ایران و ایالات متحده طی چهار دهه گذشته رابطهای پیچیده، نوسانی و مبتنی بر چرخهای از «نزدیکی و تخاصم» را تجربه کردهاند. در این دوره، دو کشور در مقاطع مختلف به توافق نزدیک شده یا حتی به تفاهمهای عملی نیز رسیدهاند؛ اما این روند هیچگاه به یک ثبات پایدار منجر نشده و بارها با بازگشت تنشها و بیاعتمادی متوقف شده است. خروج آمریکا از برجام -که بسیاری از کارشناسان بینالمللی آن را بهترین دستاورد ممکن در چارچوب مذاکرات هستهای میدانستند- بار دیگر سطح بیاعتمادی را در روابط دو کشور افزایش داد و مسیر همکاری را دشوارتر کرد. در ادامه، روابط دو کشور پس از حمایتهای گسترده آمریکا از اسرائیل در جریان جنگ ۱۲ روزه و سپس ورود مستقیم به درگیری ۴۰روزه، وارد مرحلهای کاملا جدید شد. نهایتا با امضای یک تفاهمنامه مشترک در ۲۷خرداد۱۴۰۵، چشمانداز تازهای در روابط تهران و واشنگتن شکل گرفت. این تفاهمنامه (Memorandum …