از رویای یونیکورن تا منطق بقا

آذرماه ۱۴۰۲، زمانی که معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری وقت از برنامه ساخت ۱۰ یونیکورن در بازه‌ای سه‌ساله سخن گفت، واکنش بخش قابل‌توجهی از اکوسیستم فناوری نه هیجان، بلکه تردید بود. این تردید از درک واقع‌بینانه نسبت به ماهیت رشد استارت‌آپی ناشی می‌شد و نه مخالفت با رشد اقتصاد دیجیتال. بسیاری از بنیان‌گذاران، سرمایه‌گذاران و فعالان این حوزه، همان زمان نیز می‌دانستند که یونیکورن‌ها با هدف‌گذاری دستوری ساخته نمی‌شوند. یونیکورن محصول محیط است نه دستور و اعلام عدد؛ محیطی که در آن امکان برنامه‌ریزی بلندمدت وجود داشته باشد، سرمایه انسانی قابل حفظ باشد، زیرساخت‌ها از حداقلی از پایداری برخوردار باشند، افق اقتصاد کلان تا حدی قابل پیش‌بینی بماند و سرمایه بتواند با نگاه چند ساله تصمیم بگیرد.