقل شد. زمین پارک دو پرنس برای برگزاری مسابقه در شرایط مناسب و ایمن تشخیص داده نشد و PSG مجبور شد افتتاحیه فصل را در خانه حریف برگزار کند. باشگاه گفته برای بازی بعدی خانگی مقابل موناکو در ۴ سپتامبر، چمن جدید آماده خواهد شد.
اما ماجرا فقط یک زمین فوتبال نیست. اروپا امسال یکی از سختترین تابستانهای سالهای اخیرش را تجربه میکند؛ موجهای گرما پشت سر هم آمدهاند، رکوردهای دما شکسته شده، آتشسوزیهای گسترده رخ داده و مرگومیر ناشی از گرما به یک مسئله جدی بهداشت عمومی تبدیل شده است. در اواخر ژوئن، بیش از ۱۰ هزار مرگ اضافی در اروپا ثبت شد، در حالی که در بسیاری از مناطق دما از ۴۰ درجه عبور کرده بود؛ بیش از ۹ هزار نفر از این گروه بالای ۶۵ سال بودند.
همه این اتفاقات در حالی رخ داده که دمای هوا در حوالی ۳۰ تا ۴۰ درجه بوده است؛ چیزی که برای ما خاورمیانهایها شوخی است و ماها در این دما، تازه هوس چای میکنیم.
اما برسیم به اسپانیا؛ همان کشوری که اسمش برای خیلی از ما با آفتاب و ساحل و فوتبال و تعطیلات گره خورده است. اروپاییها هم برای عشق و حال به سواحل این کشور میروند. اما اوضاع اسپانیا هم خراب است. طبق برآورد سامانه پایش مرگومیر اسپانیا، از آغاز برنامه مقابله با گرما تا ۱۵ اوت، ۴۱۹۱ نفر در این کشور بر اثر گرمای شدید جان باختهاند.
البته اینطور نیست که بیش از چهار هزار نفر در اسپانیا با دیدن عدد ۳۰ روی دماسنج مرده باشند! قربانیان گرما الزاما کسانی نیستند که وسط خیابان از گرما نقش زمین شدهاند. بخش بزرگی از مرگها در افراد سالمند و کسانی اتفاق میافتد که بیماری زمینهای دارند. حدود ۸۹ درصد مرگهای ناشی از گرمای تابستانی در گروه سنی بالای ۶۵ سال برآورد شده است. کشورهای جنوبی اروپا، از جمله ایتالیا، اسپانیا و یونان، در میان آسیبپذیرترین کشورها قرار دارند.
حالا سوال اینجاست؛ چرا اروپاییها کولر نمیگذارند؟ چرا در زمستانها هم زورشان میآید از شوفاژ استفاده کنند؟ چرا جی کی رولینگ، کتابهای هری پاتر خودش را در کافه ادینبورو مینوشت تا از گرمای رایگان آن و البته اینترنت استفاده کند؟ چرا اروپاییها که زمانی همه دنیا مستعمره آنها بود، تا این حد در بخش انرژی ضعیف و آسیبپذیرند؟ در اتحادیه اروپا، در ۲۰۲۴ حدود ۶۱.۵ درصد مصرف انرژی خانوارها صرف گرمایش فضا شده و فقط ۰.۸ درصد مربوط به سرمایش بوده است.
بین کشورهای اروپایی، کشورهای شمالی که چیزی به نام کولر ندارند؛ چون عمر تابستانشان به عوض کردن پوشال کولر قد نمیدهد. اما در جنوب و کشورهای اسپانیا، ایتالیا و یونان و پرتغال کولر و وسایل خنککننده هم دارند و مصرف انرژی آنها در میان کشورهای اتحادیه اروپا بالاست. مصرف انرژی خانوارهای اتحادیه اروپا برای سرمایش از ۴۰.۵ هزار تراژول در سال ۲۰۱۸ به ۸۰.۴ هزار تراژول در ۲۰۲۴ رسیده؛ یعنی در ۶سال تقریبا دو برابر شده است.
در فرانسه اما فقط حدود ۲۴ درصد خانهها در سال ۲۰۲۵ مجهز به سیستم تهویه مطبوع بودهاند؛ هرچند این رقم از ۱۸ درصد در سال ۲۰۲۳ افزایش پیدا کرده است.
اما در بیشتر کشورهای اروپایی، دست زدن به معماری خانههای قدیمی غیرقانونی است و صاحبخانه یا مستاجر نمیتواند سرخود کولر کار بگذارد. بسیاری از خانههای اروپایی اساسا برای آبوهوای گرم طراحی نشدهاند. در بخش بزرگی از اروپا، برای دههها مسئله اصلی این بود که چطور خانه را گرم کنیم، نه چطور خنکش کنیم. عایقکاری، پنجرهها، سیستم گرمایش مرکزی و معماری خانهها عمدتا با زمستان تعریف شدهاند. کولر هم تا همین اواخر برای بسیاری از اروپاییها یک وسیله لوکس یا چیزی مخصوص جنوب اروپا بود، نه یک وسیله ضروری برای زنده ماندن.
از طرف دیگر، نصب و استفاده از کولر هزینه دارد. افزایش قیمت انرژی هم باعث شده خیلی از خانوارها در مصرف انرژی محتاط باشند؛ در فرانسه، مثلا ۳۶ درصد خانوارها در سال ۲۰۲۵ گفتهاند برای پرداخت برخی قبضهای انرژی با مشکل مواجه شدهاند.
از آن طرف، اروپا با یک مشکل دیگر هم روبهروست: جمعیت پیر. مطالعات جدید نشان میدهد افراد بالای ۶۰ سال بسیار بیشتر از آنچه قبلا تصور میشد در برابر گرمای شدید آسیبپذیرند. توانایی بدن برای دفع گرما با افزایش سن کاهش پیدا میکند و بیماریهای قلبی، ریوی، کلیوی و مصرف برخی داروها هم میتوانند خطر را بیشتر کنند. شاید برای همین است که اروپاییها نسبت به بقیه جهان در برابر جنگ اخیر آمریکا با ایران موضع منفعلانه در پیش گرفتهاند. آنها نسبت به انرژی، بسیار آ
سیبپذیرند. البته آسیبپذیری اروپا فقط به کولر محدود نمیشود. جنگ و اختلال در تنگه هرمز نشان داده وابستگی انرژی همچنان یکی از نقاط حساس اقتصاد اروپاست. بریتانیا هم برخلاف تصور، نفت تولید میکند، اما تولید دریای شمال سالهاست روند نزولی دارد و این کشور همچنان واردکننده خالص نفت است و ترامپ هم بارها به آنها طعنه زده که چرا استخراج نمیکنند.
برگردیم به فوتبال؛ جمال موسیالا در دو بازی دوستانه پیاپی برای بایرن مونیخ غش کرد که البته فقط مرتبط با گرمای هوا نبود و او اخیرا دچار یک بیماری نادر شده است.
در جام جهانی وقتی فیفا کولینگبریک یا همان زنگ آبخوری سه دقیقهیا را برای هر نیمه در نظر گرفت، صدای خیلیها در آمد، اما فعلا چارهای جز استفاده از این فرصتها برای آبرسانی به بازیکنان نیست؛ مبادا تلفات گرمازدگی در اروپا به زمینهای فوتبال هم سرایت کند. وقتی گرما میتواند چمن یک ورزشگاه بزرگ را خراب کند، با جان فوتبالیست چه میکند؟ حالا تصور کنید گرما با آدمهایی که نه زمین چمن مجهز دارند، نه ورزشگاه مدرن، نه سیستم خنککننده و نه توان مالی برای فرار از گرما چه میکند.
جماران ورزشی؛ یکی از وزنه بردارانی که در رقابت های قهرمانی نوجوانان و جوانان آسیا 2026 تاشکند ازبکستان درخشان ظاهر شد، محمدجواد بیرانوند بود. او در این رقابت ها 9 مدال طلای نوجوانان، جوانان و آسیای میانه را به دست آورد.
بیرانوند گفت وگویی با خبرنگار ورزشی جماران داشت که در ادامه می خوانید.
او درباره رقابت های قهرمانی آسیا تاشکند گفت: رقبای سختی در این مسابقات داشتم و باید با 8 وزنه بردار دیگر برای کسب مدال طلا رقابت می کردم. تمام تلاشم را به کار گرفتم و خوشبختانه توانستم 9 طلا به دست آورم و قهرمان نوجوانان، جوانان و آسیای میانه شوم.
بیرانوند درباره رکوردشکنی هایی نیز که در این رقابت ها برجای گذاشت گفت: سه رکورد نوجوانان جهان و سه رکورد نوجوانان آسیا را شکستم و توانستم ایران عزیز را سربلند کنم.
این وزنه بردار نوجوان ایران درباره چشم انداز فعالیت ورزشی خود گفت: من دوست دارم در المپیک لس آنجلس هم حاضر باشم و اینگونه نیست که همه چیز را به 2032 موکول کنم. تمام تلاشم را انجام می دهم تا بتوانم در المپیک دو سال بعد نیز شرکت کنم.
او درباره تاثیر کار با سهراب مرادی و بهداد سلیمی در تیم های ملی برای رسیدن به پیشرفت گفت: این دو ورزشکارانی بودند که طلای المپیک و جهان را دارند؛ در ورزش جهان مطرح هستند، انگیزه خوبی به وزنه بردار می دهند و از تمرینات اصولی استفاده می کنند. به واسطه اینکه خودشان مدال آور بودند خیلی خوب و حرفه ای ما را هدایت می کنند.
بیرانوند درباره اینکه چندمین ورزشکار خانواده خود است و آیا کسی از دختران خانواده بیرانوند هم به وزنه بردار شدن فکر می کند یا نه گفت: من پنجمین ورزشکار خانواده هستم که مدال بین المللی دارد. از دختران خانواده هم هستند افرادی که تمایل به حضور در این رشته دارند. برادر بزرگم روح الله به هرشکلی که توانسته پشت من بوده و حمایتم کرده است. عبدالله هم خودش در اردوهای تیم ملی به هر طریقی که از دستش بر می آید کنار من است.
او درباره اینکه آیا نصیحت های برادرانش باعث ناراحتی او شده یانه گفت: به خاطر سن کمتری که دارم من را راهنمایی می کنند و یک برادر کوه پشت سر آدم است. از نصیحت های ورزشی برادرانم هیچ وقت ناراحت یا عصبانی نشدم چون آن ها راهی رفتند که تجربه شان بیشتر از من است. تا جایی که توانستم به حرف هایشان گوش کردم و کاری جز این انجام ندادم. اصلا ناراحت نشدم.
بیرانوند در پایان گفت: از پدر و مادر عزیزم که در این راه همراهم بودند و خیلی کمکم کردند تشکر ویژه دارم. از محمدتقی بیرانوند مربی که از سال 92 مربی من بوده است خیلی ممنونم و قدردان این عزیزان هستم. از آقایان سجاد انوشیروانی، بهداد سلیمی، سهراب مرادی تشکر می کنم که این چندوقت پشت من بودند و همه جوره کمک کردند؛ از لحاظ ذهنی، تمرینی و هرچه که فکر کنید کمک کردند تا این محمدجواد باشم.
