صفحه اول روزنامه های پنجشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۵

سیدکریم بابایی در روزنامه خراسان نوشت:

«این روزها مهران مدیری ستاره محبوب و موفق کمدی سینما و تلویزیون، در آستانه یک مقطع مهم کاری قرار دارد و همزمان با دو پروژه جدید به شبکه خانگی و تلویزیون می‌آید: سریال مورد انتظار «مرد سه‌هزارچهره» در شبکه سه و رئالیتی‌شوی «شاه‌گل» در پلتفرم فیلم‌نت. این در حالی است که او طی سال‌های اخیر، کارنامه‌ای پرفرازونشیب داشته و بسیاری معتقدند از آن موفقیت‌های متوالی گذشته‌اش دور مانده. حالا باید دید این بازگشت دوگانه می‌تواند او را به روزهای اوج برگرداند؟

تجربیات منفی فیلم سازی

مهران مدیری طی یک دهه اخیر در سینما دو فیلم ساخته که هردو با واکنش‌های منفی منتقدان و اغلب مخاطبان مواجه شده‌اند. اگرچه این فیلم‌ها از نظر فروش نسبتاً موفق بودند و توانستند تماشاگرانی را به سالن بیاورند، اما از نظر کیفی و جلب رضایت عمومی اوضاع چندان خوبی نداشتند. در بازیگری سینما نیز هیچ‌کدام از نقش‌آفرینی‌های او با واکنش‌های مثبت فراگیری روبه رو نشد. هرچند آثار باکیفیتی چون «درخت گردو» واکنش‌های مثبتی گرفتند، اما در کارنامه بازیگری او در سینما، نقاط درخشانی محسوب نشدند.

از اوج «هیولا» تا سقوط «دراکولا»

مهم‌تر از همه اما وضعیت مدیری در سریال‌سازی است؛ جایگاهی که شهرت اصلی او را موجب شده. در همین موقعیت نیز «هیولا» آخرین اثری بود که توانست واکنش‌های بسیار مثبتی را برانگیزد و به یکی از آثار موفق و بحث‌برانگیز او تبدیل شود. اما بلافاصله پس از آن، «دراکولا» به یک شکست بزرگ تبدیل شد؛ شکستی که آن‌قدر سنگین بود که مدیری را تا چند سال از کارگردانی سریال دور کرد. او در این سال‌ها اما چند تجربه موفق بازیگری در سریال‌های خانگی داشت که در رأس آن‌ها «خاتون» و خصوصاً «پدر گواردیولا» بود؛ جایی که او توانست با فاصله گرفتن از نقش‌های همیشگی در آثار خودش، تصویری متفاوت از توانمندی‌هایش ارائه کند.

بازگشت‌های کم‌فروغ

مدیری با «قهوه پدری» به عرصه کارگردانی بازگشت، اما این سریال نیز با وجود برخی جذابیت‌های داستانی، نتوانست خاطره خوش آثار پرمخاطب گذشته او را تکرار کند. «قهوه پدری» درمجموع مخاطب گسترده‌ای پیدا نکرد و بسیاری از بینندگان از فضا و جنس شوخی‌های آن استقبال نکردند. مدتی بعد مدیری به تلویزیون برگشت و «شیش ماهه» را ساخت. این سریال در ابتدا بسیار پربیننده شد و توانست مخاطبی جدی پیدا کند، اما در ادامه نتوانست رضایت گسترده مخاطب عام را به دست آورد و به عنوان یک شکست دیگر در کارنامه مهران مدیری ثبت شد.

نقطه روشن کارنامه

در این فاصله، مهران مدیری در قامت مجری با «گل یا پوچ» موفقیت را تجربه کرد. او همان‌طور که سال‌ها پیش با «دورهمی» مجری موفقی بود، این بار هم توانست این بازی و فضای اجرا را احیا کند. با وجودی که مدیری به عنوان یک بازیگر، وارد حوزه اجرا شد، اما این جایگاه به تنها موقعیتی تبدیل شد که مدیری را در سال‌های اخیر بدون حاشیه و با استقبال نسبی مخاطبان مواجه کرد. «گل یا پوچ» نیز استعداد مدیری را نشان داد و به نقطه‌ای روشن در کارنامه یک دهه اخیر او تبدیل شد.

حالا دو آزمون همزمان

مدیری حالا دست روی برندی گذاشته که یکی از سریال‌های محبوب سال‌های گذشته‌اش محسوب می‌شود: «مرد هزارچهره». او امیدوار است از هفته آینده با «مرد سه‌هزارچهره»، ادامه همان مسیر موفق دو فصل قبلی این اثر را برود، اما انتظارها از آن بالاست؛ هم به دلیل آن که نام مهران مدیری در این اثر دیده می‌شود و هم به این دلیل که ادامه یک سریال محبوب و موفق به شمار می‌رود. همزمان «شاه گل» نیز انتشار خود را از پلتفرم فیلم‌نت آغاز کرده و بسیاری انتظار دارند همان جذابیت «گل یا پوچ» اول را داشته باشد.

این همزمانی می‌تواند هم فرصت باشد و هم تهدید. از یک سو، مدیری در دو قاب مختلف دیده می‌شود و می‌تواند بخش‌های متفاوتی از مخاطبان را درگیر کند و از سوی دیگر، اگر یکی از این دو اثر نتواند انتظارها را برآورده کند، ممکن است بر اعتبار اثر دیگر نیز سایه بیندازد. حالا باید دید در این یکی دو ماه آینده، مهران مدیری با دو اثر همزمان در شبکه نمایش خانگی و تلویزیون، چه وضعیتی خواهد داشت و آیا می‌تواند بار دیگر به صدر اخبار و گفت‌وگوها بازگردد یا نه.»

انتهای پیام

هفته گذشته فرصت دیدن این نمایشگاه را داشتم؛ نمایشگاهی که با بازخوانی بخشی از گنجینه کمتر دیده‌شده موزه و رونمایی از شش آلبوم نفیس قرن نوزدهم از ایرانِ دوره قاجار، عثمانی و ژاپن، بیش از آنکه فقط تاریخ عکاسی را روایت کند، ما را به تأمل درباره چگونگی دیدن جهان دعوت می‌کند.

دویست سال عکاسی، در واقع دویست سال تلاش انسان برای ثبت لحظه، حافظه و واقعیت است؛ دوربینی که هم جنگ و ویرانی را دیده و هم سفر، شادی، فرهنگ، هنر، میراث و زیبایی‌های جهان را.

اما پشت هر قاب ماندگار، فقط یک نگاه خلاق نیست؛ یک انسان هم ایستاده است. انسانی که گاهی ساعت‌ها انتظار کشیده، کیلومترها سفر کرده، خستگی، سرما و گرما را تحمل کرده و در لحظه‌های دشوار، برای ثبت یک تصویر، خطر را به جان خریده است. صبر، بردباری و رنج عکاس، بخش دیده‌نشده بسیاری از عکس‌های دیده‌شده جهان است.

شاید عکاسی از همین‌جا فراتر از ثبت یک تصویر می‌رود؛ عکاس برای دیدن، گاهی رنج می‌کشد و برای دیده‌شدنِ جهان، از خودش می‌گذرد.

عکاسی در دو قرن گذشته، فقط حافظه جنگ‌ها و فجایع نبوده است. بسیاری از مقصدهای گردشگری، حوادث، رویدادها، آیین‌ها، بناها، چهره‌ها و میراث ملت‌ها، پیش از آنکه در جهان شناخته شوند، از دریچه دوربین عکاسان دیده شده‌اند. یک عکس می‌تواند مقصدی را به سفر دعوت کند، میراثی را از فراموشی نجات دهد و انسانی را در دورترین نقطه جهان، با زندگی انسانی دیگر آشنا کند.

امروز، انسان‌رسانه‌ها با تلفن همراه روایت خود را می‌سازند و هر کسی می‌تواند داستان یک شهر، یک روستا، یک سفر یا یک میراث را ثبت و روایت کند. این فرصت بزرگی است اما مسئولیت عکاس نیز بزرگ‌تر شده است. زیرا هر تصویر، فقط یک تصویر نیست؛ روایتی است که از یک انسان و یک سرزمین برای مخاطب جهانی بیان می‌شود.

در آستانه سومین قرن عکاسی، شاید پرسش مهم همین باشد: در عصر تصویرهای بی‌شمار و حتی تصویرهای بدون عکاس، هنوز چه چیزی عکاسی را ماندگار می‌کند؟

شاید پاسخ همچنان همان چیزی باشد که هیچ فناوری نمی‌تواند جای آن را بگیرد: چشم و ذهن انسان.

امروز، روز جهانی عکاسی، یاد و نام عکاسان هنرمندی را که در میان ما نیستند، اما لحظات مهم تاریخ و زندگی مردم ایران را برای همیشه در حافظه تصویری این سرزمین ثبت کردند، گرامی می‌داریم و برای عکاسان پرتلاش امروز بهترین‌ها را آرزو می‌کنیم؛ برای نگاه خلاقشان، برای صبرشان، برای رنج‌هایی که دیده نمی‌شود و قاب‌هایی که دیده می‌شوند.

به احترام عکاسانی که جهان را فقط تماشا نمی‌کنند؛ می‌ایستند، صبر می‌کنند، می‌بینند و سرانجام، لحظه‌ای از زندگی را برای همیشه به ما بازمی‌گردانند.

روز جهانی عکاسی مبارک.

فعال حوزه گردشگری