ترامپ: من معتقدم ایرانی‌ها یادداشت تفاهم را اجرا خواهند کرد

به گزارش خبرفوری به نقل از فارین پالیسی، او که ایده‌ای بحث‌برانگیز برای پاک‌سازی غزه دارد ( انتقال آوارهای جنگ به درون دریای مدیترانه برای گسترش زمین) اکنون خود به بخشی از یک معمای پیچیده سیاسی تبدیل شده است. این طرح که از نگاه شعث می‌تواند غزه را در کمتر از سه سال از زیر آوارها نجات دهد، از دید منتقدان تنها یک راهکار فنی نیست، بلکه یک «مدل اقتصادی» است که ممکن است آینده سیاسی فلسطینیان را تغییر دهد.

تکنوکراتی در میان دو جبهه

شعث، مهندس عمران متولد ۱۹۵۸ در خان‌یونس، مسیری طولانی را از تحصیل در قاهره و بلفاست تا حضور در سطوح عالی تشکیلات خودگردان به عنوان معاون وزیر برنامه‌ریزی پیموده است. تجربه او در مدیریت بودجه‌های کلان و تعامل با نهادهای بین‌المللی، او را به گزینه‌ای تبدیل کرده که هم غرب و هم اسرائیل، علی‌رغم ملاحظات امنیتی‌شان، تا حدی برای مدیریت مرحله انتقالی به او اعتماد دارند. شعث خود در توضیح ماهیت تیم دوازده‌نفره‌اش گفته است: «ما ذهن‌های فلسطینی هستیم، نه سلاح‌ها.» این جمله، تلاشی برای تعریف هویت «کمیته ملی اداره غزه» به عنوان نهادی تکنوکراتیک و غیرنظامی است.

بیشتر بخوانید:

چرا اسرائیل به ناو هواپیمابر آمریکایی حمله کرد؟! | جریان راست آمریکا می‌گوید عمدی است | پشت پرده «یک اشتباه فاجعه‌بار»

عکس جنجالی دو سرباز زن اسرائیلی با یک زندانی | عکسی که خیلی زود حذف شد

بستنی با طعم خون | چرا طعم جدید یک بستنی اسرائیلی جنجالی شد؟

ماجرای پهپادهای اسرائیلی در جنوب لبنان که صدای گریه کودکان را پخش می‌کند!

هراس از یک «مدل اقتصادی» جدید

با وجود نیاز مبرم به بازسازی، انتصاب شعث با موجی از نگرانی در محافل فلسطینی روبه‌رو شده است. منتقدان بیم دارند که اولویت دادن به رفاه اقتصادی، به بهای کمرنگ شدن آرمان ملی و استقلال فلسطینیان تمام شود. محمد شهاده، پژوهشگر شورای روابط خارجی اروپا، معتقد است که واگذاری وظایفی مانند مدیریت گذرگاه رفح به این کمیته، می‌تواند شکاف عمیق موجود میان غزه و کرانه باختری را نهادینه کند و هماهنگی میان این دو منطقه را برای همیشه از بین ببرد. نگرانی عمیق‌تر این است که مدل کنونی نه تنها در غزه، بلکه در آینده به الگویی برای اداره کرانه باختری تبدیل شود؛ مدلی که سیاست را کنار می‌گذارد و حکمرانی را به یک پروژه صرفا خدماتی و اقتصادی تقلیل می‌دهد.

بن‌بست در هتل‌های قاهره

با وجود برنامه‌های بلندپروازانه، شعث و تیمش با واقعیت‌های تلخ سیاسی روبه‌رو هستند. بیش از هفت ماه پس از انتصاب، آن‌ها هنوز در هتلی در قاهره منتظر چراغ سبز برای آغاز فعالیت‌اند. بازسازی غزه در بن‌بستی گرفتار شده که خروج از آن نیازمند پاسخ به پرسش‌های لاینحل است: تکلیف خلع سلاح حماس چه می‌شود؟ اسرائیل همچنان به تعهدات امنیتی خود تردید دارد و حماس نیز، اگرچه از آمادگی برای کنار گذاشتن سلاح سخن گفته، اما در عمل از قدرت خود عقب‌نشینی نکرده است. اران لرمن، مقام سابق امنیت ملی اسرائیل، نیز تصریح کرده که هیچ جدول زمانی مشخصی برای پایان ماموریت این کمیته وجود ندارد و وضعیت همچنان در «ابهام» به سر می‌برد.

انتخابات؛ تنها راه برون‌رفت یا سرابی سیاسی؟

در چنین شرایطی، برخی ناظران برگزاری انتخابات پارلمانی و ریاست‌جمهوری را تنها راه مشروعیت‌بخشی به مدیریت آینده غزه می‌دانند. محمد شهاده معتقد است که انتخابات می‌تواند راهی برای پایان دادن به بن‌بست فعلی باشد، اما مشارکت حماس در آن، گره‌گاه اصلی است. شروط محمود عباس مبنی بر لزوم کنار گذاشتن خشونت و به رسمیت شناختن اسرائیل، حضور حماس را با دشواری روبه‌رو می‌کند. با این حال، تلاش‌هایی برای ایجاد ائتلاف‌های ملی جهت عبور از این موانع در جریان است.

سرنوشت علی عبدالحمید شعث نه در دفتر مهندسی‌اش، بلکه در اتاق‌های فکر تل‌آویو، واشینگتن و رام‌الله رقم می‌خورد. چالش بزرگ او این است: چگونه می‌تواند غزه را از آوارها پاک کند و زندگی را به مردم بازگرداند، بدون آنکه این بازسازی به قیمت تضعیف حق تعیین سرنوشت سیاسی فلسطینیان تمام شود؟ برای مردم غزه که میان نیاز به بازسازی و بیم از دست دادن هویت ملی‌شان گرفتار شده‌اند، پاسخ به این پرسش حیاتی‌تر از هر طرح مهندسی است. شعث در میان ویرانه‌های غزه، در حال آزمودن مدلی است که اگر شکست بخورد، هزینه‌اش تنها آواربرداری ناتمام نخواهد بود، بلکه می‌تواند چشم‌انداز وحدت ملی فلسطینیان را برای دهه‌ها به تعویق بیندازد.

فرارو: یک دریادار بازنشسته نیروی دریایی آمریکا با دفاع از رویکرد اقتصادی دولت دونالد ترامپ علیه ایران مدعی شد واشنگتن به دنبال همراه‌کردن کشورهای جهان با فشارهای اقتصادی علیه تهران است.

جیمز استاوریدیس،  دریادار بازنشسته نیروی دریایی آمریکا، گفت وعده دونالد ترامپ، برای تحت فشار قرار دادن شدید اقتصادی ایران، «بهترین گزینه از میان مجموعه‌ای از گزینه‌های بد» است، هرچند اجرای آن احتمالا با مشکلاتی همراه خواهد بود.

به نقل از سی‌ان‌ان، استاوریدیس با اشاره به گزینه‌های پیش روی دولت آمریکا اظهار کرد واشنگتن می‌تواند «به درگیری‌های تمام‌عیار بازگردد» یا «از آن کنار بکشد».

او افزود گزینه دیگری که ترامپ در حال دنبال کردن آن است، درخواست از «بقیه جهان برای مشارکت در این محاصره» است.

ترامپ پیش‌تر از اجرای یک «دی‌دی اقتصادی» علیه ایران سخن گفته و تهدید کرده است کشورهایی که همچنان با تهران تجارت کنند، با «پیامدهای اقتصادی بسیار شدیدی» مواجه خواهند شد.

استاوریدیس در ادامه گفت: «فکر می‌کنم این موضوع مشکل‌ساز خواهد شد و چین تنها نخستین کشوری است که از پذیرفتن افتخار مشارکت در محاصره ایران خودداری خواهد کرد.»

این اظهارات پس از آن مطرح شد که پکن اعلام کرد «تحریم‌ها و تاکتیک‌های فشار، راه‌حل نیستند.»

رویداد۲۴| روزنامه وال استریت ژورنال در گزارشی نوشت: آمریکا هفته‌هاست که از امارات متحده عربی می‌خواهد فشار اقتصادی خود بر ایران را افزایش دهد. امارات روز سه‌شنبه اعلام کرد که فعالیت‌های مالی و تجاری خود با ایران را متوقف کرده است.

در حالی که امارات روز چهارشنبه تعلیق تمام فعالیت‌های تجاری، مبادلات و تراکنش‌های مالی با ایران را تا اطلاع ثانوی اعلام کرد، اقدامی بی‌سابقه که فصل جدیدی را در روابط اقتصادی می‌گشاید، سوالاتی را درباره میزان آسیب احتمالی به اقتصاد ایران و برعکس، آنچه دبی از تشدید محدودیت‌ها بر شبکه تجاری و مالی که دهه‌ها با آن در ارتباط بوده است، از دست خواهد داد، مطرح کرده است.

این تصمیم امارات پس از آن اتخاذ شد که وزارت دفاع این کشور مدعی شناسایی دو موشک بالستیک شلیک شده از ایران شد به ادعای این وزارتخانه، کشتیرانی دریایی را هدف قرار داده و در خلیج فارس فرود آمده بودند. این در حالی است که تهران پرتاب آنها را تکذیب کرد.

در این باره اسماعیل بقائی سخنگوی وزارت امور خارجه ادعای امارات متحده عربی مبنی بر پرتاب موشک از سوی ایران به سوی این کشور را کاملا مردود دانست و با ابراز تاسف از اتهام‌زنی به جمهوری اسلامی ایران، این رفتار را خلاف اصل حسن همجواری و مخل تلاش‌های جاری برای تقویت اعتماد بین کشورهای منطقه و جلوگیری از تشدید ناامنی در منطقه دانست.

سخنگوی وزارت امور خارجه از همه طرف‌های منطقه‌ای درخواست کرد با در نظرگرفتن پیچیدگی‌های موجود به دلیل شرارت‌های ادامه‌دار آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه صلح و امنیت منطقه، به‌ویژه سابقه عملیات‌های متعدد پرچم دروغین، از اتهام‌زنی‌ بی‌اساس علیه جمهوری اسلامی ایران خودداری کنند.

این اقدام امارات در حالی صورت می‌گیرد که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا تهدید کرده هر کشوری که به ایران «کمک‌رسانی» کند، با «عواقب اقتصادی عظیم» مواجه خواهد شد.

هدف آمریکا از این فشارها، قطع کانال‌های مالی و تجاری ایران است که دبی به عنوان یکی از مهمترین مراکز آن محسوب می‌شود. امارات در سال ۲۰۲۴ بیش از ۳۰ درصد از واردات ایران حدود ۲۱ میلیارد دلار را تامین می‌کرد و شبکه‌های پنهانی برای دور زدن تحریم‌ها در این کشور فعال هستند.

با این حال، امارات نگران تاثیر منفی این سیاست بر اقتصاد خود به ویژه بخش گردشگری و تجارت و همچنین احتمال تلافی‌جویی نظامی ایران به دلیل میزبانی از پایگاه‌ها و تاسیسات نظامی واشنگتن است. مقامات اماراتی ترجیح می‌دهند گام‌به‌گام پیش بروند و در عین حال، کانال‌هایی برای گفت‌وگو با تهران حفظ کنند تا در صورت ناموفق بودن فشار آمریکا، ابزار دیپلماتیک در اختیار داشته باشند. کارشناسان معتقدند که قطع کامل این مسیرهای مالی دشوار است و نظارت بر تمام فعالیت‌های پنهان در هفت امارت، کاری محدود و پیچیده خواهد بود.

روابط تجاری ایران و امارات ریشه‌ای دیرینه دارد و حتی پیش از تاسیس کشور امارات در سال ۱۹۷۱ شکل گرفته بود. پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، موج جدیدی از تجار و متخصصان ایرانی به دبی مهاجرت کردند و این شهر به یکی از مهمترین مراکز تجاری و مالی ایران تبدیل شد.

اهمیت این رابطه فراتر از تجارت دوجانبه کالا بین ایران و امارات بوده است؛ امارات مهمترین بازار صادرات مازوت ایران نیز به شمار می‌رفت. داده‌های شرکت کپلر نشان می‌دهد ایران روزانه حدود ۲۵۶ هزار بشکه مازوت صادر می‌کرد که حدود ۷۰ درصد آن به امارات می‌رفت. طرح ترامپ برای فشار به اقتصاد ایران شکست می‌خورد

تلاش رئیس‌جمهور آمریکا برای تحت فشار قرار دادن ایران تا سرحد تسلیم، به شدت به مهار یکی از بزرگترین شریان‌های حیاتی اقتصادی این کشور بستگی دارد: دبی.

امارات متحده عربی اواخر روز سه‌شنبه اعلام کرد که تراکنش‌های مالی و اقتصادی با ایران را به حالت تعلیق درآورده است که به طور بالقوه دسترسی تهران به یک منبع بزرگ واردات و یک راه پشتی مالی به جهان را تهدید می‌کند.

این اقدام پس از هفته‌ها تحریک دولت ترامپ در امارات برای مقابله با شبکه‌های مالی ایران که در این کشور فعالیت می‌کنند، صورت می‌گیرد. همچنین به گفته افراد مطلع، ایالات متحده در طول جنگ علیه‌ ایران، امارات را نیز تشویق کرده است که اقدامات سخت‌تری علیه نهادهای تحریم‌شده ایرانی و سایر شبکه‌هایی که به طور پنهانی در امارات فعالیت می‌کنند، انجام دهد.

اجرای تهدید اقتصادی علیه ایران دشوار خواهد بود. احکام تحریمی آمریکا در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که درآمدهای نفتی، معاملات ارزی و پرداخت‌های مربوط به نهادهای ایرانی، مدت‌هاست که از طریق شرکت‌های صوری و صرافی‌های دبی انجام می‌شود، اغلب بدون اینکه نام ایرانی در تراکنش دیده شود.

قطع ارتباط با ایران همچنین مستلزم آن است که مقامات اماراتی بسیار تهاجمی‌تر با فعالیت‌های مبهم مالی و تجاری برخورد کنند که این امر خود می‌تواند به نقش دبی به عنوان یک مرکز جهانی آزاد برای تجارت، سرمایه و صادرات مجدد آسیب بزند.

«مکس میزلش» مقام سابق تحریم‌های آمریکا که اکنون پژوهشگر بنیاد دفاع از دموکراسی‌هاست، گفت: «وقتی به دور زدن تحریم‌های ایران و توانایی ایران برای کسب درآمد از فروش غیرقانونی نفت نگاه می‌کنید، دبی یک مرکز اصلی برای جریان‌های مالی غیرقانونی است. اقدام امارات علیه تجارت مستقیم و فعالیت‌های مالی مهم است، اما واقعیت این است که حجم زیادی از فعالیت‌های غیرمستقیم از طریق بانک‌های دبی جریان دارد که از عملیات بانکداری سایه و تأمین مالی غیرقانونی ایران حمایت می‌کند.»

به گفته افراد مطلع، مقامات اماراتی جدیدترین اقدامات را به عنوان بخشی از یک تشدید تدریجی می‌بینند، نه یک قطع کامل روابط با تهران. انتظار می‌رود امارات گام‌به‌گام پیش برود، با محدودیت‌های جدید بر محموله‌های کالایی آغاز کند و به طور بالقوه به سرکوب گسترده‌تری علیه نهادهای مرتبط با ایران این وضعیت را گسترش دهد.

قانونگذاران اماراتی نگرانند که راهبرد واشنگتن برای وارد کردن فشار اقتصادی عمیق‌تر به ایران، بتواند به بخشی از اقتصاد کشورهای حوزه خلیج فارس که به گردشگری و تجارت متکی است، آسیب بزند و در نهایت تلافی‌جویی نظامی بیشتری از سوی ایران را برانگیزد. مقامات اماراتی همچنین می‌خواهند برخی کانال‌ها با تهران را باز نگه دارند تا در صورت شکست کارزار فشار ترامپ، گزینه دیپلماتیک را در اختیار داشته باشند.

برای سخت‌تر کردن فشار بر ایران، آمریکا به مشارکت امارات نیاز دارد. امارات درست در آن سوی خلیج فارس قرار دارد و پیوندهای عمیق تجاری، تاریخی و فرهنگی با همسایه بزرگتر خود دارد، حتی اگر دو دولت اغلب با یکدیگر در تضاد بوده‌اند.