به گزارش تجارت نیوز، بیش از دو دهه از پخش «متهم گریخت» گذشته است؛ سریالی که نخستین بار در رمضان ۱۳۸۴ روی آنتن شبکه سه رفت و خیلی زود به یکی از آثار ماندگار طنز تلویزیونی تبدیل شد. با این حال، عجیبترین بخش ماجرا این نیست که مردم هنوز این سریال را دوست دارند؛ عجیبتر این است که در میان انبوه تولیدات جدید، بازگشت دوباره به همان سریال قدیمی هنوز میتواند برای مخاطب جذاب باشد. آیفیلم نیز در سالهای مختلف، از جمله در پاسخ به درخواست مخاطبان، این مجموعه را بارها بازپخش کرده است.
اما چرا؟ مردم هنوز «خودشان» را در متهم گریخت میبینند
مهمترین ویژگی «متهم گریخت» این است که شخصیتهایش بیش از آنکه «تلویزیونی» باشند، «مردمی» هستند.
هاشمآقا، همسرش، بچهها، همسایهها و آدمهای اطرافشان، قهرمانهای دستنیافتنی یا شخصیتهای عجیبوغریب نیستند. آنها آدمهایی معمولیاند که با اجارهخانه، کار، پول، مهاجرت، اختلاف خانوادگی، فریبخوردن و تلاش برای بهتر شدن زندگی دستوپنجه نرم میکنند.
داستان نیز از یک موقعیت کاملاً ملموس شروع میشود: خانوادهای که از شهرستان به تهران میآید و تصور میکند پایتخت میتواند زندگی بهتری برایش بسازد؛ اما با مجموعهای از مشکلات مواجه میشود.
این همان نقطهای است که طنز عطاران از «جوک» فراتر میرود. مخاطب فقط به شخصیتها نمیخندد؛ گاهی به خودش میخندد.
مریم امیرجلالی نیز سالها بعد درباره همین ویژگی گفته بود که شخصیتهای «متهم گریخت» شبیه مردم بودند و اتفاقات سریال برای مخاطب غیرواقعی به نظر نمیرسید. طنز سریال از دل زندگی بیرون میآمد
یکی از تفاوتهای «متهم گریخت» با بخش قابلتوجهی از کمدیهای تلویزیونی، این بود که خنده الزاماً از شوخی مستقیم تولید نمیشد.
بخش زیادی از طنز سریال از موقعیت میآمد؛ از تضاد میان شهرستان و تهران، فقر و آرزو، سنت و زندگی شهری، خانواده و جامعه.
به همین دلیل حتی وقتی دیالوگها را بعد از سالها میشنویم، هنوز امکان خندیدن وجود دارد؛ چون ریشه شوخی در یک موقعیت انسانی است، نه صرفاً در یک عبارت تاریخمصرفدار.
از این منظر، «متهم گریخت» یک کمدی اجتماعی است که مشکلات اقتصادی و اجتماعی را به زبان طنز روایت میکند. حتی رسانه رسمی نیز در مرورهای خود بر سریال بر همین وجه اجتماعی و خانوادگی آن تأکید کرده است. ترکیب بازیگران؛ نقطه قوتی که بهسادگی تکرار نمیشود
یکی دیگر از عوامل ماندگاری سریال، ترکیب بازیگران آن است: سیروس گرجستانی، مریم امیرجلالی، رضا عطاران، سعید آقاخانی، علی صادقی و دیگر بازیگران.
این بازیگران صرفاً دیالوگهای فیلمنامه را اجرا نمیکردند؛ هرکدام توانایی ساختن یک شخصیت بهیادماندنی را داشتند. در یک ارزیابی مخاطبمحور در منظوم نیز ۹۱ درصد شرکتکنندگان، عملکرد بازیگران سریال را خوب ارزیابی کردهاند.
اما نکته مهمتر، شیمی میان بازیگران است؛ چیزی که با انتخاب چند بازیگر مشهور به وجود نمیآید. نوستالژی، اما نه فقط نوستالژی
البته نمیتوان نقش خاطره را نادیده گرفت.
نسل امروز با «متهم گریخت» بخشی از خاطرات جمعی دهه ۸۰ را به یاد میآورد؛ شبهای رمضان، دورهمی خانوادگی، تلویزیون بهعنوان رسانه اصلی خانه و زمانی که تعداد شبکهها و گزینههای سرگرمی بسیار محدودتر از امروز بود.
اما اگر محبوبیت سریال فقط حاصل نوستالژی بود، نسلهای جدیدتر نباید با آن ارتباط برقرار میکردند.
واقعیت این است که نوستالژی به ماندگاری کمک میکند، اما بهتنهایی نمیتواند یک اثر را زنده نگه دارد.
اگر قصه و شخصیتها کار نمیکردند، خاطره هم بعد از بیست سال نمیتوانست این اندازه اثرگذار باشد. و اینجاست که مسئله صداوسیما آغاز میشود
شاید مهمترین پرسش درباره «متهم گریخت» اصلاً این نباشد که چرا این سریال هنوز جذاب است.
پرسش مهمتر این است:
چرا تلویزیون هنوز نتوانسته به اندازه گذشته سریالهایی بسازد که مردم بیست سال بعد هم بخواهند دوباره ببینند؟
این مسئله را نمیتوان صرفاً به کمبود بودجه، تغییر سلیقه مردم یا ظهور شبکههای نمایش خانگی نسبت داد.
بخشی از مشکل، به تغییر رابطه صداوسیما با مخاطب برمیگردد.
«متهم گریخت» از جامعه عقبتر نبود؛ از دل جامعه بیرون آمده بود. مشکلاتی مثل مسکن، مهاجرت، کار، اختلاف طبقاتی، فریب و تلاش برای بقا را به زبان طنز روایت میکرد.
اما امروز، هرچه بخشی از تلویزیون بیشتر از پرداختن به مسائل واقعی جامعه فاصله میگیرد، شخصیتها نیز مصنوعیتر میشوند. مشکل فقط «کیفیت» نیست؛ مشکل «جسارت» است
ممکن است گفته شود امروز هم سریالهای پرهزینه و بازیگران مشهور تولید میشوند.
اما مسئله این نیست که تلویزیون دوربین بهتر، دکور بزرگتر یا بازیگر شناختهشده ندارد.
مسئله این است که آیا نویسنده اجازه دارد درباره زندگی واقعی مردم قصه بنویسد؟
آیا میتواند یک خانواده متوسط را با تمام تناقضهایش نشان دهد؟
آیا میتواند درباره گرانی، اجارهخانه، بیکاری، مهاجرت، فاصله طبقاتی، فساد اداری، شکاف نسلی و مشکلات روزمره شوخی کند؟
طنز اجتماعی زمانی زنده است که بتواند به نقاط حساس جامعه دست بزند.
وقتی این امکان محدود شود، نتیجه معمولاً به کمدیهای تیپیک و قابلپیشبینی ختم میشود؛ همان چیزی که منتقدان در سالهای اخیر درباره افت سریالهای مناسبتی و کاهش خلاقیت در تولیدات تلویزیونی مطرح کردهاند. صداوسیما گرفتار فرمول موفقیت گذشته شده است
یک تناقض عجیب شکل گرفته است:
تلویزیون هنوز «متهم گریخت» را دوست دارد، اما ظاهراً کمتر میتواند «متهم گریخت» جدیدی بسازد.
فرمول موفقیت گذشته به بازپخش تبدیل شده است.
به جای اینکه بپرسیم «چه چیزی باعث شد این سریال موفق شود و چگونه میتوان همان روح را در زمانه امروز بازآفرینی کرد؟»، گاهی سادهترین راه انتخاب میشود: پخش دوباره همان اثر.
این اتفاق البته از یک جهت قابل فهم است. یک سریال قدیمی، ریسک بسیار کمتری دارد؛ مخاطبش شناخته شده است، هزینه تولید ندارد و احتمال شکست آن پایین است.
اما از سوی دیگر، بازپخش مداوم آثار موفق گذشته میتواند به یک علامت خطر تبدیل شود:
وقتی تلویزیون بیشتر به آرشیوش تکیه میکند، یعنی شاید در تولید آینده خود اعتمادبهنفس کمتری دارد.
حتی در گزارشهایی درباره مخاطبان تلویزیون، نمونههایی از عملکرد بهتر بازپخش «متهم گریخت» در مقایسه با برخی تولیدات جدید مطرح شده است. «متهم گریخت» را نباید کپی کرد
البته راه نجات تلویزیون، ساختن نسخه دوم «متهم گریخت» نیست.
اگر امروز همان شخصیتها، همان تیپها و همان شوخیها را با بازیگران جدید بازسازی کنیم، احتمالاً نتیجه بیشتر شبیه تقلید خواهد بود تا یک اثر ماندگار.
آنچه باید از عطاران یاد گرفت، فرمول شخصیتها نیست؛ روش نگاه کردن به جامعه است.
جامعه امروز تغییر کرده است.
آدمهای امروز با اینترنت، شبکههای اجتماعی، مهاجرت، تورم، اجارههای سنگین، اقتصاد پلتفرمی، تغییر سبک روابط، تنهایی، فشار روانی و دهها مسئله جدید روبهرو هستند.
اگر قرار است «متهم گریخت» تازهای ساخته شود، باید درباره همین آدمها باشد؛ نه آدمهای سال ۱۳۸۴. یک موفقیت قدیمی که تبدیل به آینه امروز شده است
در نهایت، محبوبیت «متهم گریخت» فقط یک موفقیت هنری برای رضا عطاران، سعید آقاخانی و بازیگران آن نیست؛ این سریال امروز به نوعی آینه عملکرد صداوسیما هم تبدیل شده است.
هر بار که این سریال بازپخش میشود، مخاطب فقط یک کمدی قدیمی را نمیبیند.
ناخواسته مقایسه میکند:
تلویزیون آن زمان چه میساخت و امروز چه میسازد؟
پاسخ این مقایسه الزاماً به نفع امروز نیست.
«متهم گریخت» نشان داد برای جذب مخاطب ایرانی همیشه به قهرمانهای بزرگ، داستانهای عجیب یا بودجههای نجومی احتیاج نیست. گاهی کافی است چند آدم معمولی را درست ببینیم، مشکلاتشان را جدی بگیریم و از دل همان زندگی واقعی، قصهای صادقانه بسازیم.
شاید دلیل اینکه ایرانیها هنوز با «متهم گریخت» میخندند، این باشد که بیست سال گذشته، اما بعضی از دردهای آدمهای آن هنوز تمام نشده است.
و شاید نقد اصلی به صداوسیما نیز دقیقاً همین باشد:
مسئله تلویزیون این نیست که دیگر «متهم گریخت» ندارد؛ مسئله این است که کمتر از گذشته میداند مردم امروز دقیقاً به چه چیزی میخندند، از چه چیزی میترسند و برای چه چیزی زندگی میکنند.
به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، از وزارت میراث فرهنگی،گردشگری و صنایع دستی، سیدرضا صالحیامیری که برای شرکت در سومین اجلاس وزرای گردشگری کشورهای عضو بریکس به هند سفر کرده است، روز جمعه (۳۰ مرداد) در حاشیه این اجلاس با پاتریشیا دِ لیل، وزیر گردشگری آفریقای جنوبی دیدار و درباره راهکارهای تقویت مناسبات گردشگری و فعالسازی ظرفیتهای همکاری میان دو کشور گفتوگو کرد.
وی در این دیدار با اشاره به نگاه مثبت دولت و ملت ایران به آفریقای جنوبی و مردم این کشور، بر ضرورت عبور از سطح مناسبات سیاسی و حرکت به سمت همکاریهای عملیاتی و اقتصادی در حوزه گردشگری تاکید کرد.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی با بیان اینکه ایران و آفریقای جنوبی از ظرفیتهای مکمل و گستردهای برای توسعه تعاملات گردشگری برخوردارند، اظهار داشت: معتقدیم دروازه ورود به آفریقا باید از آفریقای جنوبی باشد و میتوانیم روابط قویتری در حوزه گردشگری با یکدیگر داشته باشیم؛ ظرفیتهای این همکاری در هر دو کشور وجود دارد و اجرایی شدن آن به اراده و عزم دو طرف بستگی دارد.
وی همچنین با اشاره به جایگاه نلسون ماندلا، رهبر فقید آفریقای جنوبی، در افکار عمومی ایران گفت: ماندلا همانگونه که در جهان چهرهای محبوب و مورد احترام است، در ایران نیز از جایگاه ویژهای برخوردار است و مردم ایران احترام عمیقی برای او قائلاند.
ایران یکی از متنوعترین مقاصد گردشگری جهان است
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در ادامه این دیدار به معرفی ظرفیتهای تاریخی، فرهنگی و گردشگری ایران پرداخت و گفت: ایران دارای بیش از یک میلیون اثر تاریخی شناختهشده، ۴۳ هزار اثر ثبت ملی و ۳۰ اثر ثبتجهانی است و ۲۷ اثر ناملموس کشور نیز در فهرست جهانی به ثبت رسیده است.
صالحیامیری با اشاره به گستردگی ظرفیتهای میراثی کشور افزود: به دلیل تنوع و کثرت آثار و ظرفیتهای تاریخی و فرهنگی، ۵۸ اثر ایران نیز در نوبت ثبت جهانی قرار دارند.
وی همچنین با تشریح تنوع گونههای گردشگری در ایران، از وجود طیف گستردهای از ظرفیتها از جمله گردشگری تاریخی و فرهنگی، سلامت، طبیعتگردی، ماجراجویانه و دیگر گونههای تخصصی گردشگری در کشور سخن گفت و بر ضرورت معرفی هدفمند این ظرفیتها به بازارهای جدید تاکید کرد.
سه پیشنهاد برای توسعه گردشگری با آفریقایجنوبی
صالحیامیری در این دیدار سه محور عملیاتی را بهعنوان زمینههای اولویتدار همکاری میان دو کشور مطرح کرد و اتصال بخشخصوصی و زنجیره خدمات گردشگری ایران و آفریقای جنوبی را مهمترین گام در این مسیر دانست.
وی گفت: آژانسهای گردشگری، شرکتهای هواپیمایی، هتلها و سایر فعالان زنجیره تأمین خدمات گردشگری در دو کشور باید به یکدیگر متصل شوند و دولتها نیز با ایجاد بسترهای لازم، زمینه تعامل مستقیم بخشخصوصی، شکلگیری همکاریهای B۲B و تعریف پروژههای مشترک را فراهم کنند.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی با تاکید بر اینکه توسعه پایدار گردشگری بدون حضور فعال بخشخصوصی امکانپذیر نیست، افزود: دولتها باید نقش تسهیلگر خود را ایفا کنند تا ظرفیتهای موجود در دو کشور به ارتباطات واقعی تجاری و گردشگری تبدیل شود.
وی دومین محور پیشنهادی ایران را تقویت شناخت متقابل و بازاریابی مشترک عنوان کرد و پیشنهاد داد تورهای آشناسازی برای خبرنگاران، اینفلوئنسرها، اصحاب رسانه و فعالان گردشگری آفریقای جنوبی برگزار شود تا آنان از نزدیک با ظرفیتهای گردشگری ایران آشنا شوند و تولید محتوای حرفهای برای معرفی ایران به جامعه مخاطبان آفریقایجنوبی انجام گیرد.
صالحیامیری همچنین بر استفاده گستردهتر از ظرفیت شبکههای اجتماعی در بازاریابی گردشگری تاکید کرد و گفت: ایران و آفریقای جنوبی میتوانند از ظرفیت رسانههای نوین و شبکههای اجتماعی برای معرفی جاذبهها، سبک زندگی، فرهنگ و ظرفیتهای گردشگری یکدیگر بهره بیشتری ببرند.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی، تدوین یک سند همکاری و چارچوب اجرایی مشخص را نیز از الزامات توسعه مناسبات گردشگری دو کشور دانست و بر ضرورت تبدیل تفاهمها به برنامههای عملیاتی و زمانبندیشده تاکید کرد.
پیشنهاد برگزاری نمایشگاه صنایعدستی ایران در آفریقایجنوبی
صالحیامیری با اشاره به برگزاری رویداد سرمایهگذاری در آفریقای جنوبی، پیشنهاد کرد در صورت فراهم شدن فضای مناسب از سوی طرف آفریقای جنوبی، نمایشگاه صنایعدستی ایران همزمان با این رویداد برگزار شود.
وی اظهار کرد: ایران میتواند در کنار رویداد سرمایهگذاری آفریقای جنوبی، ظرفیتهای صنایعدستی خود را به نمایش بگذارد و از این فرصت برای معرفی هنرمندان، تولیدات و توانمندیهای صادراتی صنایعدستی کشور و ایجاد ارتباط میان فعالان اقتصادی و بخشخصوصی دو کشور استفاده کند.
در این دیدار همچنین مقرر شد ایران پیشنهادها و چارچوب همکاریهای گردشگری را تدوین و برای طرف آفریقای جنوبی ارسال کند تا پس از بررسی، زمینه ورود به مرحله اجرایی همکاریها فراهم شود.
باید از گفتوگو به اقدام عملی برسیم
وزیر گردشگری آفریقای جنوبی نیز در این دیدار با قدردانی از گفتوگوهای انجامشده و تبریک پیوستن جمهوری اسلامی ایران به خانواده بریکس، بر ضرورت توسعه همکاریهای گردشگری میان دو کشور تاکید کرد.
پاتریشیا دِ لیل همچنین از سوی دولت این کشور، شهادت رهبر معظم انقلاب اسلامی و شهروندان ایران را تسلیت گفت و برای برقراری صلح و آراش در منطقه خاورمیانه ابراز امیدواری کرد.
وی با تاکید بر ضرورت تبدیل گفتوگوها به اقدامات ملموس اظهار کرد: من نیز مانند شما معتقدم که باید از گفتوگو عبور کنیم و به اقدامات عملیاتی برسیم.
د لیل با اشاره به ضرورت افزایش شناخت متقابل میان دو کشور گفت: همانگونه که اشاره کردید، شناخت دو طرف از ظرفیتهای یکدیگر باید افزایش یابد و این شناخت میتواند زمینهساز شکلگیری همکاریهای مؤثرتر در حوزه گردشگری باشد.
وزیر گردشگری آفریقای جنوبی همچنین درباره سیاستهای دولت این کشور برای قرار دادن گردشگری در کانون برنامههای توسعه اقتصادی گفت: گردشگری میتواند بهعنوان ابزاری مؤثر برای توسعه اقتصادی و اشتغالزایی مورد استفاده قرار گیرد.
دِ لیل با اشاره به ساختار جمعیتی آفریقای جنوبی عنوان کرد که حدود ۶۰ درصد جمعیت این کشور در گروه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال قرار دارند و این جمعیت جوان، ظرفیت قابل توجهی برای توسعه بازارهای گردشگری و جذب گردشگران به مقاصد جدید، از جمله ایران، محسوب میشود.
وی همچنین با اشاره به برگزاری نشست سرمایهگذاری آفریقای جنوبی در ۳۰ سپتامبر، از وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی برای حضور در این رویداد دعوت کرد.
وزیر گردشگری آفریقایجنوبی در ادامه بر ضرورت نزدیکتر شدن بخشهایخصوصی دو کشور تاکید کرد و گفت: با نزدیک شدن فعالان بخشخصوصی، میتوان زمینه شکلگیری همکاریهای عملیاتی و ورود به مرحله اجرای برنامههای مشترک را فراهم کرد.
در پایان این دیدار، دو طرف بر تدوین و تبادل چارچوب همکاریهای گردشگری، تقویت ارتباط میان بخشهای خصوصی، توسعه بازاریابی و تبلیغات مشترک، استفاده از ظرفیت رسانهها و شبکههای اجتماعی و تبدیل گفتوگوهای سیاسی و دیپلماتیک به پروژههای اجرایی گردشگری تاکید کردند.
اتصال هوایی، پیششرط جهش گردشگری میان کشورهاست
برپایه این گزارش، سیدرضا صالحیامیری که برای حضور در سومین اجلاس وزرای گردشگری کشورهای عضو بریکس به هند سفر کرده است، روز جمعه (۳۰ مردادماه ۱۴۰۵) در حاشیه این اجلاس با گوستاوو فلیسیانو، وزیر گردشگری برزیل دیدار و درباره راهکارهای توسعه مناسبات گردشگری، سرمایهگذاری، ارتباطات هوایی و تعاملات میان بخشهای خصوصی دو کشور گفتوگو کرد.
صالحیامیری در این دیدار با اشاره به تصویر مثبت مردم ایران از برزیل، اظهار کرد: ایران، برزیل را کشوری فرهنگی و ورزشی میشناسد و در سالهای اخیر نیز این کشور با عملکرد مطلوب اقتصادی، الگوی قابل توجهی از توسعه را به نمایش گذاشته است.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی افزود: جمهوری اسلامی ایران از تبدیل شدن برزیل به یکی از قدرتهای بزرگ جهان خرسند است و دولت ایران نیز توسعه روابط اقتصادی و همکاری با برزیل را در شمار اولویتهای خود قرار داده است.
وی با اشاره به سابقه روابط میان ایران و برزیل گفت: با وجود سابقه طولانی روابط دو کشور، فاصله جغرافیایی موجب شده است که همکاریهای گردشگری ایران و برزیل متناسب با ظرفیتهای موجود توسعه پیدا نکند.
صالحیامیری با تاکید بر ضرورت عبور از موانع عملیاتی توسعه گردشگری، برقراری ارتباطات هوایی مؤثر و مستقیم میان دو کشور را یکی از الزامات اصلی توسعه رفتوآمد گردشگران دانست.
وی تصریح کرد: باید مسئله پرواز میان ایران و برزیل حل شود؛ چه با برقراری پرواز از سوی برزیل و چه از سوی ایران، زیرا بدون ایجاد ارتباط هوایی مناسب، نمیتوان انتظار داشت گردشگری میان دو کشور به سطح مطلوب برسد.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی همچنین بر ضرورت تسهیل روادید تاکید کرد و گفت: ایران بهصورت یکطرفه روادید ورود شهروندان برزیلی را لغو کرده و انتظار دارد طرف برزیلی نیز برای تسهیل و لغو روادید شهروندان ایرانی اقدام کند.
ایران آماده جذب سرمایهگذاری برزیل در پروژههای گردشگری است
صالحیامیری در ادامه با تشریح ظرفیتهای سرمایهگذاری در صنعت گردشگری ایران اظهار کرد: بیش از ۳ هزار پروژه و تأسیسات گردشگری در کشور در حال ساخت است و ایران آمادگی دارد بخشی از ظرفیت سرمایهگذاری این پروژهها را در اختیار سرمایهگذاران برزیلی قرار دهد.
وی بر ضرورت ایجاد سازوکارهای متقابل برای سرمایهگذاری و گردش منابع میان دو کشور تاکید کرد و افزود: ایران آماده است همکاریهای سرمایهگذاری در حوزه گردشگری را با برزیل توسعه دهد و زمینه حضور سرمایهگذاران و فعالان اقتصادی دو کشور را در پروژههای مشترک فراهم کند.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی همچنین پیشنهاد کرد نمایشگاههای گردشگری و صنایعدستی ایران و برزیل بهصورت متقابل در پایتختهای دو کشور برگزار شود و این رویدادها به بستری برای حضور فعال بخشخصوصی، معرفی ظرفیتهای گردشگری و توسعه مبادلات تجاری تبدیل شود.
صالحیامیری در همین چارچوب، از وزیر گردشگری برزیل برای حضور بهعنوان مهمان ویژه در نمایشگاه گردشگری تهران دعوت رسمی کرد.
تورهای آشناسازی؛ راهبرد ایران برای معرفی واقعیتهای گردشگری کشور
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در ادامه با تاکید بر اهمیت دیپلماسی عمومی و نقش رسانههای نوین در توسعه گردشگری گفت: ایران آمادگی دارد از اینفلوئنسرها، چهرههای شناختهشده و فعالان رسانهای و گردشگری برزیل در قالب تورهای آشناسازی دعوت کند تا از نزدیک با ظرفیتها و واقعیتهای ایران آشنا شوند.
وی افزود: این افراد میتوانند پس از حضور در ایران، تجربه و برداشت مستقیم خود را از ظرفیتهای فرهنگی، تاریخی و گردشگری کشور با مخاطبان برزیلی در میان بگذارند و به شکلگیری تصویری واقعیتر از ایران در جامعه برزیل کمک کنند.
بخشخصوصی باید موتور محرک همکاریهای گردشگری باشد
صالحیامیری با تاکید بر ضرورت حرکت از گفتوگوهای دیپلماتیک به سمت اقدامات اجرایی، گفت: باید آژانسهای گردشگری، تورگردانها، شرکتهای هواپیمایی و فعالان زنجیره خدمات گردشگری دو کشور به یکدیگر متصل شوند و زمینه برگزاری نشستهای B۲B و تعریف همکاریهای مشترک برای آنان فراهم شود.
وی افزود: توسعه گردشگری زمانی شتاب خواهد گرفت که بخشخصوصی دو کشور مستقیما یکدیگر را بشناسند و بتوانند پروژههای مشترک تعریف و اجرا کنند.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی همچنین گردشگری ورزشی را یکی از مسیرهای مؤثر برای کوتاه کردن فاصله میان مردم دو کشور دانست و اظهار کرد: شناخت مردم ایران از برزیل و جایگاه این کشور در ورزش میتواند نقطه آغاز مناسبی برای توسعه تعاملات گردشگری باشد.
صالحیامیری تاکید کرد: فاصله جغرافیایی نباید مانع توسعه گردشگری دو کشور شود و برای توسعه گردشگری باید از یک نقطه شروع کنیم؛ بهترین نقطه، ارتباطات مردمی از طریق گردشگری، بهویژه گردشگری ورزشی است.
آماده تقویت ارتباطات هوایی با ایران هستیم
گوستاوو فلیسیانو، وزیر گردشگری برزیل نیز در این دیدار با اشاره به اولویت یافتن گردشگری در سیاستهای دولت این کشور اظهار کرد: رئیسجمهوری برزیل، گردشگری را یکی از محورهای مهم توسعه کشور میداند و دولت برزیل توجه ویژهای به این حوزه دارد.
وی با اشاره به ظرفیت گسترده بازار گردشگری داخلی برزیل گفت: این کشور نزدیک به ۶۰ میلیون گردشگر داخلی دارد که از طریق حملونقل هوایی جابهجا میشوند و ظرفیت بازار گردشگری برزیل بسیار گسترده است.
وزیر گردشگری برزیل با تاکید بر اینکه همکاریهای ایران و برزیل باید هم در سطح دوجانبه و هم در چارچوب بریکس تقویت شود، گفت: ایران کشور مهمی است و دو کشور باید برای توسعه ارتباطات گردشگری، اقدامات سریعتر و عمیقتری انجام دهند.
فلیسیانو در ادامه با استقبال از پیشنهاد تقویت ارتباطات هوایی میان دو کشور اظهار کرد: برزیل برای توسعه و تسریع ارتباطات هوایی با ایران آمادگی دارد و باید در این زمینه اقدامات عملی و سریعتری انجام شود.
ورزش میتواند مسیر توسعه گردشگری ایران و برزیل را کوتاه کند
وزیر گردشگری برزیل همچنین ورزش را یکی از مسیرهای مؤثر برای توسعه گردشگری میان دو کشور دانست و گفت: شناختی که مردم ایران از برزیل به واسطه ورزش دارند، میتواند به عنوان یک پل ارتباطی برای توسعه گردشگری مورد استفاده قرار گیرد.
وی با تاکید بر جایگاه ایران در همکاریهای بینالمللی گردشگری و نقش دو کشور در بریکس افزود: ظرفیتهای موجود باید در قالب همکاریهای مشترک فعال شود و ارتباطات گردشگری میان ایران و برزیل از سطح گفتوگو به مرحله اجرا برسد.
فلیسیانو همچنین با اشاره به مسئولیت خود در شورای اجرایی سازمان جهانی گردشگری، آمادگی خود را برای کمک به توسعه همکاریهای ایران در این چارچوب اعلام کرد و گفت هر اقدامی که در توان او باشد برای حمایت از همکاریهای گردشگری ایران انجام خواهد داد.
وزیر گردشگری برزیل در پایان از نگاه و حمایت جمهوری اسلامی ایران نسبت به حضور و انتخاب برزیل در مسئولیتهای بینالمللی گردشگری قدردانی کرد و بر تداوم همکاری و همافزایی دو کشور در چارچوب بریکس و مناسبات دوجانبه تاکید کرد.
در این دیدار، دو طرف بر تبدیل ظرفیتهای موجود به برنامههای اجرایی، تقویت ارتباطات هوایی، تسهیل روادید، توسعه سرمایهگذاری مشترک، اتصال بخشهای خصوصی، برگزاری نمایشگاههای متقابل گردشگری و صنایعدستی، اجرای تورهای آشناسازی و بهرهگیری از ظرفیت گردشگری ورزشی و شبکههای رسانهای بهعنوان محورهای اصلی همکاری ایران و برزیل تاکید کردند.
نادر فلاح، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، در گفتوگویی تازه از وضعیت کاری خود و آنچه بیمهری و فراموششدن در سینمای ایران میداند، گلایه کرد؛ اظهاراتی که بهخصوص با اشارهی مستقیم او به داوود میرباقری و حسن فتحی، خبرساز شده است.
فلاح در این گفتوگو با اشاره به سابقهی چندینسالهی خود در بازیگری، خطاب به میرباقری دربارهی سریال «سلمان فارسی» گلایه کرد و مضمون حرفش این بود که با وجود سابقهی همکاری و فعالیتش، در این پروژه جایی برای او در نظر گرفته نشده است. او با لحنی گلایهآمیز گفت: «آقای میرباقری، من در سریال سلمان شما جایی ندارم؟» و از این گفت که احساس میکند برخی از کارگردانان او را فراموش کردهاند.
فلاح در ادامه نام حسن فتحی را نیز مطرح کرد و گلایهای مشابه دربارهی او داشت؛ حرفهایی که نشان میدهد ناراحتی بازیگر فقط به یک پروژه یا یک کارگردان محدود نیست و او از روند انتخاب بازیگران در سینمای ایران دلخور است.
بخش دیگری از صحبتهای آقای فلاح در رسانهی تصویری «آن» به مناسبات تولید و انتخاب بازیگران مربوط میشد.
او معتقد است تهیهکنندگان در شرایط فعلی کمتر حاضر به ریسک هستند و بیشتر روی تعدادی بازیگر مشخص سرمایهگذاری میکنند؛ موضوعی که باعث میشود بخشی از بازیگران باتجربه کمتر فرصت حضور در پروژههای مهم را پیدا کنند. این بخش از صحبتهای او نیز در رسانهها و شبکههای اجتماعی بازتاب پیدا کرده است.
نادر فلاح همچنین دربارهی جشنوارهی فیلم فجر با لحنی تندتر صحبت کرد. یکی از ویدئوهای منتشرشده از این گفتوگو با تیتر «گلایه شدید نادر فلاح به جشنواره فجر؛ لطفاً به من سیمرغ ندهید!» منتشر شده است.
این اظهارات در حالی مطرح شده که فلاح در جشنوارهی فیلم فجر امسال نیز برای بازی در فیلم «کوچ» در جمع نامزدهای بخش بهترین بازیگر مکمل مرد قرار داشت.
در مجموع، آنچه گفتوگوی تازهی نادر فلاح را جنجالی کرده، صرفاً انتقاد او از کمکاری یا کمدیدهشدن نیست؛ بلکه او این بار با نام بردن از چهرههایی مانند میرباقری و فتحی، گلایهی خود را شخصیتر و صریحتر مطرح کرده و از فراموششدن خود در پروژههای مهم سخن گفته است.
انتهای پیام
